Jane's Journal

Tijdens de Anime Filmdag bij Marco had ik de Bowline trui voor Eisirt mee genomen om aan te breien. In de auto kon ik al een stukje doen en tijdens Spirited Away vorderde het ook goed. Het ging zelfs zo goed dat ik de grote kilo-cone wel bijna kon zien krimpen terwijl ik gestaag verder breide.
Hm. Dat gaat wel heel hard!

Ik kreeg er gelijk stress van; ik wil niet als ik nog maar net voorbij de boord ben al met yarn-chicken stress willen breien! Het lijf van de trui moest 45 cm hoog worden dus ik had nog wel een eindje te gaan.
Na een week 'dan maar iets anders breien' en 'ooooh sokken zijn óók leuk om te breien!' had ik ineens een ingeving. Misschien moest ik gewoon even bij Tyldak raad zoeken.

Zo gezegd, zo gedaan. Mijn eerste vraag was dan ook "welke wol is dat nou eigenlijk?". Gelukkig wist Tyldak dat nog precies. Een Kilcarra aran tweed. En zo kon ik mijn Ravelry stash updaten met eindelijk de juiste naam. Ze waarschuwde me wel dat deze wol echt, echt echt niet in de wasmachine mocht, ook niet voor alleen een centrifuge beurt. Dat ga ik onthouden!
Om mijn stress weg te nemen raadde ze me aan om het gebreide geheel te wegen. Iets meer dan 170 gram, met de naalden er nog in. In totaal dus 17% van de cone van 1 kilo al opgebreid. En omdat ze zag dat het patroon grotendeels gewoon tricotsteek was, dacht ze dat het wel goed zou komen.
En anders zou ze gewoon even gaan kijken of ze nog iets op zolder had liggen van dezelfde wol. Zo lief!

En zo, met een heel simpel berichtje, zijn mijn zorgen eigenlijk allemaal verdwenen. Nu durf ik met een gerust hart weer verder te breien aan de Bowline.

Woensdag kwam Johnny het houtrot in het kozijn van de badkamer repareren. Het oude glas ging er weer uit en hij ging aan de slag met een frees om al het rotte hout te verwijderen. En ik deed een poging tot werken.
Ik zat beneden uit te puzzelen hoe breed de panden moesten worden van een 13e eeuwse tuniek als er geen split, wel een split, of meerdere gores ingezet moesten worden. Ik zit namelijk elke keer weer te rekenen en te denken, maar nu heb ik alle drie de opties op 1:10 schaal uitgetekend met aantekeningen voor de gangbare maten. Volgende keer hoef ik dus hopelijk een stuk minder na te denken. Dan gaat het vast sneller!
Ik scande de patronen in en maakte een kopie, want natuurlijk heb ik al eens eerder de documenten over de uitrusting van de Bataille website geprint, maar kon ik die nergens meer terugvinden. Toch wel grappig dat toen ik één setje kopiëen in een map wilde doen, ik daar ook precies de documenten terugvond die ik dus kwijt was.

Johnny maakte korte metten met het kozijn en waarschuwde dat het eigenlijk vier uur moest drogen, maar dat het geen kwaad kon om de oude ruit weer terug te plaatsen. Nouja, geen kwaad... de exotherme reactie van de gelige pasta die hij op het kozijn had gesmeerd kon ervoor zorgen dat de ruit zou barsten, maar dat was niet erg. Hij zou niet versplinteren en er kwam toch een nieuwe ruit aan. Waarschijnlijk vrijdag al.
De oude ruit ging dus voor de tweede keer weer terug het kozijn in.
Ik maakte ook foto's dat Johnny bezig was met de ruiten, want ik had inmiddels de subsidieaanvraag ingezien en kwam erachter dat je best veel informatie aan moest leveren, inclusief foto's dat de werkzaamheden aan jouw huis gedaan werden. Pfff. Ik had wel foto's van de heren glaszetters terwijl ze in de achtertuin bezig waren, maar ik wilde ook een foto van de voorkant hebben, zodat het op Google Maps te controleren was: ja, dit is inderdaad ons huis. Omslachtig allemaal!

Nadat Johnny weer vertrokken was pakte ik de auto en reed ik naar de Westermarkt. Ik heb namelijk ooit van mijn vader voor kerst een Wake-up light gehad. Maar die werd oud, en het grootste mankement was dat het LCD scherm steeds minder cijfers liet zien. In de zomer was er geen cijfer te lezen, en in de winter werd dat wel iets beter. Maar toch is het fijner dat als je midden in de nacht wakker wordt, je in ieder geval kan lezen dat het niet "| _- " is maar 1:32.
Toen de glaszetters maandag de stekker uit de wekker hadden getrokken kreunde ik alweer. Met het ingaan van de wintertijd had ik de stekker een dag uit het apparaat gehad zodat de LCD genoeg kon afkoelen en ik de nieuwe tijd (en de soort wektoon, de wektijd, en de radiozender) weer in kon stellen. Maar dankzij de glaszetters moest ik dat trucje nu weer herhalen. (Een klein geluk bij een ongeluk: omdat de ramen werden vervangen was het koud genoeg in de slaapkamer dat de wekker helemaal afgekoeld was toen ik de stekker er weer in deed en dus goed kon lezen wat ik in moest stellen.)

Ik had op Marktplaats een alternatief gevonden: eenzelfde Wake-up light voor € 30,- en dan eentje die er precies hetzelfde uitzag, niet een nieuwer en lelijker model. Ik denk niet zo snel aan Marktplaats, maar omdat ik nu zelf een labelwriter probeer te verkopen heb ik het tabblad van Marktplaats standaard open in mijn browser. En zo ging ik woensdagmiddag naar de Westermarkt.
Ik weet dat Tilburg Noord (waar wij wonen) niet heel goed te boek staat. De straat waar wij in wonen is ook vaak genoeg negatief in het nieuws geweest. Maar ik heb nog niets van dat al gemerkt. Ten eerste omdat het een hele lange straat is met meerdere hofjes, en ten tweede omdat het stuk waar wij wonen misschien wel gewoon heel leuk is. Of veel sociale controle. Of zoiets.
Bij de Westermarkt was het druk met auto's, en alle automobilisten leken geen geduld te hebben. Het was ook druk met parkeren en dat hielp niet mee. Gelukkig kon ik bij de Jumbo de auto kwijt, liep ik een klein stukje terug om de nieuwe wekker op te halen. Maar de Westermarkt gaat niet mijn favoriete winkelcentrum worden.

Met de Wake-up light in de tas liep ik de straat door. Oh leuk, een kringloopwinkel, even neuzen. En daar vond ik een mooie vierkante weckfles en een kaasfondue-stelletje, samen voor € 9,50. Doet u mij die maar.
Daarna liep ik nog even de Jumbo in voor wat kleine boodschapjes die bij het Wagnerplein niet op voorraad waren geweest. En zo kwam ik thuis met mijn handen weer vol, een goed gevoel over verantwoord shoppen, en een rol koekjes waar ik gewoon even aan toe was.

's Avonds kwam ik erachter dat de nieuwe Wake-up light wel een ander model was en dat deze geen radio had, maar het LCD scherm doet het prima, de lamp gaat langzaam aan, en als je wekker afgaat is er een rustgevend pingel-geluidje. Mogelijk dat ik daar nog wel doorheen ga slapen als ik een keer echt moe ben, maar dat zien we dan wel weer.
De oude, trouwe, door mijn wijlen vader cadeau gegeven wekker ligt klaar om afgevoerd te worden naar het milieupark. Maar gelukkig heb ik een nieuwe wekker die het ook prima gaat doen. De herinnering blijft toch wel.

"We komen maandag het glas vervangen, als jullie dat ook uitkomt;" had Johnny gezegd. "Er moet een meter van de ramen ruimte zijn om te werken, dus haal ook gordijnen weg alsjeblieft."
"Johnny, wat denk je wel niet? We hebben nog helemaal geen gordijnen!" >.<

Vandaag kwamen de glaszetters om de ramen op de eerste verdieping te vervangen. Dit was een verduurzamingsstap waar ik toch echt nog wel wat achterhoofd-krabsels over heb gehad. Want als je budget al wat krapjes aan het worden is, moet je dan nog wel ruiten vervangen, of kun je dat beter uitstellen?
Aan de andere kant: een upgrade naar HR++ is altijd een goede investering: het helpt met de isolatie van je woning en als je dat maar laat liggen, mis je dus de voordelen.

De heren zetten een steiger in de achtertuin klaar en ik zette een thermoskan koffie. Ik had werk voorbereid wat ik vanuit de huiskamer kon doen zodat ik ze niet teveel in de weg zou lopen en pakte snel de pakketjes van de webshop in.
Het grootste struikelblok waren de katten: de heren glaszetters zetten natuurlijk de voordeur wagenwijd open en alhoewel we gehoopt hadden de katten in de woonkamer te houden - en de kattenbak even tijdelijk in de keuken hadden geplaatst - kon ik beide pluizenmonsters binnen no time van de trap plukken. Met een Kwibus over mijn linkerarm gedrapeerd en een Doortje in haar nekvel van de zoldertrap geplukt, gingen we weer naar beneden.
(Er zit geen klink in de woonkamerdeur dus die kon gewoon door kattenpootjes opengepulkt worden. Toch grappig dat "wat gebeurt daar boven?" veel spannender was dan "hey, de voordeur staat open!")
Na een hoop onzekerheid en zenuwen bij de katten keerde langzaam maar zeker de rust terug en gingen ze slapen op hun favoriete plekjes. Dat scheelde al een boel.

Johnny kwam ook langs om met het grote raam van de slaapkamer te helpen tillen. Hij maakte ook de meterkast af: een klik-systeem voor de deur was het laatste wat daar nog nodig was. Ik heb hem ook de kozijnen in de grondverf zien zetten, dus ze waren goed bezig.

Eisirt en ik zijn vooral uit de buurt gebleven. Ik zette de twee klapstoeltjes onder de overkapping bij de schuur zodat ze daar lekker konden gaan koffie drinken, en nodigde de heren ook binnen uit als ze dat fijner vonden, maar dat was niet nodig. De spritsen die ik serveerde zijn niet aangeraakt.

Grappig moment: toen de vader van Johnny (de oudere glaszetter) Johnny erbij riep "want er was te weinig plek" moest ik glimlachen. Ik wist heel goed hoe het atelier eruit zag: ik had het bureau op zijn kant gezet en de verrijdbare Kallax-kniptafel helemaal tegen de boekenkasten aangeschoven. Het halve vloeroppervlak was leeg en er was plek zat. Johnny was gelijk in de benen en moest er gelukkig om lachen dat hij in de maling werd genomen. :-)
En ik had verkeerd onthouden hoeveel glas er vervangen moest worden. Blijkbaar was het grote raam van het atelier al HR++ en ging het alleen over het kleinere raam, waar iemand verf overheen had gesmeerd. Dat komt de integriteit van het raam niet ten goede. Dus eigenlijk had alleen dat kleine hoekje vrijgemaakt moeten worden. Soit.

Toen het brede badkamerraam uit de sponning was getild, werd ik gebeld door Johnny (die intussen door was gereisd naar zijn volgende klus): er zat houtrot in het kozijn, dus dat moest eigenlijk eerst gerepareerd worden. Dus ging daar de oude ruit weer in terug. Ah well. Johnny beloofde mij dat hij dat voor ons kon oplossen. Dat stukje kozijn en die ruit komen dus later wel weer.

Rond half drie waren de heren weer klaar. Ze hebben zelfs de moeite genomen om de resten dubbelzijdig tape van Johnny's reclamebord te verwijderen aan zowel de binnen- als de buitenkant van het grote raam van het atelier. Zo fijn!
(En ja, dingen op je raam plakken of schilderen is echt slecht voor het glas, dus deze service is ook om de ruit die toch niet vervangen hoefde te worden in de beste staat achter te laten.)

Nadat ze waren vertrokken zijn Eisirt en ik eerst even gaan zitten met een spelletje. De zoom en split in de historische tuniek die ik moest naaien waren gelukkig af, maar ik moest toch even weer tot mezelf komen.
Rond een uur of vier pakte ik een teiltje met spiritus en ging ik de nieuwe ramen gelijk even soppen. Toch even genieten van het prachtige nieuwe glas!
Eisirt en ik tilden de droger weer op zijn plek (die had ik 's morgens in mijn eentje weggetild, op zijn rug in de douchecel gelegd, en toen weer op zijn pootjes gekanteld, maar dat was niet helemaal optimaal). We ruimden de prutjes weer op hun plek en ik stofzuigde de hele verdieping. Het atelier is nog niet terug in de juiste staat, maar met de hoeveelheid vloeroppervlak wat nu vrij is kan ik heel prima morgen een aantal cloaks knippen.

Weer (bijna) een grote klus afgevinkt. En de houtrot en het raam van de badkamer volgen op een later moment wel weer.

Het kriebelen is nog niet klaar, want het huis is nog niet klaar. Ik kan er redelijk doorheen kijken dat veel ruimtes echt nog alleen kaal stucwerk hebben en er nog niet gelatext is. Maar waar ik me wel aan erger is de kledingkast.

Geweldig natuurlijk dat we een tweedehands Pax hebben gevonden op Marktplaats, dat we die in Oisterwijk konden ophalen en dat-ie betaalbaar was. Minder handig is dat we nog steeds de schuifdeuren niet hebben gemonteerd.
Dus nam ik me voor om in het weekend kleine klusjes aan te pakken. Zo was vorig weekend het het plafond van de badkamer aan de beurt en zal daar echt nog wel een ander weekend aan besteed worden (kreun), maar dit weekend wilde ik de schuifdeuren op de Pax monteren.
Zo'n open kast vangt allemaal stof op, nodigt katten uit om erin te gaan liggen (gelukkig hebben onze jongens daar absoluut geen interesse in!) en is een gapende open wond met herinneringen aan Narnia.

Nouja, vooruit dan maar. Eisirt wilde wel meehelpen. We hadden drie relingen, en al snel was duidelijk welke van de drie er aan de onderkant gemonteerd moest worden. Maar zogauw we die op zijn plek hadden geschroefd was óók duidelijk dat de onderste van de vier grote lades ineens niet meer open zou kunnen omdat die rails in de weg zou zitten. Stom.
Ik dacht nog even na. De lades hadden we niet verplaatst en de schuivers hadden bij de vorige eigenaar ook al daar gezeten. Zouden zij die onderste lade dan helemaal niet gebruikt hebben?

Afijn, tijd om de lades op te schuiven. Elke lade moest 1 gaatje omhoog, en daarmee kwamen we met de planken erboven ook een beetje in de clinch. Dus die moesten ook verplaatst worden. Ik stalde al mijn kleding uit in stapeltjes op het bed, legde de planken eroverheen, en we gingen de plankendragers (die geklemd én vastgeschroefd waren) verplaatsen.
Daarna konden de lades ook op het bed geplaatst worden en de uitschuivende delen daarvan ook één gaatje omhoog. Hiervoor moest ook een schroef die de linker-Pax aan de rechter-Pax verbond verplaatst worden; dat gaatje hadden we nou net nodig voor een lade-drager.

Prima.
Eisirt was, door de onhandige hoek en het op de grond zitten inmiddels wel klaar en verdween naar beneden om zijn rug weer wat rust te gunnen. Het gaat al wel beter, dus laten we het vooral niet overbelasten!
Ik klikte de lades er weer in, legde de planken en de kleding weer op zijn plek, en ging ook een kop thee zetten.

De eerste rails zit erin!
(to be continued...ooit)

Vannacht heb ik gedroomd van de styling van de wc. Van alle kamers wellicht de minst interessante kamer om te pimpen, maar ach. Ik droomde dat mijn moeder langs was gekomen en dat ze een aantal suggesties achter had gelaten op de wc. (In ieder geval met meer smaak dan haar "Don't do coke in the bathroom" kaart waar ze eerst mee aan kwam zetten.)

Toen ik in mijn droom naar de wc ging zag ik daar ineens twee metalen platen met een interessant motief staan, en waren er lange banen van licht petrol behang opgehangen (maar nog niet aan de muur geplakt). Achtergelaten als een kadootjes van mama.

En nu heb ik gewoon ineens inspiratie om de wc te pimpen...
Behang op een WC is misschien niet helemaal een slimme keuze, maar de kleurcombinatie van een licht petrol behang met geometrische print bij de donker petrol tegeltjes was wel echt mooi. Ik zal er mijn gedachten eens over laten gaan. Misschien dat we het kersverse stucwerk in de WC een lichtere kleur petrol kunnen geven en dan iets kunnen doen met lichte houten plankjes ofzo. Ik denk dat dat best mooi kan zijn.

Nu de keuken helemaal was afgerond was het ook tijd om de restantjes even terug te brengen naar de Ikea. De installateurs van InteriorFix (fijne kerels!) hadden ons al geadviseerd om wat ze niet nodig hadden gehad gewoon terug te brengen. Niet alleen een enkele lade, maar ook twee ijzeren profielen en wat kleinere prutjes die over waren.
Bij het installeren van het definitieve werkblad had Eisirt de vraag gesteld over de afvoer: is het een andere maat dan die van de tijdelijke afvoer? De tijdelijke spoelbak was ook gewoon prima werkzaam geweest, maar er was voor de definitieve spoelbak (die qua omvang echt een tikje groter was) ook een nieuwe afvoer meegeleverd. Maar volgens de heren was het precies dezelfde maat. Tsja, en moet je dan een afvoer die nog maar 1 maand in gebruik is gelijk maar weggooien omdat er ook een spiksplinternieuwe was geleverd? Wat een onzin!

En zo gingen we zaterdag naar Ikea toe met een klein doosje spulletjes, inclusief die spiksplinternieuwe afvoer die toch niet echt nodig was geweest.
De dame bij de retouren stond ons zeer vriendelijk te woord en scande alle streepjescodes. Over die ene lade die over was gebleven kon ze ons vertellen: die worden per 2 geleverd, dus als je er 3 nodig hebt voor de keuken houd je er inderdaad 1 over. Pfff, die gaan we niet bewaren voor het geval dat...
Ook het koolstoffilter voor de afzuigkap en de grote ijzeren profielen konden retour. We prezen Interiorfix de hemel in en vertelden dat dit al onze tweede Ikea keuken was. Zo fijn allemaal! En de dame bij de klantenservice vertelde ons dat ze het heel fijn vond om een positief geluid te horen tussen alle kommer en kwel retouren.

En het totaal? € 188,- retour! Kijk, dat is nog eens een ritje naar Ikea waard.
Ik trakteerde Eisirt op lunch: hij koos een panini mozarella-tomaat en een broodje kip uit, en ik ging (zoals wel vaker bij Ikea lunch) voor een broodje roomkaas waar ik zelf twee plakjes zalm op toevoegde. Mjammie!

Op terugweg namen we de toeristische route via Boxtel naar huis. De A58 in oostelijke richting werd opnieuw geasfalteerd en was dus afgesloten, maar dat mocht de pret niet drukken. Ook al hebben we niks gekocht (het was niet op voorraad of we moeten eerst kijken hoe de schuifdeuren van de Pax er ook alweer uitzien voordat we daar een andere deur bij kopen) was het toch een hele geslaagde dag.

We beginnen het weekend in Tilburg, waar zowel Tim als Bram eerst bij ons langskomen. We mogen pas laat het terrein op, dus we kunnen nog even overleggen voor we die kant op gaan. De rit naar Oosterhout is maar kort, en ik carpool met Bram met onze kratten terwijl Eisirt met bolderkar bij Tim in de auto zit. We claimen onze favoriete slaapzaal, die voor NPCs gereserveerd blijkt te zijn, en wijken dan uit naar de grootste slaapzaal met veel open vloer die helaas luiken voor de ramen mist. Ach, eind oktober zal dat niet zo'n groot probleem zijn.

Voor tijd-in laat Giebretius ons weten dat hij zijn tas bij ons heeft gelaten, terwijl hij undercover gaat bij de Rozers. Niet lang nadat we aankomen bij het landhuis van Leenheer Georg van Molenbrug is Gieb alweer terug. We hebben niet eens tijd gehad om zijn tas te bekijken, maar ach. Die knul heeft vast geen geheimen voor ons. Niet dat hij ons vertelt wat hem is overkomen tijdens zijn geheime missie...(zucht)
Bij het landhuis worden we geweerd door de lokale wacht. We zijn eigenlijk niet welkom. Na wat geharrewar komen we erachter dat de Leenheer al 6 maanden dood op zijn stoel zit. Dit feit is verborgen gehouden voor iedereen, inclusief zijn vrouw die negen maanden zwanger is. Niet lang nadat het nieuws van de dood van de leenheer bekend wordt, komt zijn bastaardzoon Robert langs: die wil gelijk aanspraak maken op de titel. Hij is een daadkrachtige jongeman, die niet heel vriendelijk is. Later die avond komen we erachter dat er nog twee bastaarden zijn: Patrick en Wilhelm.

Zaterdag:
Boeren vallen het landhuis aan, onder leiding van Robert. Salima en ik proberen hem te sussen maar worden al snel in de rede gevallen / overruled door Vincent. Ondanks de verwoede pogingen om het te sussen escaleert de boel als Raven een baksteen naar haar hoofd gegooid krijgt en in een Rode Waas gaat. Ik stuur haar naar haar kamer, maar zij valt mij ook aan en er vallen toch twee doden bij de boeren.
Ik heb kruiden gezocht maar niet zo heel veel gevonden. De gagel die ik wel vind kan ik aan Raava verkopen.

Kort daarna geef ik mijn blauwe steen af aan Leshan om de Docent te helpen met het bevechten van demonen. Eigenlijk wilde ik mijn steen niet kwijt, maar dit is toch wel een heel goed doel. Leshan geeft mijn steen aan Pollux die de steen op één of andere manier bij de Docent kan krijgen. Als Pollux kort daarna vraagt of ik nog een blauwe steen heb word ik boos. Ik wijs hem erop dat hij zojuist mijn steen van Leshan heeft gekregen en dat hij wel eens dankbaar mag zijn. Hij verontschuldigt zich uitvoerig en zegt dat hij bij mij in het krijt staat.

Dieter en ik worden ontboden bij de docent. Ik bekijk de tekeningen op zijn tafel en zie dat de brug tussen de droomwereld en de wereld van de stervelingen ook verbroken is. Dat is best bijzonder, want onze hele familie droomt over een zomerse dag met krekels, en een zonnetje wat tussen de bladeren door schijnt.
De docent drukt ons op het hart dat we iets met de rode kaars moeten doen die we hebben meegenomen van de kaarsenmakerij. En benadrukt daarna dat we eigen wil hebben, maar dat het hem toch wel interessant zou lijken om er iets mee te doen.

Ik roep de hulp in van de Magos, Parisu, en hij bekijkt de rode kaars eens goed. Hij probeert mij ook te laten zien, iets met 'leerlingen' enzo, maar hij krijgt een hartaanval en het enige wat ik aan de kaars kon zien was wat ik in mijn dromen ook al had gezien. Ik geef hem in ieder geval 'een kusje erop', en daarna snellen andere avonturiers toe om hem verder te genezen.

De bisschop instrueert mij om te kijken of ik de Tayeren over kan halen om trouw te zweren. Ik spreek één van hun dames aan. Zij zoeken naar een plek waar zij hun belangrijke boom kunnen planten en ik zeg toe dat ik daar mijn best voor zou doen, maar houd de toezegging vaag. Volgens mij is dat hoe diplomatie werkt: net doen alsof je iets belooft zonder ook daadwerkelijk iets te beloven.

Na het eten moeten we een steentje trekken uit een pot, en mensen met een groen steentje moeten deelnemen aan de vergadering om te bepalen wie de nieuwe leenheer gaat worden. Ik heb er weinig zin in en kreun als ik daadwerkelijk, net als Fedor, Fons, Salima, Eewoud en Steyn een groen steentje trek. Uiteindelijk zitten we met acht mensen en een gnoom aan de vergadertafel. Eén voor één lees ik de brieven voor die leenheer Georg aan zijn bastaarden schreef. Elke brief vertelt iets over de zoon in kwestie. De daadkracht van Robert, de toewijding aan Ranaa van Patrick, en de besluiteloosheid van Wilhelm die het liefst elk probleem van alle kanten bekijkt. Na elke brief spreken we met de kandidaat in kwestie zodat we hem aan de tand kunnen voelen.
We doen een eerste stemming. Vijf voor Robert, drie voor Wilhelm, en één onthouding. Daarna gaan we overleggen. Een aantal mensen delen hun mening. Ik wijs uit dat de drie heren allemaal nog maar net volwassen zijn, en vrijgezel. Zij zullen ook een vrouw moeten vinden om erfgenamen te maken, en een sterke vrouw die Wilhelm aanspoort of Robert tempert zou nog wel eens het verschil kunnen maken. Patrick vond dat niet zo belangrijk, maar zou het wel doen 'omdat het nou eenmaal moet'.
Salima licht nog een stukje van de sluier op. Ze mocht er niets over vertellen, maar Theehuis de Oase wilde wel een romantische thee voor twee organiseren voor een jongedame van stand en een bepaalde sterke kandidaat.
Het duurde bij Fons en Fedor erg lang tot het kwartje viel - zo lang zelfs dat ik luidkeels uitriep "Echt, heb je nú pas door wie zij bedoelen?!" toen ze dat uiteindelijk doorhadden.
Maargoed, als Vrouwe Meike inderdaad geïnteresseerd is in Robert, kan ik me zo voorstellen dat zij hem wel op kan voeden. Mensen onderschatten haar omdat iedereen maar naar de jonge baron kijkt, maar dat moeten ze vooral niet doen. Meike heeft ook genoeg in haar mars!
We stemden nog een keer, en met de nieuwe informatie werd de uitkomst bijna unaniem: 8 voor Robert en 1 stem voor Wilhelm. Patrick kreeg geen stemmen.
En we spraken af dat er een net verslag opgesteld zou gaan worden voor de baron, zodat die kon bepalen of hij het met ons advies eens was.

Tijdens de vergadering had ik wel iets meegekregen van een opstootje, dat blijkbaar degene die Nadia Voets vergiftigde was opgepakt. Willem praatte me bij: het was de troonopvolger van de Tayeren. Zij had bekend en werd voor het misdrijf verbannen. Maar Willem had een mooie oplossing gevonden: als zij, haar bloedlijn en haar stam eeuwige trouw aan de baron zouden zweren, hield hij haar bekentenis in zijn boek en werd het niet openbaar.

Willem, Mikhail en Steyn gaan naar de Schoot der Goden, Dieter komt niet veel later een lantaarn halen omdat Steyn is verdwenen. Daarna is Mikhail kwijt, maar zijn grote zwaard is nog gevonden. Ik pak het zwaard en trek het bos in, achter hem aan. Alsof ik geen betere dingen te doen heb dan achter een jonge Ranaa priester aan te lopen die mij niet ziet staan. Ik ben toch geen avonturier!
Ik volg een half-elf (echt, waarom!?) het bos in, maar het lijkt wel alsof we aangevallen worden door het bos zelf: giftige padden, striemende takken en zelfs een of ander brandend iets. Uiteindelijk moeten we omkeren. Ik strompel terug richting het landhuis, waar Willem me opvangt en terugbrengt naar een stoel. Ik kots onderweg nog een paar keer, maar het gif blijft verder werken. Uiteindelijk moet Raven me helpen met een aderlating en een bloedtransfusie.

Als ik weer bijkom staat de bisschop bij mij en ik kan haar het goede nieuws vertellen dat de Tayeren trouw hebben gezworen aan de baron. Ik ben nog niet helemaal helder, dus veel meer dan een gemompeld: "Het is geregeld met de Tayern. Ze hebben trouw gezworen aan de baron;" komt er niet uit. Willem licht de bisschop verder in. Ze lijkt het niet helemaal eens te zijn met de methode, maar ik benadruk dat we wel hebben gekregen wat we wilden.
Ik praat ook nog even met een van de vrouwelijke Tayeren. Blijkbaar zijn de baron en de verbannen dame verliefd op elkaar. Huh.

Als Mikhail terugkeert uit het bos met wilde verhalen over dat hij een weerwolf zou zijn, vragen we Lyanna en hem even apart en lichten we ze in over ons geheim...we zijn meer dan we lijken. Het is fijn om deze mensen ook in vertrouwen te nemen, want verder weten alleen Giebretius en de bisschop van onze familie af.

Ook komen er ondoden en herauten op bezoek. De herauten zeggen dat als wij allemaal trouw zweren aan koning Deomé, de ondoden aanvallen zullen stoppen. Slechts een paar mensen roepen mee met het 'Leve Koning Deomé!' -- niet genoeg. Uiteindelijk volgt er een groot gevecht waarbij de ondoden door de ramen van het landhuis breken en ze teruggevochten moeten worden.

Zondagochtend
Huishoudster Olivia is de kok aan het uitschelden, wat natuurlijk niet kan. Ik wijs haar terecht en spreek haar streng toe. Helaas verspreek ik me en komt Olivia erachter dat de baron zich voordoet als 'Jos'. Ze raakt er maar niet over uitgepraat, en wil gelijk de zijden lakens pakken. Mijn tegenwerpingen dat 'leven zoals het gewone volk' wel goed is voor die jongen lijkt ze helemaal niet te horen.

Robert staat erop dat hij de brieven weer terugkrijgt, en Willem pulkt een zegel van één van de brieven, kopieert ze, en daarna halen we ze door de koffieprut. Ik geef de brieven terug met een verontschuldiging. "Ze waren op tafel blijven liggen, en ik vond ze in de vuilnis... blijkbaar heeft een bediende ze weggegooid."

Ook lees ik de verklaring van de Raad van Negen voor dat onze keuze op Robert is gevallen, en dat dit ons advies aan de baron is. Patrick laat mij niet eens uitpraten en stormt weg. Zo gauw ik klaar ben begint Robert gelijk met mensen ontslaan, noemt een van de aanwezige wachters een heks, en roept snelrecht uit.
Dieter slaat de handen ineen: nu is het tijd voor de tabbaarden. Een leenheer, en zeker een aspirant-leenheer, heeft hier namelijk het mandaat niet toe. Dat is een taak voor de inquisitie!
We gespen snel onze degens en tabbaarden om, en gaan erachteraan. We ondervragen de wachter, die ook Robert een heks noemt. Na een kort verhoor waarbij Willem zijn dolk onder de nagels van de wachter steekt, brengen we hem terug naar de voortuin van het landhuis. Hier moeten getuigen bij zijn. De wachter herhaalt zijn beschuldiging dat Robert een heks zou zijn niet, en wij vragen hem om zijn laatste woorden. Na een knikje van Willem, onthoofd ik de wachter en passen wij snelrecht toe.

De aanwezige avonturiers staan ons aan te gapen. Salima, Raava en de andere Mezzaida vragen voorzichtig wat dit nu weer is. Ik vrees dat hiermee, met dit 'bedrog' - ons geheim - onze vriendschap misschien wel ten einde komt. Ik hoop het niet.

Patrick keert terug met een groep gewapende devote volgelingen. We proberen hem tot kalmte te manen maar dat werkt niet. Na een kort gevecht komt de bisschop op de proppen en zij weet hem wel te kalmeren.
Uiteindelijk spreek ik de drie broers streng toe. Ze lijken te luisteren maar ik weet vrij zeker dat ze toch wel hun eigen plan gaan maken. Robert lijkt in ieder geval toe te staan dat Wilhelm aan zijn zijde als adviseur mag functioneren. Ik hoop dan maar dat zij samen wel een goede koers weten te varen voor Molenbrug. Maar de baron is nog niet eens volwassen, dus de beëdiging moet nog eventjes op zich laten wachten. Nog 3 dagen!

En Doedus komt naar mij toe; dat de Docent mij wel een geschikte kandidaat zou vinden om de werelden weer aan elkaar te verbinden met gouden spinrag. Ik had het hier even moeilijk mee, want was dit nu een OC vraag naar mijn werk of niet? "Kun jij goed naaien?" moet je mij maar niet IC vragen. Uiteindelijk bleek dit wel echt IC te zijn, maar het maakte het tot een raar gesprek.

En we komen erachter dat de rode kaars ook nodig was om de geboortepoel van de sshouk te reinigen. Maar omdat de kaars gemaakt is met demoneninvloeden moet deze eerst gereinigd worden. Hiervoor is een groot ritueel met veel blauwe stenen nodig. Eerder die ochtend was er ook al een soortgelijk ritueel om rode stenen, ook gemaakt met demoneninvloeden, te reinigen. Parisu gaat op de grond liggen als het 'vat' en de demonische energie wordt doorgestuurd naar Septis door één van de Mezzaida. In de wandelgangen vang ik op dat ze hopen dat Septis demonen gaat vreten. Dat zou lekker opruimen, maar hopelijk heeft hij daarna geen honger meer, is mijn enige gedachte daarbij.

-----

Het was een gezellig weekend met leuke ontwikkelingen. En met de grote openbaring van ons geheim: we zijn een familie van inquisiteurs. We hadden gehoopt dat het nog even verborgen kon blijven, maar met de uitspraken van de aspirant-leenheer die toch echt zijn boekje te buiten ging, was het toch wel het juiste moment. De weerzin van de Mezzaida dames was geweldig, hopelijk volgt daar nog veel meer spel uit.

Wat dat betreft: het spel met de dames is altijd geweldig en na tijd-uit hebben we het nog even gehad over hoe er toch best wel veel mannen waren die gewoon over ons heen praatten. Het incident van zaterdagochtend met Vincent was niet de enige, waarbij wij buitenspel werden gezet en een meneer het wel eventjes zou regelen. Misschien ook omdat het toch best onzekere tijden zijn zo vlak voor de polariserende verkiezingen van de Tweede Kamer.

Zaterdagavond -- het akkefietje met ondoden die 'door de ruiten' kwamen en ineens in de kamer stonden was ontzettend onhandig. De lange tafels waren in lange rijen opgesteld en er was al te weinig plek om rond te lopen. Ik stond vlak bij het raam en kon geen kant op. Oh ja, en dat was ook nog eens gevaarlijk! Binnen moet je niet willen knokken.
Raymon wierp tegen dat de avonturiers zich allemaal binnen aan het verstoppen waren, en ik wierp tegen dat het niet raar was. Het is koud en vochtig buiten, ze zitten alcohol te drinken, en je geeft ze nog geen twee minuten om in de benen te komen. Wat verwacht je nou precies?

Ook had ik zondagochtend een raar akkefietje: ik stapte terug en stootte op een nare wijze mijn hoofd tegen een tak. Eerst dacht ik even dat ik door een NPC op mijn hoofd geslagen was (wat niet mag). En dat vonden de andere NPCs blijkbaar het perfecte moment om mij ook van twee kanten aan te vallen. Toen ben ik even boos uit het spel gestapt. Ik word op mijn hoofd geslagen [door een boom, of all things] en dat is een goed excuus om mij in elkaar te kloppen? Doe even normaal!
Toen de boogschutter van de NPCs over een tak struikelde legde ik het spel even stil zodat zij op kon krabbelen, en pas nadat ze zei dat alles in orde was en we verder konden spelen, gingen we verder. Volgens mij is dat toch de manier om met dat soort dingen om te gaan...

Maandag de 6e was er een monteur gekomen om ons nieuwe glasvezel internet aan te sluiten. Na de leugens van XS4all waren we namelijk overgestapt naar Odido.
De monteur was vriendelijk en knalde binnen 20 minuten de nieuwe modem het wereldwijde web op, en vertrok toen weer.

Niet lang daarna belde ik met de helpdesk. We hebben namelijk een Epson printer die via de wifi werkt zodat we niet één kabel hoeven te delen met twee computers maar onze afdrukopdrachten gewoon via de wifi kunnen sturen. Alleen had de printer daar moeite mee.
Het was op het oude netwerk al een 'feestje' om het wachtwoord in te geven. Je kunt namelijk op het kleine schermpje van de printer alleen met pijltje omhoog en pijltje naar beneden een letter selecteren. En dan heb je kleine letters, hoofdletters, en getallen en leestekens in drie verschillende categoriën.
Maar nu kon de printer geen verbinding maken met het netwerk.

De jongeman aan de telefoon was heel vriendelijk en behulpzaam. Hij vertelde dat ons nieuwe glasvezel internet van 5 gHz te snel? te groot? te imposant? was, en dat het beter was om een klein subnet te maken, specifiek voor printers, deurbellen, camera's en zonnepanelen ^*). En jahoor, de printer kon het nieuwe subnet vinden en maakte vrolijk verbinding. Hoezee!

^*)Als ik ooit zonnepanelen krijg, hoeven die van mij niet op het wereld wijde web te gaan rondhangen.

Maar toen wij dit weekend wat wilden printen liep het spaak. De printer had het netwerk wel gevonden, en de PCs zaten ook op het netwerk, maar blijkbaar konden ze toch niet met elkaar praten. Omdat ik er 's avonds mee bezig was en Niller me hoorde vloeken, probeerde hij me even te helpen. Uiteindelijk pingden we het IP adres van de printer en toen wisten we het zeker: 'destination host unreachable'.
Dus belde ik vanmorgen nog een keertje met de Odido technische helpdesk. De eerste dame die ik sprak had er nog niet zoveel technische kaas van gegeten. Ik moest mijn probleem meerdere keren uitleggen en ze overlegde met een collega, maar kwam niet verder dan 'u moet even met Epson bellen'.

Dus ging ik het van de Epson kant aanvliegen. Op de Epson website downloadde ik een installatieprogramma voor mijn printer en Windhoos 11 besturingssysteem en doorliep ik braaf de stappen. Van "Verwijder de beschermende folie van de printer" tot "vul de tank met inkt". Ja ja, die printer hebben we al een tijdje, er zit echt inkt in.
Maar toen kwam de wizard met de hint dat de printer niet zomaar op een ander netwerk kon zitten dan de PC die ermee probeerde te communiceren. En dat was toch echt een Odido probleem.

Dus ik belde nog een keer met de Odido helpdesk. De dame die ik nu aan de telefoon kreeg dook wederom in onze aansluiting. "Hm, ik weet niet helemaal wat ze hier gedaan hebben."
En vervolgens paste ze het helemaal aan. Het subnet voor de printer werd hernoemd van 'gast' naar '2.5 GHz' en het andere naar '5 GHz'. Ik moest wederom de printer contact laten zoeken met de modem en nogmaals het hele wachtwoord intikken om verbinding te maken (en er daarna achter te komen dat het precies hetzelfde IP adres kreeg als voorheen).

En toen ik daarna een ping naar dat adres stuurde, kreeg mijn PC daadwerkelijk antwoord.
De dame bleef met mij aan de lijn terwijl ik het installatieprogramma van Epson opnieuw liet zoeken en een testpagina liet afdrukken en voor de goede orde drukte ik daarna ook een niet-geheel willekeurig bestand af van mijn harde schijf om voor mezelf te bewijzen dat het nu wel écht werkte.
(Lang verhaal kort: ik moet meer sokken breien want er liggen nu vier Sok Wrappers klaar)

Ik bedankte de dame uitvoerig voor haar hulp. En nadat ik de telefoon op had gehangen kwam ik er ook achter dat mijn telefoon nu ook moeite had met het internet omdat de netwerknaam was gewijzigd. Pff, klein probleem. Een beetje jammer dat de sticker met de QR code nu niet meer werkt, maar dat is een bijzaak. En ietsje meer jammer nog dat we het wachtwoord niet zelf aan kunnen passen waardoor iedereen die op onze wifi wil nu ook het lange wachtwoord handmatig in moet typen.

Maar de printer werkt. De scanner werkt ook. En dat is al een hele overwinning.

Eind september ben ik weer begonnen met hardlopen, want omdat ik nu niet meer naar het werk hoef te fietsen zit ik alleen maar in huis. Dus nam ik me voor om wat hard te lopen. Langzaam opbouwen, echt een rustdag ertussen, en niet gelijk de 10 kilometer willen doen. Ik had al een aantal routes gelopen als wandeling, en nu begon ik om de dag met datzelfde rondje te hardlopen.

Rondje 1 is de Moerstraat, buiten de bebouwde kom. Je loopt tussen de velden en een verdwaalde boerderij. Echt heel fijn. Die route kan ik ook pakken als ik even naar de Gamma moet fietsen. Het scheelt iets van 2 stoplichten en je bent even tussen het groen. Lekker. Een vrij kort rondje van 2.85 kilometer.
Rondje 2 is de Stokhasseltlaan. Er is een heel breed fietspad compleet afgezonderd van de weg, en ik kan tot de Heikantlaan gaan en daar rechtsomkeert maken. Ook een vrij kort rondje van 2.83 kilometer.

Het zijn allebei niet echt hele grote rondes, en ik kan ook nog echt niet alles rennen. Soms kan ik een stuk van 500 meter joggen voor ik uit mijn ritme val en weer op adem moet komen. Meestal is het minder ver. Maar ik hoop dat het gaat opbouwen.

Nu ik zo'n twee weken hier om de dag mee zoet ben, mag het wel eens makkelijker worden. Vandaag heb ik er een sprint-rondje van gemaakt. Ooit zag ik een filmpje op YouTube dat als je gaat opbouwen met hardlopen dat je ook één training moet doen waarin je zo lang mogelijk, zo hard mogelijk rent. En dan rustig weer op adem komen. Het verbaasde me wel dat ik toch nog best wat snelheid op kon bouwen, maar natuurlijk raakte ik weer snel genoeg buiten adem. Zucht.

Een ander deel van mijn motivatie is mijn nieuwe Emphebion personage Vau. Als militair zou zij toch wel iets van conditie moeten hebben. Ik heb nog iets minder dan 3 maanden voor het evenement. Maar we zien het wel.

Ik ben heel blij dat mijn lijf het prima vindt. Vorig jaar had ik natuurlijk al hele goede hardloopschoenen gekocht, met extra demping. De podotherapeut keurde ze ook goed, en verbood me om steunzolen in die schoenen te leggen. Na het rondje heb ik vermoeide knieën, en soms de volgende dag wat pijn, maar niets wat niet wegtrekt. En aangezien hardlopen bijzonder makkelijk allerlei blessures op kan leveren ben ik blij dat ik het rustig aan probeer op te bouwen.
Gewoon volhouden dus.

In de kist die we ooit van Yvonne hebben gekregen bewaar ik een aantal breiprojecten. Soms zijn het projecttasjes met garens waar ik een idee bij heb, of twee sokkenwolletjes die prima bij elkaar passen. Voor de verhuizing had ik daar de Stonehaven sweater van Eisirt ook bij in gedaan. Hij draagt hem namelijk nooit en ik had me voorgenomen dat ik daar na de verhuizing eens naar zou kijken.

Zo gezegd zo gedaan. We zijn verhuisd, de kist staat op een plekje in de woonkamer, en laten we eens kijken. Eisirt had er eigenlijk geen geduld voor maar trok toch even de trui aan zodat hij kon voelen wat er allemaal mis mee was. Ik dacht nog dat het alleen een dingetje met de hals was. De V-hals was wel mooi, maar Eisirt heeft graag iets langs zijn hals zitten zoals een col of een kraag. Mischien moest ik er wel alleen maar een col op breien.
Maar nee, zo simpel was het niet. De mouwen waren te lang ondanks de gehaakte rand in de achterhals die van mouwkop tot mouwkop liep. En ze voelden alsof ze van zijn schouders zakten. En het lijf was eigenlijk te kort.

Tsja, dat zijn wel veel dingetjes die niet makkelijk op te lossen zijn.
Ik stelde voor dat ik de Stonehaven dus uit zou halen (ribbit!) en er iets anders van zou breien. Dat vond hij prima.

Deze week haalde ik voorzichtig de mouwen van het lijf af en haalde ik de zijnaden uit elkaar. De schoudernaad was met een kitchenersteek gedaan, dus dat was iets meer priegelen maar ging ook wel goed. Alleen de eindjes terugvinden om de panden uit elkaar te halen was iets meer werk...
Het was even puzzelen maar uiteindelijk kwam ik erachter waarom. De Stonehaven was een patroon voor een DK garen, maar ik had 2 fingering skeins bij elkaar gebruikt. En deze had ik laten verlopen zodat je steeds maar van één van de twee bolletjes een nieuwe aan hoefde te hechten. Veel dunnere aanhechtingen die bijna onzichtbaar waren in het werk dus. Maar uiteindelijk had ik alles uit elkaar gehaald en had ik de wol weer op bollen.

De volgende uitdaging was dat ik eigenlijk de DK dikte weer wilde scheiden in 2x light fingering garen. Door het breien draaien de twee draden best wel om elkaar heen dus dat ging een uitdaging worden. Ik begon met het kleinste bolletje en had inderdaad al snel een kluwen knoop in plaats van twee losse bolletjes. Hm.
Uiteindelijk kwam ik met een slim idee. Als ik maar een klein stukje van het bolletje loswikkelde en daarna de draad vastknoopte, dan kon het bolletje meedraaien terwijl ik de twee draden scheidde en daarmee werd de twist teniet gedaan. Maar met knopen schoot het toch nog wel eens los. Met een klem kon ik de draad vastklampen aan de bol en werkte mijn theorie perfect. De bol kon vrij draaien tussen mijn benen en ik kon de draad scheiden in ééntje naar links, en ééntje naar rechts.

Uiteindelijk heb ik maar twee keer de schaar moeten gebruiken - de rest van het garen ging prima. Elke keer als er een nieuw bolletje aangehecht was, rolde ik dat stapeltje los garen op tot een bolletje, en daarna ging ik weer verder met het afwikkelen van alle DK bolletjes.
Dit kostte me uiteindelijk zo'n anderhalve dag. Tsja, een trui breien duurt natuurlijk langer.

Nu zou ik eigenlijk de wol op strengen moeten draaien met de swift en ze even moeten stomen zodat de kreukels weer uit de wol zijn, maar het valt me echt mee hoeveel kreukels er eigenlijk in zitten. Het meermaals door je handen laten gaan van de wol heeft daar vast bij geholpen. Ik wind wol altijd om mijn vingers in bolletjes zodat er geen spanning op de draad staat, dus het zijn mooie losse bolletjes geworden.

In de breikist zit ook nog een hele grote dikke skein donkerpaarse wol. Misschien kan ik die gebruiken voor een nieuwe trui voor Eisirt. Ik had mijn oog laten vallen op de Bowline van TinCanKnits^*), maar die is eigenlijk bedoeld voor Worsted garen. Misschien dat die paarse wol daar beter bij in de buurt komt.
En dan zou ik deze donkerblauwe Geilsk cotton & wool van de Stonehaven kunnen gebruiken voor een vest voor mezelf. Want in deze herfstige temperaturen is het nog wel een beetje te vroeg om al aan een dikke trui te gaan, maar heb ik niet echt vesten voor in de kast hangen. En het is best een beetje kriebelwol, maar in een vest is dat minder erg dan in een trui. Hoop ik.

*) De Bowline heeft precies hetzelfde patroon op het lijf als de Stonehaven, precies dezelfde Visserstrui uitstraling, maar is dus voor dikker garen én heeft een col.