Jane's Journal

Na een geslaagde passessie en een gezellig samen eten met Katinka op donderdag, waren vrijdag en zaterdag rustigere dagen. Vrijdag reed ik met Eisirt twee keer naar de milieustraat om de bossen takken van de trompetbloem en de uitgegraven hazelaar weg te brengen. Dat ruimde heerlijk op!
Vandaag ging echter de turbo weer aan. Ik had Elise gevraagd om te helpen in de tuin. Bij het theeleuten bij Marjolein had ze namelijk laten vallen dat ze het fysieke van tuinieren een beetje miste. Nou, ik had nog wel een klusje!

Mijn bestelling bij het Groene Paradijs ging helaas niet op tijd binnen zijn. Op vrijdag kreeg ik wel de bevestiging dat ze mijn bestelling aan het verzamelen waren. Ik had vijf keer Viburnum Burkwoodii besteld voor een haagje naast de voordeur (op de plek waar de hazelaarstronk was verwijderd), een buddleja voor voor het raam (daar mag de mini buddleja die mijn moeder tussen de tegels van haar achtertuin had gered ook bij), en een vlier voor het voedselbos in de achtertuin. Maar helaas, dat zou niet op tijd binnen komen.

Gelukkig vond ik bij de Aldi nog wel een tweetal bessenstruiken die op mijn lijstje voor het voedselbos stonden (voor € 1,98 per stuk!). Nouja, voedselbos is waarschijnlijk een veel te grote term. De strook langs de noordzijde van de tuin waar ik de pruimen- en de appelboom had geplant begon steeds duidelijkere vormen aan te nemen. Met de rode aalbes en de kruisbes was de midden-hoogte van de drie lagen ook opgevuld. En als straks de extra grond uit de border is verdeeld over de ruimte die het gazon gaat innnemen, dan kunnen de aardbeien als bodembedekker erbij, langs de rand van het gazon (wat we pas kunnen inzaaien als de bodemtemperatuur iets hoger is).

Pruim, appel en vlier als lange laag. Met een trompetbloem die de achtergrond kan opvullen.
Aalbes en kruisbes als middelste laag ertussen.
En aardbeien als bodembedekker. Ik twijfel nog of ik ook andere kruiden aan deze kant ertussen wil hebben.

Elise ging gelijk voortvarend te werk en voordat ik me kon bedenken waren beide bessenstruiken alweer geplant. "Mooi, en nu?" was de vraag.
Nouja, de voortuin stond even op pauze tot de Viburnum Burkwoodii binnen gingen komen, dus konden we verder met de zuidzijde van de achtertuin. Ik had inmiddels bijna alle stoeptegels opgestapeld in een hoge stapel onder de overkapping, met uitzondering van de tegels die onder het "bloembed" lagen. Ik was er inmiddels wel achter dat het "bloembed" ooit een keer was uitgebreid. Want als je gewoon een halve kuub grond op je patiotegels gooit kun je daar best een Miscantus op planten.

Die Miscanthus, die ik initieel had aangezien voor bamboe, is een hoog siergras wat ook als "Olifantgras" te boek staat. Het is niet welkom in de tuin, zeker niet omdat mijn enige ervaring met Miscanthus was dat het al jaren niet in vorm of in toom was gehouden, en dat je er best een plakje van je vinger mee kan afsnijden als je niet oppast. De linkerhoek van de border was compleet overgroeid door de Miscanthus en de wortelstok was zo dichtbegroeid dat we er met de spade niet doorheen kwamen.
"Ik had natuurlijk mijn grof werktuig mee moeten nemen;" verzuchtte Elise, die al met Frank aan de telefoon hing. Of hij misschien de pikhouweel kon brengen. "Ik heb verse kaas scones gebakken;" beloofde ik hem als lokkertje "en er zijn chocolade koekjes.".

En zo was het dat we met zijn drieën de Miscanthus te lijf gingen. Elise hakte er met een grotere bijl dan de mijne gretig op los. Helaas was de pikhouweel nergens te vinden geweest, maar met de oude meat cleaver van haar opa ging het ook goed. Een zwaar, gesmeed stuk staal of ijzer wat vlijmscherp was, en dankzij zijn gewicht echt korte metten maakte met de wortelstokken van de Miscanthus.

Elk blokje wat we los wisten te krijgen werd van enige hoogte op de tegels gegooid, of als het te zwaar was, laten vallen. Zo kwam er toch nog heel wat zand van de wortelklompen los en waren het betere brokjes voor in de kliko.
Onze timing was natuurlijk fantastisch, want morgen is het weer tijd voor de GFT en Restafval kliko, dus het kon gelijk weg. Tenminste: de onze zat al helemaal vol met de laatste stukjes trompetbloem, die ik in kleine stukjes had geknipt.

We haalden nog een stukje tegels los langs het oude "bloembed" en vonden zelfs een stuk gemetseld baksteen wat we met grote verbazing uit de aarde wisten te krijgen. Het leek wel op een oude schoorsteen; echt, waarom zou je zoiets in je tuin begraven?!

Om half vier was het wel welletjes, en gingen de hulptroepen weer richting huis met mijn uitgebreide dankbetuigingen. De Miscanthus was volledig gesloopt en ik had de laatste tegels onder het bloembed weg weten te peuteren, zodat nu de allerlaatste stoeptegels allemaal opgestapeld waren voor de Marktplaats meneer die ze graag wilde hebben. Een deel van de aarde was op het grote betegelde deel van de tuin verspreid, dus het was er niet opgeruimder van geworden.

Ik veegde en stofzuigde de vloer van de woonkamer, want we hadden opzettelijk niet opgelet waar we met onze modderige voeten allemaal liepen. Dat was echt een beetje teveel gevraagd geweest, en ik had zelf ook geen zin om steeds mijn kisten uit te trekken. Nu het werk in de tuin weer klaar was, kon ik dat even goed opruimen. En ik dweilde de keuken, waar de strepen van de modder extra zichtbaar waren.
En daarna nam ik lekker een warme douche en warmde ik een kliekje op, omdat Eisirt avonddienst had.

Nadat ik de katten eten had gegeten was het tijd voor een rondje kliko's wisselen. Ik zette onze eigen kliko aan de kant van het hofje waar ze de volgende dag opgehaald zouden worden, en nam een bijna lege kliko van één van onze achterburen mee de tuin in. Dat herhaalde ik nog twee keer om alle wortelstokken van de Miscanthus af te voeren uit de achtertuin.

Weer een stapje verder!
Wat ook wel heel grappig is: de schaaltekening met het 'ontwerp' voor de achtertuin wordt gaandeweg steeds een klein stukje aangepast. Zo had Eisirt er een beetje moeite mee dat onder de regenton 8 tegels lagen vanaf het huis, en aan de andere kant van de tuin dat er maar 7 waren. Dus dat vulde ik vandaag ook even aan.
Met het planten van de bomen en de bessenstruiken nam ook de noordrand van de achtertuin meer vorm aan. En we hebben bedacht waar de compostton moet komen te staan. Wat dus eerst een schaaltekening was met bijna geen inhoud, was inmiddels bepaald waar de steentjes van de patio mogen blijven liggen, en kon ik de geplande geplantte begroeiing intekenen. Zo begint het langzaam maar zeker ergens op te lijken.

Om het moestuingedeelte echt goed op te starten moet er nog iets meer van de randen van de 'moestuinbak' gedefinieerd worden, en wat meer tegels gewipt worden. Dan moet de aarde eigenlijk gezeefd worden om de wortelstokken van het zevenblad eruit te halen, maar hoe de zeef precies gemaakt gaat worden zijn we nog niet uit. Eisirt had een ingewikkeld idee waarbij een cirkelzaag van een buurman geleend zou gaan worden, maar ik weet nog niet hoe praktisch dat idee gaat zijn.
We gaan het zien! Ik ben er in ieder geval lekker zoet mee en met hulptroepen zoals vandaag gaat het in ieder geval ontzettend hard!

Tim had gevraagd of hij bij ons mocht crashen na zijn werk op zaterdag, omdat hij de volgende dag in Berkel-Enschot een kwalificatiewedstrijd van het boogschieten had. Natuurlijk mocht dat!
Het was een goed excuus om het huis eens even goed schoon te boenen, van de wc en badkamer tot de stofzuigronde op beide verdiepingen.

Op de vraag wat we voor het eten konden doen had hij wat opties gegeven, maar het was een makkelijke keus. Als je vraagt om een 'pannekoekenfeest' dan bak ik met liefde pannekoeken voor je!

Na de pannekoeken speelden we nog een paar spelletjes. We probeerden Tim zijn bonestaak spelletje, maar ik kon de regels maar moeilijk doorgronden. Mijn openingskaart lag in principe prima om Tim zijn kasteel te blokkeren, maar dat was niet eens mijn bedoeling geweest. Ik wilde gewoon een begin maken met een bonestaak vanuit mijn kasteeltje. Stom.

Dus stapten we over op de Crew: missie Diepzee. Een kaartspelletje waar je samen moet werken zonder te communiceren. De enige manier om iets over te brengen aan je crew is door een fiche op een bepaalde manier op een kaart neer te leggen om aan te geven: dit is mijn hoogste van deze kleur, dit is mijn enige van deze kleur, of dit is de laagste van deze kleur. De bedoeling is dat je samen speelt om missies op te lossen. Het is een erg leuk spel, want de missies zijn van simpel tot ingewikkeld. "Ik verover de gele drie" is best te doen, zeker als je aangeeft dat de gele twee jouw enige gele is. De andere spelers weten dan dat ze jou de gele drie op een andere manier moeten toespelen, want met alleen een twee kun je hem niet winnen. Maar een missie als "ik win evenveel rode als groene kaarten" eist toch wel enige oplettendheid.

We kletsten natuurlijk ook over Maerquin. Tim kon niet bij de special zijn, maar we hadden hem en Bas via de Discord al bijgepraat. Nu was het tijd om plannetjes te maken.
Het was een heel gezellige avond, en dat de wekker vroeg stond mocht de pret niet drukken. Ik bakte pistoletjes voor het ontbijt en Eisirt bakte de restjes spek in een eitje voor Tim en hemzelf. Het was heel gezellig!

En 's avonds hadden Eisirt en ik gereserveerd bij Mr.Meat in Tilburg. Een heerlijk restaurant waar ze prachtige biefstuk serveren. We deelden een gyoza voorgerechtje, gingen beiden voor de rib-eye, en kozen een bloemkool gratin en gebakken champignons voor erbij. De dikke frietjes die standaard bij het vlees geserveerd werden, was eigenlijk nog het minst interessante wat op tafel stond. En alles was zalig!

We sloten af met een decaf capuccino en een latte macchiato. Zo hebben we onze trouwdag goed gevierd!

We beginnen het weekend in Tilburg, waar zowel Tim als Bram eerst bij ons langskomen. We mogen pas laat het terrein op, dus we kunnen nog even overleggen voor we die kant op gaan. De rit naar Oosterhout is maar kort, en ik carpool met Bram met onze kratten terwijl Eisirt met bolderkar bij Tim in de auto zit. We claimen onze favoriete slaapzaal, die voor NPCs gereserveerd blijkt te zijn, en wijken dan uit naar de grootste slaapzaal met veel open vloer die helaas luiken voor de ramen mist. Ach, eind oktober zal dat niet zo'n groot probleem zijn.

Voor tijd-in laat Giebretius ons weten dat hij zijn tas bij ons heeft gelaten, terwijl hij undercover gaat bij de Rozers. Niet lang nadat we aankomen bij het landhuis van Leenheer Georg van Molenbrug is Gieb alweer terug. We hebben niet eens tijd gehad om zijn tas te bekijken, maar ach. Die knul heeft vast geen geheimen voor ons. Niet dat hij ons vertelt wat hem is overkomen tijdens zijn geheime missie...(zucht)
Bij het landhuis worden we geweerd door de lokale wacht. We zijn eigenlijk niet welkom. Na wat geharrewar komen we erachter dat de Leenheer al 6 maanden dood op zijn stoel zit. Dit feit is verborgen gehouden voor iedereen, inclusief zijn vrouw die negen maanden zwanger is. Niet lang nadat het nieuws van de dood van de leenheer bekend wordt, komt zijn bastaardzoon Robert langs: die wil gelijk aanspraak maken op de titel. Hij is een daadkrachtige jongeman, die niet heel vriendelijk is. Later die avond komen we erachter dat er nog twee bastaarden zijn: Patrick en Wilhelm.

Zaterdag:
Boeren vallen het landhuis aan, onder leiding van Robert. Salima en ik proberen hem te sussen maar worden al snel in de rede gevallen / overruled door Vincent. Ondanks de verwoede pogingen om het te sussen escaleert de boel als Raven een baksteen naar haar hoofd gegooid krijgt en in een Rode Waas gaat. Ik stuur haar naar haar kamer, maar zij valt mij ook aan en er vallen toch twee doden bij de boeren.
Ik heb kruiden gezocht maar niet zo heel veel gevonden. De gagel die ik wel vind kan ik aan Raava verkopen.

Kort daarna geef ik mijn blauwe steen af aan Leshan om de Docent te helpen met het bevechten van demonen. Eigenlijk wilde ik mijn steen niet kwijt, maar dit is toch wel een heel goed doel. Leshan geeft mijn steen aan Pollux die de steen op één of andere manier bij de Docent kan krijgen. Als Pollux kort daarna vraagt of ik nog een blauwe steen heb word ik boos. Ik wijs hem erop dat hij zojuist mijn steen van Leshan heeft gekregen en dat hij wel eens dankbaar mag zijn. Hij verontschuldigt zich uitvoerig en zegt dat hij bij mij in het krijt staat.

Dieter en ik worden ontboden bij de docent. Ik bekijk de tekeningen op zijn tafel en zie dat de brug tussen de droomwereld en de wereld van de stervelingen ook verbroken is. Dat is best bijzonder, want onze hele familie droomt over een zomerse dag met krekels, en een zonnetje wat tussen de bladeren door schijnt.
De docent drukt ons op het hart dat we iets met de rode kaars moeten doen die we hebben meegenomen van de kaarsenmakerij. En benadrukt daarna dat we eigen wil hebben, maar dat het hem toch wel interessant zou lijken om er iets mee te doen.

Ik roep de hulp in van de Magos, Parisu, en hij bekijkt de rode kaars eens goed. Hij probeert mij ook te laten zien, iets met 'leerlingen' enzo, maar hij krijgt een hartaanval en het enige wat ik aan de kaars kon zien was wat ik in mijn dromen ook al had gezien. Ik geef hem in ieder geval 'een kusje erop', en daarna snellen andere avonturiers toe om hem verder te genezen.

De bisschop instrueert mij om te kijken of ik de Tayeren over kan halen om trouw te zweren. Ik spreek één van hun dames aan. Zij zoeken naar een plek waar zij hun belangrijke boom kunnen planten en ik zeg toe dat ik daar mijn best voor zou doen, maar houd de toezegging vaag. Volgens mij is dat hoe diplomatie werkt: net doen alsof je iets belooft zonder ook daadwerkelijk iets te beloven.

Na het eten moeten we een steentje trekken uit een pot, en mensen met een groen steentje moeten deelnemen aan de vergadering om te bepalen wie de nieuwe leenheer gaat worden. Ik heb er weinig zin in en kreun als ik daadwerkelijk, net als Fedor, Fons, Salima, Eewoud en Steyn een groen steentje trek. Uiteindelijk zitten we met acht mensen en een gnoom aan de vergadertafel. Eén voor één lees ik de brieven voor die leenheer Georg aan zijn bastaarden schreef. Elke brief vertelt iets over de zoon in kwestie. De daadkracht van Robert, de toewijding aan Ranaa van Patrick, en de besluiteloosheid van Wilhelm die het liefst elk probleem van alle kanten bekijkt. Na elke brief spreken we met de kandidaat in kwestie zodat we hem aan de tand kunnen voelen.
We doen een eerste stemming. Vijf voor Robert, drie voor Wilhelm, en één onthouding. Daarna gaan we overleggen. Een aantal mensen delen hun mening. Ik wijs uit dat de drie heren allemaal nog maar net volwassen zijn, en vrijgezel. Zij zullen ook een vrouw moeten vinden om erfgenamen te maken, en een sterke vrouw die Wilhelm aanspoort of Robert tempert zou nog wel eens het verschil kunnen maken. Patrick vond dat niet zo belangrijk, maar zou het wel doen 'omdat het nou eenmaal moet'.
Salima licht nog een stukje van de sluier op. Ze mocht er niets over vertellen, maar Theehuis de Oase wilde wel een romantische thee voor twee organiseren voor een jongedame van stand en een bepaalde sterke kandidaat.
Het duurde bij Fons en Fedor erg lang tot het kwartje viel - zo lang zelfs dat ik luidkeels uitriep "Echt, heb je nú pas door wie zij bedoelen?!" toen ze dat uiteindelijk doorhadden.
Maargoed, als Vrouwe Meike inderdaad geïnteresseerd is in Robert, kan ik me zo voorstellen dat zij hem wel op kan voeden. Mensen onderschatten haar omdat iedereen maar naar de jonge baron kijkt, maar dat moeten ze vooral niet doen. Meike heeft ook genoeg in haar mars!
We stemden nog een keer, en met de nieuwe informatie werd de uitkomst bijna unaniem: 8 voor Robert en 1 stem voor Wilhelm. Patrick kreeg geen stemmen.
En we spraken af dat er een net verslag opgesteld zou gaan worden voor de baron, zodat die kon bepalen of hij het met ons advies eens was.

Tijdens de vergadering had ik wel iets meegekregen van een opstootje, dat blijkbaar degene die Nadia Voets vergiftigde was opgepakt. Willem praatte me bij: het was de troonopvolger van de Tayeren. Zij had bekend en werd voor het misdrijf verbannen. Maar Willem had een mooie oplossing gevonden: als zij, haar bloedlijn en haar stam eeuwige trouw aan de baron zouden zweren, hield hij haar bekentenis in zijn boek en werd het niet openbaar.

Willem, Mikhail en Steyn gaan naar de Schoot der Goden, Dieter komt niet veel later een lantaarn halen omdat Steyn is verdwenen. Daarna is Mikhail kwijt, maar zijn grote zwaard is nog gevonden. Ik pak het zwaard en trek het bos in, achter hem aan. Alsof ik geen betere dingen te doen heb dan achter een jonge Ranaa priester aan te lopen die mij niet ziet staan. Ik ben toch geen avonturier!
Ik volg een half-elf (echt, waarom!?) het bos in, maar het lijkt wel alsof we aangevallen worden door het bos zelf: giftige padden, striemende takken en zelfs een of ander brandend iets. Uiteindelijk moeten we omkeren. Ik strompel terug richting het landhuis, waar Willem me opvangt en terugbrengt naar een stoel. Ik kots onderweg nog een paar keer, maar het gif blijft verder werken. Uiteindelijk moet Raven me helpen met een aderlating en een bloedtransfusie.

Als ik weer bijkom staat de bisschop bij mij en ik kan haar het goede nieuws vertellen dat de Tayeren trouw hebben gezworen aan de baron. Ik ben nog niet helemaal helder, dus veel meer dan een gemompeld: "Het is geregeld met de Tayern. Ze hebben trouw gezworen aan de baron;" komt er niet uit. Willem licht de bisschop verder in. Ze lijkt het niet helemaal eens te zijn met de methode, maar ik benadruk dat we wel hebben gekregen wat we wilden.
Ik praat ook nog even met een van de vrouwelijke Tayeren. Blijkbaar zijn de baron en de verbannen dame verliefd op elkaar. Huh.

Als Mikhail terugkeert uit het bos met wilde verhalen over dat hij een weerwolf zou zijn, vragen we Lyanna en hem even apart en lichten we ze in over ons geheim...we zijn meer dan we lijken. Het is fijn om deze mensen ook in vertrouwen te nemen, want verder weten alleen Giebretius en de bisschop van onze familie af.

Ook komen er ondoden en herauten op bezoek. De herauten zeggen dat als wij allemaal trouw zweren aan koning Deomé, de ondoden aanvallen zullen stoppen. Slechts een paar mensen roepen mee met het 'Leve Koning Deomé!' -- niet genoeg. Uiteindelijk volgt er een groot gevecht waarbij de ondoden door de ramen van het landhuis breken en ze teruggevochten moeten worden.

Zondagochtend
Huishoudster Olivia is de kok aan het uitschelden, wat natuurlijk niet kan. Ik wijs haar terecht en spreek haar streng toe. Helaas verspreek ik me en komt Olivia erachter dat de baron zich voordoet als 'Jos'. Ze raakt er maar niet over uitgepraat, en wil gelijk de zijden lakens pakken. Mijn tegenwerpingen dat 'leven zoals het gewone volk' wel goed is voor die jongen lijkt ze helemaal niet te horen.

Robert staat erop dat hij de brieven weer terugkrijgt, en Willem pulkt een zegel van één van de brieven, kopieert ze, en daarna halen we ze door de koffieprut. Ik geef de brieven terug met een verontschuldiging. "Ze waren op tafel blijven liggen, en ik vond ze in de vuilnis... blijkbaar heeft een bediende ze weggegooid."

Ook lees ik de verklaring van de Raad van Negen voor dat onze keuze op Robert is gevallen, en dat dit ons advies aan de baron is. Patrick laat mij niet eens uitpraten en stormt weg. Zo gauw ik klaar ben begint Robert gelijk met mensen ontslaan, noemt een van de aanwezige wachters een heks, en roept snelrecht uit.
Dieter slaat de handen ineen: nu is het tijd voor de tabbaarden. Een leenheer, en zeker een aspirant-leenheer, heeft hier namelijk het mandaat niet toe. Dat is een taak voor de inquisitie!
We gespen snel onze degens en tabbaarden om, en gaan erachteraan. We ondervragen de wachter, die ook Robert een heks noemt. Na een kort verhoor waarbij Willem zijn dolk onder de nagels van de wachter steekt, brengen we hem terug naar de voortuin van het landhuis. Hier moeten getuigen bij zijn. De wachter herhaalt zijn beschuldiging dat Robert een heks zou zijn niet, en wij vragen hem om zijn laatste woorden. Na een knikje van Willem, onthoofd ik de wachter en passen wij snelrecht toe.

De aanwezige avonturiers staan ons aan te gapen. Salima, Raava en de andere Mezzaida vragen voorzichtig wat dit nu weer is. Ik vrees dat hiermee, met dit 'bedrog' - ons geheim - onze vriendschap misschien wel ten einde komt. Ik hoop het niet.

Patrick keert terug met een groep gewapende devote volgelingen. We proberen hem tot kalmte te manen maar dat werkt niet. Na een kort gevecht komt de bisschop op de proppen en zij weet hem wel te kalmeren.
Uiteindelijk spreek ik de drie broers streng toe. Ze lijken te luisteren maar ik weet vrij zeker dat ze toch wel hun eigen plan gaan maken. Robert lijkt in ieder geval toe te staan dat Wilhelm aan zijn zijde als adviseur mag functioneren. Ik hoop dan maar dat zij samen wel een goede koers weten te varen voor Molenbrug. Maar de baron is nog niet eens volwassen, dus de beëdiging moet nog eventjes op zich laten wachten. Nog 3 dagen!

En Doedus komt naar mij toe; dat de Docent mij wel een geschikte kandidaat zou vinden om de werelden weer aan elkaar te verbinden met gouden spinrag. Ik had het hier even moeilijk mee, want was dit nu een OC vraag naar mijn werk of niet? "Kun jij goed naaien?" moet je mij maar niet IC vragen. Uiteindelijk bleek dit wel echt IC te zijn, maar het maakte het tot een raar gesprek.

En we komen erachter dat de rode kaars ook nodig was om de geboortepoel van de sshouk te reinigen. Maar omdat de kaars gemaakt is met demoneninvloeden moet deze eerst gereinigd worden. Hiervoor is een groot ritueel met veel blauwe stenen nodig. Eerder die ochtend was er ook al een soortgelijk ritueel om rode stenen, ook gemaakt met demoneninvloeden, te reinigen. Parisu gaat op de grond liggen als het 'vat' en de demonische energie wordt doorgestuurd naar Septis door één van de Mezzaida. In de wandelgangen vang ik op dat ze hopen dat Septis demonen gaat vreten. Dat zou lekker opruimen, maar hopelijk heeft hij daarna geen honger meer, is mijn enige gedachte daarbij.

-----

Het was een gezellig weekend met leuke ontwikkelingen. En met de grote openbaring van ons geheim: we zijn een familie van inquisiteurs. We hadden gehoopt dat het nog even verborgen kon blijven, maar met de uitspraken van de aspirant-leenheer die toch echt zijn boekje te buiten ging, was het toch wel het juiste moment. De weerzin van de Mezzaida dames was geweldig, hopelijk volgt daar nog veel meer spel uit.

Wat dat betreft: het spel met de dames is altijd geweldig en na tijd-uit hebben we het nog even gehad over hoe er toch best wel veel mannen waren die gewoon over ons heen praatten. Het incident van zaterdagochtend met Vincent was niet de enige, waarbij wij buitenspel werden gezet en een meneer het wel eventjes zou regelen. Misschien ook omdat het toch best onzekere tijden zijn zo vlak voor de polariserende verkiezingen van de Tweede Kamer.

Zaterdagavond -- het akkefietje met ondoden die 'door de ruiten' kwamen en ineens in de kamer stonden was ontzettend onhandig. De lange tafels waren in lange rijen opgesteld en er was al te weinig plek om rond te lopen. Ik stond vlak bij het raam en kon geen kant op. Oh ja, en dat was ook nog eens gevaarlijk! Binnen moet je niet willen knokken.
Raymon wierp tegen dat de avonturiers zich allemaal binnen aan het verstoppen waren, en ik wierp tegen dat het niet raar was. Het is koud en vochtig buiten, ze zitten alcohol te drinken, en je geeft ze nog geen twee minuten om in de benen te komen. Wat verwacht je nou precies?

Ook had ik zondagochtend een raar akkefietje: ik stapte terug en stootte op een nare wijze mijn hoofd tegen een tak. Eerst dacht ik even dat ik door een NPC op mijn hoofd geslagen was (wat niet mag). En dat vonden de andere NPCs blijkbaar het perfecte moment om mij ook van twee kanten aan te vallen. Toen ben ik even boos uit het spel gestapt. Ik word op mijn hoofd geslagen [door een boom, of all things] en dat is een goed excuus om mij in elkaar te kloppen? Doe even normaal!
Toen de boogschutter van de NPCs over een tak struikelde legde ik het spel even stil zodat zij op kon krabbelen, en pas nadat ze zei dat alles in orde was en we verder konden spelen, gingen we verder. Volgens mij is dat toch de manier om met dat soort dingen om te gaan...

Terwijl Eisirt ons bed opzocht na zijn nachtdienst, ging ik op zolder aan de slag. Hij slaapt in principe overal doorheen behalve wegwerkzaamheden en klussers, maar toch deed ik heel voorzichtig. De houten vloer op zolder piept en kraakt nog wel eens, en ik wilde de stoffen uitzoeken.
En dat zijn er véél.
Ik maakte wat ruimte om mijn kont te keren en trok een deel van de stoffen van de kant af en begon te sorteren. De wol moest helemaal vooraan komen te liggen zodat ik er makkelijk bij kan. En dat waren best een hoop rollen. De 100% wol vooraan en de dunnere varianten onderop, zodat die de grote doos die de opening tussen voorzolder en opslag af kon dichten. Daarna de wol blends en de mysterie-wolletjes. Uiteindelijk had ik alle stoffen onder het schuine dak aan de kant en kon ik dingen op hun nieuwe plaats terugleggen. Na de wol kwam de katoen keper en poplin, daarnaast de linnen. Omdat ik vanuit Plan-B al een deel van de linnen (met verlies) had verkocht waren dat niet zoveel rollen meer. Achterin kwamen de rollen waar ik niet zoveel mee ging doen. Een bloemige impulsaankoop waar ik misschien nog een dans-rok van ga maken. Een viscose met een geborduurde rand. De ribfluweel die ik van een collega had gekregen.

Uiteindelijk lag het allemaal best netjes. Tijd voor de andere kant van de zolder. Daar stonden legio opbergboxen allemaal door elkaar, en onder het schuinste deel van het dak waren de blauwe krokodillenbakken waar normaal gesproken de cloaks inzitten. Na Fantasy Court had ik zoveel mogelijk in de bakken gepropt in plaats van te sorteren op kleur. Tijd om dat weer recht te trekken. Want hoeveel cloaks had ik eigenlijk nog op voorraad? Ik schreef gelijk een lijstje. De zes bakken met cloaks (2 kleuren per bak) gingen naast het kledingrek tegen de muur.

Kwibus mocht bij hoge uitzondering 'me helpen'. Normaal gesproken is het achterste gedeelte van de zolder afgesloten zodat de katten niet zomaar bij de stoffen kunnen, maar omdat ik er nu bij was mocht hij ook rondsnuffelen. Hij liep rond als dr. Livingstone, met een langzaam zwiepende staart. Hij wurmde zich tussen dozen door en onder het schuine dak. Soms paste het nét niet. Hij was lekker bezig.
Ik stapelde de doorzichtige opbergboxen zo dat ik de labels goed kon lezen en ze ook eenvoudig kon pakken als ik ze nodig had. De ritsen onderop, want die gebruik ik bijna niet, en de bakken met lapjes tricot, katoen, restjes wol en linnen bij elkaar. Zo werd het een heel stuk overzichtelijker. Ik vermoed dat er zelfs plek is voor de archiefkast met patronen als ik het kledingrek nog ietsje anders neerzet.

Een grote doos met kussenvulling aan de strekkende meter nam ik mee naar beneden en ik appte Claire of zij daar wat mee kan. Dat kon ze wel. Na de lunch fietste ik even haar kant op om hem te brengen. Het was een eenvoudige fietstocht, even het kanaal oversteken en dan was ik er al bijna. De doos was groter dan een verhuisdoos maar dat ging prima op de fiets met een spin eroverheen. Ze gaat er een kattenkussen van maken voor haar jongens, dus dat wordt goed gebruikt. Ik heb voor mijn eigen quilt-dingetjes nog een bijna volle rol met tussenvoering, dus ik zit niet ineens zonder. Oh ja, ik wilde dingen opmaken. Misschien zelf ook nog een paar kattenkussens bedenken. De vensterbank is er breed genoeg voor.
En ik haalde mijn hexjes quilt naar beneden. Misschien zijn die twee projecten te combineren...? Een volledige quilt gaat het vast niet worden, maar we kunnen zien.

Ik kon ook nog eventjes wat gamen en maakte om vijf uur een wandeling. Yay! Dat was in ieder geval gelukt. Bij de Stokhasselt langs het hoogspanningsstation en dan via de Sibeliusstraat weer naar huis. Al met al een half uurtje, dus misschien als ik het opbouw kan ik dat ook als hardloop-route gaan proberen want dat lijkt me een kilometer of drie te zijn.

Nadat ik thuis kwam ging ik aan het eten beginnen. Ik had een recept voor een kruidige bloemkoolschotel met kaas en kookroom uit de oven. Omdat ik alles met de deksel op de ovenschotel prima kon schudden (voordat de kookroom erdoor zat) zakten de stukjes nog iets strakker tegen elkaar en paste het perfect, en ik zette het in de combimagnetron voor 35 minuten op een stand die "traditioneel bakken" heette.
Maar na 35 minuten was het nog helemaal niet gaar! De bloemkool lag bovenin en ook al had ik die best in dunne reepjes gesneden, was die nog bijna helemaal rauw. Ook de aardappel die toch in de kookroom had gelegen was nog niet gaar. Grom. Ik heb al een haat-haat verhouding met de combimagnetron omdat de OK knop het niet doet, maar dit maakte de betrekkingen niet beter. (Maandag komt de monteur.)
Ik schoof de schotel dan maar in de magnetron, en met veel moeite om de OK knop zijn werk te laten doen kregen we het eten soort van half gaar. Met een beetje meer bite dan echt lekker zou zijn.
Toch wil ik het recept best nog een keer proberen. Ik had een eigen garam masala kruidenmix gemaakt zonder chilipeper of kruidnagel, en met komijn, korianderzaad, kaneel, gember en knoflookpoeder en dat maakte het in ieder geval een bijzondere smaaksensatie. Het kliekje gaan we vanavond nog opbakken in de hoop dat het dan wél gaar wordt. Een goed excuus voor meer kaas erover in ieder geval.

's Avonds vroeg ik Mco of hij zin had in nog meer Dead by Daylight. Dinsdagavond hadden we ook DBD gespeeld en ik kon wel wat afleiding gebruiken. Omdat D&D afgelast was door de DM zat Brasak er ook gezellig bij. Precies de gezelligheid waar ik even naar op zoek was.

Dinsdag voerde ik de installateurs van Interiorfix die de keuken van Ikea aan het installeren waren een appelflap bij hun tweede rondje koffie. De heren waren goedgemutst, gezellig, en heel vakkundig aan het werk. Tijdens de werkzaamheden was er af en toe ook ruimte voor een grapje en af en toe werden Eisirt of ik gevraagd om een mening. De deur van de koelkast bijvoorbeeld: die heeft een kort en een lang paneel. Of we de korte of de lange boven wilden. Ik keek even kritisch naar de rest van de keuken, en als we het lange paneel boven zouden doen kwam dat overeen met de hoogte van de bovenkastjes, dus dat was de logischere oplossing.

Ik was dinsdagavond al een beetje begonnen met het inruimen van de keuken; de dozen met keukenspullen hadden in de eetkamer gestaan (verstopt achter de berg met keukenonderdelen) en nu kon ik mondjesmaat uitpakken. Woensdagochtend ging ik daarmee verder. Na een heerlijk ontbijtje gemaakt in de keuken in plaats van in de schuur, wat een opluchting!
Al snel kwam ik erachter dat de keuken inderdaad groter was, maar we hadden vooral extra onderkastruimte. In de bovenkastjes hadden we zelfs een kastje minder!

Omdat Ikea nu een aftimmering maakt in het kastje met de afzuigkap krijg je een smal deel en een ondiep deel. Voorheen hadden ze gewoon een ovalen gat gemaakt in de plank van het kastje, en heb je dus veel meer ruimte rondom de buis van de afzuigkap. Tsja. Ik propte alle kruiden in dat rare kastje met de theorie: alles wat ik vaak gebruik komt vanzelf meer vooraan te staan.
Het kastje wat we nu misten was het kastje waar onze voorraad thee en koffie en soepen en sauzen in had gestaan. Ik kon wel meer kwijt in het bovenhoekkastje omdat deze geen carrousel had, maar heel praktisch is het nog niet want voor de bovenste plank moet ik toch een trappetje gebruiken. De pasta en rijst gingen dan maar in het smalle kastje naast de combimagnetron en ik bedacht me dat het ook fijn zou zijn als we in de kast onder de trap ook een voorraadrek konden plaatsen.

Johhny was er woensdag ook; zijn plan was om het kastje rondom de nieuwe uitgebreide meterkast in orde te maken. Samen met Adri (lustegij ookwel koffie jongûs?) waren ze een groot deel van de dag hiermee bezig.
Eisirt en ik reden met het piepschuim naar de milieustraat, en alleen daarmee zat de auto al vol. In de middag ging ik nog een keer die kant op met een deel van de dozen waar de onderdelen van de keuken in hadden gezeten. Maar we hebben nog wel genoeg dozen om nog een keer of twee naar het milieupark te gaan om alles af te voeren. Ooit.

Adri en Johnny gingen door naar een volgende klus en niet lang nadat ze weg waren kwam Lujoun ook nog even langs. Er was nog meer elektra om na te meten, en hij wilde een overzicht maken van welke groepen welke kamers bedienden. Ik vroeg hem ook naar het licht in de badkamer: ondanks dat ik een peertje gewisseld had deed dat het nog niet.
Lujoun keek het even na, en kwam tot de conclusie dat de badkamermeneer de trekschakelaar aan een draad had gemaakt die niet (meer?) aangesloten zat op de rest van de elektra. Ik kon wel janken. Meneer A. had een aantal stroompunten voorbereid op de eerste dag en was daarna mogelijk de draad kwijtgeraakt (ha!) van wat nu precies wat was. Ik had hem aangeraden te bellen met Lujoun en ik had hem het telefoonnummer gegeven, maar meneer A. had gewoon lekker zelf iets bedacht en nooit overlegd met Lujoun. En ik kon het hem ook niet vertellen, ik wist amper meer waar vroeger de lichtschakelaar zat.
Lujoun kon er ook met zijn hoofd niet bij. "Als je dan verlichting aanlegt, dan test je toch of die het doet?"
Hij beloofde dat hij zijn best zou doen om het werkend te krijgen, maar ik zag dat hij echt even aan zijn achterhoofd moest krabben hoe hij dit nou weer op zou gaan lossen.

Donderdag (vandaag) ging ik nog een beetje verder met de keuken inruimen. Ik had bedacht dat het smalle kastje tussen de koelkast en de afzuigkap prima kon voor meer dan alleen pindakaas. Op de bovenste plank sloeg ik de geleisuiker en bakpoeder op, want die heb ik bijna niet nodig, en verder gingen de olies en azijnen voor het koken erin. Op de onderste plank kwamen de pindakaas, stroop en poedersuiker. Het moest toch ergens staan... Het is in ieder geval een heel gepuzzel. En ik weet nog niet waar ik de schoonmaakmiddelen ga opslaan. Niet alles past in het kastje boven de koelkast, omdat die niet hoog genoeg is voor de flessen van Glassex, chloor en Jif bijvoorbeeld. Misschien moet dat ook maar in de gangkast. Ik verzamelde alles wat te groot was in een kratje zodat het allemaal bij elkaar stond en straks makkelijker te verplaatsen was.

De pluizebeesten hadden inmiddels toestemming gekregen om het huis verder te verkennen. Direct na de verhuizing mochten ze alleen in de slaapkamer vertoeven. Tijdens de badkamerwerkzaamheden zaten daar ze van achter een plexiglas plaat alles een beetje in de gaten te houden, en 's avonds mochten ze de bovenverdieping op hun eigen tempo ontdekken. De plexiglas plaat hield ze tegen dat ze niet naar beneden konden, een verhuisdoos hield ze van de zoldertrap af. Toch had ik Doortje al twee keer boven op zolder gevonden. Johnny had helaas niet genoeg tijd om de rest van de zolder goed af te schermen, dus ik had vanochtend even mijn best gedaan met de grotere stukken karton om de openingen tussen de dakbalken af te schermen. De plexiglas plaat kon nu de deuropening afdekken zodat de poezen niet zomaar meer naar de stoffen konden komen.
Ik volgde Doortje naar boven. Ze keek af en toe onzeker over haar schouder, dus ik aaide haar en sprak haar vriendelijk toe. (Bevestiging!) Eenmaal op zolder liep ze direct naar de opening links en stopte ze verward. Daar had ze voorheen toch gewoon door gekund? En nu niet meer! Flauw.
Doortje sliep de rest van de dag vooral op Eisirt's kussen, maar Kwibus was helemaal avontuurlijk en liep regelmatig door de woonkamer. De jongens waren echt toe aan meer ruimte om te ontdekken en Kwibus vond het duidelijk interessant. Ik had het trappetje bij de achterdeur gezet zodat hij daar naar buiten kon kijken, maar natuurlijk wilde meneer nog veel meer. (Mee naar buiten!) Dat mag nog niet, nog eerst even goed wennen.

Lujoun klopte aan en stelde voor dat hij nog wat dingetjes af zou maken. Ik vertelde hem dat ik heel slecht had geslapen van het gedoe met de badkamer. In mijn nachtmerries was meneer A. de badkamer half aan het afbreken om het licht maar werkend te krijgen! Ik zag het ook echt niet zitten om dit te bespreken met meneer A. of Sanidirect, want ik kon me zo voorstellen dat nul op rekest een te verwachten uitkomst zou zijn. Bovendien is mijn kruim wel een beetje op na drie en een halve maand klussen.
Lujoun stelde me gerust. Zo'n vaart zou het niet lopen, hij zou zijn best doen om het op te lossen. En dat lukte hem! Geweldig, die man is echt een treasure. Ook hing hij de nieuwe (kleinere) plafondventilator op in de slaapkamer, en een plafonnière in het atelier, en maakte hij dat de bel het doet. Nu hebben we alleen nog licht nodig op de overloop en in de kleinste slaapkamer, en de benedenverdieping.

Het is ook pakjesdag en ik ging me even tegen de stapel inpakpapier aan bemoeien. Ik had alle glazen, borden en bekers ingepakt in inpakpapier van het werk, en dat kon best nog een keer hergebruikt worden voor mijn pakketjes. Een derde keer gere-cycled dus. Maar daarvoor moest een verhuisdoos met opgefrommeld papier even weer glad gestreken worden. Ook een heel fijn en zen klusje om te doen.
Ik draaide ook een wolwas met Eisirt zijn sokken. We waren de socktopus kwijt geweest waar de sokken goed aan konden drogen en Eisirt had in allerlei dozen gezocht -- behalve die ene doos die midden in de woonkamer op ooghoogte bovenop de Kallax stond. En jahoor, daar zat hij in!

Toen Eisirt thuis kwam van zijn werk ging ik snel even bij de Aldi boodschappen doen voor het avondeten en marineerde ik de kip voor vanavond én morgen. De eerste keer echt koken in de nieuwe keuken was echt heel fijn. Omdat de kookplaat aan de zijkant van de keuken zit kan ik zo met Eisirt blijven kletsen en sta ik niet met mijn rug naar hem toe. De afzuigkap was een heel stuk stiller dan die we in het appartement hadden. Het enige nadeel was dat de combimagnetron niet goed reageerde op het touch-screen. De OK knop registreerde slechts zeer sporadisch mijn input, en aangezien elk programma ingesteld moet worden met die OK knop kon ik wel janken.
Ik plande gelijk een afspraak in met een onderhoudsmonteur (Ikea verwijst je gewoon door naar de fabrikant, die je dan zelf mag bellen) en ik moest bijna lachen toen de vraag was of het nog binnen de garantie viel. "Ik mag het hopen, ze hebben hem afgelopen dinsdag geïnstalleerd!"

En ik heb vandaag een deel van de stucloper verwijderd. En wat is de vloer prachtig! Morgen moet ik daar de laatste beetjes nog van weghalen, en dan nog een keer stofzuigen zodat de woonkamer echt helemaal netjes is want zondag komen Claire en Erik bij ons eten! Een beetje extra positieve vibes in huis kunnen we wel gebruiken.

Zondag reed ik in de geleende auto van mijn mama richting Krimpen voor het vieren van de verjaardag van Tim. Het was een vervelende reis omdat de parallelbaan van de Van Brienenoordbrug eruit lag en iedereen over de hoofdrijbaan ging. Ik zag de grootste aso's over een afgekruisde baan rijden om echt écht op het allerlaatste moment in te voegen. Assholes. Maar door de omleiding kwam ik via Oosterflank aanrijden en kon ik me nog even verwonderen over hoe er niets was veranderd en hoe ik het niet miste om daar te wonen.
Het feestje was echt geweldig gezellig. Tim heeft fijne vrienden en maakte een lekkere barbecue klaar voor iedereen. Ik kon nog gezellig bijkletsen met Karin en Vincent, Bart, Maartje en Arto.
Onderweg naar huis kon ik genieten van een prachtig dun randje van de maan. Ik bedacht me nog dat hij 'net nog' vol was, dus ik vond het al zo raar, maar ik schreef het af onder de noemer "ik denk niet zo helder meer dankzij al het verbouwen". Tegen de tijd dat ik bij Waalwijk van de A59 afging belde ik Eisirt op om mijn bevindingen te delen. Het leek al wel meer maan te zijn. Zater kwam ik erachter dat het zowel een bloedmaan als een maansverduistering waren geweest. Dat had ik toch maar mooi meegekregen tijdens de rit.

De aannemer had mij een berichtje gestuurd dat maandag om half vijf de stukadoor zou komen, en jawel hoor. De beste man was druk bezig van half vijf tot half negen. Ik kon niet wachten tot zijn klus erop zou zitten. Die verstoring van mijn huisvrede kon ik er even niet bij hebben. Ik liet mijn salade opwarmen omdat ik eigenlijk gewoon even tijd voor mezelf nodig had, maar die kon ik niet nemen als er een stukadoor in huis aan het werk was. Ik speelde een spelletje op mijn telefoon en wachtte met smart tot hij was vertrokken zodat ik eindelijk even mijn serie (Yellowstone) af kon kijken en de rest van mijn avondeten op kon peuzelen.
Vlak voordat hij klaar was met het toilet en het repareren van de gaten die gemaakt waren in de trapopgang en de muur in het atelier, bedacht ik me ineens dat er in het plafond van de badkamer ook een gat zat. Daar was nog helemaal niet over gesproken. Hij schudde zijn hoofd. Dat stond blijkbaar niet in de taakomschrijving.
Ik voelde me schuldig dat ik er pas laat aan had gedacht, maar sprak mezelf even streng toe: het is niet aan mij om een stukadoor te instrueren wat hij moet doen. Dat had de aannemer moeten doen! Eisirt gaf me een dikke knuffel toen hij thuiskwam van zijn werk en was het daar roerend mee eens.

Ik zat verder ook in mijn maag met BalfolkSync, de danslessen van Balfolk. Ik had de eerste cursus al gemist vanwege huizenperikelen en ik had me uiteindelijk wel ingeschreven voor deze run, maar daar had ik al aardig spijt van. De proefles kon ik niet bijwonen vanwege de verbouwing en ik zat behoorlijk slecht in mijn vel. Ik zag het écht niet zitten om dinsdagavond temidden van alle stress uit mijn bouwput van een huis weg te gaan om een avondje gezellig te doen. En of het nu verergerd werd door de stukadoor die mijn rust verstoorde of de maansverduistering van de avond ervoor, ik had er gewoon de energie niet meer voor.
Eigenlijk wil ik gewoon rust. Geen bouwvakkers meer, geen wachten meer. Dat de badkamer en de WC klaar zijn en de keuken ook, dat ik de laatste dozen kan uitpakken en de stukloper op kan ruimen en het eindelijk een écht huis wordt.
Maar dat kan voorlopig even niet. Het is nu een kwestie van volhouden en hopen dat de laatste loodjes binnenkort klaar gaan zijn.

Dinsdag (gisteren) kwamen er een paar sterke jongemannen de onderdelen van de keuken van Ikea leveren. Het hele bouwpakket (x veel) kon zo in de eetkamer opgestapeld worden en dat deden ze met plezier. Ik had nog wat meer dingen uitgepakt maar het was wel duidelijk dat het nieuwe atelier echt een stuk kleiner is en het puzzelen blijft met allerlei losse dingen. Ik had mijn laptop en de printer uitgestald op het bureau, maar nu was er gewoon geen plek meer over voor een naaimachine. Daar moet ik dus nog even goed over na gaan denken.
Nadat de keuken was geleverd gingen Eisirt en ik even naar de bouwmarkt. Het was heel fijn dat hij beter in zijn vel zat deze dag. Ik kon de zwenkwieltjes die ik over had gehad terugbrengen en we liepen tegen het perfecte planchet aan voor in de douche. Een glazen plankje met afgeronde hoekjes. Dus die brachten we naar huis, en daarna brachten we het andere planchet wat ik dat weekend had gekocht terug naar de Praxis, en kochten we daar ook een plattere plafondventilator voor de slaapkamer omdat die nu ook met 30% korting ging. We worden wel echt beter in het opzoeken van alle aanbiedingen zo.

Die avond gingen we eten bij Roos en Bram, en eigenlijk was het de bedoeling dat Bram en ik daarna naar balfolk zouden gaan, maar dat ging natuurlijk niet door. Bram kookte een heerlijke gnocchi met kip en champignon-boursin roomsaus waar we van smulden. Na het eten gingen we even een rondje wandelen. Roos had bedacht dat Bram en ik samen een rondje zouden doen, maar ik nodigde Roos en Eisirt ook uit. Want Eisirt kon een wandeling misschien nog wel meer gebruiken dan ik. Toen ik hoorde dat het een rondje van 5 kilometer zou worden sprak ik mijn twijfels uit, ik had gehoopt op een nog kleiner rondje. We gingen het toch proberen.
Het voordeel van aan de noordkant van de stad wonen is dat je de stad echt zo uit bent. Mijn rug begon halverwege al te protesteren en we kortten het rondje iets in, maar ik liep het wel uit. En het is ook wel goed om dat wat vaker te doen; ietsje meer conditie opbouwen zou fijn zijn.

Vandaag had ik me voorgenomen om de keuken te latexen. Maandag en dinsdag komen ze de keuken installeren en daarna is dat natuurlijk veel lastiger te doen. Waar mijn 6am brain me al voor had gewaarschuwd: de stopcontacten waren nog niet allemaal op de juiste plek. Dus ik belde Lujoun om hem te vragen wanneer hij daaraan toe zou komen, en hij beloofde dat het dit weekend allemaal rond zou komen.
Eisirt merkte ook op dat in de muur waar straks de koelkast voor komt te staan een schakelaar zat. Heel raar! Dus daar moet Lujoun ook nog even naar kijken.
Ik begon met het voorstrijken van het plafond van de keuken en de wanden. De wand waar de koelkast voor komt te staan heb ik helemaal overgeslagen. Daar komen uiteindelijk bovenkastjes en een plint tot het plafond, en op de achterwand tegeltjes.
Na de lunch kon ik verder met de latex. Eerst het plafond, en daarna ook de wand met het loket (waar ik de deuk in het stucwerk repareerde omdat de deur de wand had aangevallen). De wand in het midden hoefde maar een klein stukje, want daar komen ook bovenkastjes te hangen. Ik deed ongeveer de helft van de muur, zodat het zeker weten ver genoeg gelatext zou zijn.
En dat rare hoekje naast de keuken waar de verwarmingsbuizen naar boven lopen, die was overgeslagen toen we de rest van de woonkamer hadden gedaan en kon ik nu met een klein rollertje nog even doen.

We aten frietjes vanavond en straks is er D&D. Ook daar heb ik even geen puf voor. Bah.

Om kwart voor zeven ging de wekker en we begonnen met een snelle boterham. Donderdag hadden we het bed al uit elkaar geschroefd en we hadden met de matrassen op de grond geslapen, die natuurlijk op het gladde laminaat uit elkaar waren geschoven.
De laatste loodjes met dingen demonteren gingen snel. De plankjes bij de printer, het kapstokje aan de voet van het bed. De wasmachine en droger werden uit de badkamer getild en we sloten de poezen daar op. We waren er klaar voor.

Stephan van Studentmovers kwam binnen met een dikke stekker, op zoek naar een geaard stopcontact voor de verhuislift. Gelukkig waren de stopcontacten in de keuken geaard, want de rest was allemaal ongeaard. Hij bekeek kritisch de stapel dozen. "We hadden 20 dozen afgesproken, en dit zijn er veel meer. Dat kost meer tijd, dus jullie rekening wordt waarschijnlijk hoger."
Ik brieste. De manier waarop hij het zei was net alsof ik de schuldige was. Toen hij was komen kijken had hij het inderdaad over 60 dozen gehad, maar ik verwachtte minder dozen van hem nodig te hebben. We konden namelijk aardig wat verhuisdozen lenen van vrienden, dus het was niet nodig om dozen van hem te huren.
Maar blijkbaar was met zijn inspectie niet de vraag geweest hoeveel dozen we wilden huren, maar hoeveel dozen er verhuisd moesten worden. Dat was mij absoluut niet duidelijk geweest. En zoals hij er nu op reageerde voelde ik me echt aangevallen. Wat een puik begin van de verhuizing! (not)

De verhuislift stond, de verhuizers waren geïnstrueerd om niet in de badkamer te komen omdat de katten daar opgesloten zaten, en het feest kon beginnen. Ze zetten de onderdelen van het bed, de Billy's en andere plankjes tegen de achterwand. Af en toe werden er dozen tussen gestapeld. Het was een flink getetris en het was maar een vrij kleine bus. Na een uurtje kwam Stephan ons voorbereiden dat misschien niet alles mee zou kunnen met de bus. Het was nogal een gepuzzel. Wat zou onze voorkeur hebben: de fietsen of alle dozen uit de berging?
Ik koos voor de fietsen, de dozen konden we misschien nog wel met onze eigen auto meenemen, en Bram (die ook was komen helpen) knikte al enthousiast dat we rustig zijn auto ook vol mochten laden als we nog een tweede keer moesten rijden.
Uiteindelijk was het niet zo'n groot probleem. Chloe was duidelijk een ster in tetrissen en wist alles behalve een paar kleine dozen (die niet dicht konden) in de bus te krijgen. Onze eigen auto's stonden vol met de meest fragiele dingen: de TV, de computers, de lampen. Maar ook die zaten helemaal vol.

Ik werd om even na elven gebeld door Boels: dat hij de dixie kwam brengen. Ik vertelde de beste man dat we nog druk aan het verhuizen waren en dat hij wat aan de vroege kant was. Maar de dixie mocht op het grasveld geplaatst worden, dat was prima.
Niet veel later konden we nog even Buurman Cor de hand schudden, en toen was het tijd om te gaan. Stephan haalde de verhuislift weg en koppelde die achter zijn bus, en we beloofden de twee verhuizers die mee zouden gaan naar Tilburg broodjes bij aankomst. (Ze waren blij dat ze niet nog iets hoefden te halen bij een supermarkt onderweg.)
De berging was op een aantal lege dozen (ik had er teveel geleend!) en de reservetegels helemaal leeg. En het huis was op een open doos, de spullen van de katten en de katten zelf ook helemaal leeg. Daar zouden we later die avond voor terugkomen. (Moeilijk hoor, om ze zo achter te laten in een leeg huis!)
Eisirt en ik reden in colonne naar Tilburg, en toen werd ik gebeld door de heren die voor Sanidirect de badkamer kwamen brengen. Ik wist dat Claire en mama al in het nieuwe huis waren, dus ze waren welkom, en ik belde gelijk mijn moeder om ze een heads-up te geven. Toevallig kwamen de badmakermensen net aanrijden toen wij aankwamen, dus ik parkeerde mijn auto in een vak en bleef maar niet staan kijken hoe ze hun vrachtwagen aan het manoeuvreren waren in de hoop de laadklep een beetje in de buurt van het paadje naar de voordeur te krijgen (#hofjelife). Eisirt ging de verhuiswagen opwachten, en dirigeerde die naar het grasveld voor de deur. Je kunt namelijk nét langs de betonnen paaltjes als je voorzichtig rijdt, en dat scheelt toch een paar meter lopen met alle spullen.

Claire had een geweldige lunch verzorgd met belegde broodjes, krentebollen, sinasappelsap, melk, karnemelk en peperkoek. We streken tevreden neer.
Maar natuurlijk waren de heren van de badkamer er ook nog, dus die wezen we de kleinste slaapkamer boven waar de spullen gestald mochten worden. Niet alles paste daar, dus de glazen wand voor de inloopdouche ging in het dooie hoekje naast de trap beneden, en de tegels moesten maar in de schuur en de tuin staan. Ze hebben met een elektrische pompwagen twee kleine pallets met tegels door de brandgang de schuur ingemanoeuvreerd! Echt superknap. De pallet met de kleinste lading laadde Eisirt direct af, zodat de lege pallet weer retour kon, wel zo fijn. De grotere pallet moest in een hoekje van de schuur staan en dankzij de vele handen was dat ene hoekje ook zo leeggeruimd. Geweldig.
Eisirt controleerde de bestelling met de bezorger om zeker te zijn dat ze echt alles hadden geleverd, en ik zocht wat chocolade bij elkaar. Buitengewoon vriendelijke heren, super service om de pallets zo achter het huis te krijgen, amazing. Dat maakte een heleboel goed, want over hun planning was ik niet te spreken (nee, we kunnen de leverdatum alleen een week later doen. Oh, dan wordt de badkamer al geïnstalleerd? Nou, dan moeten we toch maar leveren terwijl u aan het verhuizen bent...)
Mijn mama vertelde nadat beide heren vertrokken waren dat zij ze ook nog een fooi had gegeven voor hun service, en ik had ze vier chocoladerepen gegeven als dank. Echt heel fijn.

Na de lunch gingen we snel aan de slag met het uitladen van de bus. Ik had briefjes op de deuren op de bovenverdieping geplakt en de plattegrond ingetekend met waar de meubels geplaatst moesten worden. Mama ging aan de slag met een sopje en deed nog een aantal keren de keukenvloer afnemen (die had Johnny diezelfde ochtend geplaatst en moest regelmatig afgenomen worden anders zou het grauw opdrogen) en Bram, Claire, Eisirt en ik hielpen mee met het verslepen van de dozen.
Rond drie uur stond het allemaal binnen. We namen afscheid van de verhuizers die het echt geweldig hadden gedaan. Ik mocht wel gelijk de verhuizing betalen met iDeal, en de rekening was nog lager geworden dan in de offerte had gestaan. Dat maakte dat ik me afvroeg: zijn wij nou echt zo raar dat we meehelpen met spullen slepen? Hoe doen andere mensen dat... gewoon wachten tot de verhuizing voorbij is? Koffie gaan drinken bij de buren?
(Lekker pulla, Stephan!)
In de kleinste slaapkamer stonden de meeste dingen die meneer Altunkaya nodig heeft voor de installatie van de badkamer komende week, met de wasmachine en droger erbij op zo'n manier dat alles nog goed bereikbaar was, en de dozen van de keuken en de woonkamer stonden een beetje door elkaar, maar de meubels stonden soort van op de juiste plek.

Claire werd opgehaald door Erik en kreeg van mij een hele dikke knuffel voor haar hulp, en mama ging bezig met het opwarmen van de pilaf die ze voorbereid had. Bram, Eisirt en ik wachtten tot Roos klaar was met werken en zaten als zombies in de tuin. Het was heel fijn om Roos nog even te zien, die wel moeite had met het idee dat ze mee mocht eten zonder dat ze ons geholpen had met de daadwerkelijke verhuizing, maar dat was alleen een probleem in haar hoofd, want ik vond het gewoon heel fijn dat ze erbij kon zijn. (Emotional-Support-Roos)
Na het eten ging mama met de vuile vaat weer naar huis en vertrokken Roos en Bram ook zodat wij terug konden rijden naar Eindhoven om het laatste en allerbelangrijkste onderdeel van ons huishouden op te halen: onze poezels.
Ik speelde nog eventjes met Kwibus; hij vindt het erg leuk om achter brokjes aan te rennen die over de laminaatvloer schuiven en dat was nu wel geweldig: er was zoveel ruimte om te rennen! Ik trok ook de ethernetkabel van de muur en schopte die éne plank van het laminaat terug die onder het bed altijd een grote kier maakte. We laadden de laatste drie doosjes, een aantal plankjes, de krabpaal, de kattebak en de twee poezels in de auto en gingen op pad. Doortje zat in haar bench bij mij op schoot, want de auto zat gewoon toch nog vol.

Eenmaal in ons nieuwe huis legden we de matrassen op een dekbed op de grond en bond Eisirt ze bij elkaar met een spanband zodat ze niet meer konden schuiven. De krabpaal, het water, het kattegras, de voederbakjes en de katten zelf volgden. De deurtjes van de benches gingen open en Doortje ging gelijk op ontdekkingstocht. De dichte slaapkamerdeur was maar raar, maar ok, dat kwam dan misschien later wel (ze is zo lekker ondernemend, ons oude dametje). Kwibus ging uit protest tegen het deurtje van zijn bench aanliggen en brommen. Die was het er nog steeds niet mee eens.
Eisirt en ik keken een aflevering van onze serie maar voor mij was de koek al meer dan op. Het was half tien toen ik lekker ging liggen.
's Nachts ben ik nog wel een paar keer naar de WC geweest (beneden). En het was heel fijn om te merken dat Kwibus lekker tegen mijn voeten was gaan liggen. Doortje had mijn kussen ingepikt en lag later die nacht tussen Eisirt's kussen en de muur gesquisht.

Vanmorgen was het wel even lastig opstaan. Gelukkig was ik wakker voor mijn wekker af kon gaan om 6:45 (vergeten uit te zetten). Ik kleedde me op de gang om. Geen idee waar de toilettas was. Of schone sokken. Of de afstandsbediening van het rolluik van de slaapkamer.

We zijn verhuisd!

Vandaag (maandag) zou Tim weer langskomen om te klussen. Vorige week hadden we laminaat gelegd in de grote slaapkamer en het atelier, en deze week hoopten we verder te gaan met andere belangrijke zaken. Maar omdat Johnny nog niet klaar was met de woonkamervloer konden we nog steeds niet beneden verder. Johnny was net klaar toen ik het hofje binnen kwam rijden in mama's auto (ZO fijn dat ik die mag lenen!) dus we konden nog heel even overleggen voor hij verder ging. Hij verwachtte dat hij die middag terug zou komen voor de derde laag lak op de woonkamervloer, en de tweede laag was net klaar. "Die is misschien al wel droog, met dit weer."
Ik verzekerde hem dat we heel braaf buiten de woonkamer waren gebleven en alleen door het raam hadden gespiekt en dat we ook vandaag de woonkamer niet zouden betreden.

Tim kwam kort daarna aan en we begonnen met een snel kopje koffie, maar hij wilde gelijk beginnen. De grote slaapkamer was zaterdag geschuurd en met primer behandeld door mama, Luc en Jos dus daar konden we een laag latex overheen doen. Ik vertelde ook dat ik in het atelier nog een stukje van het plafond moest aanstippen. Hét grote probleem van witte latex over een witte voorstrijk over een laag wit stucwerk: je ziet niet zo goed wat al wel goed in de latex zit en wat niet. Maar gelukkig als het eenmaal is opgedroogd kun je dat wel zien.

Tim nam de verlengstang met een roller ter hand en ik pakte een kwast. Omdat mijn rechterschouder het maandenlange klussen inmiddels wel beu is nam ik me voor om zoveel mogelijk met links te doen want waarom slechts één schouder blesseren als je er ook twee kan blesseren?
Het plan was om eerst het plafond te doen, dan een kop koffie en daarna de muur. Ik begon in het hoekje van het plafond links en werkte richting het raam. Tim maakte banen en werkte hard door.
Het probleem met RAL 9010 is niet zozeer dat het wit-op-wit is. Als je het erop smeert lijkt het wel bijna geel ten opzichte van de ondergrond. Maar zogauw het ook maar een klein beetje droogt, is het verschil bijna niet meer te zien. Waar was je nou geweest? Lastig om te zien.

Randjes bij het plafond, hoekjes bij het raam en achter de verwarmingsbuizen en ook dat kleine stukje boven de deur. Er leek wel geen einde aan te komen. Voor ik het wist was Tim al met een muur bezig en kon ik fluiten naar mijn koffie. Doorwerken dan maar. Ik schonk water in papieren bekertjes zodat we goed gehydrateerd bleven.

Rond lunchtijd was ik het een beetje beu. Ik had inmiddels wat butsen in het stukwerk van de trap opgevuld met alabastine (volgende keer op de lockmachine maar een bordje hangen: 'pas op! zwenkt uit') en wat plekjes op het plafond van het atelier die toch net gemist waren aangestipt met de roller. Ook op het plafond van de slaapkamer konden we een paar plekjes al zien die net niet helemaal lekker gedaan waren, dus die kon ik ook aanstippen.
En toen was ineens alles gedaan.
"Het is verstandig om eerst even te lunchen en dan te kijken of we nog iets gemist hebben;" stelde ik voor; "Ik zie het verschil allang niet meer. Alles is wit!"

Zo gezegd zo gedaan. Even lekker in de schaduw zitten lunchen, met een glas cola als beloning voor ons harde werk.
Na de lunch was het tijd om de Pax kast die ik van Marktplaats had gehaald in elkaar te zetten. We keken even kritisch naar de grote glazen schuifdeuren. Twee deuren van 200x100 met echt glas erin: oftewel niet te tillen. Ik wilde Tim dat niet aandoen, dus we besloten eerst de Pax maar in elkaar te zetten. De kleine kast van 50 cm tilden we in het hoekje van de slaapkamer en de twee brede units van 100 cm breed bouwden we rustig in elkaar. Ik haalde het emmertje met restschroefjes uit de schuur om nog wat spijkers op te zoeken voor de achterwand, en tot mijn grote verbazing misten we niet eens één officieel schroefje.
Tim was helemaal in zijn element met het in elkaar schroeven van de Pax. Hij had de handleiding niet eens nodig en liet het eruit zien als kinderspel.

We schoven nog wat met de opstelling: de smalle 50cm Pax in het hoekje, de brede met de lades het dichtste bij de deur, en de brede met de roede ertussenin. Het fijne hiervan was dat de middelste kast een lelijke zijkant had die nu niet zichtbaar meer was, en dat de lades voor sokken en ondergoed ook voor mij (vanaf de andere kant van het bed) makkelijk bereikbaar zou zijn.
Toen eenmaal de kasten tegen elkaar gezekerd waren stond het stabiel als een huis en was het prach-tig!
Het nadeel van de glazen schuifdeuren was wel: loodzwaar, dus die zouden gedemonteerd moeten worden voor ze naar boven kwamen. En daar hadden we niet heel veel zin in (krakkemikkig). Het ophangmechanisme was ook nog niet heel duidelijk, dus die rails heb ik er maar even bovenop gelegd. Onze kleren kunnen er in ieder geval in en dat is het belangrijkste.

Daarom gingen Tim en ik verder met de plakplintjes van het laminaat. Ik had niet alle plinten weten te redden, maar het waren er toch best een hoop en niet elke hoek van de kamer hoefde een plint. Omdat de Pax zo'n groot deel van de lange muur besloeg hoedfde daar alvast geen plint langs, en ook onder het raam was eigenlijk niet nodig. Vooral de muur waar de deur inzat in beide kamers moest een plint. Tim haalde een doekje met terpentine over de vloer om het te ontvetten en druppelde houtlijm langs de randjes. De plintenschaar maakte prachtige 45° hoeken in de plinten en we verzwaarden ze met de rondslingerende tools en een aantal opbergboxen van zolder zodat de houtlijm goed zou pakken.

Om kwart over vier nam ik afscheid van Tim met een geweldige knuffel. Wat was het mooi geworden! Ik had nu al zin om de kast in te ruimen.
Ik stuurde Claire een berichtje en vroeg haar hulp in om de volgende dag de kast even schoon te boenen, en om mij te helpen met het plaatsen van de stucloper. Johnny was inmiddels gearriveerd voor de laatste laag parketlak op de woonkamervloer en die beaamde dat ik dinsdag de stucloper kon plaatsen zodat de vloer goed beschermd zou worden terwijl we de muren en het plafond nog aan zouden pakken in de woonkamer.

Eenmaal thuis begon ik te puzzelen. Dinsdag de stucloper plaatsen, en woensdag zouden mama en Luc weer komen helpen. Maar de benedenverdieping was zo groot dat we het waarschijnlijk niet zouden gaan redden om zowel het plafond als de muren te schuren, met primer te behandelen en ook nog te latexen.
Donderdag was de laatste dag voor de verhuizing en we moesten nog echt een hoop inpakken. Die dag zouden we dus niet kunnen gaan klussen -- en Menno moet die avond ook werken.

Ik legde me neer bij het feit dat we de woonkamer niet af konden gaan krijgen voor de verhuizing. Shit.
Maar ergens: ook wel heel verstandig. Met mijn schouder die het niet eens is met een regime van drie maanden klussen zag ik het niet zitten om nóg harder te gaan pushen om het klaar te krijgen. Theoretisch gezien zouden we misschien nog wel een avond of twee hulp kunnen inroepen, maar ik zag het écht niet zitten om klusdagen van 9 tot 21 te gaan maken. Daar was ik echt al veel en veel te moe voor.
Ik deelde dit op de app, en Luc had een briljant inzicht: misschien moesten we ons woensdag gewoon eerst richten op het plafond. Een muur is makkelijker nog te latexen als de meubels er al staan, maar plafonds niet. Dus dat spraken we af: woensdag is plafond-dag.

Morgen ga ik dus eerst met Claire de stucloper leggen. Die had ik vanmiddag al gekocht bij de Gamma (50m² zou toch genoeg moeten zijn?). En na de verhuizing gaan we niet keihard doorpushen om zo snel mogelijk de muren ook de latexen, dat is nergens voor nodig. Liever een beetje rustiger aan en af en toe nog een momentje bijkomen!
De stucloper laten we gewoon liggen tot de keuken is geplaatst. Dus we gaan ons daar morgen heel goed over buigen, dat hij echt goed plat ligt en geen kieren heeft. Drie weken op een stucloper leven overleven we ook wel weer.

Al met al een hele productieve dag waarin we echt al de shine van het nieuwe huis kunnen zien. De slaapkamer ziet er al supermooi uit en de Pax kasten hebben nog niet eens hun deuren! De lockmachine staat in het atelier! Morgen gaan we poetsen en breng ik de stapels gereedschappen die nu in de badkamer en de rest van de bovenverdieping verspreid liggen even naar beneden, zodat alles weer bij elkaar ligt.
Het begint ergens op te lijken!

Woensdag (gisteren) zou Almar ons komen helpen met klussen. Ik had hem aangeschreven omdat Menno Almar altijd zijn beste vriend noemt en die vriendschap gaat alweer meer dan 40 jaar terug volgens mij, dus ik vond het de moeite waard om in ieder geval te vragen of hij wilde helpen. Almar reageerde gelukkig enthousiast en wilde best deze woensdag komen helpen.

Vlak voordat we in de auto wilden stappen om naar Tilburg te rijden belde Johhny mij. Of we nog naar Tilburg kwamen die dag, want de stukadoor was nog niet klaar.
Oef, maar de stukadoor was vorige week maandag begonnen met de muren van de slaapkamer en had mij verteld dat het anderhalve week moest drogen. De muren zouden inmiddels toch wel droog genoeg zijn om aan te pakken?
We overlegden even met elkaar en met Johnny. Er was echt nog wel iets wat we konden doen, dus het zou zeker geen verloren dag worden. Maar ik had er wel aardig de pee in dat we zo 'op het laatste moment' oranje licht kregen van Johnny. Ja, we konden wel wat doen, maar we moesten hem en Hirshan niet teveel in de weg lopen en die laatste was nog bezig met de plafonds. En Almar afbellen was geen optie, want die was natuurlijk al onderweg!

En ondanks mijn broer zijn grote woorden dat er "vast wel genoeg mensen zijn die je willen helpen" is het toch best bijzonder als er mensen komen helpen. Al onze vrienden wonen ver weg en om zomaar op een verloren woensdag hulp te krijgen is geweldig!
Het vinden van de K+R bij station Tilburg was een beetje een uitdaging, het station en de omgeving daaromheen was aardig veranderd sinds 2012. Eisirt vond een parkeerplek en we dwaalden aan de noordkant van het station rond. Uiteindelijk mochten we van een vriendelijke meneer door zijn brouwerij en café heen lopen om bij het station te komen. Aldaar vonden we een geduldig wachtende Almar. (We waren niet ver genoeg doorgereden...)

Hij vroeg ons de oren van het hoofd en we gingen eerst maar eens aan de koffie. Hirshan was net het plafond van de overloop aan het stucen, en wij hadden inmiddels ook met Almar overlegd. We konden de Pax kast die ik van Marktplaats had opgehaald wel alvast naar boven slepen zodat die later (nadat we klaar waren met latexen) in de slaapkamer op konden bouwen. Maar daarvoor moesten we eerst om de huizenrij heen, en daarna de trap op en de overloop over.
We zetten eerst alle kastdelen in de voortuin en op het pad en wachtten geduldig tot Hirshan klaar was. Daarna gingen we heel voorzichtig met de kastdelen de trap op. Omdat het stucwerk op de strap nog erg vers was, kon elke buts een deuk opleveren...

Almar hielp mij om de vier rijen laminaat die ik maandag met Tim alvast op maat had gezaagd erin te klikken, en we gaven elkaar een welverdiende high-five. Almar had nog nooit kliklaminaat gelegd en wij grapten dat hij maar niet te trots erover moest vertellen aan Philla, anders kreeg ze misschien nog wel ideeën...
De rest van het laminaat werd naar zolder verplaatst en Almar pakte alle losse dingen van onze geïmproviseerde keuken in de badkamer in, zodat dat allemaal naar de geïmproviseerde keuken in de schuur verplaatst kon worden.

Johnny had de woonkamervloer inmiddels helemaal geschuurd en vroeg onze mening over de grote knoesten in de vloer: opvullen of zo laten? Die beslissing liet ik graag aan Eisirt over, en hij koos voor opvullen. Johnny zei ook dat we in principe wel door de woonkamer konden lopen, maar we mochten niet op de natte plekken staan waar hij de knoesten en kieren net had opgevuld. Toch bleven we voorzichtig en om de rij huizen heenlopen, want het was een kleine moeite en voorkwam problemen.
Hirshan had zijn werkzaamheden afgerond en alles opgeruimd (of op het tuinpad gezet...) en de gang gedweild zodat het meeste stof daar weg was en het niet makkelijk de woonkamer ingelopen zou kunnen worden. Toch vroeg Johnny mij om met zijn bouwstofzuiger en de dweil nog een keertje de gang onder handen te nemen. (kreun x3)

Onderwijl waren Eisirt en Almar naar de badkamer gegaan. We hadden afgesproken met de heren van Sanidirect dat we de oude badkamer onderdelen zelf zouden verwijderen, en het eerste wat eraan moest geloven was de douchecabine. Eisirt demonteert dat graag met beleid, en toen ik naar de glazen wanden keek twijfelde ik of we die wel door het gat van de trap zouden krijgen. Misschien wel, maar niet zonder schade aan het nieuwe stucwerk daar. Ik stelde voor om de grote trap van Dolle Griet tegen de aanbouw te zetten en de glazen wanden daar voorzichtig naar beneden te laten zakken. Dus ik draaide de dranger van het raam los en liep om de huizenrij heen om de ladder neer te zetten.
Al snel stond Almar op het dak om de wanden aan te geven, wat erg goed ging. Ik stapte maar 1x verkeerd en was bijna van de trap getuimeld, maar gelukkig kon ik mijn evenwicht hervinden. De glazen wand gleed makkelijk over de tredes en het ging verder heel soepel. Wel kreeg ik een halve hartverzakking toen er een aluminium frame naar beneden werd gegooid -- ik dacht dat het een volle glasplaat was!

Met de grote moker die we van Tim hadden geleend was het muurtje waar de douchecabine op had gestaan ook zo gesloopt, en ik haalde nog eventjes het plankje boven de wastafel weg. De wastafel zelf doen we dan een andere keer, want daarvoor moet het water ook even afgesloten worden en we waren eigenlijk wel een beetje klaar.

We zetten Almar op het station en reden vervolgens door naar Eindhoven. Ondanks de stress van "we kunnen niets doen en hebben Almar voor niets laten komen!" werd het toch een hele productieve en fijne klusdag waar we heel tevreden over zijn!

Ik heb het gevoel dat we niet zo heel veel verder kunnen met het huis totdat Johhny (de klusser) en Lujoun (de electricien) aan de slag gaan. Tja, deuren en kozijnen schuren en lakken, maar deels wachten we daarop ook tot de ramen op de eerste verdieping vervangen zijn natuurlijk. De zin daarin begint echter wel te komen, want van het nietsdoen word ik ook niet blij.

Daarom probeerde ik vrijdag, met de heerlijke temperatuur van 30 graden, de laatste plinten in de woonkamer los te schroeven. Toen die weigerden los te komen vond ik het tijd om mijn frustraties te botvieren op de bamboe in de tuin. Als er iets mijn wraak verdiende was het die wel. En anders het zevenblad wat ernaast stond.

Met een zaag en een slechte snoeischaar toog ik te werk. En buiten was het iets beter te doen dan binnen want er was een fijn briesje en ik zat in de schaduw. Ik kan trots rapporteren dat de bamboe, voor nu in ieder geval, afgekapt is en op de tegels van het terras ligt te verwelken.
Omdat ik de wortels nog niet heb uitgegraven zal die ongetwijfeld weer opkomen, maar voor nu is het een legere tuin dan eerst.
Eisirt had ook al de schuttingpanelen losgeschroefd van de muur -- waar ze dan nog vast zaten tenminste, ze waren al aardig aan het composteren en bogen de tuin in waar de bamboe ze niet tegenhield.

Het muurtje tussen onze tuin en onze buurvrouw (Deira?) is in ieder geval laag genoeg om gewoon overheen te loeren. Lange mensen dat we zijn!

We deden een uurtje werk en dan weer een half uurtje zitten, wat niet opschoot, maar ons wel gehydrateerd hield. Klussen midden in de zomer is niet grappig.
Terwijl we op de dakgotenmeneer zaten te wachten konden we even douchen in de oude badkamer. Wat een drama-douche, ik was maar heel kort genegen om het gevecht aan te gaan. Ik ben te verwend met een thermostaatdouche en Eisirt zei ook al dat de warme waterdruk erg te wensen overliet.
De dakgootmeneer heeft snel de twee lasnaden in de dakgoot gerepareerd: eentje aan de voorkant en eentje aan de achterkant en ging toen ook weekend vieren.

Wij reden verder naar Roos en Bram om daar beef spareribs te eten met hen en Claire en Erik. Bram had die dag in de smoker de ribs klaargemaakt. Ze serveerden een kikkererwtensalade en geroosterde bloemkool en broccoli uit de smoker bij. Een prima afsluiting van een hele hete dag.
En daarna hebben we heel gezellig Vaesen gespeeld met zijn allen. Ik zat in mijn fleecejack gewikkeld want mijn temperatuur kelderde en ik was om 11 uur echt kapot. Maar er was een fijne twist in het avontuur. Zin in de volgende!