Jane's Journal

Grasveld! En: Nieuwe schutting?

2026-04-16T15:01:31Z

Ik was al echt een hele tijd bezig met tuinieren, maar het einde begon in zicht te komen. Nu alle ongewenste tegels gewipt waren kon ik eindelijk echt werk maken van ons gewenste gazon. Marjolein had al gehint dat zaaien echt geen handige zou zijn, ik kon beter graszoden bestellen. Het viel op zich nog mee wat dat kostte (alleen de transportkosten vielen niet mee), en dinsdag werden de graszoden geleverd op een palletje.
Ik had 's morgens de grond al voorbereid en geprobeerd te egaliseren, wat nog echt een lastig klusje is. Je kunt wel bezig blijven! Is het al glad? En nu dan? Ik zie nog een beetje een kuil. Maar dankzij een filmpje wat gemaild was met de bestellingsbevestiging mee wist ik nu precies hoe ik de achterkant van mijn hark daarvoor kon gebruiken.
Het door het huis heen tillen van de graszoden was ook zo gebeurd (13 stuks) en de grasmat was met een uurtje ook wel gelegd. Daarna strooide ik Pokon Gazonmest eroverheen en gaf ik het flink water.
Het ziet er al geweldig uit! Nu moeten we de komende twee weken er voorzichtig mee zijn en niet op lopen (tenzij je water geeft) en de eerste keer maaien mag als het 10 cm hoog is. Morgen gaan we een tweedehands grasmaaier ophalen van Marktplaats. Een rooie, want die gaat sneller.

-----

We hadden vorig jaar al even contact gehad met Nadia, de dochter van de buurvrouw met de appelboom. Omdat de betonnen schutting nogal aan het omver hellen was, vroeg ze of wij er eventueel oren naar zouden hebben om die te laten vervangen. Haar moeder woont in een huurhuis, dus het kon wel via de gemeente of de woningbouwcorporatie.
We vertelden dat we daar best oren naar hadden, maar toen was het de hele herfst en winter stil. Tot ik met de zuidkant van de tuin bezig ging. Met het afbreken van de miscanthus en de border die tegen die muur aanstond brokkelden de steunpalen die de betonnen platen tot een schutting maakten ook nog eens af.

Ik stuurde Nadia daarop wat foto's, en zij klom weer in de pen, of ging bellen, of zoiets. En ineens stond ze gisteren voor de deur. Ze had de persoon die daarover ging aan de telefoon, of we dus even een afspraak in konden plannen. En dat kon vroeger dan verwacht: de opzichter stond vanmiddag al in de tuin van de buurvrouw.

Ik sprak kort even met de beste man. Hij vertelde dat het onze buurvrouw als huurder een kleine huurverhoging zou opleveren, en ons als eigenaren een bedrag van € 50,- per strekkende meter schutting zou kosten. Ik kon mijn oren bijna niet geloven. Toen Nadia vertelde dat de vorige eigenaar van ons huis het niet kon betalen zat ik gelijk in duizenden euro's te denken. Zo'n schutting zou niet goedkoop zijn en het plaatsen ervan was echt een nog veel grotere kostenpost. Maar nee, dat viel reuze mee. De opzichter beloofde mij dat dít het bedrag voor de schutting en het plaatsen ervan was. En we zouden 9 meter schutting nodig gaan hebben, voor nog geen 500 euro dus.

Maar, zo zei de beste man, het zou een houten schutting worden, en voor het plaatsen ervan moest de aarde van mijn moestuinborder wel weg. En als de schutting eenmaal geplaatst zou zijn, mocht de aarde niet zomaar terug. Anders zou de schutting snel wegrotten.

Ik had bedacht dat ik vanmiddag de zaailingen zou uitplanten in de moestuin, maar dat plan viel subiet in duigen. Het is natuurlijk nog maar de vraag wanneer de schutting geplaatst zal gaan worden, maar ik kon niet echt verder met mijn moestuinplannen. De gezeefde aarde die net weer in de moestuinbak lag moet er weer uitgeschept gaan worden, en mag straks weer op het pad liggen. Dus ik hoefde ook niet te vegen.
En het gedeelte van onze achtertuin wat bestraat is, is nu ook significant kleiner nu er een gazon van 12,5 m² in ligt. Maar het gaat vast goed komen.

Ik heb er wel aardig de pee in dat ik niet kan gaan moestuinieren, en ik weet nog niet zo goed wat ik nu met mijn zaailingen ga doen. Ik heb één courgetteplant alvast in een grote pot gezet, die mag het daaruit gaan proberen. En de rest? Geen idee. Daar ga ik me morgen wel even over buigen, want nu heb ik vooral een grote sip.

Maar hey, de laatste trompetbloem begint groen te vertonen, dus die heeft het in ieder geval overleefd.

comments

Dansles: Bourrée Deux Temps

2026-04-15T13:20:49Z

Dansles gisterenavond was weer gezellig. Ik was nog best wel moe: maandag 's morgens hardlopen en dinsdag de nieuwe grasmat in de tuin uitgerold. Om daarna nog even 's avonds naar de dansles te gaan was best heftig. Mijn knieën hadden er toch echt wel een mening over.

Deze keer gingen we ons richten op de Bourrée in Twee, oftewel de Bourrée Deux Temps. We kregen een fijn stukje historie van deze dans. Omdat Balfolk aan het uitsterven was hebben ze blijkbaar dementerende bejaarden gevraagd of zij zich nog konden herinneren hoe het eruit zag toen ze een jaar of tien waren en ze naar h&uactue;n grootouders keken die het dansten. De muziek was gelukkig wel bewaard gekregen: bladmuziek is immers ook alweer honderden jaren oud.

De Bourrée is een dans waarbij twee mensen steeds naar elkaar toe, en van elkaar af dansen. De dansers staan met hun zijkant naar de muzikanten gericht, zodat het spel tussen de beide dansers duidelijk zichtbaar is. Ook is de dans op een gegeven moment omgevormd tot een liefdesspel, waarbij de twee partijen elkaar proberen te verleiden, maar de échte puritein vertelt dat het vooral gaat om te tonen wie de sterkere van de twee is. Een soort baltsgedrag voor mensen, waarbij het vrouwtje braaf langs de zijlijn kijkt.

De Bourrée had ik al wel eens gedanst, maar omdat ik nog niet zó bekend ben in de scene zijn er maar weinig mensen die me daarvoor uitgenodigd hadden. Belangrijk bij de Bourrée is ook dat je oogcontact maakt, en daardoor kan het best een intieme en confronterende dans zijn. Ik ben zeker niet de enige die daar moeite mee heeft! Bo gaf ons ook nog wat tips: je kunt naar iemand zijn oor kijken, of naar zijn wenkbrauwen, als je moeite hebt met oogcontact.
Ik had ook niet zo doorgehad dat ik op dit punt toch wel een tikkeltje neurodivers ben, maar omdat ik daar niet de enige in ben kijken mensen er ook niet zo erg meer van op en kregen we dus tips.

We hebben ons vooral gericht op het A-deel van de bourrée: hoe de dansers eerst naar elkaar toe en daarna weer van elkaar af bewegen. Het is een vrij eenvoudige set stappen die nog best wat weg heeft van een cha cha of een quickstep, maar dan in een achtje gedanst. We hebben het de hele les geoefend in ieder geval.
Volgende week gaan we verder met het B-deel, waarbij de beide dansers van plaats wisselen. In zo'n lege zaal als waar wij les hebben is dat heel erg goed te doen, maar café Wilhelmina waar je op de dansvloer meestal over de hoofden kan lopen kan dat nog best een uitdaging zijn.

comments

Picknick plannen die uitlopen op kostuum plannen

2026-04-13T18:18:32Z

Omdat het volgende Maerquin evenement nog heel ver in de toekomst ligt en omdat we als spelers eigenlijk niet echt toe komen aan daadwerkelijk een gesprek voeren, hadden we tijdens de Scherpenschwaert meet al een plannetje gemaakt om elkaar in downtime te gaan zien. Dit heb ik natuurlijk even nagevraagd bij het plotteam, want Maerquin doet niet aan downtime spel. Dus mag het wel? En wat mag er dan wel en wat niet?

We kregen gelukkig een groen licht, met een drietal regels:

alleen roleplay

geen plot

personages beginnen wat betreft plot en spelregels hetzelfde aan weekend 57 als waar ze weekend 56 mee zijn geëindigd

Met die regels konden we zeker leven, dus ik verzamelde e-mail adressen, schreef de 11 personen die we uit wilden nodigen aan, en ik wacht nu tot de datumprikker is ingevuld door iedereen. Het is een vrij simpele datumprikker, met slechts 2 data erop: één in juni en één in juli. Dit omdat het voor Maartje en Tim zo beter uitkwam wat betreft het regelen van opvang voor de kinderen.

Daarnaast zat ik vandaag ook even te chatten met Javan_Joe. Ik had een oudere foto gevonden van een NPC personage wat ik ooit (15 jaar geleden!) had gespeeld en het was, heel kort door de bocht gezegd: Isabella maar dan met een gilet aan. Lange rok? Check. Schort? Check. Maar niet Isabella.
En omdat de foto op Flickr staat, kan ik hem zelfs hier nog delen!

We raakten aan de praat over gilets, over pasvormen en hoe dat voor dames en heren anders was. Ik deelde wat foto's van giletpatronen en vertelde waar het aangepast moest worden voor een buikfiguur. Ik deed zelfs de moeite om even te kijken of ik voor een dame ook een giletpatroon had. En helaas had ik het patroon van Henriëtte's gilet (uit de foto hierboven) ooit weggegooid. Maar ik vond wel een ander giletpatroon waarvan ik geen idee had of ik het ooit gemaakt had. Ik ben pas een jaar of 2 geleden begonnen met stof staaltjes op mijn patronen te plakken, dus heel veel van mijn eigen patronen hebben alleen een omschrijving van wat het is "gilet" en op basis van welke grondvorm "japon met blouse toegiften". Niet heel erg behulpzaam dus. (Wel een gilet voor een dame, dus ik kon in ieder geval een foto ter illustratie op te sturen naar Javan_Joe, dat dan weer wel.)

Maar dankzij dat gesprek zat ik nog wel eventjes te overpeinzen: als we inderdaad gaan picknicken in juni of juli, dan gaat mijn Isabella kostuum echt veel en veel te warm zijn. De lange polyester rok valt nog wel mee, zeker als ik de legging eronder weglaat of vervang door een kortere, en ik heb een katoenen shirt met lange mouwen en eentje met korte mouwen, dus die met korte mouwen zou ik zeker kunnen dragen. Toen ik voor Isabella bezig was (way back when!) had ik al wel bedacht dat het niet chique hoefde te zijn, een simpele blouse met raglan mouwen en een koordje door de hals om de hoeveelheid decolleté te kunnen bepalen. Voor de winter variant was het wel fijn dat de hals heel klein was, en voor de zomervariant kan ik het kooordje dus wat laten vieren voor meer blote huid - het is niet alsof mijn mouwen dan ineens te lang gaan zijn.
Maar het magenta wollen jasje, wat ook nog eens gevoerd is omdat het kriebelwol is...dat gaat 't waarschijnlijk niet worden voor juni of juli.

Het was een drukke en gezellige middag, want ik chatte in VC met Romy, Danny, Alex en Wouter, en ik besprak het kleurenschema van Isabella. Ik maak graag kostuums in drie kleuren, en Isabella heeft grijs, magenta en petrol. De rok is donkergrijs polyester met een visgraat weving, de blouse is lichtgrijs, en het jakje en de shawl zijn magenta. Zowel de rok als het jasje hebben petrol banden langs de zoom voor contrast.
...en ik had al een gilet patroon.
...maar ook een embargo: ik mocht geen nieuwe stoffen kopen.
En toen kwam mijn muze op bezoek ^*)
...en toen bedacht ik me dat ik ooit op een dag van de Branchevereniging ModeAmbachten een petrolkleurige coupon van Scabal had gekocht. Scabal, de stof die kleermakers van Savile Row ook graag gebruiken voor maatpakken. Een 100% wol met een luchtige weving. Oh ja, natuurlijk moest daar versteviging in en een voering, maar wat nu...WAT NU ALS...

*) Mijn muze is Thalia, de muze van komedie en tragedie. Want die emoties lokt zij vaak uit. Ze geeft me inspiratie op momenten dat ik daar eigenlijk geen tijd of ruimte voor heb. Zij verblijdt mij met een geweldig idee, waar ik op dat moment niks mee kan.

...dankjewel Thalia, dit gaat me niet zomaar meer loslaten.

Het roze van mijn jakje komt ook terug in het linnen schortje wat ik heb, en als ik dan een petrol gilet maak van die Scabal wol, verstevigd met lichtgewicht binnenwerk en een voile voering, zou het toch goed moeten komen. Dan heb ik toch een mooie outfit, niet alleen maar een donkergrijze rok met een lichtgrijs blouseje en een magenta schort.

Yup. Dit was mijn middag. Daar ging mijn aandacht en energie naartoe. Fijn.
Maar yay, inspiratie!
Want een extra laagje voor de winter is wel super. En een personage mag evolueren. Graag zelfs! Ik houd ervan als je begint met een simpel kostuum en dan later wat toevoegt of uitbreidt. Zo heb ik voor Vau al bedacht dat ze nu begonnen is met een licht pantser, en straks naar Ksenja's betere pantser gaat, als ik ook de vaardigheidspunten voor een medium armour kan uitgeven.
En zo is het helemaal niet raar dat Isa na deze vier eerste evenementen iets gaat uitbreiden. En daarnaast: een extra laagje is deze oktober vast ook héél erg fijn om te hebben. Dan kan ik mijn jasje ook open gaan dragen, omdat je dan het petrol giletje ziet zitten.

Dus: de volgende stappen:

De stof rafelt als een malle want het is een zeer losse platbinding. ALS ik hem wil voorwassen moet het dus aan alle kanten afgelockt worden, want het is maar een zeer beperkte coupon en ik kan dus echt niets missen.
Ik weet niet of het patroon goed gaat passen. Ik heb even heel snel de buste opgemeten en het lijkt wel precies mijn buste-omvang te worden, dus het gaat strak of té strak zitten (ugh, dat grijze suèdine gilet van hierboven zat ook écht veel te strak). Ik heb nog niet naar de lengte of de taille gekeken, dus ik zou even een proefmodel moeten maken. (Met als bonus: dat ik daar weer stof mee op kan maken!)
Het voordeel is dat ik tot juni óf juli de tijd heb om dit te maken. En dat we dan maar gaan hopen dat het geen 40°C gaat zijn tegen die tijd.

Zin in! Inspiratie! Yay!

comments

Brei-worstelingen

2026-04-11T08:39:54Z

Omdat ik vorig jaar zo lekker veel sokken heb gebreid, kan ik dit jaar niet achterblijven. Ik maakte een brei-bingokaart om doelen af te schrappen, nam me voor om elke maand mee te doen met de SamenbreiSOK van de Sokkenbreiengroep op Ravelry, en ik ben braaf bezig.

In januari was het thema voor de SSOK "Liefde voor..." en breide ik een sok met katten erop. Voor de februari SSOK koos ik het thema Sock Madness. Ik pakte de finalesok van Sock Madness 3 en ging enthousiast aan de slag met een wolletje wat ik gewonnen had in een eerdere Madness.
Maar voor Maart heb ik misschien iets gekozen wat net buiten mijn comfort ligt. Het thema '< 10 keer gebreid' nodigt wel uit tot het vinden van een nieuw pareltje van een patroon, maar ik koos iets met travelling stitches en een klein beetje lace. En ik was de eerste die het patroon ging breien.
Het schiet nog niet heel erg op, maar ik ben inmiddels bezig met het tweede been, dus nog heel even volhouden, dan kan ik de April SSOK opzetten in de kleuren van de provincie waar ik woon. Hier heb ik dan wel weer heel veel zin in: wit en rood van de geblokte Brabantse vlag kunnen een prachtige sok opleveren, en ik vond een eenvoudig patroon wat wel echt heel lekker snel weg zal breien. Lekker snel wegbreien, dat klinkt echt hemels! De maart SSOK doet daar niet aan.

Ahem.
Ook had ik een petticoat gemaakt voor Oriana. Milady finally has proper underpinnings!
En nu begon mijn hoofd gelijk te dromen over een mooie kous. Want als je een mooie petticoat hebt, zou het toch ook fantastisch zijn als je daar een mooie, witte, kanten kous bij hebt. Niet dat je die gaat zien, net als de petticoat zelf, maar als je er een glimps van op kan vangen is het wel heel fijn als het een mooi iets is om te zien.
Een wit kanten sokje, met een fijn lacepatroon wat lekker snel wegbreit bijvoorbeeld.

Hm, ik heb nog een restje Filcolana merino wol in de juiste kleur. Het is genoeg voor een paar sokken! Yay!
Hm. Dat ga ik nooit meer redden om die voor 16 mei (de volgende Belvedère) af te hebben. Ik was al bijna op zoek naar patronen, en was aan het spelen met het idee om er naaigaren mee te breien omdat de Filcolana 100% merino wol is en vreselijk gaat slijten...

Ik heb dus maar een paar overknee kousen besteld. De ervaring leert dat die dan tot de knie komen en niet afzakken. Het teveel aan boord kan ik eventueel gebruiken om een tunneltje met elastiek te maken als het echt niet lekker blijft zitten. En dan kan ik dit wilde idee tenminste een beetje loslaten.

Met vier projecten op de naalden is het dus eventjes druk. De trui van Eisirt hoeft alleen nog maar mouwen, dus die ligt eventjes stil. De April SSOK moet wachten tot de Maart SSOK klaar is. De Zoltanaxische sokken die Vau aan het breien is hebben geen haast, en kunnen prima mee als gedachtenloos breitje bij de koffie. En de Lichen & Moss shawl die ik voor mezelf aan het breien ben vanwege mijn voornemen om mijn mooie wolletjes nu eens voor mezelf te gaan gebruiken, ligt al geruime tijd stil (en dat is prima).

Kortom: genoeg om te breien, dus ik ga me weer eens op de tuin richten vandaag.

comments

Project Hail Mary

2026-04-09T21:10:43Z

Vandaag (Tweede Paasdag) gingen we gezellig naar de film. Ik had het boek van Andy Weir al eens gelezen en toen ik erachter kwam dat het verfilmd werd, had ik het nog een keertje verslonden.
Omdat ik Eisirt niet zover kreeg dat hij ook het boek ging lezen, had ik hem alvast gewaarschuwd dat hij geen trailers mocht kijken, of reviews. Die zaten namelijk bomvol spoilers! (Ik probeer ze te vermijden in deze blogpost!)

Project Hail Mary (het boek) begint met de hoofdpersoon in een ruimte. Hij weet niet zo goed hoe hij daar gekomen is en wat voor ruimte het is. En jij, als lezer, weet het ook niet. En dat vond ik zo ijzersterk aan het begin van het boek! De hoofdpersoon kan niet eens de vraag beantwoorden "What is your name?".
Gaandeweg komt hij erachter waar hij zit, en dankzij slimme berekeningen en zijn observaties en af en toe een flashback, leer je gaandeweg samen met hem wat er precies aan de hand is.

De film condenseert de eerste vijf hoofdstukken, zo niet meer, in ongeveer 1 minuut helemaal aan het begin van de film, maar dat is oké. Omdat het een film is en je toch veel meer kan zien op het scherm dan wat er beschreven was op de pagina, is dat ook logisch. Je ziet dus al heel snel meer en kunt daar je eigen conclusies uit trekken.

En de film is wel een beetje verhollywoodst en grappiger dan ik had verwacht, maar dat is zeker geen kritiek. Daarnaast is de verfilming heel trouw gebleven aan het boek! Bijna alles zit erin, en dat is toch knap.

Moet je het boek dan gelezen hebben voor je de film gaat kijken? Dat hangt ervan af. Ik heb echt genoten van die ontdekkingsreis helemaal aan het begin. Wie is de hoofdpersoon eigenlijk? En wat doet hij daar?
En dat was de tweede keer dat ik het las natuurlijk geen verrassing meer. Je zou kunnen zeggen dat het begin van het boek daardoor te traag is omdat je al weet waar het naartoe gaat, maar zo heb ik het niet ervaren. Je gaat zelfs beter opletten of je nog wat meer kunt opmaken uit de beschrijvingen van wat er gebeurt.
Maar het is geen must. De film is goed opgebouwd en slaat bijna niks over. De wetenschap die in het boek gebruikt wordt, is solide^*) en wordt goed uitgelegd. Natuurlijk zijn er wel wat sprongetjes gemaakt.

*) Met een aantal wondertjes die volgens de hedendaagse wetenschap echt nog niet haalbaar zijn. Maar het is science fiction, en wie weet wat we eigenlijk kunnen bereiken als we allemaal echt gaan samenwerken.

Zo kan ik me niet echt voorstellen hoe het zou zijn als de hele wereld ineens gaat samenwerken om een catastrofe te voorkomen. Dat heeft "Don't Look Up" ook perfect laten zien. In de wereld waar we nu in leven, met een Amerikaanse president die zonder goedkeuring van het Congres een ander land platbombardeert, is het geloofwaardiger dat we onze kop in het zand steken dan dat we zouden samenwerken om de wereld te redden.

Maar dat maakt Project Hail Mary niet minder goed. De film staat bol van de humor, slimme weetjes, handige oplossingen en een moraal die het beste van ons mensen laat zien. En dat maakt het een heerlijke feel good movie die ik graag nog een keer zou willen zien.

comments

Balfok: BMB

2026-04-09T15:49:04Z

Gisterenavond was het weer tijd voor Balfolk in Wilhelmina. Prima timing want dinsdagavond was er geen dansles geweest in verband met Pasen.
Ik was helemaal blij, want op de flyer die ik eind vorig jaar of begin dit jaar mee had genomen stond dat Androneda zou spelen. Maar helaas: toen ik Lenny een berichtje stuurde bleek dat zij pas eind van het jaar weer in Eindhoven zouden optreden. Sip!

Ik had mijn nieuwe dansrok aangedaan en kwam erachter dat de taille toch echt veel te groot was, maar met een handige veiligheidsspeld kon ik het teveel eruit spelden zodat ik niet over mijn zoom zou vallen. Want wijde dansrok is WIJD. En alhoewel lichtblauw met roze niet echt mijn comfort zone is, past het wel perfect in mijn palet. Met een zelfgebreid paars linnen topje erop voelde ik me klaar voor een gezellige avond dansen en hoopte ik dat het mee zou vallen met hoe warm het zou zijn (Spoiler: dat viel niet mee).

Ik kon met Bram en Roos mee carpoolen, wat erg tof is. We waren er wel weer erg vroeg, aangezien de instructie pas om kwart over acht begon. Eén van de dansen die bij de instructie ter sprake kwam was de Bravade, een snelle mixer waarbij je steeds van partner wisselt. (Sinds ik de Balfolk wiki heb gevonden pik ik steeds meer terminologie op). Het was de derde een laatste dans die ze uitlegden en voor mijn gevoel hadden we die best nog een aantal keren mogen oefenen, maar de band stond al klaar.

Tot mijn grote verrassing herkende ik Wouter, die ook in Androneda speelt. Toen bleek dat de beste man in iets van zes balfolk bandjes speelt, niet alleen bij Androneda. Dus wél een Wouter, maar geen Lenny. Tsja.
De drie heren staken direct energiek van wal met een polka, die ik helaas moest missen omdat ik er nog niet helemaal klaar voor was. Jammer, want ik had wel zin in een polka, zeker omdat we die bij de dansles net behandeld hadden.
Gelukkig werd ik daarna door Leandra meegenomen in een Scottish recht voor het podium, waarbij ze eropaanstuurde om twee mensen die daar onhandig op de dansvloer stonden te praten ervanaf te dansen. Met matig succes. Maar het was heel fijn om met Leandra te dansen <3.

Niet lang daarna ging ik gezellig een Jigue in, maar BMB had daar een fijne twist in. Na een wissel of twee veranderde de melodie ineens en ging het over in een Wals.
Uh, OK. Maar ik kan helemaal geen Wals.
Verrassing! Blijkbaar kan ik wel een Wals!
En dat was echt een geweldige dans om te doen. Ik stond als leider in de Jigue, en dus ook in de verrassingswals. En het ging me onverwacht goed af! Amaze amaze amaze (to quote Rocky)!

Het was een geweldige avond. Zo durfde ik Vincent te vragen om de Mazurka met mij te dansen. Niet zozeer omdat ik bang ben voor Vincent, maar hij staat wel een beetje bekend om dat hij zijn Mazurka improviseert. De officiële stapjes van de Mazurka waren niet echt herkenbaar, maar daardoor is het voor mij een perfecte om te oefenen met volgen. Ik ben niet zo goed in volgen, maar nu moest ik echt mijn best doen om Vincent bij te blijven. Hij deed er zelfs een aantal bijzondere variaties in, die me soms niet heel soepel, maar soms juist weer wel heel goed afgingen. Mijn dansschoenen waren fijn glad en ik bewoog soepel mee met wat hij ervan maakte. Zijn tip aan het begin om iets meer tegen zijn hand aan te leunen was ook erg welkom, want dat had ik natuurlijk met de les ook al geleerd, en maakte het nog makkelijker om zijn passen te volgen.

Ik danste nog een Scottish met Alwin, wiens 'vlaggestok' hand vederlicht was. Voor iemand met veel ballroom danservaring heeft hij echt het frame van een balfolker: alle leiding die hij gaf kwam via mijn linkerschouderblad binnen. Echt heel fijn.
En ik danste een hele gezellige Rondeau En Couple met Roos op de volle vloer en een kleine Tovercirkel aan de zijkant van de grote drukte in een eigen rondje.
De Bravade die langskwam was helaas geen succes, te snel en nog te weinig bekend met de stapjes, helaas.

Als allerlaatste dans kondigde de band een Polska aan.
Oooh fijn! Ik had de eerste Polka van de avond gemist. Oh wacht, een Polska, niet een Polka? Damn, dat was nog veel beter. Na de allereerste Polska die niet zo goed ging had Paul me het draaien geleerd, en nu was het wel iets wat ik vaker moest oefenen. Gelukkig was Leroy bereid om me mee te nemen, en het ging me nog best goed af. (Of Leroy was gewoon heel beleefd.)

Het was echt een hele fijne avond, waar ik veel gedanst heb. En ik kon merken dat dankzij het vele werk in de tuin en het beginnetje wat ik met hardlopen weer heb gemaakt, ik veel fitter was dan voorheen, en ik het langer vol kon houden op de vloer. Mogelijk dat mijn luchtige kleding daar ook aan bijgedragen heeft. Iets om te onthouden dus!

comments

Scherpenschwaert Meet

2026-04-09T14:47:55Z

Na een rustige zaterdag reden we zondag (Eerste Paasdag) richting Breda om Bas op te halen. De snelste en meest economische route is een rechte weg over 80-wegen, wat ook nog eens heel prettig rijdt. Toen we Bas hadden opgehaald gebeurde er vlak voor ons op de snelweg helaas een ongeluk. Een kleine witte auto gleed eerst langzaam af richting de vangrail en corrigeerde vervolgens op zo'n manier dat hij twee banen naar links overstak en uiteindelijk een auto op de meest linkse baan vanuit de dode hoek aanreed. Gelukkig konden we er zonder rare capriolen of schade voorzichtig langs terwijl een andere auto op de vluchtstrook stopte en hulp ging bieden.
Niet echt een fijn begin van de dag.

We kwamen rond 14u aan in Krimpen en hadden een hele gezellige dag met de hele Scherpenschwaert familie. Ik stalde wat lekkers uit: een setje kaneelbroodjes van een pakket en we kletsten heerlijk bij. Op Maerquin was het bijna te druk geweest om veel met elkaar te spelen, zoveel plot was er geweest. En het was fijn om nog even wat te filosoferen. Want wat zou er gebeuren als Isa daadwerkelijk een vriendje zou krijgen?
Bas reageerde droogjes: "Nou, dan nodigen we de beste man uit voor het ontbijt. Er zijn verse broodjes."
"Ja, ja;" reageerde ik; "En dan vraag je: 'Isabella was wel vroeg wakker om broodjes te bakken. Was je niet lief voor haar geweest?' "

We maakten plannen voor de volgende keer. Zo willen we het plotteam nog even mailen over de plannen met Maartje's personage. Zij beweert een bastaardnicht te zijn, maar we kregen slechts halve antwoorden toen we daar navraag over deden. Misschien kunnen we daar een ritueel voor doen.
En als we dan toch kijken of zij onder dezelfde vloek valt als wij, misschien kunnen we dan ook kijken of Isabella ook wel dezelfde vloek heeft? Haar familielijn is de enige die tot nu toe schoon van hekserij is gebleken...
Door dit met een ritueel te doen kunnen we er ook andere spelers bij betrekken, dus dat levert weer spel op en licht ook een stukje van de sluier over onze achtergrond op.

Ook hadden we Ethan gevraagd om te helpen met het vinden van een plekje waar we ons konden gaan vestigen. Dat is wel echt iets wat we in downtime kunnen besluiten, daar hoeft het plotteam niet zo veel mee. Het lastige is dat de kaart met daarop goblin-tunnels, die Ethan had gevonden en vlak voor tijd-uit had gekopieerd, zit in zijn personage zakje en kunnen we nu dus niet raadplegen. Mogelijk dat we daar dus pas aan het begin van Weekend 57 een besluit over kunnen nemen.

Ook kwamen we erachter dat de stamboom aan alle kanten rammelt, dus er moeten een aantal dingen aangepast worden. Het was wel fijn dat we die dingen even konden doornemen met de stamboom op tafel en filosoferend over wat er in het verleden is gebeurd. Wanneer zijn we vertrokken uit ons geboortedorp bijvoorbeeld. Hopelijk hebben we dat nu wat helderder.

Tim had de barbecue al aangestoken en kwam al snel met een hele grote stapel hamburgers naar de tafel, terwijl Maartje en ik de borden uitstalden. Mijn versgebakken zuurdesembrood met kruidenboter kwam ook op tafel: een echte must als je gaat barbecuën, vind ik. Het was heerlijk, en tijdens het eten kletsten we gezellig verder. Ze hadden natuurlijk veel te veel lekkers gehaald maar ik had nog een klein beetje ruimte overgelaten voor de aarbeitjes die ik voor het toetje had meegenomen.

Na het eten kletsten we nog wat verder maar ik was inmiddels wel klaar om huiswaarts te gaan. De kids (Maeve en Oliver) hadden genoeg luidruchtige bijdragen aan de gesprekken gehad want kids will be kids. En de familie, 5 man sterk, had ook zeker een handje van elkaar in de rede vallen en luidruchtig praten. Kortom: ik was flink overprikkeld en wilde graag naar huis.
En dan duurt het afscheid natuurlijk altijd langer dan gehoopt, maar dat hoort erbij.

Het was in ieder geval een heel gezellige zondag, en gelukkig was de terugreis een stuk minder veelbewogen dan de heenreis. Genoeg plannen gemaakt en besproken!

comments

Dansles: Polka, Mazurka en techniek

2026-04-01T18:51:01Z

Twee weken geleden kregen we de polka uitgelegd met de dansles en vorige week ging het, tot mijn verbazing, maar heel kort over de polka. In plaats daarvan was de les vorige week vooral gericht op technieken. Bij veel dansen hebben mensen de neiging om lekker veel te draaien, maar wat nu als je dat niet wilt?
Dat was echt een interessante les.

Zo kun je, als het je allemaal te snel gaat, gewoon in de arm gaan hangen die je danspartner op jouw schouderblad heeft. Daarmee geef je een subtiel signaal om af te remmen. Ook zorgt het ervoor, omdat je verder uit elkaar komt te staan dat je automatisch afremt. Natuurkunde FTW!

En de andere optie: als je danspartner maar steeds een poortje maakt waar je doorheen kan, dan kun je, door een stap naar achter te doen, de draai gewoonweg weigeren. Bij deze techniek maakte danslerares Bo een prachtige pose, die het een heel stijlvol plaatje maakte. Ik had het zo onder de knie, maar ik leunde daarbij heftig op mijn zwaardvechtervaring. Als ik niet wil draaien, dan krijg je me echt de draai niet in. Al sta ik daar bijna als een judoka klaar om je over mijn heup te smijten. (Natuurlijk helpt mijn lengte daar ook enorm in mee!)

Deze week ging de les over verschillende dingen. We oefenden nog even met een klein stukje polka, waarbij we erop moesten mikken om de stapjes zo klein mogelijk te maken. Polka moet je op één stoeptegel kunnen dansen. En dat terwijl de 'alternatieve' variant waarbij er bijna grote sprongen worden gemaakt er ook echt wel heel leuk uit ziet!
Ik had wat moeite met volhouden, en toen kwam Paul met de gouden tip: de 'bounce' helpt enorm mee om de Polka makkelijker te maken, maar je moet naar beneden bouncen, en niet op je voorvoet omhoog. En dat maakte het inderdaad een heel stuk makkelijker!

Daarna gingen we verder met de Mazurka. Pfff, ik heb het nooit een fijne dans gevonden en ik denk ook dat dat voorlopig nog wel even zo blijft. Als huiswerk moeten we nu de Mazurka gaan oefenen.
Tsja, ik wist al wel dat balfolk muziek ook wel echt heel duidelijk aangeeft waar de vertraging zit, en dat het dus heel makkelijk kan zijn om te weten wanneer je moet vertragen. Maar dat maakt het nog niet een leuke dans. Geef mij maar een Gavotte!
Toch ben ik voornemens om bij het bal in Wilhelmina volgende week als de kans zich voordoet, een Mazurka te gaan dansen. Volgende week is er geen dansles maar wel een bal in Café Wilhelmina, en dan speelt Androneda!! Daar heb ik dus enorm veel zin in. Leuk leuk leuk!

comments

De moestuin zeven

2026-03-31T16:02:20Z

Wat een pokkeklus! Het begon allemaal in februari in de tuin, omdat je bepaalde dingen echt in de winter moet doen voor goed succes. Zo verplaatsten we de hortensia's in de voortuin, sloopten we een oude hazelaarstronk eruit, plantten we een haagje op die plek terug, decimeerde ik de trompetbloem die de noorderschutting had aangevallen, plantte ik fruitbomen en bessenstruiken die ik bij de Aldi had gekocht, en omdat we toch zo lekker bezig waren, bouwden we ook een compostbak.

Er was nog een hele grote taak te gaan: nadat Elise en Frank mij hadden geholpen korte metten met de miscanthus te maken wilde ik de grond uit de zuiderborder zeven. Naast die vervelende miscanthus groeide er ook nog zevenblad in, en dat spul woekert verschrikkelijk. We hadden al een hoop aarde op het terras gedumpt zodat ik dat rustig aan kon zeven, en ik schepte zo ongeveer de halve bak leeg.
Met wat restbalkjes van het onderstel van de tekentafel en een stukje kippengaas wat we van het balkon hadden meegenomen maakte ik een compostzeef. Met alleen krammetjes red je het niet: het kippengaas werkte zichzelf al snel de metaalmoeheid in, maar dankzij de latjes die Eisirt over het gaas heen monteerde was het een stuk steviger.

Ik kon welgeteld drie spades met aarde optillen op de zeef, waarna ik heel bewust mijn buik- en rugspieren aanspande, zodat ik de volle zeef kon schudden en de schone aarde weer terug in de bak zou vallen. Het was zwaar werk, héél zwaar werk. En met een bloembak van ruim 3 meter lang en ongeveer een meter breed was het ook héél veel aarde om te zeven.
Ik vond veel stenen, kiezels, kroonkurken, knikkers, wat plastic, glas en het skelet van de kat van de vorige bewoner. Daar had ze me al voor gewaarschuwd, dus ik stond er niet raar van te kijken dat ik die vond. Wat ik wél heel raar vond was dat ze de kat in een plastic zak had begraven. En niet eens heel diep. De zak was wel stuk gegaan maar niet vergaan, en de botjes waren schoon en het stonk niet.

Enfin, de zeef moest ik na elke keer schudden leeggooien. Ik viste de organische delen eruit zodat die in de compostton konden composteren, en gooide de stenen, plastic, glas en kiezels in een grote bak. Zo heb ik misschien wel 10 vuilniszakken met rotzooi uit de aarde gezeefd. De resten van de kat zijn ook met het restafval meegegaan, zodat ze verbrand konden worden.
Omdat 10 zware vuilniszakken met kiezels en zand en andere prut niet in onze halve kliko pasten heb ik wederom gretig gebruik gemaakt van klikotoerisme. Op zondagavond als de kliko's klaarstaan kun je rondkijken of er nog ergens een beetje plek is, zodat je daar een vuilniszak kwijt kan.

En vandaag heb ik het laatste restje van de grote berg aarde gezeefd en is de moestuin officieel klaar om in gebruik genomen te worden. In plaats van halve stoeptegels moest ik halverwege het project deze vervangen voor hele stoeptegels, zodat ik meer aarde in de moestuinbak kwijt zou kunnen zonder dat het op het pad zou 'overstromen'.

Maar nu is de aarde gezeefd. Er is ook al aardig wat regen op gevallen en langzaam maar zeker klinkt het wat in. Binnenkort kan ik dus beginnen met de moestuin!

Voor (foto van Funda)

Tijdens: de miscanthus is eruit en de aarde ligt er grotendeels naast...

Klaar voor de moestuin!

En is het werk dan klaar? Nee, echt niet. Er zijn ook nog plannen voor een grasveldje aan de noordzijde, naast de fruitbomen. Maar dat mag toch écht even wachten.

comments

Maerquin 56: Moord in de Machinekamer

2026-03-19T19:42:56Z

We begonnen het weekend in een Black Box. Er waren nog een tweetal losse eindjes om af te werken voordat Eisirt en ik het spel in mochten bij de andere spelers. Steyn en Isabella waren in januari afgereisd naar de special in de Roode Molen en hadden samen met de andere avonturiers baron Harold bevrijd van zijn moeder, de Heks Ank. De baron was die avond ook beëdigd.
Maar er was nog iets af te ronden.

Het eerste losse eindje was dat we naar de kathedraal van Raana werden gesommeerd door Bisschop Ariane van Merida. Ze was in de Roode Molen bij een speciale rechtszitting van magistraat van Tesselrode veroordeeld tot verbanning terug naar Merida wegens het ontvoeren van de kinderen van de heks Ank. Maar de Bisschop had ons opgeroepen omdat ze bij ons wilde biechten. Lianna Sterkhouder, Mikhael, Riley, Giebretius, Ethan, Arnout, Steyn en ik waren aanwezig.
Een aantal van ons werd een zwarte ravenveer in onze handen gedrukt. Ik wist niet helemaal wat ik ermee moest, maar Bisschop Ariane sprak met gebroken stem een lang pleidooi. Eén voor één riep ze ons naar voren, zodat ze kon biechten. Ze begon met Mikhael, en alhoewel ik prima kon horen wat de bisschop op te biechten had, kon ik de reactie van Mikhael niet verstaan. Na een paar zinnen legde hij zijn zwarte veer in haar uitgestoken handen. De bisschop was duidelijk ontroerd dat ze vergeven was door Mikhael.

Toen Steyn naar voren werd gevraagd, vertelde de bisschop dat hij een veer van de Raaf van Gerechtigheid vast had. Nadat Steyn ook zijn veer aan de bisschop had gegeven, was het mijn beurt. De bisschop vertelde dat ik een veer had van de Raaf van Mededogen. En dat zij nu een beroep deed op dit Mededogen. Een wervelwind van gevoelens. De bisschop had inderdaad door de kinderen mee te nemen van hun moeder een burgeroorlog ontketend, maar die moeder was een bekende heks. En alhoewel zij de hele baronie bijna in scherven had achtergelaten, besefte ik me dat boetedoening begon met het erkennen en opbiechten van je fouten.
En hoe, ongeacht mijn persoonlijke gevoelens bij datgene wat werd opgebiecht, de kern van Mededogen is dat de vergeving ook gegeven wordt als het berouw oprecht is. Ik legde mijn veer in haar handen.
Giebretius en Lianna waren de enigen die hun veer niet gaven. Ze vroegen de bisschop om haar taak nog af te ronden voordat ze de laatste twee veren in ontvangst mocht nemen. Het was een emotionele scene, en een passend afscheid van de bisschop, die de volgende ochtend aan haar reis naar Merida zou beginnen.

De tweede black box was de rechtzaak van Duncan, de witte gardist die in de Roode Molen Miranda had vermoord, de zus van Vader Johannes (geen familie). Ethan had beloofd een rapport op te stellen, maar omdat hij daar (door OC redenen) niet aan toe was gekomen mocht hij in de rechtzaal zijn bevindingen delen. Vader Johannes kwam binnen stormen. Ik had hem niet herkend en probeerde hem te weren bij de deur, maar hij wilde er niks van horen. En toen ik eenmaal doorhad wie het was, kon ik natuurlijk niet meer in de weg staan.
Johannes maakte er een groot schouwspel van, en had een van zijn sycofanten meegenomen om daar getuige van te zijn. In luide stem verkondigde hij dat hij Duncan had vergeven, omdat Duncan niet het brein achter de aanslag was geweest, maar bisschop Ariane. Het venijn spatte van zijn stem. Maar de magistraat floot hem terug: daar was geen enkel bewijs voor te vinden.
Uiteindelijk had de magistraat geen andere keuze dan Duncan ter dood te veroordelen: de man had bekend dat hij Miranda had vermoord. Vanwege zijn status als paladijn van Ranaa zou hij onthoofd worden door zijn zuster in het geloof: Lianna Sterkhouder.

Lianna was duidelijk aangedaan. Later vertelde ze me dat als Johannes niet was gekomen ze misschien de magistraat nog had kunnen overtuigen om een lichtere straf op te leggen, maar het heeft niet zo mogen zijn. In de binnenplaats van het gerechtshof zwaaide haar zwaard, en het hoofd van Duncan rolde van zijn romp.
De wolken weken voor een straal van maanlicht, die heel even het lichaam van Duncan verlichtte. De raven kraaiden een paar keer.
Ik veegde een traan weg. Dit prachtige gebaar van Ranaa als troost. Ik snapte nog steeds niet helemaal waarom Duncan de moord had gepleegd. Maar deze boodschap van Ranaa, dat zelfs een moordenaar die oprecht berouw toont nog welkom is bij Haar, was overduidelijk. Duncan mocht naar Ranaa.

Een paar (IC) dagen later kwamen we aan in de Gnoomse Vrijstaat vlakbij Wateringen. Het was al wat later op de avond en na het weerzien met Dieter en Wilhelm werd ik gelijk aan een tafel gezet met Niraiya van de Mezzaida die ons bij ging praten over de problemen met de Wereld van de Stervelingen en de andere Werelden die uit elkaar dreven. Ze gaf een samenvatting wat nu de mogelijkheden waren en wat daarvoor nodig was. We konden mogelijk een connectie maken met de Wereld van Dromen, of met de Wereld van de Overledenen of misschien met de Hal van Helden waar de gevallen helden heen mochten. We moesten een gouden spinrag hebben om het fysiek weer aan elkaar te maken, een weefgetouw aan beide zijden, ritualisten en droomlopers. De grote vraag was wie we zouden vertrouwen om deze belangrijke taak op zich te nemen.
Ik dacht er even over na, en eigenlijk was het er maar eentje: Mikhael, de priester van Ranaa die ook rituelen kon. Maar ik kende maar één droomloper, en dat was Niraiya zelf...

Ik verkocht plakjes citroencake aan de avonturiers, en inquisiteur Blanckschild betaalde voor zijn plakje cake met een heuse blauwe steen. Ik stribbelde tegen, dat het veel te gek was, maar hij wilde er niets van weten.
Ook had de baron nog een brief gestuurd dat we moesten onderzoeken of er misschien heksen onder de avonturiers waren. Daar zijn we verder niet aan toegekomen. Wel heb ik van Wolfgang zijn boekje kunnen kopiëren, hij had al een lijst met namen en de vaardigheden die de lieden wilden inzetten voor 'het grote goed'. Veel kon ik daar niet van afleiden, helaas, maar het is een begin.

En er was een jongedame, Mathilde Klaver, die beweerde dat ze een bastaard van onze familie was. Wilhelm wilde er niks van weten, en schreef direct een brief naar Simon van Erpel om meer informatie te krijgen.

Ik sloot de avond af met een gesprek met Mikhael. Hij had eindelijk tijd voor me en ik haalde snel een pakje uit de kar.
"Ik weet dat als ik mijn tijd van de maand heb, dat ik wat extra steun kan gebruiken, en aangezien het net volle maan is geweest en jij Weerwolf bent, dacht ik... nouja. Maak maar open;" stamelde ik. Mikhael maakte het pakketje voorzichtig open: een aantal chocoladekoeken met extra granen. "Om je te sterken na je transformatie..." zei ik voorzichtig. Mikhael bedankte me voor dit ontzettend lieve gebaar.
We praatten verder over relaties, en ik vertelde hem dat ik niet helemaal wist hoe ik mijn inquisiteurschap kon combineren met een relatie. Ik vertelde dat we nooit ergens lang bleven, en dat eigenlijk geen van ons ooit had geleerd om een relatie stand te laten houden. Dieter was de enige van ons die ooit getrouwd was geweest. Het botste met de druk die mijn neven oplegde: dat de bloedlijn in stand gehouden diende te worden.
Maar Mikhael leek ongeroerd door mijn aandacht. Hij was erg aardig in zijn afwijzing, maar benadrukte dat hij nog maar net uit het klooster van Ranaa was vertrokken, en hij zelf nog aan het spelen en ontdekken was wat hij nu eigenlijk wilde. Wellicht dat ik dat ook eens zou moeten proberen...

Na het ontbijt de volgende ochtend werden er voorbereidingen getroffen voor een eerste ritueel, maar mijn hulp was al niet echt meer nodig. Nadat Steyn klaar was met wat kleine reparaties kon ik het smidsevuur gebruiken om soep te maken. Ik had mensen al laten weten dat ik graag hun kruiden wilde kopen, en sprak ook van de soep. Het kopen van kruiden en het hulp inhuren om de soep te bereiden zou mijn beurs wat lichter maken, en het levert iedereen wat spel op.
Ik had al kennis gemaakt met een groepje Walvisbaaiers, en Iorek wilde me prima helpen met het raspen van de wortels. Ása en Yaromir zaten in de buurt en ik genoot van hun grappen.
Zogauw de soep klaar was kwam Talorc op de proppen met een handje kruiden, of hij die kon ruilen voor een kom soep. Ik schepte zijn grote beker vol en wees op het brood en de cake die klaar stond. Iorek kreeg natuurlijk een gratis kom omdat hij had geholpen met wortels raspen, en Yaromir betaalde gewoon voor zijn soep.

Maar Mikhael was nergens te bekennen. Ik ging de gnoomse herberg in en vond hem aan een kom 'poepemmer-soep' met pinda en taugé. Ik liet hem mijn eigen soep proeven, maar hij is niet meer naar de soep die ik had gemaakt gekomen. Wel jammer, maar die jongen heeft het gewoon veel te druk.

Ik zag hem pas weer toen het ritueel ging beginnen om de Wereld van de Dromen weer vast te maken aan de Wereld van de Stervelingen. Ze verwachtten dat er 'wezens van tijd en ruimte' zouden komen in een poging het te saboteren, maar in plaats daarvan kwamen er kannibalen die wilden proberen om de Golem die de gnooms hadden gebouwd (de Gnolem) te stelen. Het ding was gebouwd met 200 blauwe stenen die voor allerlei magische rituelen gebruikt konden worden, en ze hadden er waarschijnlijk geen goede bedoelingen mee. Omdat het ritueel een stukje van de werkplaats af was, moesten we daarom onze aandacht over twee fronten verdelen. Ik zag Mathilde op de grond liggen tijdens het gevecht, en niemand keurde haar een blik waardig. Dat liet ik niet zomaar gebeuren: zo zouden we nooit weten of ze ook familie was!
De wereld schudde een aantal keer, maar uiteindelijk lukte het ritueel en overspoelden de dromen de wereld.
Ik droomde van een midzomer jaren geleden. Gijsbrecht en Bertrand wilden allebei met Isa dansen. Het was een fijne droom. Het was immers alweer maanden geleden dat ik voor het laatst had gedroomd en toen werden onze dromen beïnvloed door de demonische kaars die we uit Arendsdorp hadden meegenomen. Ik werd wakker met een glimlach op mijn gezicht.

Toen ik Dieter en Wilhelm vroeg of ze nog wisten hoe het was gegaan al die jaren geleden, en of ze Gijsbrecht en Bertrand nog kenden, lacht Dieter blij. "Die heb ik nog aan zijn enkels boven de beek gehangen!"
Wilhelm en Dieter lachen vrolijk, maar ik denk alleen maar "Geen wonder dat ik niet weet hoe een langdurige relatie werkt..."
Uit wanhoop zocht ik Iorek, Mikhael en Ethan op en vroegg hen of ze die avond met mij zouden willen dansen. Een klein beetje balsem voor de ziel misschien. Ze stemmen in, maar met de gebeurtenissen van die avond is het er natuurlijk niet van gekomen.

Mikhael was nog erg moe van het ritueel en ik ga naast hem op het bankje zitten. Ik zoek met mijn linkerhand zijn hand op, en zo zitten we daar. Steyn heeft het vast wel gezien hoe wij daar hand in hand hebben gezeten, maar hield wijselijk zijn mond. Ethan nam onderwijl ook plaats op het bankje en klaagt dat hij moe is, dus ik stel voor dat hij zijn hoofd in mijn schoot legt, dat mocht best. Nog steeds is er geen enkele van mijn drie neven die er iets over durft te zeggen. Ik kom er later wel achter dat Wilhelm Marnix nog even goed aan de tand heeft gevoeld over wat er in de Roode Molen was voorgevallen, dus deze rust is van korte duur.

Ook werd die middag de drukpers van de Ware Stem gesaboteerd door lieden die door de Orde van de Dag waren gestuurd. De avonturiers hebben dat al snel opgelost, en Octavius schrijft de Baron over het probleem (en krijgt al heel snel antwoord!). De Baron denkt erover om de twee rivaliserende kranten te fuseren en vraagt advies over wie een geschikte hoofdredacteur zou zijn.

Ik nam ook even een momentje om Iorek bij te praten over wat er eigenlijk allemaal aan de hand is. Als nieuwe avonturiers die zich pas de vorige dag bij de andere avonturiers hadden gevoegd konden ze niet heel goed doorgronden hoe de vork in de steel zat. Ik nam even een goed half uur om de beste man bij te praten. Walvisbaaiers zijn stug volk, maar heel vriendelijk als je in hun ogen 'goed volk' bent. Ik had de drie Baaiers natuurlijk al een lekker soepje gegeven die middag, en zo kon ik nog wat meer bonuspunten scoren.

Na het avondeten wilden sommige avonturiers aan de slag met het aan elkaar naaien van de Werelden. De Wereld van Magie was te ver weg om de connectie mee te maken, maar de Wereld van de Doden was wel een optie. Ik zag Mikhael nergens meer, en geesten begonnen rond te dolen. Eén van de geesten greep mijn schouder en een ijzige kou vloeide door mijn hele lichaam, alsof mijn levensenergie door de geest werd opgeslorpt. Ik hapte naar adem, en wist gelukkig los te komen. Wapens deden natuurlijk niets op de geesten dus moesten we maar goed opletten waar ze zich bevonden in de hoop ze te ontwijken.
Maar ik maakte me zorgen om Mikhael, Lianna en Riley. Geen van de Ranaa-ploeg was te vinden en ik vermoedde dat ze door 'De Scheur' naar de Wereld van de Doden waren vertrokken. Ondanks dat de kou van de aanraking van de geest in mijn botten gekropen leek te zijn ging ik toch op zoek. Ik zag Nova inderdaad bij de Scheur zitten, wachtend op Mikhael, haar weerwolf-broeder. Ik bleef goed om me heen kijken en lette ook goed op de Scheur. Eén van de ronddwalende geesten die op zoek was naar zijn huis kon ik aanwijzen dat zijn huis zich díé kant op bevond - richting de Scheur. Met geheven hoofd en ferme tred ging die geest weer terug naar de Wereld van de Doden.
Maar ik lette niet goed op. Terwijl ik de geest nakeek en probeerde te zien of Mikhael alweer terug kwam, greep een andere geest me weer vast. De ijzige kou in mijn longen liet mijn hart een slag overslaan. Ik hapte naar adem maar kreeg geen lucht. Mijn spieren weigerden mijn gewicht nog te dragen en ik zakte in elkaar, nog steeds naar adem happend.
Ik hoorde stemmen, de stem van Dieter en die van Ethan, dacht ik, maar de kou, de ijzige kou om mijn hart bleef me verlammen. De sterke armen van mijn neef hielpen me overeind, en hij droeg me weg van de Scheur. "Tijd om naar binnen te gaan." zei Dieter in een stem die geen tegenwerpingen duldde.
We gingen terug naar de warme herberg.

Na de gevechten van die middag waren de genezers compleet uitgeput, en ik werd op een stoel gezet bij de Mezzaida. Salima boog zich bezorgd over mij heen. Zij en Niraiya beloven me een make-over. Ik deed mijn kapje af en Salima haalde het knotje uit mijn haar en begon het te borstelen. "Wat heb jij mooi haar! Zonde om het zo te verbergen!"
Na het borstelen drapeerde ze een kettinkje op mijn voorhoofd en een brokaten sjaal over mijn schouders. Niraiya gaf me ondertussen een kopje thee en serveerde koekjes. Neef Dieter is niet de enige die twee keer kijkt als ze mijn nieuwe look zien...Ook Mikhael geeft een welgemeend compliment als hij terugkomt onder de levenden, maar daarna is hij druk in gesprek met mensen. Hij is ook uitgeput maar vraagt toch om een klein beetje extra energie zodat hij verder kan gaan met de wereld redden. Ik ben best wel teleurgesteld in hem, maar ik krijg niet de kans om dat tegen hem te zeggen.
Ethan lijkt verdwenen te zijn. Van dansen komt er niks die avond.

Terwijl ik zit bij te komen van de confrontatie met de geesten bespreken de Mezzaida de stand van zaken. Salima is verbolgen over hoe Mikhael me behandelt, en sprak over het "Ranaa complex": dat Ranaa volgelingen graag de wereld willen redden, koste wat kost. Dat ze aan hun eigen leven voorbij gaan, om vooral alle anderen maar veilig te houden. Ze spoorde me aan om Mikhael maar gewoon te vergeten, die zou toch nooit tijd voor me hebben...

We spreken ook over de vijf die opgeroepen worden: Giebretius, Edith, Shareefa, Fedor of Raven. Eén van hen moet zich opofferen om de deur naar de Hal der Helden te bewaken. De Mezzaida hebben een uitgesproken mening over Hugo, die de deur van de Hal dichthoudt voor Septish helden. Shareefa bevestigt dat zij ook een aanhanger van Septish is en de kritiek op Hugo is niet te min. De Mezzaida hebben geen goed woord voor hem over.
Ik spreek kort met Giebretius en de familie, en Gieb neemt alvast afscheid. "Er is geen enkele kans dat ik Fedor dit laat doen;" zegt Giebretius stellig. "Die man heeft een zoontje van acht. Hij heeft nog iets om voor te leven." Een traan rolt over mijn wang en ik ben blij dat ik nog met hem heb kunnen spreken voor hij de keuze maakt. Niet lang daarna was Giebretius nergens meer te vinden: vertrokken in het holst van de nacht naar de troon die over de Hal der Helden waakt.

De volgende ochtend worden we gewekt door het brandalarm (te gevoelige rookmelders) om even na acht uur, een mooi moment om dus toch maar op te staan. Na het ontbijt ben ik met de kar bezig in de smidse als ik ineens Ethan uit het bos zie komen. Blijkbaar had hij zich daar verstopt de vorige avond. Hij vraagt bezorgd of het met mij ook weer gaat. Blijkbaar was hij het geweest die me had opgeraapt bij de Scheur naar de Dodenwereld. Dieter had het echter al snel van hem overgenomen.
"Je snapt, nadat ik door die geesten was aangeraakt is er niets meer van het dansen gekomen." zei ik sip.
"Daar is nog een mouw aan te passen;" reageert Ethan droog. Hij houdt zijn linkerhandhand uit, en ik leg mijn rechterhand erin. Zonder muziek, zonder familie, alleen hij en ik. Samen langzaam dansen in de smidse.
Ik keek regelmatig over mijn schouder of één van mijn neven toevallig in de buurt was. Wat ze met Ethan zouden doen als ze ons zo zouden zien, weet ik niet. Maar we maken de dans ongestoord af, een heel mooi rustig momentje voor ons samen.

We lopen apart terug naar de groep. Inquisiteur Blanckschild had ons opgedragen om de Gnolem weer op te halen die die nacht is gestolen door de kannibalen en de groep verzamelt zich. De rollen worden verdeeld en de leidinghebbenden aangewezen. Ik schaar me bij Edith en de genezers, enerzijds omdat ik natuurlijk een klein beetje kan genezen ('moet ik er even een kusje op doen?') maar ook omdat ik met mijn sabel aan mijn riem ook wel echt in staat ben om te helpen.
We reizen af naar waar de Vreters zich ophouden, maar zij staan klaar voor ons. Af en toe rijzen de kannibalen uit de aarde omhoog, en de gewonden kunnen maar moelijk bij de groep blijven. Af en toe kijk ik of Ethan het nog redt, en als we dan oogcontact maken en weten we dat alles nog in orde is met de ander.
Met Steyn, Dieter en Wilhelm gaat het minder soepel. Zij lopen met de krijgers mee en vangen de zwaarste klappen. Gelukkig komen we zonder al teveel kleerscheuren aan bij de Gnolem. Ik zie twee weerwolven het gevecht in duiken, en vraag me af welke van de twee Mikhael is.

Gelukkig weten we de Gnolem terug te veroveren, en de rode (demonen-)steen te verwijderen, zodat de Gnolem weer onder de controle van de Gnomen staat. Vanaf dat moment gaat het gevecht veel beter. De Gnolem kent commando's als 'papier drogen' en gooit dan een hete straal vuur naar voren. De Vreters kermen het uit. Uiteindelijk zijn ze allemaal verslagen en kunnen we met de Gnolem weer terugkeren naar de herberg.

Ethan belooft om ons te helpen met het vinden van een huis, zodat we niet zoveel meer hoeven rond te reizen. Iedereen begon gelijk met hun wensen te uiten. Wilhelm wilde een mooie werkkamer voor zijn boeken, Dieter wilde wel een schuur voor zijn houtbewerking en voor het wild wat hij kon jagen, en Steyn wilde wel een smidse aan huis. En ik wilde natuurlijk een keuken, maar dat was wellicht de makkelijkste eis.

Ook leende Ethan een kaart van één van de Gnomen waar allemaal goblin tunnels op staan. We krijgen ook een groot stuk papier uit de drukkerij en we zonderen ons samen af om de kaart zo netjes mogelijk over te trekken. De neven blijven buiten staan, en ik kan dus net ietsje dichterbij Ethan staan, nu er niemand is die het kan zien of het ons moeilijk kan maken.
"Ik zeg altijd als ik me voorstel 'zeg maar Isa';" zeg ik voorzichtig; "Maar vrienden en familie zeggen 'Bella'." Ik maak de zin niet af, maar Ethan snapt wat ik ermee bedoel.

comments

De compostton van hout

2026-03-07T20:43:50Z

Na het planten van de Viburnum Burkwoodii in de voortuin, alsmede de beide Buddleja's, was de voortuin wel even klaar. De vlier mocht heel even wachten. Vrijdag liepen we een klein rondje naar het Wagnerplein om mijn bestelde nachtcrème op te halen en heel even te kijken bij de markt en de goedkope groenten, en daarna gingen we gelijk door naar de Aldi voor de rest van de boodschappen.
Verder heb ik me vooral koest gehouden vrijdag. Al maakte ik wel een kleine start voor een nieuwe dansrok. Degene die ik nu af en toe draag is van 100% polyester, een gebloemde donkerrode- en paarse organza die in stroken is genaaid. Van een rol stof die ik ooit gratis had gekregen van oud-collega Kim. Maar het blijft polyester, dus ik had een hele dunne satijn-katoen uit mijn voorraad in de wasmachine gegooid om dat patroon nogmaals te maken. Met een kleine aanpassing voor de stroken zou ik al snel 15 cm extra lengte in de rok kunnen maken.
Terwijl de stof in de wasmachine aan het voorkrimpen was kon ik een klein restje donkerblauwe voering alvast opmaken voor de voering van de rok. Het is zulke dunne katoen dat zonder voering het niet draagbaar zou zijn immers.

Vandaag wilde ik toch echt de vlier in de grond zetten. Aan de noordrand van de achtertuin was nog precies genoeg plek voor de Sambucus Nigra 'Black Tower' die ik had besteld, maar ik moest wel een deel van de opgehoopte aarde wegscheppen om hem diep genoeg te kunnen zetten. Het weghalen van het muurtje van het 'bloembed' had gezorgd dat er een hoop aarde 'over' was. Later kunnen we dat gebruiken om (als de tegels van de patio weg zijn) een mooie verspreiding op het zand te maken voor we het gazon gaan inzaaien, maar de grond is nog veel te koud om daar nu al mee bezig te gaan. En als ik de tegels er nu vast uitwip, is het straks één groot onkruidveld. Dat willen we dus ook niet!
De grote berg tegen de muur schepte ik op de grote berg midden op de tegels. Het 'bloembed' aan de zuidzijde van de tuin moest ook nog omgeschept worden om de bakstenen en het bouwpuin terug te vinden wat daar ongetwijfeld begraven lag, en die aarde moest ook gezeefd worden voor het terug kon in de moestuinbak.
Maar ook dat is een klus voor later. Mijn lijf was nog steeds niet blij met mij, dus ik besloot alleen de vlier te planten. En met succes. Een handje koemestkorrels voor onder de wortels, en ik heb niet echt gekeken naar hoe de takken georienteerd staan, maar ik weet zeker dat het goed gaat komen.
De 'Black Tower' is wel een cultivar met bijna zwarte bladeren, dus ik ben benieuwd hoe die het gaat doen.

Ik had gisterenavond ook deeg gemaakt dus we hadden vers zuurdesembrood voor de lunch. Fornax is niet heel erg actief, ook niet als ik haar op tijd uit de koelkast haal, maar het werd toch weer een mooi broodje. Deze keer met zonnebloempitten erop, en een flinke schep (30 gram) gebroken lijnzaad in de 50% volkoren 50% patentbloem. Altijd lekker om te lunchen met vers brood.

Daarna was het wachten tot de compostbak werd geleverd. Peter had eens rondgekeken naar een 'duurzaam' alternatief voor een grote plasticen compostton, en had een prachtige bak gevonden. Op mijn vraag aan Luc of we zoiets ook zelf konden maken, vertelde hij dat je al snel meer geld kwijt was aan het hout dan dat het ding zou moeten kosten. En dat het nog niet zo makkelijk was om dat zelf te maken, en dat het hout ook nog behandeld moest worden. Dus bestelde ik de prachtige bak van het geld wat ik voor kerst van hen had gekregen.

Ik hield de voordeur in de gaten en jawel, er kwam een klein wit busje met Belgisch kenteken aanrijden. De panelen van de bak waren mooi samengebonden en we konden het prima door het huis naar de achtertuin tillen.
En toen gingen we aan de slag. De zijpanelen waren eenvoudig te herkennen, en de tekening hoe alles in elkaar geschroefd diende te worden was duidelijk zat. Maar met de schroeftol kregen we de lange (meegeleverde) schroeven niet makkelijk in de houten balken die de hoeken van de ton zouden vormen. Dus moesten we alle gaatjes voorboren: 16 stuks.

Omdat het uitlijnen van de dikke balk met de zijpanelen ook niet eenvoudig was, deden we het als volgt:
We maakten een set schroefgaatjes in de kleine balkjes van de zijpanelen (ook rekening houdend met het feit dat de schroeven elkaar niet zomaar mochten raken, dus niet allemaal op dezelfde hoogte). Toen zetten we het zijpaneel op de dikke balk, goed uitgelijnd, en schroefden er een dunnere schroef in om een klein gaatje te krijgen in de dikke balk. Voor de middelste twee gaatjes gebruikten we een lange spijker omdat we niet genoeg spijkers of dunnere lange schroeven hadden om alle vier de gaatjes met één methode te doen.

Daarna haalden we de tijdelijke schroeven er weer uit, en konden we aan de hand van het ondiepe gaatje in de balk ook gaatjes voorboren. Dus hebben we 32 gaatjes voorgeboord. Maar toen we de methode eenmaal bedacht hadden ging het best snel.
Na de drie grote zijpanelen was het tijd voor het kortere voorpaneel met de klep. Maar ook dat ging best vlot. Eisirt kroop in de bak om de gaatjes voor te boren terwijl ik de boel vasthield.

En na anderhalf uur zat de bak helemaal in elkaar, alleen de deksel moet er nog op. We tilden hem op zijn plek op de tegels naast de moestuin en ik tekende met paars krijt (Kharnun is immers van de Verandering!) waar hij zou gaan komen. Zo kon ik gericht de kleine tegels eruit wippen tot waar de bak zou komen.
Maandag kan ik verder met het afbakenen van de moestuin en het maken van een randje van halve stoeptegels langs het pad-in-wording. En dan als laatste kunnen de tegels onder de compostbak gewipt worden zodat de compost contact maakt met de aarde en alle kriebelbeestjes ervan kunnen gaan genieten.

Er is nog een hoop te doen: zogauw de moestuin is afgebakend met halve stoeptegels kan ik de hoop aarde die nu op het terras ligt gaan zeven zodat alle zevenbladwortels eruit zijn. Maar dat is een klusje voor een ander moment.

comments

De voortuin met Burkwoodii

2026-03-05T21:09:54Z

Ik begon vanochtend met wat licht werk in de achtertuin. Met wat balken die vroeger het onderframe voor de tekentafel hadden gevormd wist ik een frame te bouwen. Ik boorde eerst gaatjes van 3mm en vond ook de oude schroeven van de tekentafel: enorme lange jongens die prima door de balkjes van 7 cm dik konden om het frame mee in elkaar te zetten.
Met een kniptang knipte ik een stuk kippengaas op maat en met krammetjes bevestigde ik dat aan het frame. Hoppakee: een compostzeef!
Die ik gelijk kon testen op de kiezels die ik gevonden had. Zand, blaadjes en takjes vielen wel redelijk door de zeef, maar ook de kleinere kiezels. Ach, het was een leuk idee. Ook zag ik dat er meer krammetjes ingeslagen moesten worden, want het kippengaas boog weg van het frame door het gewicht van de kiezels.

Ik ruimde het hoekje van de noordzijde van de tuin op waar de compostton moet komen te staan, en stapelde de oude schuttingplanken op bij het andere grofvuil zodat ze niet meer in de weg zoudden liggen. Zaterdag komt onze nieuwe compostbak. Ik had wel even met Luc overlegd of we dit niet beter zelf zouden kunnen bouwen, maar hij wees al uit dat niet alleen dit hout geïmpregneerd zou zijn, maar ook dat het hout alleen al duurder zou zijn dan het product. Dus vandaar: gewoon besteld.

En vandaag kwam het langverwachte pakket van het Groene Paradijs met de heesters die ik had besteld. Op aanraden van Lorentz had ik een Viburnum Burkwoodii uitgekozen voor een haagje langs het tuinpaadje. Een prachtige heester die (volgens hem) heel erg lekker ruikt. Volgens de website kun je er twee per strekkende meter zetten, dus voor de 2m70 die dat stukje tuin lang is bestelde ik er vijf. Ik berekende zelfs hoeveel ruimte vanaf de muur en hoeveel ruimte tussen elke struik, maar in praktijk is dat natuurlijk helemaal niet nodig. Het graven van vijf gaten naast elkaar was ook bijna alsof ik gewoon een greppel groef, maar uiteindelijk werden het toch vijf nette gaten. Omdat we daar natuurlijk de hazelaarstronk hadden verwijderd was de grond al flink losgewerkt en de aarde was net weer aan het settlen.

Ik had de oude grindtegel die onder de kliko's had gelegen onder de buitenkraan bij de voordeur gelegd om aan die kant in ieder geval nog ruimte te houden voor als er een gieter gevuld moest worden. En onder de kliko's had ik acht stoeptegels gelegd, waardoor dat platje eindelijk groot genoeg was voor twee kliko's (want de grindtegel was te klein).
En tussen de grindtegel en de stoeptegels pasten precies vijf Burkwoodii's. Gewoon proppen, lekker strak hegje.

Ook had ik een Buddleja Davidii besteld, en de keuze was gevallen op de 'Ile de France'. Niet dat ik echt doorhad wat nu precies het verschil is tussen alle soorten, maar het moest in ieder geval een grote jongen worden zodat de inkijk een beetje belemmerd zou worden.
Mijn moeder had ook een buddleja tussen de tegels gevonden en die in een potje gezet, en die mocht ook de voortuin in. Waar we dus eerst twee joekels van hortensia's hadden staan, zouden nu twee vlinderstruiken mogen pronken.
Voor ik deze twee vlinderstruiken kon planten moest er nog een stukje split verschoven worden. Het ligt op worteldoek, maar het doek is veel te zwaar om op te tillen, dus ik moest eerst weer wat aan de kant scheppen voor ik ruimte kon maken. En ik vond nog een dikke wortel van de wijlen Blauwe Regen, dus die sneed ik af en ging in de groenbak.

Voor de achtertuin had ik een Sambucus Nigra besteld, oftewel een Vlier. Hier moet ik nog wel even ruimte voor maken; het plan is dat die in het rijtje fruitbomen komt te staan aan de noordzijde van de achtertuin, maar daar ligt nu nog een grote hoop met zand. De cultivar die ik had uitgekozen ('Black Tower') heeft echt hele donkere bladeren die bijna zwart lijken, dus ik ben benieuwd hoe die het verder gaat doen.

Met het planten van de Buddleja's en de Burkwoodii's heb ik in ieder geval de grote jongens voor de voortuin geplant. De rest van de voortuin wordt gevuld met bijen- en vlinderplanten, maar dan moeten we eerst het split afvoeren. Geen haast, wie weet komt er nog iemand voor... maar ik heb er een hard hoofd in.

Ik ben ontzettend tevreden met de voortgang, en ik betrap mezelf erop dat ik steeds naar de deur wil lopen om nog even te kijken. Het gaat echt wel even duren voor de struiken aanslaan en meer blad gaan maken, dus ik moet maar even geduld hebben. Na het verplaatsen van de hortensia's had ik die neiging ook. En die beginnen nu alweer uit te lopen.

Een geslaagde dag in de tuin dus!
Wel ben ik aan alle kanten stijf en krakkemikkig. Het is duidelijk tijd om even wat rustiger aan te doen in de tuin. Maar de aarde uit het tweede 'bloembed' in de achtertuin moet nog verplaatst worden om te zoeken naar bakstenen en bouwpuin, en daarna gezeefd om de wortelstokken van de zevenblad eruit te halen.
En de aardappels liggen al klaar om de grond in te gaan. Die moeten ook nog maar even geduld hebben.

comments

Nóg meer werk in de tuin

2026-03-01T22:36:22Z

Na een geslaagde passessie en een gezellig samen eten met Katinka op donderdag, waren vrijdag en zaterdag rustigere dagen. Vrijdag reed ik met Eisirt twee keer naar de milieustraat om de bossen takken van de trompetbloem en de uitgegraven hazelaar weg te brengen. Dat ruimde heerlijk op!
Vandaag ging echter de turbo weer aan. Ik had Elise gevraagd om te helpen in de tuin. Bij het theeleuten bij Marjolein had ze namelijk laten vallen dat ze het fysieke van tuinieren een beetje miste. Nou, ik had nog wel een klusje!

Mijn bestelling bij het Groene Paradijs ging helaas niet op tijd binnen zijn. Op vrijdag kreeg ik wel de bevestiging dat ze mijn bestelling aan het verzamelen waren. Ik had vijf keer Viburnum Burkwoodii besteld voor een haagje naast de voordeur (op de plek waar de hazelaarstronk was verwijderd), een buddleja voor voor het raam (daar mag de mini buddleja die mijn moeder tussen de tegels van haar achtertuin had gered ook bij), en een vlier voor het voedselbos in de achtertuin. Maar helaas, dat zou niet op tijd binnen komen.

Gelukkig vond ik bij de Aldi nog wel een tweetal bessenstruiken die op mijn lijstje voor het voedselbos stonden (voor € 1,98 per stuk!). Nouja, voedselbos is waarschijnlijk een veel te grote term. De strook langs de noordzijde van de tuin waar ik de pruimen- en de appelboom had geplant begon steeds duidelijkere vormen aan te nemen. Met de rode aalbes en de kruisbes was de midden-hoogte van de drie lagen ook opgevuld. En als straks de extra grond uit de border is verdeeld over de ruimte die het gazon gaat innnemen, dan kunnen de aardbeien als bodembedekker erbij, langs de rand van het gazon (wat we pas kunnen inzaaien als de bodemtemperatuur iets hoger is).

Pruim, appel en vlier als lange laag. Met een trompetbloem die de achtergrond kan opvullen.
Aalbes en kruisbes als middelste laag ertussen.
En aardbeien als bodembedekker. Ik twijfel nog of ik ook andere kruiden aan deze kant ertussen wil hebben.

Elise ging gelijk voortvarend te werk en voordat ik me kon bedenken waren beide bessenstruiken alweer geplant. "Mooi, en nu?" was de vraag.
Nouja, de voortuin stond even op pauze tot de Viburnum Burkwoodii binnen gingen komen, dus konden we verder met de zuidzijde van de achtertuin. Ik had inmiddels bijna alle stoeptegels opgestapeld in een hoge stapel onder de overkapping, met uitzondering van de tegels die onder het "bloembed" lagen. Ik was er inmiddels wel achter dat het "bloembed" ooit een keer was uitgebreid. Want als je gewoon een halve kuub grond op je patiotegels gooit kun je daar best een Miscantus op planten.

Die Miscanthus, die ik initieel had aangezien voor bamboe, is een hoog siergras wat ook als "Olifantgras" te boek staat. Het is niet welkom in de tuin, zeker niet omdat mijn enige ervaring met Miscanthus was dat het al jaren niet in vorm of in toom was gehouden, en dat je er best een plakje van je vinger mee kan afsnijden als je niet oppast. De linkerhoek van de border was compleet overgroeid door de Miscanthus en de wortelstok was zo dichtbegroeid dat we er met de spade niet doorheen kwamen.
"Ik had natuurlijk mijn grof werktuig mee moeten nemen;" verzuchtte Elise, die al met Frank aan de telefoon hing. Of hij misschien de pikhouweel kon brengen. "Ik heb verse kaas scones gebakken;" beloofde ik hem als lokkertje "en er zijn chocolade koekjes.".

En zo was het dat we met zijn drieën de Miscanthus te lijf gingen. Elise hakte er met een grotere bijl dan de mijne gretig op los. Helaas was de pikhouweel nergens te vinden geweest, maar met de oude meat cleaver van haar opa ging het ook goed. Een zwaar, gesmeed stuk staal of ijzer wat vlijmscherp was, en dankzij zijn gewicht echt korte metten maakte met de wortelstokken van de Miscanthus.

Elk blokje wat we los wisten te krijgen werd van enige hoogte op de tegels gegooid, of als het te zwaar was, laten vallen. Zo kwam er toch nog heel wat zand van de wortelklompen los en waren het betere brokjes voor in de kliko.
Onze timing was natuurlijk fantastisch, want morgen is het weer tijd voor de GFT en Restafval kliko, dus het kon gelijk weg. Tenminste: de onze zat al helemaal vol met de laatste stukjes trompetbloem, die ik in kleine stukjes had geknipt.

We haalden nog een stukje tegels los langs het oude "bloembed" en vonden zelfs een stuk gemetseld baksteen wat we met grote verbazing uit de aarde wisten te krijgen. Het leek wel op een oude schoorsteen; echt, waarom zou je zoiets in je tuin begraven?!

Om half vier was het wel welletjes, en gingen de hulptroepen weer richting huis met mijn uitgebreide dankbetuigingen. De Miscanthus was volledig gesloopt en ik had de laatste tegels onder het bloembed weg weten te peuteren, zodat nu de allerlaatste stoeptegels allemaal opgestapeld waren voor de Marktplaats meneer die ze graag wilde hebben. Een deel van de aarde was op het grote betegelde deel van de tuin verspreid, dus het was er niet opgeruimder van geworden.

Ik veegde en stofzuigde de vloer van de woonkamer, want we hadden opzettelijk niet opgelet waar we met onze modderige voeten allemaal liepen. Dat was echt een beetje teveel gevraagd geweest, en ik had zelf ook geen zin om steeds mijn kisten uit te trekken. Nu het werk in de tuin weer klaar was, kon ik dat even goed opruimen. En ik dweilde de keuken, waar de strepen van de modder extra zichtbaar waren.
En daarna nam ik lekker een warme douche en warmde ik een kliekje op, omdat Eisirt avonddienst had.

Nadat ik de katten eten had gegeten was het tijd voor een rondje kliko's wisselen. Ik zette onze eigen kliko aan de kant van het hofje waar ze de volgende dag opgehaald zouden worden, en nam een bijna lege kliko van één van onze achterburen mee de tuin in. Dat herhaalde ik nog twee keer om alle wortelstokken van de Miscanthus af te voeren uit de achtertuin.

Weer een stapje verder!
Wat ook wel heel grappig is: de schaaltekening met het 'ontwerp' voor de achtertuin wordt gaandeweg steeds een klein stukje aangepast. Zo had Eisirt er een beetje moeite mee dat onder de regenton 8 tegels lagen vanaf het huis, en aan de andere kant van de tuin dat er maar 7 waren. Dus dat vulde ik vandaag ook even aan.
Met het planten van de bomen en de bessenstruiken nam ook de noordrand van de achtertuin meer vorm aan. En we hebben bedacht waar de compostton moet komen te staan. Wat dus eerst een schaaltekening was met bijna geen inhoud, was inmiddels bepaald waar de steentjes van de patio mogen blijven liggen, en kon ik de ~~geplande~~ geplantte begroeiing intekenen. Zo begint het langzaam maar zeker ergens op te lijken.

Om het moestuingedeelte echt goed op te starten moet er nog iets meer van de randen van de 'moestuinbak' gedefinieerd worden, en wat meer tegels gewipt worden. Dan moet de aarde eigenlijk gezeefd worden om de wortelstokken van het zevenblad eruit te halen, maar hoe de zeef precies gemaakt gaat worden zijn we nog niet uit. Eisirt had een ingewikkeld idee waarbij een cirkelzaag van een buurman geleend zou gaan worden, maar ik weet nog niet hoe praktisch dat idee gaat zijn.
We gaan het zien! Ik ben er in ieder geval lekker zoet mee en met hulptroepen zoals vandaag gaat het in ieder geval ontzettend hard!

comments

Dansles: Tovercirkel

2026-02-25T18:21:18Z

Gisterenavond was het weer tijd voor dansles in Den Bosch na een weekje pauze. Eisirt had avonddienst tot 22 uur dus ik kon niet met de auto op en neer, maar we hadden afgesproken dat hij me na zijn werk zou komen ophalen. Het sloot vrijwel naadloos op elkaar aan immers, het nababbelen na de les en voor het café zou wel lang genoeg duren dat ik me niet moederziel alleen zou voelen.
Het nadeel was dan wel dat ik de heenreis voor het eerst met het OV zou maken. Om op tijd op station Den Bosch aan te komen liep ik even na half zeven de deur uit. Wie weet kon ik een bus eerder pakken. Maar helaas, ik zag bus vijf wel rijden maar ik was te ver weg om er een sprintje voor te trekken. Dus nam ik de geplande bus van even voor zeven. De overstap van bus naar trein bracht ik door met een fijn muziekje en breiwerkje, en gelukkig miste ik de aankondiging niet dat mijn trein vanaf een ander perron zou vertrekken, dus ik had ook de juiste trein.

Ed had al gezegd dat het ongeveer 20 minuten lopen zou zijn vanaf het station dus ik had niet de moeite genomen om een aansluitende bus op te zoeken in Den Bosch. De route was inderdaad recht-toe-recht-aan, maar volgens Google Maps zou het een tippel van bijna 30 minuten zijn. Dat zou betekenen dat ik echt om half negen bij de les zou zijn, maar we werden een kwartier voor de les begon verwacht om samen met de cursus voor ons nog een dansje te doen.
Ik zette er goed de pas in en vestigde een nieuw record van 23 minuten. Ik kwam in ieder geval warm aan op de les!

De les begon met een Hanter Dro en een An Dro om te kijken of we ons huiswerk hadden gedaan en of de stapjes er nog in zaten. Daarna gingen we naar de Tovercirkel, een fijne rondedans waarbij de volgers doorgegeven worden naar de volgende leider na elke herhaling van de dans. En net als met de Gigue, de An Dro en de Hanter Dro leerde ik toch weer fijne finesses die ik nog niet eerder had geleerd. Bij het onderdeel waarbij de leider en volger samen gaan draaien kregen we duidelijke uitleg over hoe we met elkaar in de houding moesten staan, maar ook hoe de handpositie was, en dat je echt in de armen / tegen de handen van je partner moest leunen. Dat maakte het draaien ook wel echt nog duidelijker en veiliger en, op een of andere manier, sneller.

En bij de uitleg van Paul kwam ik erachter waar het verschil met ballroom dansen zit. Waar je bij ballroom op de heup contact maakt met je partner en het frame van de armen rigide is en stuurt, is bij balfolk het frame veel losser, maar is het contact veel meer met een arm om de schouders in plaats van het contact bij de heup. Neemt niet weg dat dit met elke dans anders kan zijn, maar het was een grappig contrast om te ontwaren.

Mijn voetjes waren het niet zo eens met mijn wandeling voorafgaand aan de les en toen Jesse (die inviel voor Bo) me extra liet draaien, protesteerden mijn knieëen. Ik had mijn fijne Ecco's aangedaan die heel erg prima zijn voor het extra wandelen en de reis met het OV, maar teveel profiel hadden om prettig op te draaien. Terwijl bij de eerste dansles juist mijn dansschoenen te weinig demping gaven op de harde tegelvloer.
Duidelijk dus dat ik mijn dansschoenen wel mee moet nemen naar de les als backup, als ik goede wandelschoenen aandoe om vanaf het station naar de dansles te wandelen.

Niet lang nadat we café Station Zuid hadden verlaten kwam Eisirt al aanrijden om me mee naar huis te nemen, dus dat was perfect getimed!

comments

Gewilde tegels!

2026-02-22T21:37:34Z

Marktplaats werkt! Vrijdag kwam ene Dennis de eerste 25 stoeptegels afhalen en vandaag kwam ene René met zijn kinderen nog eens 40 tegels ophalen. Zo ging het best goed!

Zogauw de regen gestopt was vanmiddag en René met zijn kids en de aanhanger met zijn tegels erin weer waren vertrokken, ging ik de laatste loodjes van de linkerborder (vanuit het huis gezien, dus aan de noordkant van de tuin) nog even afmaken. Naast het 'bloembed' was er nog een extra klein 'bloembedje' gebouwd met de resten van de kleine terrastegels en daar stonden nog wat dingen in. Geen idee wat het allemaal was, maar één ding herkende ik wel: de nazaat van de grote trompetbloem die zich tussen de schuttingdelen en het betonnen muurtje had gewurmd. Nu de schuttingdelen waren verwijderd stond die eigenlijk best mooi, dus die had ik aangewezen als de enige trompetbloem die nog welkom was in onze tuin.

Ik groef de andere wortelstronken uit het kleine bloembed en probeerde de witte kiezels die er vroeger blijkbaar op hadden gelegen uit de aarde te filteren en in een emmer te doen. Misschien kon ik ze schoonspoelen in een emmer regenwater. Er zat best wel veel oud blad tussen, dus ik heb het nog niet helemaal kunnen filteren, maar het zand kan er in ieder geval afgewassen worden zo.

Ik schepte de grote hoop zand van het terras zoveel mogelijk langs de muur aan de noordkant van de tuin, waarbij ik probeerde om de twee nieuwe bomen heen te werken.
Het grote plan voor de tuin is om het bestraatte deel in het midden te vervangen voor een grasveld, dus als we die tegels gaan wippen kan ik daar de aarde wel kwijt. Maar daar ga ik nu nog niet aan beginnen. Eerst maar die muurtjes afbreken. In de 'bloembak' rechts zit ook zevenblad, dus die aarde moet ik toch zuiveren en alle wortelstokken eruit vissen. En een enorme Miscanthus die waarschijnlijk ook niet wil verhuizen. Ik weet ook nog niet zeker of ik die naast de voordeur wil hebben. Eigenlijk vind ik hem namelijk heel lelijk... maar ik ben er nog niet uit wat ik dan wél naast de voordeur wil planten. (Afgezien van de viburnum burkwoodii langs het hekje, want dat was sowieso al het plan).

's Avonds kreeg ik nog een berichtje van ene Paul via Marktplaats. Een aannemer die best wel mijn 150+ stoeptegels wilde overnemen voor noppes.
Ik vertelde hem dat ik nog wel meer had, maar dat het nog in een muurtje lag op het moment. Omdat ik natuurlijk al 65 tegels kwijt was aan de andere Marktplaatsers lag er waarschijnlijk nog maar ongeveer 100 stuks op de originele stapel. Gelukkig is er nog een tweede 'bloembed' met zo'n prachtig muurtje wat gedemonteerd mag gaan worden met waarschijnlijk nog eens 150+ tegels.
Ik dacht dat ik morgen dus even pauze kon nemen, maar Paul zou zijn medewerker Luuk wel even langssturen op dinsdagochtend, dus dan moet het eigenlijk wel klaar liggen.

"Weg is maar weg, toch?" had ik tegen Eisirt gezegd. En eerlijk gezegd kan ik niet wachten tot dit grote sleepfestijn klaar is en de tuin weer een beetje kan gaan groeien. De lente staat op de stoep immers!

comments

Het begin van de achtertuin: de fruitbomen

2026-02-20T15:58:29Z

Nadat ik vol goede moed was begonnen aan het snoeien van de trompetbloem had ik niet alleen mijn twijfels over wanneer ik het zou kunnen afvoeren, maar ook het hoe. En 4 am brain was ook wakker genoeg om te denken "wanneer zou de Aldi hun jaarlijkse aanbieding op fruitbomen eigenlijk hebben?"
Nou, 4 am brain was goed wakker: toen ik maandag de pakketjes van de webshop wegbracht en een folder haalde bij de Aldi om dat maar eens goed in de gaten te houden was het antwoord: vanaf woensdag 18-2.

Shit, dat is deze woensdag al!
Dus ik bond de gesnoeide takken bij elkaar in bundels in de hoop dat we die weg konden brengen naar het milieupark. Ook overlegde ik even snel met Eisirt wat mijn plannen waren. Ik had allang bedacht dat ik één of meerdere fruitbomen wilde hebben, maar het is ook zijn tuin.
Onze tuin ligt op het oosten, dus vanuit huis gezien is de kant waar de trompetbloem groeide de noordzijde. Een fruitboom zou dus aan die kant moeten staan, om van de meeste zon te kunnen profiteren. Geen idee waar we dan de beoogde druiven gaan planten - technisch gezien zouden die ervoor kunnen - maar hoe groot die gaan zijn als we hem krijgen is ook nog maar de vraag. Mijn allereerste prioriteit was om plaats te maken voor de fruitbomen.

Dus moest het muurtje weg.
De vorige eigenaar had de oude 30x30 stoeptegels op elkaar gestapeld in een muurtje om zo een soort van verhoogde bloembak te maken. De trompetbloem had daar in voorgaande jaren zaden laten vallen, dus ik had minstens vier grote kids van de originele trompetbloem gevonden. Ik begon dus maar met het muurtje afbreken en de trompetbloemen uit te graven. Het was wel duidelijk dat we niet zoveel trompetbloem meer wilden hebben in de tuin, dat mocht best een beetje minder.

Op maandag en dinsdag was ik druk met het bij elkaar binden van de takken, het afzagen van de trompetbloemen, het verwijderen van de oude en rottende schuttingdelen die compleet vergroeid waren met de trompetbloem, en op woensdag begon ik met het verplaatsen van de tegels. Ruimen dus!
Ik had in de herfst al ruimte gemaakt naast de kast onder de overkapping, en daar begon ik met het bouwen van een stapel tegels die uit het muurtje kwamen. Omdat er maar weinig halve tegels waren kon ik het niet heel stevig maken, maar dat hoefde ook niet. Toch stopte ik op ongeveer een meter hoogte. Ik verwachtte niet dat de katten het om zouden gooien omdat de tegels iets van 10 kilo per stuk wegen, maar het terras eronder was al enigzins verzakt en ik wist niet zeker hoe stabiel alles lag. Enfin, ik kon prima over die ene verzakte tegel heenbouwen.
's Avonds rekende ik even uit. De voorste stapel van 16 tegels, degene daarachter 19, en de achterste stapel was 20 tegels hoog. En ik had drie van dat soort stapels tegels naast elkaar ((16+19+20)x3). Dat betekende dat ik 165 tegels had verplaatst die dag. Elke keer met twee tegels opstaan, twee meter lopen, en op de stapel leggen met beleid. Over een work-out gesproken!

We hadden nog steeds geen beslissing gemaakt over welke tegels we wilden gebruiken voor ons paadje in de achtertuin, maar ik wilde deze stoeptegels wel alvast op Marktplaats zetten. "De buurman heeft zijn stoeptegels in een stapel in de schuur liggen;" zei ik. "Mochten we toch stoeptegels willen, dan wil hij ze vast wel aan ons doneren. En weg is maar lekker weg, toch?"

Ook moest het 'bloembed' worden afgegraven om de fruitbomen op terrasniveau in te kunnen graven. Ik maakte een grote hoop midden op de compleet betegelde ruimte tussen te twee 'bloembedden'. Tot mijn verbazing die, al ben ik eerlijk, niet heel erg groot meer was^*), vond ik allerlei bakstenen, puin en bouwafval tussen de aarde. Mijn spade kon vaak niet heel diep de aarde in omdat ik weer eens wat tegen kwam. Zoals drie stuiterballen, een badminton shuttle, twee nerf pijltjes, een tapas-onderbord met één van de vier bijbehorende tapas-schaaltjes, en een theelepeltje.

-----
*) De vorige eigenaar en haar man hebben ontzettend veel 'creatieve' oplossingen gehad en veel zelf geklust. Dat de tuin hier naadloos in meedoet verbaast echt niet.
-----

We gingen woensdag samen naar de Aldi met een fiets om alle boodschappen ook te kunnen vervoeren. Normaal kunnen we het lopen, maar nu hadden we nogal een lijstje. Een emmer met koemest korrels, een zak potgrond, een snoeischaar, en een Jonagold appelboom en een pruimenboom. Een goeie buit dus!

De tegels van het muurtje gingen best diep, maar die waren eindelijk grotendeels verplaatst. De aarde uit het 'bloembed' ook, en de losse bakstenen, halve tegels werden richting de overkapping gegooid. De wortels en stronken van de trompetbloem werden af en toe met grof geweld verwijderd. Toen ik de allergrootste had losgewrikt stond ik als een Tuskan Raider triomfantelijk te joelen naar Eisirt, die zich binnen bezig hield met een spelletje. Wat ook beter is voor zijn rug. (Het was al heel fijn dat hij binnen no time de schuittingdelen had gedemonteerd!)

Gisteren lukte het me eindelijk om beide bomen te planten. Ik had nog wat bloembollen proberen te redden door ze in een rondje om beide bomen heen te plaatsen. Wie weet wordt het nog wat.
Maar het belangrijkste is: de fruitbomen staan erin! In het mooiste moment van het jaar waarop je ze kunt planten: midden in de winter.
Het had alleen best wat voeten in aarde (ha!) om de plek voor te bereiden voor ze. Ze hebben allebei vier handen koemest onder de wortels gekregen om hopelijk een goede start te krijgen.

Vandaag kwam er een jongeman al de eerste tegels ophalen: of hij er ook maar 25 mocht hebben. Tuurlijk! Ik heb nog een muurtje wat ik af kan breken als iemand anders wel écht 150 tegels wil hebben. En anders vraag ik de buurman of hij ook van zijn tegels af wil.

De grootste trompetbloem is in ieder geval weg. Degene die het dichtste bij het huis staat mag blijven. Anderhalve meter verderop staat de appel, en anderhalve meter verder staat de pruim. Allebei enigzins van de muur af zodat ze die niet uit het lood gaan duwen en dat ze toch ruimte hebben om te groeien.

Natuurlijk hebben we nog best wel veel aarde in een grote hoop liggen, en ik wil nog even wat verder knutselen, maar na al dit zware werk deze week heeft mijn lijf wel een dagje pauze verdiend.
Ik weet alleen nog niet helemaal wanneer het dat gaat krijgen.

comments

Tuingevechten en victorie!

2026-02-15T13:28:36Z

Januari en februari zijn de beste maanden om grote veranderingen in de tuin te doen. De hortensia's in de voortuin hadden we al verplaatst en ik was begonnen met de stronk van de oude hazelaar in de voortuin.
Vrijdagavond had ik een heel gezellige avond met Marjolein en Elise met pizza en een zelfgebakken witbroodje, en zaterdag ging Eisirt verder met de hazelaar. Ik schepte nog wat split aan de kant zodat de eerste strook dicht tegen het huis aan nu eindelijk helemaal leeggeschept was en het split in een grote hoop zo dicht mogelijk bij de stoep ligt. Nu nog iemand die dat komt ophalen, of anders een container om het in af te voeren...

Eisirt pakte de boorhamer met een steenbeitel en bewerkte de stronk waar hij nog om het hekje heen gegroeid zat, en wisselde de beitel af met de bijl en af en toe de zaag. Door met het vuistje (een hamer met een grote kop) de bijl in het hout te slaan kon je in ieder geval heel secuur werken, en met de bijl kon je wrikken om het hout wat losgebeiteld en -geslagen was eraf te wrikken.

Ik schepte het split aan de kant, plaatste het egelhuis op de juiste plek en groef een stel bodembedekkers die ik bewaard had weer in zodat het iets beschut zou staan. Van alle bloembolletjes die probeerden op te komen die opgegraven waren bij ons gevecht met de hazelaar stak ik de beste, sterkste en grootste in de grond rondom de hortensia's. Al was het alleen maar om ons te motiveren om de hortensia's goed gesnoeid te houden.

Toen Eisirt wel even genoeg energie had besteed aan de stronk, nam ik het over. De bovenkant was los, en er moest nu aan de onderkant ruimte gemaakt worden zodat de stronk kon draaien en van het hekje af gedraaid kon worden. Ik groef verder met de spade en wisselde al snel om naar een klein schepje. Elke wortel die ik tegenkwam zaagde of sneed ik af.
En toen kwam het verlossende moment: ik draaide de stronk van het hekje af en riep gauw Eisirt erbij om met mij te vieren en het vermaledijde ding uit de kuil te tillen. Wat een joekel!

Daarna begon ik met het herstellen van de terrasbanden van de tuin van de buurvrouw, en het vullen van de kuil aan haar kant van het hekje. Helemaal zoals het vroeger was, kon het niet meer worden natuurlijk, maar het was al een hele overwinning dat de stronk de betonnnen tegelranden niet meer wegduwden.
Als laatste gooide ik de aarde die op ons tuinpad was verzameld terug in de kuil. Het heeft nog een goeie regenbui nodig om weer in te klinken, maar de stronk was eruit!
Die ligt nu klaar bij het hegje van het hofje om morgen met de GFT inzameling mee afgevoerd te worden.

Vandaag ging ik verder in de achtertuin. De trompetbloem was nogal uit de kluiten gegroeid en hoe meer ik ermee aan de slag was, hoe duidelijker het werd dat de vorige eigenaar écht al jaren niks meer aan de tuin had gedaan. Gelukkig had ik een zonnetje, een wollen trui, een zaag en een snoeischaar. De takken die ik afknipte gooide ik over mijn schouder mijn eigen tuin in. Maar eens kijken hoe en wanneer ik die kan afvoeren. De kliko zit deze week in ieder geval meer dan vol. Misschien vanavond eens kijken of we degenen die de buren klaar hebben gezet daarvoor kunnen gebruiken.

Ik heb niet alle trompetbloem gedaan: hij is zichzelf natuurlijk gaan uitzaaien, en ook die klimmers zijn uit de kluiten gegroeid en vergroeid met de schutting. Achter de schutting zit een betonnen muurtje, en ik moet nog maar zien of we die schuttingdelen willen bewaren of dat we die weghalen.
Maar het begin is er.

Het plan voor de achtertuin is wel om de meeste tegels te verwijderen en er een stuk moestuin in te maken, maar dat wordt ook nog een hele klus aangezien de hele achtertuin is betegeld op twee borders na, en die borders zijn gebouwd met muurtjes van de oude 30x30 stoeptegels (plat op elkaar gestapeld). Alsof je twee lagen tegels in de tuin hebt, maar dan net wat anders gebruikt.
De tegeltaxi haalt deze tegels gratis op als je de tuin wilt gaan vergroenen, maar daarvoor moeten de tegels wel ergens komen te liggen waar de vrachtwagen ze makkelijk op kan halen. Het verplaatsen van al die tegels wordt dus nog wel een uitdaging. Maar ook hier: het idee is er. We hebben tijd.

Ik ga de rest van vandaag genieten van het gedane werk, van de overwinning op de hazelaar, en het dromen over tuinen. En opwarmen onder een dekentje met een breiwerkje op schoot.

comments

Balfolk: Dansles, en: Cecilia

2026-02-12T09:40:03Z

Dinsdagavond was het eerst tijd voor de wekelijkse dansles in ~~'s-Hertogenbosch~~ Oeteldonk. Omdat ik de route al een keer had gereden en ik daarna nog een keer op de kaart had gekeken was ik een stuk zelfverzekerder om er te komen. Nieuwe aanwinst in de les, dankzij de promotie-praatjes van Cassandra en mijzelf op de Emphebion Discord, was Ed.

De les begon met een korte samenvatting voor de nieuwelingen, en de aankondiging dat omdat er bij de gevorderden iets meer inschrijvingen waren, onze les daardoor ook doorgang kon vinden. We waren nog steeds maar een klein clubje mensen, maar zo kon het allemaal toch doorgaan.

We kregen uitleg over de Hanter Dro, een eenvoudige rijdans die we eerst in een cirkeltje gingen oefenen. Wederom werd de nadruk gelegd op de bounce die bij Balfolk in vrijwel elke dans aanwezig is. Het helpt met je lichtvoetigheid: je bent toch al in beweging en daardoor is het makkelijker om van de bounce een draai of een schuifel te maken.
De stapjes zijn ook eenvoudig: met je linkervoet begin je, en je stapt links-rechts-links -- sluit. Of, in de woorden van danslerares Bo: pa-nne-koek -- stroop.

Die was eenvoudig genoeg om te leren. En daarna hebben we de rest van de les gewijd aan de An Dro. Die is een stuk ingewikkelder, omdat je armen en je benen allebei verschillende dingen doen. Het werd in drie delen uitgelegd: de bounce, de stappen, en de armbewegingen.
De An Dro heb ik nooit leuk gevonden. Als je hem net leert is het net alsof je armen een andere dans doen dan je voeten. De stappen zijn net zo eenvoudig als de Hanter Dro, nu afgekort met pan-ne-koek koe-ken-pan. Je begint weer met links en stapt drie stapjes naar links pan-ne-koek. Dan zit er een tel rust, en doe je drie stapjes op de plaats koe-ken-pan, wederom gevolgd door een rust. Het lijkt dus net alsof je een driekwartsmaat op een vierkwartsmaat danst, maar dan vergeet je de rustpas. Doordat die bij deze uitleg goed werd uitgelegd, was het ineens een heel stuk duidelijker voor mij!

Dan de armen. Hij de Hanter Dro sta je arm-in-arm, maar bij de An Dro zit je alleen met de pinken aan elkaar, zodat je kan roeien (zo noem ik dat tenminste). De handen maken een figuur negen in de lucht, waarbij je laag begint. En die bewegen in vier tellen naar boven (pan-ne-koek) en in vier tellen weer naar beneden (koe-ken-pan) alsof je een negen schrijft in de lucht terwijl je met beide pinken vast zit aan je buur.

We waren misschien twintig minuten bezig om de Hanter Dro te leren, en de rest van de les met de An Dro. Maargoed, ik heb nu wel een beter begrip van de An Dro, hij zit er beter in en mijn armen hebben geen oorlog meer met mijn voeten. Maar echt leuk vind ik hem niet.
Na de les kon ik Ed naar het station in Tilburg brengen, wat hem een stukje reistijd scheelde en ook nog eens gezellig was. Ik waarschuwde hem wel dat ik niet elke keer een auto tot mijn beschikking zou hebben, dus wellicht zitten we in de toekomst samen in de bus.

Woensdagavond was het tijd om naar Eindhoven af te reizen voor een optreden van Cecilia in Café Wilhelmina. Ik parkeerde op de Rungraaf en liep over de Kleine Berg richting het café, en zag onderweg nog een hele lieve cyperse poes die graag een knuffel wilde. Een heerlijk begin van de avond dus. En voor het café stond een grote partytent. Mijn eerste gedachte: Oh, hebben ze een ijsbaan gebouwd hier?
Zo zie je maar weer dat ik nog écht niet ben ingeburgerd in Brabant. Blijkbaar is het (bijna?) carnaval. Wat leuk voor ze...

De band bestond uit een accordion, doedelzak en draailier, en maakte er een gezellige boel van. Ze maakten grapjes over carnaval, hoe er misschien geen paard op de gang stond maar het volgende nummer heette wel 'Horse'. Of hoe een rijdans wel op een polonaise leek.
Maar ik blijf erbij dat ik de muziek van Cecilia wel duidelijk 1000% keer beter vind dan carnavalsmuziek. En de mensen die erop dansen zijn ook veel leuker.

Ik heb niet zoveel gedanst, maar ik kon wel een jig als leider doen. Waar ik toch een aantal keren met mijn arm tegen mensen hun hoofden aanzat -- het was druk op de dansvloer! Ook wilde Ronic best een Scottish met mij dansen als ik hem zou leiden, dus dat was fijn. Het lukte me om haar een aantal keer de rechterdraai maar ook een aantal keer de linkerdraai te laten doen! De linkerdraai vind ik altijd lastig als volger omdat die niet altijd duidelijk aangegeven word door de leider, dus het is een kleine overwinning dat ik dat naar Ronic duidelijk genoeg kon aangeven tijdens de dans.

De Bourree in twee liet ik aan me voorbij gaan, alhoewel ik die tijdens de introductie nog wel een keer had herhaald. Het was me te druk op de vloer.
Als laatste danste ik nog een Rondeau en Couple met Leroy. Best bijzonder, want ik heb hem vaak genoeg gezien bij balfolk, maar we hebben elkaars naam pas na Emphebion geleerd omdat hij daar als NPC rondliep en ineens een bekend gezicht van de Balfolk zag. Hij hield de Rondeau gelukkig redelijk simpel.

De wals sloeg ik over en er kwam ook nog een andere Rondeau die als rijdans gedanst moest worden. Helaas kon ik daar niet meer instappen - dat had ik best gewild want het zag er echt leuk uit. Met iets andere passen dan de Rondeau en Couple. En toen bedacht ik me dat ik toch echt wel moe was en dat het verstandig zou zijn als ik weer richting huis ging. Het was immers nog een half uur autorijden in een week waar ik echt al genoeg kilometers had gemaakt. Een uur later lag ik in bed, dus dat was een bonus.

comments

Gevecht met de hazelaar

2026-02-10T08:03:42Z

In de voortuin kwamen er 'vrijwilligers' op afgelopen zomer en herfst: hazelaars. Eentje in het paadje naast de voordeur, en eentje midden tussen de hortensia's. Nu, in de winter, kon ik beter zien hoe de situatie was. En toen we vorige week de hortensias verplaatsten naar een haag, kon ik de ene vervelende vrijwilliger eruit rukken toen die hortensia uitgegraven en gespleten was.
De andere was een groter probleem: het was niet een vrijwilliger die nog maar net wortel had geschoten, het was een wanhopige poging om in leven te blijven van een oude stronk die om een hek gegroeid was.

Toen de hortensia's allemaal in een rijtje waren geplaatst en er ruimte tussen het pad en het hekje was gekomen kon ik er eens goed mee aan de slag. We hadden ook de blauwe regen uit weten te graven, dus wie weet konden we de oude hazelaar ook verwijderen.
Het plan werd enigzins gecompliceerd toen ik zag dat de hazelaar om twee niveaus van het stalen hek zat gegroeid. Maargoed, ik heb tijd omdat de naaimachine in de winkel is voor onderhoud, dus ik pakte een zaag en een spade en ging aan de slag.

Menno werd rond één uur wakker (nachtdienstritme) en dat was voor mij een mooi moment om even te gaan lunchen. Ik had inmiddels een redelijk gat gegraven rondom de wortels en was er al wel achter dat met alleen onze helft uitgraven niet voldoende kon zijn. Na even pauze en lunch kwam de buurvrouw terug van de supermarkt en kon ik even met haar overleggen. Haar Nederlands is niet heel vloeiend, maar met haar reactie "ja, alsjeblieft" die meerdere keren herhaald werd kon ik wel opmaken dat ze het niet erg vond dat ik ook in haar voortuin zou graven. Ik beloofde haar dat ik het weer netjes op zou ruimen.

Dus ik stapte over het hekje en ging ook graven in haar tuin. Er lagen betonnen randprofielen onder het hekje, maar die waren natuurlijk door de hazelaar ook al uit het lood gedrukt. Dat maakte ze nog niet eenvoudiger te verwijderen... Gelukkig kwam haar grasveldje niet ver genoeg dat ik daarin zou moeten graven. Ik deed mijn best om het zo netjes mogelijk aan te pakken.

Aan het einde van de middag had ik een diep gat rondom de hazelaar, en ik had de eerste stronk die over het hekje was gegroeid inmiddels verwijderd door horizontaal te zagen. Het was een flinke klus, maar het voelde als een overwinning.
Langzaam maar zeker werd duidelijk dat het nog echt een Werk van Hercules ging worden. Over de laagste stang van het hekje zat een hele dikke stam vergroeid, en het was nog levend hout. Geen wonder dat die hazelaar nog zo zijn best deed! Dood hout is veel makkelijker te zagen, dus het ging maar langzaam. Zondag ben ik er van 11u tot 16u mee bezig geweest, met slechts een korte pauze voor lunch, en gisteren ging het feest verder.

Ik vroeg Eisirt om eens mee te kijken, want ik begon toch wel ernstige twijfels te krijgen. Ik had inmiddels een hand-bijl gehaald maar dat is ook niet eenvoudig met nog levend hout, en de vorderingen waren erg langzaam. De stronk zelf is iets van 60 cm breed bij 30 cm diep en dat het stalen hek ook in de weg zit maakt het niet makkelijker. Inmiddels was de handzaag ook aan het tegenstribbelen: hij verboog bij bijna elke haal die ik met de zaag maakte, en omdat ik dit alles gehurkt of op mijn knieën moest doen was het een vreselijke inspanning met slechts millimeters voortgang bij elke haal. Maar Eisirt was te groggy van zijn nachtdiensten om een zinnige oplossing te bedenken en wimpelde me af dat hij er 'morgen' nog wel eens naar zou kijken.

Dus belde ik mijn moeder om te vertellen dat ik zaterdag gewoon haar kettingzaag had moeten lenen. Zij vertelde dat ze die niet meer had. En gaf me de hint dat ik misschien de plantsoenendienst eens lief aan kon kijken als die in de wijk aan het werk waren. Helaas waren die niet hier aan het werk.

Dus ik hoop dat ik vandaag met Eisirt een plan kan maken. Ik weet niet precies wanneer ik dan weer tijd ga hebben, maar hopelijk is het met een gehuurde kettingzaag al een stuk makkelijker. Plakje voor plakje eraf om het hekje vrij te maken, en dan met de spade de rest uitgraven en de wortels doorsteken. Hopelijk.

Enfin, de kliko zit natuurlijk alweer proppie-vol met alle restjes die ik uit dat stukje tuin heb gehaald en de paar stukken wortel en stronk die wél de geest gaven, dus ik blijf nog wel even kliko's van de buren vorderen...
Dit gevecht is nog (lang?) niet voorbij!

comments

Brei-en-Haakdagen met Claire en een bezoekje aan Houten

2026-02-07T20:34:03Z

Mijn naaimachine is voor de jaarlijkse onderhoudsbeurt in de winkel, dus ik kan niet zo erg meer verder met het werk. Dat had ik goed uitgekiend, want in Breda was het tijd voor de Brei-en-Haakdagen. Vorig jaar was ik daar al met Anemoona op bezoek gegaan, en ik had beloofd dat dit jaar Claire met mij mee mocht carpoolen. En dat is gelukt! Het was erg last-minute gepland allemaal dus we waren maar met zijn tweeën, maar dat mocht de pret niet drukken.

Net als het voorgaande jaar waren de handelaren in een kluitje geplaatst zodat er geen grote gaten op de beurs ontstonden, en er was ruimte genoeg voor tafeltjes voor een workshop of een kopje koffie of thee. We doken natuurlijk gelijk de snoepwinkel in, geen tijd voor thee! Helaas was Dutch Wool Diva er niet bij deze keer, maar Schaap en Draak, het Wolbeest en Recht en Averecht wel. Ook Dol op Wol was van de partij. Toch altijd grappig om de ambachtelijke dyers te zien, maar ook de winkeltjes waar je kleine benodigdheden via het internet bestelt.

Alhoewel ik erg verleid werd door de verschillende uitverkoophoekjes heb ik me ingehouden. Schaap en Draak had prachtige skeins in de uitverkoop, maar ik hield mijn poot stijf. Prachtig ja, maar wat ga je er in vredesnaam van maken. Dan spaar ik liever even door tot ik er echt een project voor weet en spring dan een keer uit de band. Zo heb ik mijn Snowflake trui met het dure Malabrigo gebreid. En dan ook nog eens een fingering weight garen dubbel gehouden. Twee keer zoveel skeins dus, puur om op een DK dikte uit te komen.

Bij de Draadzaak vond ik een prachtige 100% Pima katoen in de uitverkoop. Ook een fingering weight garen, maar een draadje wat af en toe van dun naar dik varieerde. Ze hadden een shirtje van ~~dezelfde wol~~ hetzelfde garen hangen, en we waren allebei verliefd op hoe zacht het was. De verkoopster had direct door dat ik wel interesse had in de prachtige gedempte grijs-blauwe kleur, en raadde me aan om het op naald 4mm te gaan breien in een simpel patroon om het mooie garen te laten sprankelen en een luchtig shirtje voor de zomer te maken.
Voor de prijs van € 15,- per streng hoefde ik niet lang na te denken. Ik had al iets teveel gestress gehad met yarn chicken eind vorig jaar, en ik ging met drie strengen naar huis. Dat zou zeker genoeg garen moeten zijn voor een simpel zomershirtje en dat voor een mooie prijs en een heleboel breiplezier in mijn verschiet.

Bij Recht en Averecht kocht ik nog een prachtige 100% merino wol in een fuchsia roze voor mijn mama. Ook in de uitverkoop. Ze is ontzettend lekker bezig met de Musselburg muts en met deze skein kan ze er nog eentje breien, of een gewone sjaal.

Ik kwam er dankzij de beurs wel achter dat ik eigenlijk te weinig grote projecten op de naalden heb staan, en dat ik maar eens moet ophouden met zoveel sokken breien. Dit gaat elk jaar in vlagen: het ene moment wil ik juist een groot project, het andere iets kleins. Blijkbaar zit ik net op een kantelpunt op dit moment. Maar het werd ook benadrukt door de gedachte dat de twee strengen groene merino met yak die ik vorig jaar voor een omslagdoek had gekocht nog steeds niet had gebruikt.

-----

En vandaag reed ik naar Houten voor een bezoekje aan mijn mama. Toen ik de straat inreed, kwam Luc net uit een zijstraat rijden, en hij zette de auto nog even in de achteruit en stapte uit om me persoonlijk even te spreken. Echt heel erg lief. Hij was net onderweg naar de robot club, waar ze zelf robots programmeren en bouwen.

Ik pakte de tas en de grote wortelstronk uit de auto. Mama wilde namelijk maar wat graag de blauwe regen adopteren die we net vrijdag uit de voortuin hadden opgegraven. En omdat ik net als mijn mama het heel moeilijk vind om planten maar gewoon weg te gooien als je ze niet mooi vind, was het een goed excuus om deze blauwe regen door haar te laten adopteren. Lorentz had me verteld dat zo'n wortelstok prima een paar dagen boven de grond kon liggen in de winter, en ik bedacht me dat je via het internet allerlei bare roots planten kan kopen, die dan gewoon met de post naar je toekomen. De fruitboompjes die ik ooit bij de Aldi kocht voor de volkstuin waren ook zo geweest, en die hadden het toch heel prima gedaan. Zeker als je het in het juiste jaargetijde doet!

Het was een druk bezoekje: ik had niet alleen de blauwe regen bij me, maar ook de kadootjes voor haar verjaardag, waaronder de roze merino streng breiwol. Heerlijk zacht en helemaal haar kleur! Ook had ik een potje gevuld met wat zuurdesem starter, en een aantal recepten en een beschrijving hoe je met een zuurdesem starter kunt omgaan voor haar uitgeprint. We liepen samen even door de stappen heen en voerden samen Flora, zoals ze de eerste baby van Fornax noemde.

Naast het huis mocht ik twee struikjes uitgraven om plek te maken voor de blauwe regen. De struiken waren oud en niet heel levensvatbaar meer, en toen ik de spade erbij zette braken de dode takken af in plaats van dat ik de wortelkluit lostrok. Ik groef een diep gat om de wortelstok van de blauwe regen in te graven, en mama zaagde er een gespleten wortel af.
En omdat planten knokken om in leven te blijven, had ik toch hoop dat de blauwe regen het gaat overleven. Nog een dikke gieter regenwater eroverheen, en klaar. Hopelijk komt het goed.

Na een hapje lunch met vers brood van de bakker was het voor mij wel tijd om weer richting huis te rijden. Onderweg zag ik niet alleen twee buizerds (waar we altijd naar speuren tijdens het autorijden), maar ook twee groepjes met herten in de velden langs de snelweg. Dat maakte deze mooie dag alleen nog maar meer bijzonder.

comments

De voortuin ver-her-verplanten

2026-02-05T22:00:46Z

Ik had al een tijdje een plannetje voor de voortuin als bijen-en-vlinderparadijs. Bij het huis kregen we twee grote hortensia's en twee kleinere, zo'n beetje de minst nuttige struiken ooit. Ik heb er volgens mij nog nooit een vlinder op zien zitten, maar misschien kijk ik gewoon niet genoeg naar die lelijke struik. De twee die voor de ramen stonden deden goed dienst tegen de inkijk tot we de gordijnen ophingen in ieder geval, maar ik wilde eigenlijk niet twee van die joekels van hortensia's voor het raam.
En ik wilde al helemaal niet een voortuin met rood split erin.
"Gewoon op Marktplaats zetten!" spoorde Johhny me aan. Je hebt natuurlijk geen idee wie dat wel toevallig nodig heeft, en als het gratis is kom je er misschien vanaf zonder met puinzakken vol rood grind naar het milieupark te moeten rijden zoals Marjolein ooit heeft gedaan met het split uit haar voortuin.

Het plan werd bekeken door DRG buddy Lorentz die door Tim naar de server was gelokt. Hij is hovenier en weet alles van planten. Hij raadde me aan het geplande lavendelhaagje langs de stoep te vervangen door Nepetha - kattenkruid. Dat is veel minder kieskeurig over het soort grond en is tevens een inheemse plant.
Ik wist wel dat ik een tuin met bloemen wilde voor bijen en vlinders, dus het is een mooie mix geworden. We gaan proberen om twee buddleja's (vlinderstruiken) voor het raam te zetten. Die moeten elke winter goed teruggesnoeid worden zodat ze mooi weelderig gaan bloeien. Lorentz heeft ook geholpen met het uitzoeken van de andere plantjes, en ik haalde inspiratie uit de lijst die de tuinman van Roos en Bram had opgesteld. Zonnehoed, ereprijs, duizendblad, vingerhoedskruid, en natuurlijk oost-indische kers. Ik weet dat duizendblad ook flinke wortelstokken kan aanleggen, maar dat is prima onder controle te houden. En noem me maar raar: dat vind ik van munt ook.

En dan vanuit de voordeur gezien links van het paadje hebben we nog een smalle strook. Daar staat bij de stoep een verwilderde forsythia. Die gaan we pas snoeien nadat hij helemaal aan het begin van de lente heeft gebloeid. Wederom een tip van Lorentz. De struik heeft dan de hele zomer om nieuwe takken aan te maken voor het komende jaar. Maar als ik hem tijdens de wintermaanden zou snoeien zoals je bij andere heesters doet, houd je niks van de pracht van de struik over. Omdat hij nu heel erg verwilderd is gaat het een bloemenzee worden komende lente!

Achter de forsythia, ietsje dichter bij de voordeur staan beide kliko's. Ze hebben een raar plekje van 1 grote grindtegel die net niet groot genoeg is, dus dat moet iets uitgebreid worden. Stoeptegels te over in de achtertuin, immers! Ook staat er een stronk van een oude hazelaar om het hekje vergroeid, die hoop ik dit weekend aan te pakken. De rest van die smalle strook wordt straks een haagje van Viburnum Burkwoodii, een zeer zalig ruikende heester met een hele lange bloeitijd. Wederom een tip van Lorentz.

Ik begon dit weekend met de voorbereidingen. Maandag was de kliko-du-jour grijs-groen. Hoog tijd dus om de hortensia's te snoeien zodat het gelijk met de recycling mee kon. Aan één van de twee grote hortensia's die voor het raam stonden zaten genoeg takken en verdorde bloemen om onze GFT helft van de kliko geheel mee te vullen.
Dus belde ik aan bij de buren, of ik wellicht ook in hun kliko wat mocht doen.
En toen ook die kliko helemaal vol zat met de verknipte stukken hortensia-takken, ging ik 's avonds verder door de kliko's die andere buren klaar hadden gezet voor de vuilnismannen de volgende dag te ontvoeren en ook met mijn groenafval te vullen. Omdat we een gecombineerde kliko hebben, dus half grijs, half GFT, heb je effectief nog maar een halve kliko ruimte. En ik had dus 4 halve kliko's nodig voor het snoeiwerk van die zondag!

Omdat mijn naaimachine bij de winkel is voor onderhoud en het prachtig weer was woensdag en vandaag, zijn Eisirt en ik aan de slag gegaan. Het allereerste wat moest gebeuren was een strook vrijmaken van het split, en het onderliggende worteldoek aan de kant rollen. En daarvoor moesten we de laatste bodembedekkers (die ook prima tussen het split zich hadden gewoekerd) eruit getrokken worden. Dat op zichzelf was al een flinke klus waar we het grootste deel van de woensdagmiddag mee zoet waren. Maar het is gelukt! De oude planten zijn gerooid (op een klein emmertje reserve na die in de achtertuin staat om terug te planten op een later moment) en de split-loze strook naast de voordeur van de buren was klaar.
Vandaag gingen we verder. Ik heb de smalle strook aarde omgespit om de grond vast wat losser te maken, en het split rondom de grote hortensiastruiken aan de kant geschept. Waar het eerst een dikke laag van bijna 5 cm was over de hele tuin wordt het nu steeds meer een hoop in het midden van de tuin. In oktober had ik al een strook langs het pad vrijgeschept om daar de tulpen in de grond te kunnen steken. En nu hadden we aan de andere kant van de tuin een strook vrijgemaakt voor de nieuwe hortensia-haag. Hopelijk komt er straks iemand van Marktplaats die het wel wil overnemen voor noppes. En anders, zo zei Eisirt al, komt er een container. Ik ben heel erg blij met die opmerking van hem, want dat maakt het een stuk makkelijker om straks verder te gaan met de plannen!

Nadat de eerste en grootste hortensia uitgegraven was heeft Eisirt zijn best gedaan om die enorme kluit in twee stukken te steken. Zo hebben we van twee hortensia's hopelijk drie hortensia's gemaakt. Op het hoekje stond al een kleintje, dus dat is de enige die niet verplaatst hoefde te worden. En de andere kleine hortensia kwam in delen uit de grond en was dus nog veel makkelijker te scheuren. En zo hadden we ineens zes hortensia's op een rij die de nieuwe hortensia-haag zullen vormen naast de voordeur van de buren. En hopelijk betekent dat ook dat buurmeisje Ella minder graag in onze voortuin op het raam zal staan bonzen om Kwibus zijn aandacht te trekken als hij in het raamkozijn in zijn mandje ligt te slapen.

Er was ook nog een restant van de blauwe regen naast de voordeur. Omdat we toch zo lekker met de spade in de weer waren hebben we daar de meeste wortels ook van uitgegraven. Dat ruimt lekker op. Die blauwe regen was al flora-non-grata omdat hij de overkapping boven de voordeur van de muur had geduwd, en als Johnny die heeft gerepareerd gaat dat niet nog eens gebeuren omdat een Wisteria met grootheidswaanzin alleen maar omhoog wil. De hele zomer heb ik elke poging die het deed om weer uit te lopen eraf gehaald, en nu is die enorme wortelstok eruit...
...en mijn moeder wil hem adopteren... Goed, we gaan zien of dat werkt. Het is in ieder geval het juiste jaargetijde ervoor.

Ik zat toch wel een beetje te twijfelen, want nu is het naast onze voordeur wel heel leeg. Misschien toch een andere klimmer planten, die we goed in toom houden?
Nee, toen bedacht ik me dat ik wellicht de Miscanthus uit de achtertuin daar neer konden zetten. Die wordt ook hoog en zal de witte afdekplaat die in het oude schoorsteengat naast de voordeur zit misschien wel mooi kunnen verbergen. Want net als mijn moeder vind ik het moeilijk om planten die ik niet mooi vind maar gewoon weg te gooien. Daarom mogen de hortensia's toch soort van blijven en krijgt zelfs een deel van de Miscantus een nieuwe kans op een nieuwe plek. En als die het niet redt....tsja.

De buurvrouw Maryam (moeder van Ella en Michael) vertelde dat ze dol was op hortensia's, dus ik ben blij dat ze in ieder geval positief is over deze verandering van onze voortuin. Want tja, een haag van hortensia's kun je op meerdere manieren interpreteren, inclusief 'hier heb je een barrière, blijf vooral weg'. Hopelijk is ze straks oprecht blij met de rij heesters. Ik zal ze wel goed moeten snoeien elk jaar, want ze staan best dicht tegen de erfafscheiding en het moet hen natuurlijk niet in de weg gaan zitten.
En zij was niet de enige, ook Riekie en de buurman van Riekie en de overbuurman uit Koerdisch Irak waren allemaal oprecht blij dat we zo bezig waren. De vorige bewoner had niet zo veel met tuinieren, zo vertelden ze ons vrolijk. "Is al jaren niks meer aan gedaan."

Ik overlegde ook even met de andere buurvrouw over de verstekeling: de voorgenoemde hazelaar die half om het ijzeren hekje heen zit gegroeid. Ze was het ermee eens dat die ook wel weg mocht, dus ik ga die zondag eens op mijn gemak met een zaag bewerken in de hoop zoveel mogelijk van de dikke stronken weg te halen zonder het hekje te beschadigen voordat ik de spade weer ter hand neem.

Wat een heerlijke vooruitgang! De hortensia's allemaal tijdens het holst van de winter verplaatst, wanneer ze het het beste kunnen hebben. Hopelijk gaan ze het allemaal overleven, want als je er zo zes op een rij hebt staan en er valt er eentje tussenuit moet je toch weer iets verzinnen voor ertussen.
Waneer het split weggaat? Geen idee, maar daar hebben we minder haast mee. In april de nieuwe tuin beplanten is net zo leuk als in maart, en mogelijk is het dan ook makkelijker om de planten te krijgen. Of voor mijn verjaardag te vragen! De grootste en tijds-afhankelijkste verandering is in ieder geval gedaan.

En omdat we twee middagen hieraan hebben besteed en beide middagen rond half vier stopten met de werkzaamheden, hebben we het oprecht niet al te snel gedaan en een beetje tijd genomen om onze arme lijven wat te ontzien. Welverdiende thee en chocoladekoekjes volgden!

comments

Proefles BalfolkSync

2026-02-04T19:00:00Z

Na twee valse starten vorig jaar is het me eindelijk gelukt om in te schrijven én mee te doen aan de proefles van BalfolkSync. Ik heb het even teruggezocht, maar ik doe al zo'n drie jaar mee met de bals in Café Wilhelmina, dus technisch gezien tel ik niet meer als beginner, maar ik heb me wel ingeschreven bij de beginners/begonners les.

Bo en Paul, die ik al ken van de avonden in Wilhelmina omdat ze daar de instructie aan het begin van de avond geven én recentelijk ook op Emphebion zijn komen NPCen geven de lessen. Ik had ook het geluk dat Eisirt niet hoefde te werken en ik dus snel met de auto naar Den Bosch op en neer kon voor de les. Het was wel eventjes zoeken om het gratis parkeerplekje in de blauwe zone bij een kerk te vinden, maar dat was meer omdat ik niet bekend was met de straten van Den Bosch, en het koud, donker en regenachtig was.

Ik kwam binnen bij Café Station Zuid en werd direct begroet door Cassandra en Yamiko. Wat leuk, bekenden op de Balfolk! Nadat ik mijn dansschoenen had aangedaan werd ik door de al dansende groep die voor ons les had, meegtrokken in een Hanter Dro. Helemaal in de stijl van Balfolk natuurlijk. Kom erbij, kom erbij, je bent welkom, sluit aan in de rij.

Toen de Hanter Dro klaar was en de curistsen van de les voor ons vertrokken waren, kwam de introductie. We waren natuurlijk van harte welkom, en Paul voerde het woord omdat Bo al de hele dag voor de klas had gestaan en best wel op was. Hij legde ook uit dat er van ons verwacht werd dat we uiterlijk om kwart over acht binnen zouden komen, en terwijl de Gevorderden les voor ons aan het uitdansen was, wij konden indansen. Daarmee kregen we alvast een warming up, kregen we ook zijdelings nog een andere dans mee, en het is ook nog eens heel gezellig.

De eerste dans die ons werd geleerd was een ~~Jig~~ Gigue. Ons werd ook uitgelegd dat een Jig echt een Ierse dans is die heel anders is. De Jigue wordt door de Fransen een Chapelloise genoemd, wij spellen 'jig' net ietsje anders als 'Gigue' of 'Jigue' (lang leve Wikipedia, waar ik deze informatie weer terug kon zoeken!). We begonnen met het oefenen van de 'bounce', en dat deden we in een rondje. Verbazingwekkend genoeg kwamen er allerlei spiergroepen en tempo's aan bod, en nadat de muziek was afgelopen voelde ik mijn spieren wel. (Ze zeiden: 'hey! Gisteren hardlopen, en dan vandaag wandelen én dansen?! Wat is dit voor onzin!)
En ook'mierenhopen' - doelloos door elkaar lopen om een danspartner te vinden als de muziek stopt, net als een stoelendans.

Omdat ik de Jigue al onder de knie had wilde ik hem graag oefenen als leider, maar zover waren we nog niet. We deden ook nog een oefening om de danspartner aan te voelen, en mee te bewegen met wat die aangaf. Eerst mochten de leiders de richting bepalen, en daarna wisselden we van partner. Toen ging de volger met de ogen dicht mee. Grappig hoe het tempo dan verandert, en hoe spannend dat dan was. Ik had het als leider goed naar mijn zin.
En toen draaiden de rollen om en mochten de volgers bepalen waar we naartoe gingen. Dat was best lastig (ik ben niet zo goed in volgen, dat probeer ik actief te verbeteren). Maar ik vond het met mijn ogen dicht volgen helemaal niet eng.

We oefenden de passen van de Jigue, en ook het doorgeven van de volgers aan de volgende persoon werd goed doorgesproken. Ze benadrukten ook dat er eigenlijk een moment moet zijn dat alle dansers in een lange slang door de ruimte staan, waarbij iedereen met beide handen iemand vast heeft, en het niet een gevalletje is van 'hupsakee, weg ermee'. Bij de volgende ronde zag je het verschil echt.

Met tien man op de vloer heb je in ieder geval ruimte genoeg, en omdat het een dans is waarbij de volgers steeds doorgegeven worden aan de volgende persoon dans je echt met bijna iedereen. Ik heb wel veel als volger gedanst, maar ook daarin kon ik nog wat leren: Bo had verteld hoe zij na het dansen van een Tovercirkel of een Jigue altijd goed contact kon maken met andere dansers, en hoe dat ervoor zorgde dat ze altijd iemand had om mee te dansen. Ik kon goed contact en oogcontact maken met de mensen waar ik mee danste, en dat was heel fijn.

Aan het einde van de avond kon ik eindelijk nog een keertje als leider de Jigue dansen: hoe leuk! En als leider heb je echt wel het voordeel: je steekt je hand uit, en er komt vanzelf een volger in. En je hoeft minder over je lengte na te denken: omdat ik zo lang ben kan niet iederen zijn arm hoog genoeg optillen zodat ik er makkelijk onderdoor kan, maar als ik als leider op de vloer sta, heb ik dat probleem niet. Dat is er dus óók een om te onthouden.

Mijn knieën waren het niet helemaal eens met mijn activiteiten van de avond en begonnen al best te protesteren, dus volgende keer zal ik gewoon platte schoenen en niet mijn split sole dansschoenen dragen omdat we op tegels dansen. Hopelijk levert dat dan meer demping op.

Het was een heel geslaagde avond!
Voor de beginners/begonners cursus van dinsdagavond zijn er nu 10 mensen naar de gratis proefles gekomen, en als iedereeen zich inschrijft komen we aan het minimum aantal dansers om de les door te laten gaan. Dus we zijn allemaal ook mensen aan het ronselen voor de les, zodat er minder kans is dat het afgelast gaat worden.

comments

Snelle terugbeller

2026-02-02T15:27:53Z

Ik werd zojuist gebeld op mijn zakelijke nummer door KPN - dat ze hun netwerk (voor internet) in Tilburg hadden geoptimaliseerd, en dat we elkaar daar in het verleden over hadden gesproken.
En ik ben dan scherp, en zeg "Neehoor, dat hebben we niet" want ik heb alle abonnementen en verzekeringen voor het nieuwe huis afgesloten en weet dus donders goed met welke bedrijven ik gesproken heb.
Meneer reageerde: "Ja, dat was in 2022..."
Mijn reactie: "Oh, dan bel je lekker op tijd terug!"

Hij vroeg of ik wellicht genegen was over te stappen als ze mij een beter aanbod konden doen, en ik reageerde dat ik helaas niet vrij was om over te stappen omdat ik recent nog een nieuw abonnement had afgesloten, maar ik nodigde hem uit om over vier jaar nog even terug te bellen.
Hij: "Oh, u heeft het lekker lang vast gezet?!"
Ik: "Nee, ik refereer aan uw snelle terugbeltermijn."
Ik heb hem aan het schateren gekregen, wat ik al heel wat vind voor een callcentermedewerker.

Ik ben hier de hele week voor al uw outbound sales en slechte komedie.

comments

Elke dag een beetje...hexen

2026-02-01T21:51:09Z

Om de winterdip te bestrijden dwing ik mezelf om nuttig aan het werk te zijn. Zo moet ik me wel op mijn bedrijf en de maatwerkopdrachten richten. En als ik dan een goeie dag heb gemaakt waarbij ik iets kan afstrepen of opschrijven, dan mag ik het laatste uurtje van de dag iets voor mezelf doen. Een kleine beloning voor een nuttig besteedde dag.

De laatste weken pakte ik steeds de hexjes er weer bij. De katten kunnen wel nieuwe quiltjes gebruiken voor in het raamkozijn. Claire raadde af om wat ik al in elkaar had gestikt weer uit elkaar te halen. dat werd nooit mooi, zei ze. Een goed excuus dus om met de andere bloemetjes die ik al in elkaar had gezet gewoon verder te werken.

Ik mat het mandje van Kwibus op. Die jongen ligt er heel graag in op de vensterbank, want daar staat de verwarming aan. Een eigen mandje met pootverwarming, hoe luxe! Ik maakte een kussentje voor in het mandje. Volgens mijn maten was de bodem 20 x 30 cm. Het kussentje maakte ik 2 cm dik, en ik vulde het op met restjes 100% wol die ik met een rolmes met zig-zag blad in ongelijke stukjes sneed.
En Kwibus vond het maar niks. Zijn fijne mandjes was ineens Anders. Hoe durfde ik!
Hij ging uit protest maar in de krat liggen, waardoor Doortje ineens geen plekje meer had om te liggen. Gelukkig was zijn nukkige bui na een avondje alweer vergeten en inmiddels heeft hij het mandje weer eigen gemaakt.

En ik vind het alleen maar hartstikke leuk om weer met de hexjes bezig te gaan! In 2013 was ik ermee begonnen en de laatste keer dat ik erover schreef in mijn blog was 2017: "it's been a few years since I started this thing (January 2013) [...] honestly, this is one of those projects I'll do in the hospital when I'm dying of old age."

Het hielp niet mee dat ik er in de week dat mijn vader overleed ook veel aan gedaan heb en die herinnering verweven zit met de hexjes. Tijdens de naailessen kon ik af en toe nog wel eens een hexje inpakken als er geen vragen waren, maar echt voortgang heb ik niet meer gemaakt. Om dus nu de ~~schoenendoos~~ opbergbox met hexjes weer op te pakken en er ook echt iets mee te maken is hartstikke leuk. Bloemetjes genoeg!

Nu het kussentje voor Kwibus' mandje klaar is wil ik ook nog een klein quiltje voor in het raamkozijn maken. Doortje zit heel graag bij me als ik aan het werk ben. Met haar bips op de vensterbank boven de verwarming van het atelier is het ook echt lekker warm, en ze kan de hele straat goed in de gaten houden. Met als bonus natuurlijk dat ik tussen het werk door ook regelmatig even met haar snoetel. <3

En best kans dat het mandje van Kwibus het niet lang meer gaat overleven. Dan moeten we misschien nog maar een tweede Ikea krat kopen, zoals we ook al eerder hadden gekocht voor de jongens. Dam hebben we we twee precies dezelfde naast elkaar staan in het raamkozijn. Met elk een eigen kussentje met hexjes.

Ik denk niet dat het nog iets wordt met de grote hexjes quilt. Ten eerste omdat ik nooit meer genoeg bloemetjes ga hebben om er iets substantieels van te maken. Of omdat de effen bruin op is. Maar ik sluit niet uit dat als de quiltjes die ik nu in de planning heb af zijn, ik niet stiekem toch nog een klein beetje verder ga met de grote quilt. Wie weet.

comments

Before and after pictures: de WC

2026-01-31T21:58:04Z

In maart 2014 kon ik heel blij vertellen over hoe we het appartement in Eindhoven zo mooi hadden opgeknapt. Met voor en na foto's! Wat een feestje.
Maar de huidige verbouwing van ons huisje in Tilburg is nog steeds gaande. De rem staat er wel op: na een hele snelle spurt in juli, augustus en september zijn de grote dingen wel gedaan. De puntjes op de i komen langzaam maar zeker ook. Soms is het zo simpel als een plankje ophangen, maar ik vind het niet kunnen om alvast de NA foto te delen als de wandlampjes nog niet hangen, bijvoorbeeld.

De keuken is nog niet getegeld, dus daar wachten we nog even op. De Lord of the Rings prent in de eetkamer hangt nog niet, dus die kan ik ook nog niet delen. Het plafond van de badkamer is een drama, dus ook die ruimte is nog niet klaar, ook al is daar vandaag wel eindelijk het laatste raam vervangen en heb ik een gordijntje gemaakt zodat we daar ook genoeg privacy hebben om veilig te douchen. En op de hele bovenverdieping missen de gordijnen nog.

( Voor & na )

En zo is de WC de eerste ruimte in huis die écht helemaal af is. We hoeven hem alleen nog maar af en toe schoon te maken.

comments