Jane's Journal

Met het afgelopen Zomerlive van Emphebion is er echt een einde gekomen aan de reis van Zaphira. Tenminste, een einde aan de reis die ik met haar maak. Zaphira is nu onderdeel geworden van de setting van Emphebion en leeft voort in de achtergrond. Wat ze nu nog gaat meemaken is in principe niet iets wat ik zelf mag bepalen.

Het roze barbiedromen einde wat ik gekregen heb van de spelleiding spreekt enorm tot de verbeelding.
Zaphira begon als Naamloos, zoekende naar wie zij was en hoe zij heette. Ze adopteerde een naam ("Ze noemen mij Zaphira") en vond een ring en een ketting, waardoor zij uiteindelijk op het pad kwam van de oude bloedlijn van Osdorxka. Ze heeft lang geworsteld met die verantwoordelijkheid, en of ze het waard was, en of ze wel genoeg mensen had die achter haar stonden.

Vorige winterlive kwam ze er eindelijk achter wie ze nou was geweest. En datgene wat haar altijd al verteld was: 'Misschien is het niet belangrijk om te weten wie je voor dat ongeluk met de ketel was. Want je laat genoeg zien van jezelf om te weten dat je iemand bent met het hart op de juiste plek'. Uiteindelijk liepen die twee waarheden niet heel ver uit elkaar. Toen zij Nilaya was ging zij een vergetelheidsdrank maken voor een bevriende elf, die niet kon leven met de afschuwelijke herinneringen. Wellicht wilde Nilaya zelf ook wel wat van die drank. Dat was de aanleiding van het ongeluk, waardoor Zaphira haar geheugen verloor. Ze is er nooit achter gekomen of ze vroeger familie had...

De zorgzaamheid van Zaphira werd een rode draad door haar leven. Ook toen ze van adel was, stond ze regelmatig tot haar ellebogen in het bloed om de avonturiers op te lappen. Ze moest kiezen wie er snel op zijn pootjes gezet moest worden, en wie alleen een verbandje kreeg om het bloeden te stelpen. Maar ook die moeilijke keuze kon ze maken. Daarin is ze echt volwassener geworden.

En dan Stanislav. Haar trouwe lijfwacht waar ze altijd op kon bouwen. Misschien heeft ze er zelf nooit over durven nadenken of er meer was tussen hen. Maar als hij binnengedragen werd in de ziekenboeg zorgde Zaphira wel dat ze hem direct ging genezen. Ze hield geneeskrachtige kruiden achter, gewoon voor het geval dat hij gewond zou raken.
Na veel hints van de kozakken die ons kwamen bezoeken durfden we er serieus over na te denken. Hoe je beste vriend, je trouwe lijfwacht, toch ineens je hart steelt. Dát verhaal is er eentje die we allemaal kennen en ook heerlijk van kunnen genieten.
Het was niet vooraf gepland maar zowel Bram als ik stonden ervoor open, en we hebben na het event toch wel heel veel bleed gehad van ons binnenspelse huwelijk. De kleine gebaren die geliefden naar elkaar maken hakken er toch wel diep in.

Uiteindelijk zijn we samen de ondergaande zon tegemoet gereden. Gesterkt door vrienden die ons bijstaan, door de liefde die onze personages deelden een onzekere toekomst tegemoet.

Het wrange is: ik kan niet wachten tot ik het volgende hoofdstuk mag lezen. Maar dat hoofdstuk is niet meer voor mij om te schrijven, te beleven. Vanaf nu ben ik een betrokken bijstaander. De kans dat Zaphira als NPC nog een keer ten tonele verschijnt is klein -- daarvoor is Iis echt veel te ver weg.

Gisterenavond heb ik de gebeurtenissen van Zaphira's laatste zomerlive opgeschreven in mijn IC boekje. Een afsluiting van een levensverhaal. Toen de laatste zin geschreven was voelde ik me leeg. Het is klaar, het is op. Het is goed zo. Het was een perfecte, zoete afsluiting van een mooi personage.

Pfff de afgelopen week was even heftig. Op woensdag 25 hadden we een sessie Traveller gespeeld, dus ik moest wilde beginnen aan het uitschrijven van de sessie, maar dat ging natuurlijk niet want Weerklank stond voor de deur. Dus op vrijdag 26 maakte ik me klaar voor mijn carpool en het Koningsdag weekend bracht ik door in het bos met Ksenja.

De mensen van Emphebion had ook hard gewerkt aan het nieuwe regelsysteem voor het volgende live, en zo vlak voor het weekend kwamen er allemaal regeldiscussies op gang. Personages moesten worden omgebouwd naar het nieuwe regelsysteem, dus Zaphira begon zich er ook even mee te bemoeien. En later deze maand gaan we weer naar het hof van Belvedère, en zo kwamen er ook berichtjes binnen van de familie De Guise met dingetjes die tussen de evenementen door zouden zijn gebeurd met Oriana.

En om het mooi af te sluiten hadden we natuurlijk woensdag weer een tabletop sessie. Geen Traveller dit keer, maar Candlekeep D&D. Of ik mijn paladijn Deirdre ook even kon spelen.

Dus, met Qupar, Ksenja, Zaphira, Oriana en Deirdre was het wel even druk genoeg in mijn hoofd.

Nu moet ik één voor één de zaken afwerken. Het Traveller verslag kan nog wel even wachten, ik maak een opname in OBS om de sessie vast te leggen dus die kan ik zelfs volgend jaar nog uitschrijven. De avonturen van Ksenja heb ik tijdens het event ook genoteerd zodat ik niks kan vergeten, en ik worstel een beetje om er meer verhaal dan opsomming van te maken, maar de vraag is hoe erg dat is. Het staat in ieder geval genoteerd en mijn hoofd is zo erg zeef dat het fijn is dat het daar niet in hoeft te blijven zitten.

De voorbereidingen voor het laatste event van Zaphira zijn ook in volle gang en het schrijven van de uitnodigingen vind ik even belangrijker dan het omtoveren van mijn personage tot het nieuwe regelsysteem. Alsof ik me heel druk maak over regelsystemen....

Met Candlekeep gaan we de personages nog een keer opnieuw in Roll20 zetten, dus daar zal ik sowieso wat hulp bij krijgen. Gelukkig hoef (wil) ik van Deirdre geen verhalen uit te schrijven, dus wanneer we weer spelen is het vroeg genoeg om daar aandacht aan te besteden. En Oriana, ach, dat arme kind kan vast nog wel even wachten tot de briefing voor Belvedère binnenkomt.

Maar een beetje veel was het wel.

Het waren de kleine uurtjes van de morgen. Zo laat in het jaar was er nog geen vogel die haar wakker had gemaakt, maar ze was klaarwakker. Haar ogen waren opengesprongen en nog steeds, nog altijd, dat lege gevoel van binnen.
Een zacht klopje aan de deur.
"Vrouwe? Het is tijd om op te staan. Wilbert is ontbijt voor u aan het maken."
Kalleïs stapte haar kamertje binnen. "Bent u wakker?"
"Ik ben wakker. Ik kom eraan." zei Marianne. "Ik kom eraan."

D'r spookt nog van alles door mijn hoofd en ik geniet met volle teugen van de dromen en herinneringen van de laatste twee evenementen.
Het gekke spel met Walter (gespeeld door Eleven) wat de meest foute introductie van een affaire ooit zou zijn. Ergens ga ik ervan uit dat de nacht met Walter doorbrengen helemaal niets oplevert voor Kseniya. Hij hoeft niet te bewijzen wat dan ook gedaan te hebben aan haar familieproblemen thuis, want hij heeft al gekregen wat hij wilde: een nacht met een struise Stravani. Eleven checkte ook buitenspels even of ik het wel tof vond (hell yes!) en het was des te fouter door alle communicatieproblemen en het publiek wat zich ermee ging bemoeien.
Daarnaast was er een hint van het spel wat nog komen gaat: in slecht Duits geschreven liefdesbrieven van Walter aan Kseniya, die ze niet eens kan lezen en daarnaast ook nog eens zal moeten laten vertalen. En het dilemma: reageren of niet? Welke optie gooit de olie op Walter zijn vuurtje? (Het antwoord: welke optie ik ook kies...)

Bovendien zijn door het korte spel op de baravond ook de personages uit mijn achtergrond nog meer tot leven gekomen. Waar Ilya altijd al een gluiperd eerste klas was (en tevens het moederskindje van de familie), heeft hij nu het gezicht van de knotsgekke Mordred uit Mists of Avalon overgenomen. Waar mijn IC husband Sacha altijd al het gedrag van Disney's Gaston vertoonde (nie-mand VECHT als Gaston... -- sing it!) heeft de vader van Ilya en Sacha inmiddels de dikke walrussnor van Vernon Dursley laten ontspruiten op zijn bovenlip en heet die vuige bullebak "Boris" in mijn hoofd. Boris is degene waar Kseniya echt drie kleuren paars voor schijt, want hij regeert over zijn herberg en zijn familie met ijzeren vuist...
Tijd dus om in de pen te klimmen en de spelleiding nog wat meer informatie te geven.

Daarnaast walst er een klein blij prinsesje door mijn hoofd want alhoewel Zafira he-le-maal geen Keizerin wil zijn is er een stiekeme barbiepop die niets liever wil dan een tiara. Ik vind het geweldig dat ik keizerin ben geworden want dit gaat zo ontzettend veel hoofdpijn, narigheid en plot opleveren dat elke masoschist direct blij in zijn handen zou klappen.
Nadat ik gisteren op AliExpress eens had gekeken wat een kroon zou gaan kosten en of ze wel een beetje mooie hebben heb ik de hele nacht over Zafira gedroomd.
De belofte die Zafira aan Harman maakte is de enige reden dat ze de ring aan haar vinger schoof -- ze zag geen andere uitweg om de ketting veilig op te kunnen pakken en die ketting moest stuk. Ze wil helemaal geen verantwoordelijkheid over andere mensen hun levens en ze wil al helemaal die hoge status niet!

Maar Muse is met mijn kleine prinsesje aan het dansen geslagen. Na de mi-parti (een kirtle in twee kleuren) kwamen de heraldische cotehardie en de burgundian gown aangewapperd en was het nog maar een klein sprongetje naar hermelijnsbont en een gates-of-hell. Natuuuuuurlijk moest de keizerin een nieuwe jurk! Hoe durfde ik iets anders te denken? Maar ergens weet ik niet zo goed hoe ik het binnenspels ga uitleggen. "Ik wil geen keizerin zijn. Ik wil alleen maar een nieuwe jurk." Geen hond die dat gelooft!
Er zijn twee struikelblokken: ten eerste natuurlijk het feit dat ik dit poppetje bedacht heb zodat ik de Apple kirtle weer eens aankon naar een evenement, en ten tweede al mijn prachtige handgebreide accessoires. De Kettle Valley shawl die ik gebreid heb is zo mooi en zo fijn en zo'n perfecte finish van de outfit dat ik het niet kan maken om nu ineens een andere jurk te maken die er niet bij kleurt!

Dus uiteindelijk zijn we, geloof ik, tot een compromis gekomen. Ik bedacht me dat ik een mi-parti kon maken in linnen (voor het zomerevenement) in hopelijk dezelfde kleur blauw en donkerrood zodat mijn omslagdoek nog steeds past en het niet een enorme stap zou zijn qua kostuum. Dan heb ik toch iets nieuws, blijf ik in dezelfde stijl (14e/15e eeuw) en kleuren. Met een ronde sluier erbij en lange vlechten, wellicht.
Muze voegde daar heel hoopvol aantoe dat ik best tabbards kon naaien voor al mijn ridders. Van katoen, voor het budget. Dan was de hofhouding compleet.
En, beloofden we allebei, dan mag mijn innerlijke barbieprinses misschien op een later evenement wel een kroon. *zucht* *headdesk*

Willen we al een wedje leggen op welke speler er uiteindelijk buitenspel gezet wordt en als prinselijke consort de andere kroon krijgt? Want ik denk dat ik hem al aan kan wijzen....

After picking up the groceries at local stores I know I drove off to Apeldoorn with my car full of supplies and costume. I'd packed half my kitchen utensils and a couple of large pots that I can use on either campfires or gas stoves (we have induction cooking at home so I have separate pans for larps).
The forest hut in Apeldoorn is pretty tiny and I set up my bed in the smallest side room off the main sitting room with the fireplace. With a lot of dust and cobwebs, concrete floors and all the windows boarded up it was a gloomy place, but would function rather nicely as a "cave" in-game.

The kitchen I would be working my magic was tiny as well, although it was claimed to be "fully fitted for 20 person-cooking". There was a bunch of really dirty cups under the sink, a full complement of coffee cups and tea mugs in the cupboard and horrible plastic yellow plates. The pans were less than stellar, the utensils looked like the left-behind remnants of former campers (and thus: incomplete set, no ladles or spatula's!) and there were no bowls anywhere to be found. Luckily I'd brought some of my own. The worst part was that the stove was tiny and could only hold four normal-sized pans in stead of the larger size I'd need to feed 12 meat-eaters and a vegetarian.

Friday night the plan was to have hamburgers, so the people arriving at staggering intervals would have something to eat as soon as they came in, and I set up the side table as a buffet, made coffee and tea (brought my own thermoses as well!) and got a lot of hugs for providing hot food to hungry people in rainy weather.

After going in-character there was a lot of discussion in the main cave, and I am not very good at this. There is a ton of plot that finds their way to the Wildlings and none of it comes directly to me. I could pick it up by tagging along with other Wildling, but mostly the plot is (like the rule system), way over my head. There are those who do find it interesting, so I leave it to them. It's just a bit of a shame that they constantly discuss the plot things for hours on end. (More on this later.)
When I had my fill of a discussion going way over my head, I went outside for a fresh nose and poked Stone Boar to come along. Being one of three non-magic users, I figured he could be missed and he looked a bit bored.

"Wanted to ask question." I started. "You know Howl and Windsong mates."
"Yes." Stone Boar said. Wildling shortspeak is like this. Very to-the-point. He could just as easily have said "Of course." which would have been the more eloquent option.
"Well, have been Yearmates for a year and year is up."
"Yes."
"Now what?" I asked.
"Well, can decide go separate ways." Stone Boar said, matter-of-factly.
"Or...?"
"Can decide be Yearmate again." Everything about Wildling speak is actually rather matter-of-factly.
"Or...?"
"Can decide be Lifemate." said Stone Boar finally.

At this point, Howl stepped outside to smoke and joined us.
"Have asked Stone Boar." I said. "About being Yearmates."
"Ah, yes;" Howl said, and he turned to Stone Boar; "What happen after year ends?"
"Well, can decide was fun and go separate ways." Stone Boar said again.
"Or...?" Howl replied. I smiled that his reply was the same as mine, a rather impatient question because it was obviously not what we both wanted.
"Or be Yearmate again." Stone Boar was being really very patient with us.
"Or...?"
"Or decide be Lifemate."
"Yes, but how?" Howl replied; "How decide be Lifemate? Is going to Alpha to declare? Say to clan? "
"Well, is feeling." Stone Boar said, putting his hand to his heart. "Is knowing not wanting to be without other. Is knowing never want be apart. Then just decide." He shrugged.
Howl glanced at me, wonderment in his eyes. Maybe it was time to have a little talk, just the two of us. But right that moment, Black Snow stepped outside and joined the three of us. "What talking about?" he asked.
"Well;" Howl started.
"Will be over here!" I interjected. "Listening to trees. They singing." And I hurried off.

A little while later, Black Snow found me. "Why be ashamed of talking about Howl?"
"Not ashamed of Howl, love him very much. But Black Snow asked to be Yearmate of Windsong also. Is difficult to talk to Black Snow about this."
In all honesty, I still felt for Black Snow, but I wasn't sure what I really felt about him. Maybe I just wanted to comfort him in his grief, but would that be wise? Was Black Snow still morning Margok, or was he really interested in Windsong? There was no clear answer, and I wouldn't find it that night, or the next either.
When I returned inside the rest of the Wildlings were talking to our guests, Theo, Nine and Eleven, about coupling. Apparantly, the two had never had sex before and had no idea how one would find a mate. Stone Boar was talking, and Howl and the others were paying rapt attention. I snuggled up to Howl, sitting slightly behind him so I could rest my cheek on his shoulder.
Educating our guests on the ritual of finding a mate and "playing the woman like an instrument. No, not like Trumpet..." was hilarious though!

Saturday
The weather was absolutely beautiful, so right after providing everyone except our one vegetarian with bacon and eggs I asked if someone wanted to take a little stroll in the forest. Rainstorm joined me and I ran back to grab my camera.
The forest was hauntingly beautiful and there were a ton of mushrooms. The oak trees were yellow and red, the beech trees majestic. It was glorious to be out in the woods, and we stopped for picture posing often. Rainstorm was kind enough to take a very good picture of Windsong, so I now finally have a good portrait of her being her dreamy self.



When we got back to the cave, the others were on the other side, in a nice clearing. Stone Boar and Nine and Thundercloud were training, with Howl watching intently. Firestorm and Black Snow were having a discussion, and I took the time to geek out with my camera and took a lot of pictures.

Then it was time to get the dinner started. The Babi Ketjap needed three hours or so, and it was already three o'clock. I went to work quickly, having put the pork and the soy parts into a marinade the previous night. For our vegetarian ("Why Howling Moon invite guest not eating MEAT?!") I would stir-fry paksoy and mushrooms later, but the Babi Ketjap needed to get underway. I put the three kilo of green beans in the middle of the group with some knives, and they started cutting the tips off for me. Once the pork was slowly cooking, I peeled and sliced cucumbers for the cucumber salad and prepared the vegetables for the vegetarian stir-fry. But the time it was a quarter past four, all the preparations were done and the kitchen was neat again. The discussion had moved to the outside fire pit, so I sat down with a much-needed cup of tea.
An hour later, I got the rice going and afterwards started boiling the two pans of beans, cursing the small stove (couldn't even cook the rice and beans at the same time, because the four pans didn't all fit onto the stove at the same time!). The sideboard was again used as a buffet table, and I kept re-arranging everything to make everything fit in the right order. Finally, there was rice, babi ketjap, regular green beans, and stir-fried sayur beans (spicy and hot!), cucumber salad, atjar tjampoer, fried onions, kroepoek and cassave chips. Once Pieter had had his fill I added the vegetarian dish to the table.

We ate around the campfire, and people went back two or three times, there was plenty of food. There was a wee bit of babi ketjap left, so portion-wise I took note of how much was left over (most of the cucumber salad!) and cleared the buffet. Two of our guests were the brave heroes tackling the dishes.

Inside, there was a discussion raging on about infiltrating a city of Night Lords (or Sun Lords, it was way over my head again), and I remarked "Haven't we discussed this yesterday?" Apparantly, we will be infiltrating several enemy cities and there will be hand signals. Or something.

Howl and I finally had our talk, and he suggested carefully we would be Yearmates for another year. So that was settled. It was kind of scary, because although I really like Howl, maybe it is still too soon to become Lifemates. I was glad to see Firestorm having a good talk with Howl about how having cubs works, because he was kind of disappointed there were no cubs yet.
The rest of the evening we theorised about how Night Lords were like cats and Sun Lords were like dogs, and we played a lot of dice games. I even won one!

Sunday
We still had hamburgers left-over so it was almost full English breakfast with bacon & eggs, hamburgers and marmelade. After breakfast I left all the breakfast thingies on the table but started cleaning the kitchen and gathering my utensils and pans. And with that, my work was done.

Cooking for the group was great fun, and it's really right in Windsong's character to be the emotional mother and the cook. It gets me a lot of respect from the guests as well (Eleven is my biggest fan!) but I miss a lot of the game. I'm not sure that's a bad thing though, one of the things I really hate is the endless raking over plot points. For a group of quick-deciding lightning-reflexes no-nonsense beings, we sure do a lot of ball-scratching and navel-gazing.
I am trying to find my niche in all this, and succeeding. Windsong thinks her status is that she's the lowest Snow Hunter, right above Thundercloud and Howl and Stone Boar the non-Snow Hunters, who she socialises a lot with. But maybe she will be surprised one day to find out where she really stands.

Not enough Noranti-ing this time, as I was alone in the kitchen and working, but I'll make it up next time. I hope to go to Booyah in November!

You can find the other pictures here on Flickr.

Nu ik eruit was dat ik een gerstekorrel in mijn omslagdoek wilde hebben, begon het gepuzzel en gezoek. Want enerzijds was ik dan op zoek naar een mooi ajourpatroon voor de rode band, en anderzijds probeerde ik de gerstekorrel die ik in mijn hoofd had uit te schrijven in Stitch-fiddle. Dat bleek nog verdraaid ingewikkeld. Want als je op 1 plek meerdert is het nog wel te voorspellen wat je gerstekorrel doet, maar als je zowel langs de middelste steek als naast de uiteinden meerdert, dan verspringt alles ineens per 2 steken. Maarrrrr...en daar kwam ik spelenderwijs in Stitchfiddle achter, wie dan klakkeloos aanneemt dat het dus wel goed zit met je gerstekorrel zit ineens tegen een 1x1 ribje aan te blieken met een verwarde blik in zijn ogen.

Ik vond ook een mooi ajourpatroontje, en alhoewel ik best aardig een breiwerk kan lezen om erachter te komen waar ik een steek mis of een steek teveel heb, het ontcijferen van zelfs een eenvoudig ajourpatroon is me nog net iets te hoog gegrepen. "Nou," dacht ik toen; "dan brei ik toch een proeflapje?"
Aldus geschiedde. Het eerste stuk met de gerstekorrel heb ik wel vijf keer opnieuw gedaan, tot ik uit pure wanhoop maar een halve chart bouwde die links en rechts meerderde, zodat je in ieder geval goed kunt zien welke steek boven welke steek staat. Als je namelijk maar aan één kant meerdert in je chart ziet je chart eruit als 1x1 rib maar brei je stiekem een gerstekorrel. Like Magic! alleen wel ont-zet-tend verwarrend.

Uiteindelijk had ik dan het lumineuze idee om op de termen "moss stitch" en "seed stitch" te zoeken op Ravelry. Helaas zijn daar dus weer geen specifieke categorieën voor, maar ik vond wel iets wat ik heel, heel mooi vond: de Lichen and Moss Shawl. Want dat is me een plaatje!

Natuurlijk moet er wel iets aan verbouwd worden (het zal Muze ook eens in 1x naar haar zin zijn....). Want ik heb natuurlijk worsted garen, wat veel dikker is dan de aangeraden fingering weight. De baan ribbelsteek in het midden van de omslagdoek moet misschien een stukje smaller...3 centimeter maximaal denk ik zo. En de horizontale banen zullen ook wel anders ingedeeld worden, zodat je per kleur een andere steek krijgt. Maar tjee, het scheelt een hoop gepriegel in StitchFiddle!

De schemering maakte plaats voor de nacht, en Marianne stapte vastberaden voort. De dagen in de Wintermaand waren altijd maar kort en de nachten lang, het kon niet veel later zijn dan etenstijd. Er was geen herberg in het zicht, maar ze had toch niet genoeg geld om een bed te kunnen betalen.

Op de weg hoorde ze paarden naderen, en Marianne week uit naar de zijkant. Het waren een aantal mannen, aan hun stemmen te horen, en ze verschool zich in de haag die langs de weg stond. De paarden briesten, hun warme adem maakte wolkjes in de koude nacht.
De mannen hielden in, en met een zwaai van zijn been steeg één van de mannen af. Zijn laarzen plonsden in een plas en hij vloekte.
Zijn hand greep haar pols, en Marianne schreeuwde in angst. De man graaide naar haar tas, en wierp haar op de grond toen hij haar buidel te pakken had. Hij gromde om de inhoud, een enkele cret. Terwijl ze opkrabbelde pakte hij zijn dolk. Hij stak haar in haar zij, en duwde haar ruw over de heg.
Terwijl de mannen weer opstegen en hun weg vervolgden, gleed Marianne steeds verder weg. Haar lichaam belandde in de greppel achter de haag, en langzaam werd het donkerder. Haar angstige paniek werd steeds zachter. Ze wist wat er komen ging.
De sterren boven haar vervaagden en de duistere sluier werd steeds zwarter. Al het licht verdween, en ze hoorde het geruis van een zware mantel, het geluid van zware voetstappen in een grote zaal. De troon van Anmarack verscheen in de verte, en voordat ze op kon staan uit de greppel, beende de man in de zware mantel voorbij de troon. Zijn kap was over Zijn hoofd getrokken, maar Zijn haar was zwart, een paar lokken vielen er onder vandaan. Het enige wat zichtbaar was, was Zijn kin, Zijn mond, met een halve glimlach die om Zijn lippen speelde, Zijn handen, versierd met ringen die elk een grote edelsteen bevatten, die bewogen richting Zijn kap, klaar om Zijn gezicht aan haar te tonen.
Het was goed zo. Ze was immers altijd van Hem geweest...

Met een schok opende Marianne haar ogen. Haar hart klopte zo hard dat het wel uit haar borstkas leek te willen ontsnappen. Ze bleef doodstil zitten, bang om te bewegen, om te ademen, om zelfs maar te proberen de droom vast te houden. Langzaam maar zeker kalmeerde het ritme in haar borst. Toen haar hart weer normaal klopte, durfde ze weer een beetje te bewegen. Ze schoof voorzichtig de capuchon van haar mantel naar achteren en keek om zich heen. De weg naar Orkenslacht was een stukje verderop, met de haag en de greppel ernaast. Ze was tegen een boom aan gaan zitten die ver genoeg van de weg afstond dat ze weg zou vallen in de schaduwen.
Haar trillende vingers vonden haar staf, en daarna haar tas. In het verborgen vakje in de voering zat inderdaad één oortje. Haar laatste geld.

De huisjes waren smoezelig, de herberg niet heel veel beter. Toch had ze er een kamer genomen. De dagen werden korter, en de tafel bij het haardvuur had gelonkt. Licht, warmte, een stevige maaltijd en tijd om wat te schrijven.
Als Marianne haar gehuurde kamertje binnenloopt, zet ze haar staf tegen de deurpost en haar tas aan het voeteneind van het bed. Op het hoofdkussen ligt een ketting.
Ze stapt ernaar toe, twee grote stappen in de kleine kamer, en kijkt naar de hanger. Een bekende ketting, duidelijk lang gedragen. Ze wist zeker, heel zeker, dat ze deze ketting nooit meer terug zou zien.

Haar nieuwsgierigheid wint het, en ze zet haar nagel in de spleet tussen de twee helften. Moeiteloos gaan ze uit elkaar. Aan de rechterzijde ziet ze haar eigen beeltenis, zo groot als de nagel van haar duim.
Met kracht gooit ze de ketting van zich af. Hij stuitert tegen het hout van de deur en landt op de ruwe planken van de kamer. Krasjes stonden al jaren in het metaal, wat te stug was om te deuken. Met haar voet duwt Marianne de hanger verder tussen de kieren in het hout.
De volgende ochtend pakt ze haar spullen weer bij elkaar. Staf, mantel, tas. Ze daalt de treden van de trap af, en reist verder naar de Schoot der Goden.

De volgende avond slaapt ze in de volgende herberg. Op het nachtkastje naast haar bed vindt ze een ketting. Met binnenin een klein portret.

Een stem doorkruiste het duister.
"Wuh...wuh...wil je mmmmmmisschien ook een beetje puhuhuhus drinken?"
Marianne keek vol afgrijzen naar het groezelige flesje wat de Goovarr priester haar aanbood.
"Nee, dank je." reageerde ze. "Ik heb wel even genoeg van Goovarr's glorie mogen aanschouwen."

Een rilling liep over haar rug bij de herinnering. Marianne schoof het eten op haar bord heen en weer. Nadat ze de Parel van Shelindra verlaten hadden, was Victor Leander schuifelend zijn eigen weg gegaan, ongetwijfeld op zoek naar een interessante paardenvijg of zoiets. Marianne was teruggereisd naar Wateringen, klaar om daar weer orde op zaken te gaan stellen, maar al snel bereikte een brief haar dat ze als gildemeester van harte uitgenodigd werd in Orkenslacht voor de feestelijke heropening van Maerquin de l'Aquatique.
Wellicht dat het feest haar wat prettigere herinneringen zou opleveren dan het riddertoernooi. Ze stond op en liep de herberg uit, op weg naar Orkenslacht.

Who-is-who
Balamaethor = nokey
Lyavanna = diverteddreamer
Himdir = laiv
Reinard = omdathetkan


( The Beast Within )