Jane's Journal

Toen mama het vieren van Kerst in Houten afblies omdat Luc zo verkouden was, klom ik direct in de app om Eef een berichtje te sturen. Het zou zo jammer zijn als we elkaar helemaal niet zouden zien, en omdat we Bernadette ook al niet zouden zien en de ouders van Eisirt ons met zijn verjaardag nog hadden gezien en dus met kerst niet zouden zien, zou kerst voor ons eigenlijk afgelast zijn.
Stom.
Eisirt had een vroege reïntegratiedienst dus toen ik hem een berichtje stuurde dat het niet doorging, vroeg hij direct of we dan iets met Jos en Eef konden afspreken. En dat was ook ons idee: wél samenkomen, maar dan bij ons of bij hen! Ik had op de 23e al mijn boodschapjes voor het diner gehaald en ook Eef had de spullen voor de soep al gehaald. Dan konden we dat net zo goed zelf opeten, maar dan wel mét elkaar!

Jos en Eef boden aan om naar ons te komen om Eisirt's rug te ontzien en ik vroeg Eisirt om nog even een vleesje te regelen. Hij kwam met heuse diepgevroren hertenbiefstuk thuis! De Aldi had blijkbaar nog genoeg lekkers. Een zak pom'duchesse had ik al eerder gehaald want de vriezer is geduldig, en zo hadden we zeker genoeg eten in huis. Waar we eerst voor zes man groente zouden regelen was dat nu gewijzigd naar vier. We spraken af dat Eisirt en ik het vlees en de aardappels ook op ons zouden nemen, als Eef de wijn voor henzelf en een toetje mee zou nemen.

Eef en Jos reden eerst in hun nieuwe elektrische bolide langs Houten om mama en Luc een care package te geven: sinasappelsap en mandarijntjes, een portie van de mosterdsoep die ze gemaakt hadden voor het voorgerecht en tom poucen toe. Daarna reden ze naar ons.
Ik had mezelf flink in mijn duim gesneden (de sla sprong opzij!) en was inmiddels met een fingerbob over een pleister de laatste voorbereidingen aan het treffen. Lang leve BHV'ers in huis (alhoewel mijn certificering inmiddels verlopen is, de verbandtrommel komt nog steeds wel eens handig van pas). De tafel was gedekt en ik parkeerde Jos en Eef met zelfgebakken crackers van zuurdesem discard op de bank. Hun grote pan soep kon op de inductieplaat en de pompoen schoof ik de oven in. En alhoewel hun grote pan op een gasfornuis gebruikt was en er altijd gewaarschuwd werd dat de bodem van de pan dan krom kon trekken en niet genoeg contact zou maken met de inductieplaat, deed hij het perfect.

Toen de pompoen tien minuten in de oven stond ging de pom'duchesse er ook bij. Ik was nog best trots op wat we bij elkaar gevogeld hadden voor het diner. Niet alleen de zuurdesem crackers (met tijm en rozemarijn of met cheddar, waarbij de kaascrackers echt favoriet waren!) maar ook een versgebakken breekbroodje (ook met zuurdesem discard) met kruidenboter bij de heerlijke mosterdsoep die Eef had gemaakt.
Zogauw de soep op was en de oven piepte dat de pompoen en pom'duchesse klaar waren, ging Eisirt snel de biefstuk bakken. Ik werd bijna verblind door de stoomopbouw uit de oven, maar alles was prachtig gaar! Dus ja, meerdere dingen tegelijk in deze oven is prima te doen.

Ik roerde ook een snel roomsausje in elkaar met wat extra peperkorrels en de biefstukjes kwamen er ook bij op tafel. Het heerlijke recept van Jamie Oliver voor Spicy roasted squash blijft heel lekker, en de salade is een fijne toevoeging. Ook al is het een vrij simpele sla-tomaat-komkommer salade, ik had ingemaakte rode ui en feta toegevoegd voor een lekkere bite, en mijn favoriete saladedressing met yoghurt, citroensap, knoflook, dille, sumac en peper. Een kleine smaakexplosie!
En de hertenbiefstuk was heerlijk mals en prachtig gebakken. Iets te rood voor Jos zijn smaak, maar we hebben er allemaal heerlijk van gegeten.

Na de tompoucen was het halve breekbrood nog over, een tweetal hertenbiefstukjes, vier pom'duchesse en een groot deel van de pompoen en de salade. We hadden dus absoluut genoeg gegeten en waren erg voldaan en blij dat we het zo konden vieren.

Eef ruimde de vaatwasser voor ons in, zo lief, en we kletsten nog wat na. Blijkbaar hadden ze wel wat moeite gehad om de laadkabel van de auto los te krijgen, maar uiteindelijk waren ze weer naar huis vertrokken. Het was een hele gezellige avond en iedereen was blij dat we elkaar toch nog even hadden kunnen zien. En vandaag eten we de kliekjes op, want die hebben we genoeg.
En ook een kleine wrange realisatie: als onze ouders er straks niet meer zijn, is dit best hoe in de toekomst de kerstviering eruit kan gaan zien. Hopelijk blijft het voorlopig nog even bij een uitzondering en kunnen we binnenkort weer met zijn zessen eten. Ook als het géén kerst is.

Terwijl Eisirt ons bed opzocht na zijn nachtdienst, ging ik op zolder aan de slag. Hij slaapt in principe overal doorheen behalve wegwerkzaamheden en klussers, maar toch deed ik heel voorzichtig. De houten vloer op zolder piept en kraakt nog wel eens, en ik wilde de stoffen uitzoeken.
En dat zijn er véél.
Ik maakte wat ruimte om mijn kont te keren en trok een deel van de stoffen van de kant af en begon te sorteren. De wol moest helemaal vooraan komen te liggen zodat ik er makkelijk bij kan. En dat waren best een hoop rollen. De 100% wol vooraan en de dunnere varianten onderop, zodat die de grote doos die de opening tussen voorzolder en opslag af kon dichten. Daarna de wol blends en de mysterie-wolletjes. Uiteindelijk had ik alle stoffen onder het schuine dak aan de kant en kon ik dingen op hun nieuwe plaats terugleggen. Na de wol kwam de katoen keper en poplin, daarnaast de linnen. Omdat ik vanuit Plan-B al een deel van de linnen (met verlies) had verkocht waren dat niet zoveel rollen meer. Achterin kwamen de rollen waar ik niet zoveel mee ging doen. Een bloemige impulsaankoop waar ik misschien nog een dans-rok van ga maken. Een viscose met een geborduurde rand. De ribfluweel die ik van een collega had gekregen.

Uiteindelijk lag het allemaal best netjes. Tijd voor de andere kant van de zolder. Daar stonden legio opbergboxen allemaal door elkaar, en onder het schuinste deel van het dak waren de blauwe krokodillenbakken waar normaal gesproken de cloaks inzitten. Na Fantasy Court had ik zoveel mogelijk in de bakken gepropt in plaats van te sorteren op kleur. Tijd om dat weer recht te trekken. Want hoeveel cloaks had ik eigenlijk nog op voorraad? Ik schreef gelijk een lijstje. De zes bakken met cloaks (2 kleuren per bak) gingen naast het kledingrek tegen de muur.

Kwibus mocht bij hoge uitzondering 'me helpen'. Normaal gesproken is het achterste gedeelte van de zolder afgesloten zodat de katten niet zomaar bij de stoffen kunnen, maar omdat ik er nu bij was mocht hij ook rondsnuffelen. Hij liep rond als dr. Livingstone, met een langzaam zwiepende staart. Hij wurmde zich tussen dozen door en onder het schuine dak. Soms paste het nét niet. Hij was lekker bezig.
Ik stapelde de doorzichtige opbergboxen zo dat ik de labels goed kon lezen en ze ook eenvoudig kon pakken als ik ze nodig had. De ritsen onderop, want die gebruik ik bijna niet, en de bakken met lapjes tricot, katoen, restjes wol en linnen bij elkaar. Zo werd het een heel stuk overzichtelijker. Ik vermoed dat er zelfs plek is voor de archiefkast met patronen als ik het kledingrek nog ietsje anders neerzet.

Een grote doos met kussenvulling aan de strekkende meter nam ik mee naar beneden en ik appte Claire of zij daar wat mee kan. Dat kon ze wel. Na de lunch fietste ik even haar kant op om hem te brengen. Het was een eenvoudige fietstocht, even het kanaal oversteken en dan was ik er al bijna. De doos was groter dan een verhuisdoos maar dat ging prima op de fiets met een spin eroverheen. Ze gaat er een kattenkussen van maken voor haar jongens, dus dat wordt goed gebruikt. Ik heb voor mijn eigen quilt-dingetjes nog een bijna volle rol met tussenvoering, dus ik zit niet ineens zonder. Oh ja, ik wilde dingen opmaken. Misschien zelf ook nog een paar kattenkussens bedenken. De vensterbank is er breed genoeg voor.
En ik haalde mijn hexjes quilt naar beneden. Misschien zijn die twee projecten te combineren...? Een volledige quilt gaat het vast niet worden, maar we kunnen zien.

Ik kon ook nog eventjes wat gamen en maakte om vijf uur een wandeling. Yay! Dat was in ieder geval gelukt. Bij de Stokhasselt langs het hoogspanningsstation en dan via de Sibeliusstraat weer naar huis. Al met al een half uurtje, dus misschien als ik het opbouw kan ik dat ook als hardloop-route gaan proberen want dat lijkt me een kilometer of drie te zijn.

Nadat ik thuis kwam ging ik aan het eten beginnen. Ik had een recept voor een kruidige bloemkoolschotel met kaas en kookroom uit de oven. Omdat ik alles met de deksel op de ovenschotel prima kon schudden (voordat de kookroom erdoor zat) zakten de stukjes nog iets strakker tegen elkaar en paste het perfect, en ik zette het in de combimagnetron voor 35 minuten op een stand die "traditioneel bakken" heette.
Maar na 35 minuten was het nog helemaal niet gaar! De bloemkool lag bovenin en ook al had ik die best in dunne reepjes gesneden, was die nog bijna helemaal rauw. Ook de aardappel die toch in de kookroom had gelegen was nog niet gaar. Grom. Ik heb al een haat-haat verhouding met de combimagnetron omdat de OK knop het niet doet, maar dit maakte de betrekkingen niet beter. (Maandag komt de monteur.)
Ik schoof de schotel dan maar in de magnetron, en met veel moeite om de OK knop zijn werk te laten doen kregen we het eten soort van half gaar. Met een beetje meer bite dan echt lekker zou zijn.
Toch wil ik het recept best nog een keer proberen. Ik had een eigen garam masala kruidenmix gemaakt zonder chilipeper of kruidnagel, en met komijn, korianderzaad, kaneel, gember en knoflookpoeder en dat maakte het in ieder geval een bijzondere smaaksensatie. Het kliekje gaan we vanavond nog opbakken in de hoop dat het dan wél gaar wordt. Een goed excuus voor meer kaas erover in ieder geval.

's Avonds vroeg ik Mco of hij zin had in nog meer Dead by Daylight. Dinsdagavond hadden we ook DBD gespeeld en ik kon wel wat afleiding gebruiken. Omdat D&D afgelast was door de DM zat Brasak er ook gezellig bij. Precies de gezelligheid waar ik even naar op zoek was.

Het was een lange nazomer maar ook in de kas was het seizoen op zijn einde aan het lopen. De tomaten hebben dit jaar niet heel veel geluk gehad. Ik had ze pas op 24 april gezaaid, en een maand later gingen ze pas echt de grond in, in de kas. Ik zette er veel te veel dicht op elkaar en toen de planten eenmaal lengte begonnen te krijgen heb ik ze slechts provisorisch opgebonden en niet verder van blad ontdaan.

Dan sta je ook niet verwonderd te kijken dat de tomaten het niet zo goed doen. We kregen een grauwe schimmel vanwege de vochtigheid in de kas en een deel van de tomaten veranderde in grauwige prut. Ew.

Eind oktober was het klaar met de prut, de tomaten, en het seizoen in de kas. Tijd om alles te rooien. Er zaten nog een boel tomaten aan de planten, en ik oogstte wat ik kon. Een deel was nog groen, en kon in huis narijpen in het zonnetje, en een groot deel was toch prachtig rood.
Met tomaatschimmel moet je echt voorzichtig zijn, dus elke tomaat die plekjes vertoonde ging faliekant in de prullebak, maar al met al was er toch een flinke oogst. Dus maakte ik tomatensaus naar het recept van Diana's Mooie Moestuin om de tomaten te conserveren voor een later moment.

Zij roostert de tomaten eerst in de oven, met ui erbij. Gelukkig hoef je de tomaten daar niet heel klein voor te snijden, dus dat was zo gebeurd. Omdat we die avond toevallig ook een ovenschotel aten, was de oven al warm. De tomaat en ui rook zalig, het hele huis rook naar verse pizza, en dat is natuurlijk ook een prima nut voor zo'n tomatensaus.



Nadat de geroosterde tomaten en ui door de roerzeef waren gehaald, moest het hele sausje natuurlijk even koken. Dat is altijd een prima moment om de potten te ontsmetten. De pannen van Ikea met een RVS mandje zijn daar perfect voor: de glazen potten raken de bodem niet en het water onderin verdampt en zorgt dat alle beestjes op de potten, deksels, en de trechter doodgaan.

Ik sprenkelde een flinke hoeveelheid Italiaanse kruiden door de saus. Grote kans dat we deze tomatensaus alleen voor pasta of pizza gaan gebruiken. Diana raadde aan de saus zo neutraal mogelijk te houden, zodat je hem ook voor andere tomatengerechten kan gebruiken, maar dat zie ik nog niet zo snel gebeuren.
Ik maakte twee keer saus, en ik gaf één potje aan Peter (hij had immers de zaden uit Portugal meegenomen). Hopelijk komen we binnenkort ook zelf toe aan een proefmomentje. Het zijn vrij kleine potjes, dus op een avond dat ik alleen eet kan ik er een doosje champignons doorheen snijden en heb ik snel eten. De saus moet 10 minuten koken, dus dan heb je tijd om pasta te koken.

Het is heel bevredigend om zo met je eigen oogst bezig te zijn, maar ik ben wel van plan om beter op te letten wat mijn recepten zijn. De druivenjam- en druivengeleirecepten lijken erg op elkaar en ook aan de hand van dit soort verslagjes kom ik er nog niet zo snel achter wat nu het verschil is. Als ik teruglees wat ik gemaakt heb en in welke verhoudingen, zou er geen enkele reden moeten zijn waarom er de ene keer gelei uitkwam, en de andere keer jam!

Mijn brein houdt van data, dus best kans dat ik in de komende jaren de recepten een code ga geven zodat ik na het eten van de inhoud van een potje kan bepalen "oh, DRUI04 is echt veel te zoet, dan was DRUI05 veel beter!"
Hopelijk is er dan na veel proeven en testen uiteindelijk een essentieel receptenboekwerk van De Beste Inmaakrecepten met de dingen die wij het allerlekkerst vinden.

Omdat ik in de Lidl nog eens een rondje "Wat zit er eigenlijk in?" ben gaan maken en ik eigenlijk gewoon geen suiker meer wil eten behalve wat er natuurlijk in de voedingsmiddelen voorkomt, staat er nu een enorme pan op het vuur te pruttelen. De inhoud (in volgorde van toevoegen):

2 gesnipperde uien

2 liter water

4 bouillonblokjes

1 rode paprika in blokjes

peper

thijm

basilicum

5 blikken tomatenblokjes

een dikke stronk prei in kwart ringetjes

drie ons wortelen in kleine blokjes

drie stengels bleekselderij

Gewoon, gezonde, huisgemaakte tomatensoep. Je zou het zelfs kunnen wecken, als je de soep voor consumeren maar een kwartier laat doorkoken (tegen botulisme). Maar dit is bestemd voor de vriezer, om "haal maar watjes" tegen te gaan. Als Eisirt werkt maak ik ook vaak soep met brood. Gewoon een lekkere bruine boterham met kaas, en dan elk hoekje in de soep dopen. Zalig! Deed ik op de middelbare school ook, met mijn zweetkaas-boterhammen in de automaten-opkikker.
En de lijst groente die hierin zit zorgt er ook voor dat je nog een beetje in de schijf van vijf zit. (Hoeveel zout dit eigenlijk oplevert, weet ik niet precies. Want ook al zijn het vier bouillonblokjes, het is ook wel echt een BOEL soep.)

Maar wat blijkt nu? In de blikken soep van de Lidl zit suiker. Ik denk zelfs dat het heel lastig is om soep zonder suiker te vinden als je het niet zelf zou maken. En als er geen suiker inzit, dan zit er wel glucosestroop in. Stel je dat eens voor! Pak de schenkstroop die je over je pannenkoeken doet en hou die eens boven een kom soep. Niet zo'n smakelijk idee!
De enige soep waar ik niet direct iets aan kon zien was de erwtensoep, maar die lust ik niet. Bovendien vermoed ik dat de maltodextrine ook suiker-gerelateerd is (dextrose = druivensuiker).
Niet alleen in de blikken soep zit trouwens suiker. Lees ook maar eens goed de ingrediëntenlijst van de bouillonblokjes na....

Tomatensoep noem ik steevast kometenfloep. Dit komt van een toverrecept wat madam Mikmak in de Donald Duck ging bereiden. Ze had een prachtig recept voor een toverdrank, en moest daar van alles in doen wat ze niet echt thuis kon brengen. Wat bleek: ze had eigenlijk een bril nodig, en kon het recept dus helemaal niet goed lezen. Het was namelijk een recept voor tomatensoep! Sindsdien is het kometenfloep.

Tuesday morning I went for a walk and found some more elderberries along the Gelrebaan, where I picked elderberry flowers earlier this year.
They weren't all ripe yet and if I'm guessing this right I might go back there every week for the next month and find more and more berries -- if I were that hopeful.

I made elderberry juice from them. For your pleasure, here's my recipe!

Pick a bunch of elderberries. I go out walking with a little plastic bag and some pruning shears. You never know what you might encounter. A small plastic bag full of elderberries is still a lot of work to clean. Remove any unripe berries (so pick only the darkest bunches of berries!) because the green ones aren't healthy to eat. Don't eat any berries that haven't been boiled first as they will give you a good bout of diarrhea.
Remove any al all stems for a good batch. This takes a while and you will get juice on your fingers. Remove any unripe berries, shriveled berries and berries with muck or bird poo on them. After all this work, rinse your lovely batch thoroughly!


Put your berries in a pot with just enough water to cover them. Boil this so the laxatives from the berries are neutralised. They are now safe for humans to eat. I boil for at least fifteen minutes so I can be sure all the berries burst open. The seeds can be toxic in larger quantities and although not everyone removes them, here's how I do:


I press everything through a sieve. A lot of juice is left. A lot of goo is left too. That gets tossed out. Remember: we're making juice, not marmelade. From the above batch of berries I got a liter of juice.
At this point I always re-heat the berries and add a sugar. Test it with a spoon to see if it is the right amount of sugar. I use dextrose, but normal sugar is a good alternative. To get a syrup, use gelatine. To get a marmalade, add apples or blackberries, gelatine and sugar to taste to the mixture and heat until everything is soft.
Once all the sugar (fructose, dextrose, whatever) is dissolved, make sure you have a sterilised jar or pot. I put on a very large pan of water and leave my jars in boiling water and steam for a while. Some people pour boiling water into the jar. Look around what works for you. If your jars are sterilised and left closed, the juice will keep pretty much indefinitely or until your lid rusts off.


Pour your hot juice into the pots and leave them to cool upside down. I'm unsure why they are upside down, but my mom used to do this too. Make pretty labels that include your ingredients and the date you made the batch, e.g. "Made with love on September 19th, 2012".
Because the mixture is hot going in, there will be a little popping sound opening the lid for the first time. This is a good thing, it means it was sealed airtight!

Once opened, the juice can keep in the refridgerator, depending on the amount of sugar and how clean the jar will stay after you've opened it. The elderberry flower syrup I made earlier this year had a fungus growing on it in two weeks after opening the bottle despite having a very high sugar content. The syrup I made three years ago still hasn't gone bad despite being in the fridge for all that time. You just can't ever be sure.
Enjoy!