Jane's Journal

Mijn carpool voor de baravond had buikgriep en in plaats van mij 2½ uur met het OV te laten reizen wilde Eisirt wel naar zijn werk fietsen en kon ik met de auto naar Muiden rijden. Op de heenweg zag ik dat vanwege werkzaamheden op de A2 de A27 helemaal op slot stond tussen Utrecht en Everdingen, dus ik voorzag al flinke drama voor de zondag. Ik nam me voor om op tijd te stoppen met spelen en gewoon heel verstandig 's nachts het hele eind naar huis te rijden en zo de file te vermijden.

De baravond was in de Westbatterij, vlakbij het Muiderslot, een onderdeel van de Nieuwe Waterlinie om Amsterdam te beschermen. Het kleine fort was vooral in gebruik geweest door scouting en er was (rommelig en vies) sanitair beschikbaar, inclusief een sticker op de spiegel boven de wasbak met de instructie 'niet aan likken'.
Oh, ok. Was ik niet van plan.

Ik was één van de eersten en haalde mijn krat met kostuumspullen uit de auto. Het scheelde alweer dat ik geen bed op hoefde te maken op de betonnen vloer, en ik legde mijn schapenvachtje neer als vloerkleed terwijl ik me omkleedde tot Katya. We aten een hele simpele maar smaakvolle pastasalade als avondeten, en gingen toen tijd-in.
Ik kreeg nog een speciale scene buiten (IC: tijdens de jacht in het Duister) die zich af had gespeeld niet lang na het laatste event, dus een aantal weken geleden.

Er zat een konijn in mijn val. Ik aaide het lange gras aan de kant en pakte mijn dolk. Een ferme slag met het handvat maakte een einde aan het leven van het beestje. Zo zou het geen bloed druppen op mijn kleding en kon de leerlooier de vacht voorzichtig afstropenzonder rekening te moeten houden met grote verwondingen.
Een kriebelend gevoel verspreidde zich door mijn hand. Het leek een beetje op het gevoel van toen ik de Dolk waarmee Johanna was vermoord vast had gehouden.
Ik hoorde een stem.
"Keh'lev is dood, en jij hebt daaraan bijgedragen." Een windvlaag, of een zucht? "Als je wilt, mag je een deel van zijn kracht. Wil je dat?"
Ik hoefde er niet lang over na te denken. "Ja." reageerde ik direct.
Een zwarte schaduw, met dat kriebelende gevoel verspreidde zich van mijn hand naar boven. Het verdween onder mijn mouw en trok naar mijn borst. De schaduw verdween en mijn arm zag er weer normaal uit. Maar toen ik verder keek in de duisternis kon ik ineens veel verder kijken. Het was alsof het Duister zicht niet meer zo voor mij afsloot. Ik kon om me heen kijken en zien alsof het helder daglicht was.

In de verte bewoog iets. Een schim? Nee, een vrouw. Ze was gekleed in een zwarte mantel met vierkante schouders, en ze droeg een masker van een vogel hoog op haar voorhoofd. Haar ogen priemden door het duister onder het masker door.
"Was jij dat?" riep ik haar toe.
Ze draaide zich naar me toe, maar antwoordde niet.
"Die stem, was jij dat?"
Toen ze nog steeds niet antwoordde, stelde ik een andere vraag. "Ben je ons in de gaten aan het houden?"
"Dat zou je kunnen zeggen."
Ik hm'de. "Wat is je naam?"
Ze keek verward, en omdat ze niet antwoordde ging ik verder: "Als je ons in de gaten houdt zullen we elkaar nog wel eens vaker zien. Het is toch handig als ik dan weet hoe ik je mag noemen."
Ze mompelde iets. Ik kon het niet echt verstaan.
"Zwarte Soep?" vroeg ik met twijfel in mijn stem. "Dat is hoe je genoemd wilt worden? Rare naam, maar goed. Hoor jij bij de Raven?"
Ze ontkende, en was erg terughoudend. Ik kon er niet veel uithalen, en uiteindelijk liep ze weer weg, het Duister in. Ik kon haar lang volgen, nu mijn ogen versterkt waren met de kracht van Keh'lev.

In de herberg de Blauwe Lantaarn waren een aantal mensen verzameld, waaronder Vrouwe Corcra en Iisrael. Ze bespraken de Anioliërs en wat die nu wilden. Ik snapte er niet zoveel van, en vond het niet bijster boeiend. Ik had nooit veel met Anioliërs te maken gehad, en blijkbaar waren ze heel gehecht aan vaste plekken om dingen te doen. Ze hadden een eiland voor het maken van boten, een ander eiland om te eten, en weer een ander eiland om te slapen. Dat wij alles door elkaar deden, vonden ze maar raar. Vrouwe Corcra vroeg of ik misschien een plek wist waar de Anoliërs een bloedoffer konden doen, misschien een grote platte steen. Hij/zij was gevraagd door de regering van Forena om hen een plek te bieden, en als ik daarbij kon helpen was dat fijn. Maar het was wel duidelijk dat we de Anioliërs nooit moesten laten weten dat er een Bloedkathedraal in de buurt was.

Later kon ik ook even een gesprek met Vrouwe Corcra hebben. Ik wilde eigenlijk met Tybor Schoonhewortal praten, maar hij was door zijn rug gegaan en kon er niet bij zijn die avond. Ik vertelde dat ik mijn man zo miste en dat ik niet terug naar huis kon. Vrouwe Corcra stelde voor dat mijn man wellicht naar Waldlisse kon komen om bij mij te zijn.
"Heb jij een tweede smid nodig dan? Arut werkt zo hard dat het me bijna niet nodig lijkt." wierp ik tegen. Ik kon het me niet voorstellen hoe het zou zijn als Sacha hier zou komen. Zou hij blij zijn om me te zien?
"We hebben ontzettend veel spijkers nodig om al die huizen te bouwen, en Arut heeft nu ook nieuwe taken gekregen. Een extra smid zou zich echt niet hoeven vervelen. En denk aan de verdediging: zwaarden, pantsers..."
"Sacha weet niet waar ik ben;" zei ik snel. "En mijn schoonvader ook niet. En dat wil ik heel graag zo houden. Ik was met de broer van Sacha op pad gestuurd, met een mandaat, om een boek van Wilhelm te gaan zoeken. Ilya is daarbij omgekomen. Ik durdfe niet terug naar huis te gaan."
Ik vertelde niet hoe Ilya was omgekomen. Dat er drie pijlen nodig waren om mijn woede te koelen. Dat die drie pijlen mijn leven voorgoed op zijn kop hadden gezet.

Ik haalde de brief die Amanda mij had gegeven uit mijn buidel en bood hem aan vrouwe Corcra aan. Hij/zij las de brief en vroeg voorzichtig: "Maar jij had toch niets te maken met de dood van Ilya. Waarom zou je niet naar huis kunnen?"
Ik ontweek de vraag. "Ilya is het oogappeltje van mijn schoonvader, Boris Wilhelmshaamer Stamvaader. Dat Boris een zoon zou verliezen... hij is geen makkelijke man. Hij is pachter van de rustplek, en regeert daar met een ijzeren vuist. Iemand die tegen zijn zin in zou gaan...dat is ondenkbaar.
"Ik wilde Tybor Schoonhewortal vragen om een brief terug te schrijven aan Boris. Dat hij mij heeft ontmoet maar dat ik gevallen ben in de strijd of iets dergelijks. Zodat ze me niet meer zoeken. Misschien mijn dolken meesturen als bewijs. Iets wat Sacha zou herkennen."
Mijn hart weende. Dat zou betekenen dat ik Sacha nooit meer zou kunnen zien, dat ik voor altijd hier moest blijven. Ik drukte mijn gevoel weg. Ik kon niet blijven hopen dat het goed zou komen, ik moest een nieuw leven opbouwen hier in het Duister, in Waldlisse. Ik kon niet vasthouden aan een verleden wat voor altijd buiten mijn bereik zou blijven.
"Wat als Sacha ineens op komt dagen om me te zoeken, en niet wil blijven als smid?" vroeg ik voorzichtig. "We kunnen een brief sturen dat ik overleden ben of hem te vragen hier te komen werken, maar niet allebei. Deze twee opties sluiten elkaar uit, en zogauw hij weet dat ik hier ben kan hij niet meer vertrekken."
"Dan is er wel een oplossing te bedenken. Een cel. Tot hij van gedachten is veranderd." Corcra dacht na. "Tybor Schoonhewortal...weet je wat voor persoon hij is? Zijn vrouw is opgevangen in Forena."
Ik knikte. "Tybor vertelde dat ze bewaakt wordt voor haar eigen bescherming." Ik zei er niet bij dat hij had gezegd dat ze in een gevangenis zat om haar veilig te houden. Dat ik vermoedde dat Tybor een crimineel was.
"Ik denk dat het verstandig is als ik bij dat gesprek met Tybor aanwezig ben, ook om Tybor te laten weten dat ik op de hoogte ben."
Ik hoorde wat Corcra tussen de regels impliceerde: dat Tybor geen misbruik kon maken van de situatie en mij voor zijn karretje kon spannen omdat Corcra erbij was en op de hoogte was.
Het gesprek liep op zijn einde, en ik ging richting de deur, maar draaide me terug. "Weet je dat de schout informatie over jou aan het verzamelen is?" vroeg ik. "Over wat er met de Anioliërs is gebeurd die een tijd geleden in Waldlisse aankwamen, onder andere."
"Ja, dat weet ik." zuchtte Corcra. "Natuurlijk zul je hem helpen met zijn onderzoek."
"Absoluut." knikte ik. "En als er bepaalde informatie is die de schout nodig heeft, dan hoor ik graag van jou welke informatie ik de schout kan geven."
Ik hoopte dat Corcra de hint oppikte. Ik wilde best de schout valse informatie toespelen, als dat betekende dat Corcra achter mij zou staan. Veel duidelijker dan dit kon ik het niet maken.

Gedurende de avond kwamen er af en toe personen de herberg binnen, en terwijl Corcra met een gravin zich terugtrok hield Arut de wacht bij de deur. De rest van ons bleven buiten staan zodat ze niet gestoord zouden worden. Elke keer dat het gesprek over Keh'lev of de dolk ging, kriebelde mijn arm weer, en krabde ik afgeleid aan mijn arm.

Er kwamen ook twee reizigers uit het Duister binnen. Een broeder en zuster uit de stammen! Ik verwelkomde ze en we praatten kort. De dame wilde een bibliotheek gaan stichten, dus ik stoorde Corcra even (die inmiddels in een ander gesprek zat) om dit aan hem/haar door te geven. Corcra zei toe dat er een klein, tijdelijk gebouw voor geplaatst zou kunnen worden, zodat de Scharhaevenaren daar hun avondgebed aan Wilhelm konden richten, en de boeken daar opgevangen konden worden. Dit rapporteerde ik weer aan de nieuwe Scharhaevenaren.
Ik somde op welke broeders van Scharhaeve nog meer in Waldlisse aanwezig waren, en vertelde over de dolk.
De man, een paladijn op doorreis, bleef maar vragen stellen over de dolk. Ik vroeg hem of hij, als hij weer terug naar Scharhaeve zou reizen, wellicht mijn verslag mee zou kunnen nemen over de dolk. Zodat ook bij de Bibliotheek van Wilhelm bekend zou zijn dat de Dolk die Johanna had vermoord was gevonden en veilig gehouden zou worden in een heuse bibliotheek in Waldlisse.
Het wordt hoog tijd dat ik die brief dus ga opstellen!

Daarna liep ik nog even langs Job en Anneloes om te vertellen dat ik naar huis zou vertrekken, en ik gaf een opsomming van mijn gesprekken door aan Job, die helemaal stond te stuiteren. Hij gaf me een compliment dat ik als Katya echt heel veel van mijn achtergrond vertelde en alles eigenlijk open op tafel lag, maar niet al te veel details prijs gaf waardoor het voor andere spelers heel moeilijk te zien was dat ik inderdaad the bad guy ben.

Ik ging gewoon in mijn kostuum in de auto zitten (riem en wapens af) en reed richting huis. De benzinemeter stond redelijk laag, dus die ging ik in de gaten houden. Gelukkig was het op de A27 heel rustig en er was geen file meer. Precies zoals ik al hoopte.
Bij Den Bosch ging het lampje op het dashboard branden: meestal is dat een teken dat je nog 50 kilometer kan rijden met de benzine die je nog hebt, maar toen ik dat raadpleegde op het dashboard zei de auto dat hij nog rustig 78 kilometer kon gaan. Volgens de routeplanner was het een stuk minder ver naar huis, dus ik reed rustig verder. Tegen de tijd dat ik bij Boxtel kwam was het verhaal heel anders. Waar ik eerst een marge van 50 kilometer 'over' had, werd die marge steeds kleiner. Net na de afslag Boxtel-Liempd is het laatste tankstation voor thuis, en omdat ik het zo in de gaten hield, durfde ik die niet voorbij te rijden. Ik stopte bij het tankstation en tankte 5 liter benzine zodat ik zeker thuis zo komen.
Na het tanken schepte de auto op: hier kon ik nog makkelijk 150 kilometer mee rijden.
Jaja, nou ik weet heel zeker dat we geen 1 op 30 rijden maar meestal 1 op 18...

Ik was even na middernacht thuis, waar ik Eisirt nog wakker aantrof. En we kropen lekker samen in een zacht bed wat niet op de betonnen vloer van een fort was.

Ugh, the past few days have been far too busy and I've been doing stuff.

The garage called me at work yesterday, telling me exactly what they told me on Friday: more research was needed to see why the cylinder was malfunctioning, it wasn't the spark plugs, etc.
We've been pouring money into Aurum for a while now, each time hoping it would run smoothly and we could look forward to a lot of kilometers without problems. At the last APK (mandatory yearly check-up) we had 1100 euro in repairs and not six months later the engine is giving us trouble.

Step-brother Raphael, who is a car mechanic, said we could have it fixed, hope it's not too expensive and sell it on. Meanwhile, he had a Nissan Micra that is perfectly kept and only had 80thou or so on the odometer.

So I picked up our new (light grey, ugh) car this morning and we're hoping to sell the Clio through the dealership.
We're still trying to pick out a name, I'm thinking about a name starting with "B" since Aurum was my first privately-owned car.

The Micra has a little bit of an attitude, though nothing like what Aurum had. It's a workhorse with a load "vroaaaaaaaaaar" in his engine, and it can do 120 kph without a twitch. We're currently stuck on Bob, Bacchus, Bruce or ...
(Bob for Blackadder, Bruce for Finding Nemo)

We're calling him Baldrick!

This morning I took the scenic route to work. I saw Eersel, Duizel and Hapert. I also discovered that Hapert has an old monastery or abbey in town. I never knew!
But the biggest surprise of the day was my car having a flat rear tire, which is how I found myself in the bus in the first place.

Vandaag was het tijd om Aurum naar de poppendokter te brengen. APK en grote beurt. Ik was nooit zo'n fan van de garage in Veldhoven omdat ik met Frans de balieman niet door één deur kon, maar na de laatste keer schrikken toen mijn dashboard ineens uitviel en ik een gratis check kreeg wat er aan de hand was (los contactje) kwam ik graag weer bij de garage. Het is toch een kwestie van even je gezicht leren kennen en af en toe een babbeltje maken en dan gaat het veel beter.
Oh ja, ik had nog wel wat dingetjes.

De oliepeil meter werkt naar behoren en hoef ik me geen zorgen over te maken. De temperatuursensor (die inmiddels 55°C aangeeft als buitentemperatuur) repareren zou bijna honderd euro gaan kosten, dus die laten we mooi zitten. De kap rondom de pook die loszat is vastgelijmd en wat ik vermoedde was al zo: de koppelingsplaat is hard aan het slijten maar hoeft nog niet vervangen te worden. De ruitenwissersproeiers zijn gereinigd en ze doen het nu allebei weer en de achterruitenwisser is vervangen.
Verder kwamen ze nog een los rubber tegen langs de aandrijfas en daarmee was de APK ook afgetikt.

Dankzij het heerlijke weer hebben we van de garage naar huis gewandeld vanmorgen, en kon ik op de fiets naar de podotherapeut. Het was verschrikkelijk warm op de fiets met winterjas, dus op terugweg ging die jas in de fietstas. En toen ik 's middags weer naar de garage liep is de jas thuisgebleven. Genoeg beweging om me dus niet schuldig te voelen over het ijsje wat ik at terwijl Aurum in de wasserette stond om zijn jas te laten blinken.
Al twee jaar trotse autobezitter!

The Christmas days are behind us, which means that we've travelled all throughout the Netherlands and gained about 20 kilos. Aurum was a sport, although I've never had a scarier drive to work. Last Saturday there was snow, just in time to miss Christmas altogether, and as I drove to work the N2 was mostly ice, mildly roughened up by the snow scrapers. I've never driven 50 kph to work on the highway...

Christmas also means catching up with family, and we got to see quite a lot of my brother, who is coping with a nasty sports injury (achilles heel half-ripped coupled with trombosis). He fell all over me about my job - have you found new work yet? - and I tried to tell him there's very little out there in my field to apply for. He apologised a few days later, when we saw him at my mother's for Christmas, and I immediately felt guilty for not living up to his praise.
Three Christmas celebrations later, we drove home with the final things from Amstelveen and having turned in the key, so now there's no going back for Eisirt. Aurum threw us a curve ball though, with "oil pressure" warnings along the way, and I found out there was hardly any oil left in him - despite all the sensors telling me everything was a-OK.

For the rest, I've been disappearing into a few games. I've been rigorously falling into the Sims 2, and getting lost in it for hours on end. Today, my second weekend day, was spent playing the Sims for most of the day, followed by some World of Tanks and dinner. I plan to take the rest of the evening away from computer, as my knitting needs seeing to and Eisirt is at work.
I dislike that I'm so occupied / hypnotised / enslaved by this game that I can't seem to tear myself away from it. The household gets put on hold, and everything that is my life just passes me by unnoticed. This is not how I want to be. Logging off and doing something else seems like a good plan.

Only a few more days of 2014 are left, and when the mad travelling is over we can fall back into a semblance of routine. I'm starting school in a week (OMG!) and just as we'll be getting used to that, I'll be fired at the end of the month. And then we'll see what else pops up....

Now that the A50 is closed for maintenance, I thought I'd try out public transport to get to work. Yesterday I went to the podotherapist (the foot guy) and ended up in a bit of a traffic jam because of it (the roadworks, not the foot guy). Of course I knew about the roadworks, but I was early enough on the road to be at work in time.
Today I went by bus. I walked to the nearby bus stop, took out my knitting and had a decent 45 minute commute to work, just as planned. It's quite long when compared to my usual commute over the Ring of Eindhoven which is a whopping 17 minutes.

This afternoon I went home. Or at least, I tried to. I saw the 16:58 bus go by the store as we were just closing down, but I wasn't worried as there are a number of buses going from Son to Eindhoven.
The 17:09 bus was nowhere to be seen. There was no decent explanation for it. It just never showed up.
The first bus to arrive was the 17:29 bus to Ekkersrijt. When I finally got to the Eindhoven train station, where I have to switch buses, it was 17:50. The first bus to go towards Genderbeemd (my neighbourhood) would go at 18:11. There are four lines passing near my house, but I still had to wait 20 minutes.

I bought an ice cream, because I was hot, hungry and thirsty and splurged on half a liter of milk at the AH to Go. I wasn't in the mood to walk by the supermarket on the way home anymore.
At 18:29 I arrived at the bus stop. Of my total 1½ hour commute I had been on a bus for a whopping 40 minutes. The rest was just standing around with my proverbial carrot in my proverbial mittens.
That's 50 minutes of ball-scratching time I'm never getting back, damn you.

Yes, public transport is lovely and it gets you there. It's not fast (at all) and you get to relax while you're cooped up in a bus you hope has air conditioning.
How I love my golden second boyfriend Aurum. No airco. Music as loud as I want it. And I get to be in a traffic jam that will add maybe just 10 minutes to my whole trip. Hey, I can't do any knitting, but I'll take it over a commute by bus any day.

Whew, what a weekend it's been!

Sunday morning dawned bright and early and soon enough I was packing up the final things for the move. Nachtvisser was the first to arrive, and we had a cup of coffee together with Eisirt, who had stayed the night.
Mom and Luc were quick to follow, toting a cart behind their big Skoda. We dragged all the panels of cupboards and wardrobe downstairs, waking up half the hallway in the process.
In the end, we managed to get everything (and I do mean EVERYTHING) into the cart, CanCan (Nachtvisser's Renault Kangoo) and Aurum (my Renault Kliko).

We left Boxtel right on time as planned and made our way to Eindhoven. There we had a cup of coffee while the other troopers arrived. Tegingûr and Yava'in and my brother and Eef had all taken the time to drive to Eindhoven and help out. We unloaded the cart and dragged all the long wardrobe bits up the fire escape. Even the two red couches went up by that way, even though they had to be turned outside the fire escape platform halfway up. Strong men!

The carts and car were quickly unloaded and it was time for lunch. The team of nine strong men and women only just fit in the chairs and couches assembled, but everyone was laughing and eating happily.
Then Tegingûr and Eisirt went back to Ikea with a part of my bed, while Yava'in and I fixed pieces of the Pax wardrobe together. Nachtvisser fixed up some final things I wasn't sure of how to do and mom cleaned my kitchen and bathroom. Luc put up some shelves and Eef put hooks in my curtains.
It was a big team, but we got everything done in the end. One by one they all left, and I warmed up some hutspot with bacon. I spent the evening doing more assembly and some clearing away. By the time it was nine pm I was dead tired, and a warm shower and an episode of Bones saw me to bed.

This morning my alarm was set early, though, as a repairman would drop by to fix the large livingroom heater. After he left, I quickly drove to Veldhoven to bring Aurum for his yearly check-up APK. He'd been acting up a bit, so I suspected there would be costs. I must admit I was nervous he'd not come out of the APK...
After returning home I had about thirty minutes and the guy from XS4all was here to install my internet. I was rummaging about a bit, unloading boxes and after he left I drilled holes into my newly tiled walls to hang a towel rack (lucky for me, I'd already drilled through tiles before and knew how to handle the drill).

At a quarter past one, dad dropped by to check out "my new palace" quickly followed by Tegingûr and Yava'in, bringing Eisirt by for another round of dragging, packing and things. I served lunch for everyone, happy with the help. My father was very impressed with the bathroom and stated, upon leaving, that it was really beautiful and that I'd made it my palace indeed.
The four of us (Yava'in, Eisirt, Tegingû and myself) dragged the remainder of boxes up the stairs. As there not been any space for them the previous day, we had decided to move them up on Monday. Except for a few boxes of crafting supplies, everything is now where it belongs.

After the gang left for Boxtel and then Hilversum, I received a phone call about my car and the expected costs, and after five I could pick Aurum up at the garage. The hiccupping he had suffered from was caused by a faulty coil in the engine, disabling one of the spark plugs. He had been limping along on three, in stead of the usual four, causing hiccupping and puttering.
When I returned home with Aurum I could tell the difference. I doubt it was the two new rear tires made him purr like a kitten.
Sadly, the garage didn't wash and polish or clean the inside, so that is left for me to do at some point. I also need to bring him in one day to replace the timing belt. Other than that, he should be good for another year.

And now I find myself with laptop online, feet on the table, heater on medium and candles making a great atmosphere in my very own apartment. Ready for a bit of calm and quiet.

Since I've been out on the road in my very first self-owned car, I've encountered taxi drivers reading a book on the highway at 80 kph, people people losing the axle of their canoo cart and truck drivers ignoring all roadworks and happily cruising on at 120 kph.

Road rage and bumper-glue excepted, there's a lot of downright crazy or stupid people out there on the road.
Last night I encountered a green Volkswagen Polo (I think) that was driving while both his rear lights were broken. How dumb can you be? Luckily, I saw him driving on the A2, where the light floods the highway and I could see him well enough, but on the A67 there are no lights. I would have completely missed him. Hell, a truck driver on the way to Germany might miss him until the truck finally doesn't.

I pulled next to him, decreased to his speed and got his attention. I signaled with my hand his rear light was off, and the way he gestured a reply I could see he already knew this, and gosh here was another one thinking he didn't know. How stupid.

I guess I should be more of a terminal bastard on the road. I pay road taxes too, which means I pay for that road just as much as any other guy. This is my road, and how dare they endanger my life with their stupid decisions?
The next time I see something like this, I'll honk the horn so loud it'll give them a heart attack. (That goes for people playing with their phones too!) Call it active radical darwinism. If you're so bent on failing at evolution, I'm only here to help you along.

And then I'm going to call the emergency number 112 and give their license plate to the highway police. Fuck you.

Het zou me niets meer moeten verbazen maar toch doet het dat elke keer weer. Er zijn wat gekken bij op de weg, en ik vraag me af of wij dan altijd de verkeerde boter gekocht hebben als je je rijbewijs bij een pakje kon krijgen....

Vanavond was het weer feest. Bijna overal staan er wel bordjes dat een of andere afslag of zelfs hele stukken snelweg worden afgesloten voor groot onderhoud. Dit weekend (13 t/m 16 september) is "mijn" stukje A2 aan de beurt (en ik hoop dat het daarmee ook gelijk helemaal af is want het 90 rijden op dat stuk begint aardig te vervelen).
's Avonds sluiten ze ook vaak een rijbaan af. Werk aan de vangrail in het midden van de weg, grasmaaien, bordjes ophangen of even de ramen zemen, geen idee wat ze daar precies doen, maar die jongens werken hard, bij nacht en ontij of zoals afgelopen maandag zelfs bij de stromende regen. Ik houd me altijd netjes aan de op matrixborden aangegeven maximumsnelheid en probeer niet te hard te schelden als het de vierde keer op rij is.

Op de A2 bij Kerkdriel was het raak. Ik liet de auto uitrollen tot de aangegeven 90, en de linker baan (van 3) was net afgekruisd. Ineens voel ik een ruk aan mijn auto en jawel, een dikke vrachtwagen vond het nodig om mij nog even in te halen.
En hoe.
Jee, die rijdt wel harder dan de aangegeven 90 km/u. Ik kijk verbaasd toe hoe de vrachtwagen voor mij de rechter baan weer opzoekt en dan, net als er een redelijk grote auto aan komt, toch maar weer op de middenbaan gaat om een andere vrachtauto in te halen. De ruime personenauto wordt daarbij gedwongen de linker baan op te zoeken, waar inmiddels een groot rood kruis boven staat. Pas een heel stuk verderop merkt de vrachtwagen op dat er een baan afgaat, als daar zo'n "werkverkeer" aanhanger met verlichte pijl zelfs de meest slaperige automobilist sommeert dat de meest linkse baan toch echt verboden terrein is.

De maximumsnelheid zakt nog verder door naar slechts 70 km/u en ik stiefel rustig achter de (nog steeds veel) sneller rijdende vrachtwagen aan. Als de werkzaamheden dan voorbij zijn en het bord "einde alle verboden" boven ons hoofd prijkt, versnel ik mijn Renault Kliko naar een schone 140 om eens te kijken of die achterlijke mongool nog leeft. En jawel, de vrachtwagen is in te halen. Ik ga achter hem rijden en klok hem op 110 a 120 kilometer per uur (volgens mijn teller).
Ik haal hem in en ga netjes de aangegeven maximumsnelheid rijden. Ter hoogte van Rosmalen is dit 120 km/u, en de Italiaan achter het stuur van de vrachtwagen is het er niet mee eens. Hij wijkt uit naar de linkerbaan (van 2) en haalt me in, waarschijnlijk mopperend op kleine gouden auto'tjes die hem maar blijven pesten vanavond.

Bij St.Michelsgestel volgt een herhaling van eerder: de meest linkse baan (van 2) wordt uitgekruisd en de maximumsnelheid wordt wederom op 90 gesteld. Onze Italiaan maalt er niet om. Hij kart rustig door met 120, zakt heel eventjes wat terug maar verdwijnt al snel over de horizon. Mijn afslag volgt gelukkig al snel.

For the foreign readers: the Netherlands is a FAN of roundabouts. It keeps traffic moving and in a country where we're already overpopulated, this is necessary to keep traffic jams from happening. There are many roundabouts in towns, but also on the connecting roads and sometimes under freeway overpasses (like near Rotterdam Centrum and Utrecht/Nieuwegein/Houten)
The Netherlands is also a FAN of cycling.

For cyclists, these roundabouts are a great way to get from A to B too, and the best part is that if you're on the roundabout you are supposed to get right of way (especially within city limits). But for some drivers it can be hard to see when you're signaling. The rules for both cars and cyclists are:
- When you approach a roundabout and know you're taking a left or right turn, indicate this in advance so people know where you're going.
- If you've entered the roundabout and will leave it (even if it means going straight ahead from your original point of view), indicate that you're leaving the roundabout by signaling right.^*

For cyclists, this means putting out a hand. The problem is that most drivers can't see you're signaling with your right hand because it's hidden by your body!
Until I saw someone pointing towards the exit of the roundabout they were intending to take. Their arm moved while they were cycling towards it and it looks kind of weird when you think about it, but then you realise it's actually a great idea!
Sure, you feel like half a roman senator for holding your arm out that way, but there are far fewer cars stopping on the roundabout because suddenly they can see you're intending to leave the roundabout at the same point they are.

So here's my plea: point to where you're going when you're on (or in) your bike. It makes driving around you safer and easier.

-----
*) In the UK and other countries where you drive on the left-hand side of the road, this would be 'signaling left'.