Jane's Journal

Ik was al echt een hele tijd bezig met tuinieren, maar het einde begon in zicht te komen. Nu alle ongewenste tegels gewipt waren kon ik eindelijk echt werk maken van ons gewenste gazon. Marjolein had al gehint dat zaaien echt geen handige zou zijn, ik kon beter graszoden bestellen. Het viel op zich nog mee wat dat kostte (alleen de transportkosten vielen niet mee), en dinsdag werden de graszoden geleverd op een palletje.
Ik had 's morgens de grond al voorbereid en geprobeerd te egaliseren, wat nog echt een lastig klusje is. Je kunt wel bezig blijven! Is het al glad? En nu dan? Ik zie nog een beetje een kuil. Maar dankzij een filmpje wat gemaild was met de bestellingsbevestiging mee wist ik nu precies hoe ik de achterkant van mijn hark daarvoor kon gebruiken.
Het door het huis heen tillen van de graszoden was ook zo gebeurd (13 stuks) en de grasmat was met een uurtje ook wel gelegd. Daarna strooide ik Pokon Gazonmest eroverheen en gaf ik het flink water.
Het ziet er al geweldig uit! Nu moeten we de komende twee weken er voorzichtig mee zijn en niet op lopen (tenzij je water geeft) en de eerste keer maaien mag als het 10 cm hoog is. Morgen gaan we een tweedehands grasmaaier ophalen van Marktplaats. Een rooie, want die gaat sneller.

-----

We hadden vorig jaar al even contact gehad met Nadia, de dochter van de buurvrouw met de appelboom. Omdat de betonnen schutting nogal aan het omver hellen was, vroeg ze of wij er eventueel oren naar zouden hebben om die te laten vervangen. Haar moeder woont in een huurhuis, dus het kon wel via de gemeente of de woningbouwcorporatie.
We vertelden dat we daar best oren naar hadden, maar toen was het de hele herfst en winter stil. Tot ik met de zuidkant van de tuin bezig ging. Met het afbreken van de miscanthus en de border die tegen die muur aanstond brokkelden de steunpalen die de betonnen platen tot een schutting maakten ook nog eens af.

Ik stuurde Nadia daarop wat foto's, en zij klom weer in de pen, of ging bellen, of zoiets. En ineens stond ze gisteren voor de deur. Ze had de persoon die daarover ging aan de telefoon, of we dus even een afspraak in konden plannen. En dat kon vroeger dan verwacht: de opzichter stond vanmiddag al in de tuin van de buurvrouw.

Ik sprak kort even met de beste man. Hij vertelde dat het onze buurvrouw als huurder een kleine huurverhoging zou opleveren, en ons als eigenaren een bedrag van € 50,- per strekkende meter schutting zou kosten. Ik kon mijn oren bijna niet geloven. Toen Nadia vertelde dat de vorige eigenaar van ons huis het niet kon betalen zat ik gelijk in duizenden euro's te denken. Zo'n schutting zou niet goedkoop zijn en het plaatsen ervan was echt een nog veel grotere kostenpost. Maar nee, dat viel reuze mee. De opzichter beloofde mij dat dít het bedrag voor de schutting en het plaatsen ervan was. En we zouden 9 meter schutting nodig gaan hebben, voor nog geen 500 euro dus.

Maar, zo zei de beste man, het zou een houten schutting worden, en voor het plaatsen ervan moest de aarde van mijn moestuinborder wel weg. En als de schutting eenmaal geplaatst zou zijn, mocht de aarde niet zomaar terug. Anders zou de schutting snel wegrotten.

Ik had bedacht dat ik vanmiddag de zaailingen zou uitplanten in de moestuin, maar dat plan viel subiet in duigen. Het is natuurlijk nog maar de vraag wanneer de schutting geplaatst zal gaan worden, maar ik kon niet echt verder met mijn moestuinplannen. De gezeefde aarde die net weer in de moestuinbak lag moet er weer uitgeschept gaan worden, en mag straks weer op het pad liggen. Dus ik hoefde ook niet te vegen.
En het gedeelte van onze achtertuin wat bestraat is, is nu ook significant kleiner nu er een gazon van 12,5 m² in ligt. Maar het gaat vast goed komen.

Ik heb er wel aardig de pee in dat ik niet kan gaan moestuinieren, en ik weet nog niet zo goed wat ik nu met mijn zaailingen ga doen. Ik heb één courgetteplant alvast in een grote pot gezet, die mag het daaruit gaan proberen. En de rest? Geen idee. Daar ga ik me morgen wel even over buigen, want nu heb ik vooral een grote sip.

Maar hey, de laatste trompetbloem begint groen te vertonen, dus die heeft het in ieder geval overleefd.

Ik had al een tijdje een plannetje voor de voortuin als bijen-en-vlinderparadijs. Bij het huis kregen we twee grote hortensia's en twee kleinere, zo'n beetje de minst nuttige struiken ooit. Ik heb er volgens mij nog nooit een vlinder op zien zitten, maar misschien kijk ik gewoon niet genoeg naar die lelijke struik. De twee die voor de ramen stonden deden goed dienst tegen de inkijk tot we de gordijnen ophingen in ieder geval, maar ik wilde eigenlijk niet twee van die joekels van hortensia's voor het raam.
En ik wilde al helemaal niet een voortuin met rood split erin.
"Gewoon op Marktplaats zetten!" spoorde Johhny me aan. Je hebt natuurlijk geen idee wie dat wel toevallig nodig heeft, en als het gratis is kom je er misschien vanaf zonder met puinzakken vol rood grind naar het milieupark te moeten rijden zoals Marjolein ooit heeft gedaan met het split uit haar voortuin.

Het plan werd bekeken door DRG buddy Lorentz die door Tim naar de server was gelokt. Hij is hovenier en weet alles van planten. Hij raadde me aan het geplande lavendelhaagje langs de stoep te vervangen door Nepetha - kattenkruid. Dat is veel minder kieskeurig over het soort grond en is tevens een inheemse plant.
Ik wist wel dat ik een tuin met bloemen wilde voor bijen en vlinders, dus het is een mooie mix geworden. We gaan proberen om twee buddleja's (vlinderstruiken) voor het raam te zetten. Die moeten elke winter goed teruggesnoeid worden zodat ze mooi weelderig gaan bloeien. Lorentz heeft ook geholpen met het uitzoeken van de andere plantjes, en ik haalde inspiratie uit de lijst die de tuinman van Roos en Bram had opgesteld. Zonnehoed, ereprijs, duizendblad, vingerhoedskruid, en natuurlijk oost-indische kers. Ik weet dat duizendblad ook flinke wortelstokken kan aanleggen, maar dat is prima onder controle te houden. En noem me maar raar: dat vind ik van munt ook.

En dan vanuit de voordeur gezien links van het paadje hebben we nog een smalle strook. Daar staat bij de stoep een verwilderde forsythia. Die gaan we pas snoeien nadat hij helemaal aan het begin van de lente heeft gebloeid. Wederom een tip van Lorentz. De struik heeft dan de hele zomer om nieuwe takken aan te maken voor het komende jaar. Maar als ik hem tijdens de wintermaanden zou snoeien zoals je bij andere heesters doet, houd je niks van de pracht van de struik over. Omdat hij nu heel erg verwilderd is gaat het een bloemenzee worden komende lente!

Achter de forsythia, ietsje dichter bij de voordeur staan beide kliko's. Ze hebben een raar plekje van 1 grote grindtegel die net niet groot genoeg is, dus dat moet iets uitgebreid worden. Stoeptegels te over in de achtertuin, immers! Ook staat er een stronk van een oude hazelaar om het hekje vergroeid, die hoop ik dit weekend aan te pakken. De rest van die smalle strook wordt straks een haagje van Viburnum Burkwoodii, een zeer zalig ruikende heester met een hele lange bloeitijd. Wederom een tip van Lorentz.

Ik begon dit weekend met de voorbereidingen. Maandag was de kliko-du-jour grijs-groen. Hoog tijd dus om de hortensia's te snoeien zodat het gelijk met de recycling mee kon. Aan één van de twee grote hortensia's die voor het raam stonden zaten genoeg takken en verdorde bloemen om onze GFT helft van de kliko geheel mee te vullen.
Dus belde ik aan bij de buren, of ik wellicht ook in hun kliko wat mocht doen.
En toen ook die kliko helemaal vol zat met de verknipte stukken hortensia-takken, ging ik 's avonds verder door de kliko's die andere buren klaar hadden gezet voor de vuilnismannen de volgende dag te ontvoeren en ook met mijn groenafval te vullen. Omdat we een gecombineerde kliko hebben, dus half grijs, half GFT, heb je effectief nog maar een halve kliko ruimte. En ik had dus 4 halve kliko's nodig voor het snoeiwerk van die zondag!

Omdat mijn naaimachine bij de winkel is voor onderhoud en het prachtig weer was woensdag en vandaag, zijn Eisirt en ik aan de slag gegaan. Het allereerste wat moest gebeuren was een strook vrijmaken van het split, en het onderliggende worteldoek aan de kant rollen. En daarvoor moesten we de laatste bodembedekkers (die ook prima tussen het split zich hadden gewoekerd) eruit getrokken worden. Dat op zichzelf was al een flinke klus waar we het grootste deel van de woensdagmiddag mee zoet waren. Maar het is gelukt! De oude planten zijn gerooid (op een klein emmertje reserve na die in de achtertuin staat om terug te planten op een later moment) en de split-loze strook naast de voordeur van de buren was klaar.
Vandaag gingen we verder. Ik heb de smalle strook aarde omgespit om de grond vast wat losser te maken, en het split rondom de grote hortensiastruiken aan de kant geschept. Waar het eerst een dikke laag van bijna 5 cm was over de hele tuin wordt het nu steeds meer een hoop in het midden van de tuin. In oktober had ik al een strook langs het pad vrijgeschept om daar de tulpen in de grond te kunnen steken. En nu hadden we aan de andere kant van de tuin een strook vrijgemaakt voor de nieuwe hortensia-haag. Hopelijk komt er straks iemand van Marktplaats die het wel wil overnemen voor noppes. En anders, zo zei Eisirt al, komt er een container. Ik ben heel erg blij met die opmerking van hem, want dat maakt het een stuk makkelijker om straks verder te gaan met de plannen!

Nadat de eerste en grootste hortensia uitgegraven was heeft Eisirt zijn best gedaan om die enorme kluit in twee stukken te steken. Zo hebben we van twee hortensia's hopelijk drie hortensia's gemaakt. Op het hoekje stond al een kleintje, dus dat is de enige die niet verplaatst hoefde te worden. En de andere kleine hortensia kwam in delen uit de grond en was dus nog veel makkelijker te scheuren. En zo hadden we ineens zes hortensia's op een rij die de nieuwe hortensia-haag zullen vormen naast de voordeur van de buren. En hopelijk betekent dat ook dat buurmeisje Ella minder graag in onze voortuin op het raam zal staan bonzen om Kwibus zijn aandacht te trekken als hij in het raamkozijn in zijn mandje ligt te slapen.

Er was ook nog een restant van de blauwe regen naast de voordeur. Omdat we toch zo lekker met de spade in de weer waren hebben we daar de meeste wortels ook van uitgegraven. Dat ruimt lekker op. Die blauwe regen was al flora-non-grata omdat hij de overkapping boven de voordeur van de muur had geduwd, en als Johnny die heeft gerepareerd gaat dat niet nog eens gebeuren omdat een Wisteria met grootheidswaanzin alleen maar omhoog wil. De hele zomer heb ik elke poging die het deed om weer uit te lopen eraf gehaald, en nu is die enorme wortelstok eruit...
...en mijn moeder wil hem adopteren... Goed, we gaan zien of dat werkt. Het is in ieder geval het juiste jaargetijde ervoor.

Ik zat toch wel een beetje te twijfelen, want nu is het naast onze voordeur wel heel leeg. Misschien toch een andere klimmer planten, die we goed in toom houden?
Nee, toen bedacht ik me dat ik wellicht de Miscanthus uit de achtertuin daar neer konden zetten. Die wordt ook hoog en zal de witte afdekplaat die in het oude schoorsteengat naast de voordeur zit misschien wel mooi kunnen verbergen. Want net als mijn moeder vind ik het moeilijk om planten die ik niet mooi vind maar gewoon weg te gooien. Daarom mogen de hortensia's toch soort van blijven en krijgt zelfs een deel van de Miscantus een nieuwe kans op een nieuwe plek. En als die het niet redt....tsja.

De buurvrouw Maryam (moeder van Ella en Michael) vertelde dat ze dol was op hortensia's, dus ik ben blij dat ze in ieder geval positief is over deze verandering van onze voortuin. Want tja, een haag van hortensia's kun je op meerdere manieren interpreteren, inclusief 'hier heb je een barrière, blijf vooral weg'. Hopelijk is ze straks oprecht blij met de rij heesters. Ik zal ze wel goed moeten snoeien elk jaar, want ze staan best dicht tegen de erfafscheiding en het moet hen natuurlijk niet in de weg gaan zitten.
En zij was niet de enige, ook Riekie en de buurman van Riekie en de overbuurman uit Koerdisch Irak waren allemaal oprecht blij dat we zo bezig waren. De vorige bewoner had niet zo veel met tuinieren, zo vertelden ze ons vrolijk. "Is al jaren niks meer aan gedaan."

Ik overlegde ook even met de andere buurvrouw over de verstekeling: de voorgenoemde hazelaar die half om het ijzeren hekje heen zit gegroeid. Ze was het ermee eens dat die ook wel weg mocht, dus ik ga die zondag eens op mijn gemak met een zaag bewerken in de hoop zoveel mogelijk van de dikke stronken weg te halen zonder het hekje te beschadigen voordat ik de spade weer ter hand neem.

Wat een heerlijke vooruitgang! De hortensia's allemaal tijdens het holst van de winter verplaatst, wanneer ze het het beste kunnen hebben. Hopelijk gaan ze het allemaal overleven, want als je er zo zes op een rij hebt staan en er valt er eentje tussenuit moet je toch weer iets verzinnen voor ertussen.
Waneer het split weggaat? Geen idee, maar daar hebben we minder haast mee. In april de nieuwe tuin beplanten is net zo leuk als in maart, en mogelijk is het dan ook makkelijker om de planten te krijgen. Of voor mijn verjaardag te vragen! De grootste en tijds-afhankelijkste verandering is in ieder geval gedaan.

En omdat we twee middagen hieraan hebben besteed en beide middagen rond half vier stopten met de werkzaamheden, hebben we het oprecht niet al te snel gedaan en een beetje tijd genomen om onze arme lijven wat te ontzien. Welverdiende thee en chocoladekoekjes volgden!

Na een succesvol begin van mijn zuurdesemreis door de keuken is het inmiddels een beetje ingekakt. Een groot deel van het gebrek aan succes is ook zeker te danken aan de temperatuur. We krijgen de woonkamer maar mondjesmaat warm gestookt en Fornax houdt niet van 18 graden of lager. Ik bedoel, ik ook niet, maar ik kan onder een dekentje gaan zitten.

Als ik dus wil gaan bakken voer ik het moederdeeg en zet ik Fornax in het raamkozijn in het atelier. Die veel kleinere ruimte is heel goed warm te stoken. Als ik de verwarming ook maar een miniscuul stukje opendraai wordt de hele kamer echt heel fijn en warm. Daar mag Fornax lekker van genieten, en dan zie ik al snel dat ze groeit.

Inmiddels is het steeds maar gokken of het een beetje een goed broodje wordt. Ik ben er ook wel achter dat je echt pas deeg moet gaan maken als Fornax goed actief is. Als ze bijna niet gerezen is, hoef ik er niet eens over na te denken. En wanneer dat deeg dan voldoende gefermenteerd is om daadwerkelijk te gaan bakken, is een ander verhaal.
Het laatste broodje wat echt goed gelukt was, was met de special van Maerquin. Sindsdien is het allemaal maar een beetje mêh gegaan.

De belletjes zitten er nog steeds wel goed in, maar om het echt een goed geheel te maken is toch lastig. Ik overweeg nu om meer te kneden en dus meer gluten te laten vormen. Het insnijden van het bolletje deeg levert ook vaak een complete leegloop van het lucht in het deeg op. Heel frustrerend allemaal!

En ook leuk. Want hoe makkelijk het ook kan zijn om een broodje te bakken, als je een goed broodje wil bakken, zijn er ontzettend veel trucjes om te leren. Wat werkt in jouw keuken? Wat werkt in jouw oven? En wat vind je lekker?
We gaan gewoon door!

Oh ja! En ze hebben vandaag de as van onze kliko vervangen. Eén van de wieltjes bleef maar eraf lopen, en blijkbaar kun je bij de gemeente een reparatieverzoek indienen. Je hoeft er niet voor thuis te blijven, alleen te zorgen dat de desbetreffende kliko bij de voordeur staat. We hebben er niks van gemerkt, en hij rijdt weer als vanouds fijn!

Vrijdag trok ik aan de bel. Ik kon het niet meer hebben dat het altijd maar koud in huis was. Eisirt zit met een dikke wollen trui en een sjaal om zijn nek achter de PC, maar ik kon het maar niet warm krijgen. Pas als ik met een dekentje op schoot ging zitten had ik het enigzins warm.
Het helpt natuurlijk niet mee dat we nog steeds geen gordijnen hadden. Dus ging ik even zitten met Eisirt om het erover te hebben. Konden we alsjeblieft gordijnen op gaan hangen zodat we in ieder geval een laag lucht als isolatie tussen het koude raam en de (hopelijk) warme kamer zouden krijgen?

Dus we gingen vrijdag naar Ikea. Dankzij een stapeltje Welkom in de Buurt coupons reden we zelfs naar de Ikea in Breda voor € 10,- korting. We hadden de ramen opgemeten en bedacht welke maat gordijnen we moesten hebben en hoeveel.
We gingen eerst lunchen bij Ikea en gingen daarna de showroom in. Met een hele kar vol roedes, gordijnen, gordijnhaken en een rolgordijn kwamen we weer naar buiten. Ik had gekozen voor een 100% katoenen gordijnen, wel zo brandveilig en geen plastic.
We hadden 7 verpakkingen met gordijnen: voor het grote raam aan de voorkant van het huis, voor bij de openslaande achterdeur, voor de slaapkamer en voor het atelier. Bijna het hele huis dus!

Maar toen: het ophangen van de roedes moest maar even wachten. Op zaterdagochtend wilde Eisirt eerst makkelijker beginnen met het kleine rolgordijntje bij de achterdeur. Omdat het niet handig zou zijn als die aan de deur zelf zou hangen en zou gaan flapperen in de wind, wilden we het aan het kozijn hangen. Maar het kozijn stond alleen nog maar in de grondverf. Prima, dan mik ik er een lik verf tegenaan, kunnen we vanmiddag verder.
Toen de verf eenmaal droog was, probeerden we gaatjes te boren. Aan de bovenkant van de deuropening kwamen we echter niet de muur in. Daar was het beton toch echt te sterk. Het lukte ons zelfs om één 6mm boor helemaal krom te draaien. Knap hè!?

Tsja, daar hadden we dus toch een boorhamer voor nodig. Prima. We zochten op welke boorhamer goed zou zijn en reden naar de Gamma. Eenmaal daar bedacht ik me dat zo'n ding bij de Hornbach misschien wel goedkoper zou zijn, maar volgens de website hadden ze niet de boorhamer die wij op het oog hadden. Dus dan toch de Gamma in.
Hm, die van Black & Decker was iets goedkoper, maar op de Bosch kregen we bij registratie van de garantie 20 euro retour. En de accessoires van de Bosch waren beter: een volledig setje van 8 boortjes! Dan kun je inderdaad gelijk aan de slag. Inmiddels was het zaterdagavond en gingen we natuurlijk niet nog boren...

Zondag wel! Het rolgordijntje was zo geregeld nu we de juiste appratuur hadden, en 's middags ging Eisirt verder met de eerste roede van de woonkamer. We hingen een gordijn op, ik mat op hoeveel er aan de onderkant af moest, en knipte dat af (92 cm). Maar toen ik de rest van de gordijnen voor het woonkamerraam inkortte en die aan elkaar probeerde te zetten, bleek dat niet elk gordijn even lang was geweest. Bij de eerste 2 was er toch echt een verschil van 4 centimeter in lengte.
"Gelukkig zijn de ramen boven kleiner." zei Eisirt geruststellend. "Dus deze kunnen we eventueel voor de slaapkamer gebruiken."
Ik had er al flink de pee in. Het duurde allemaal al eindeloos want oh ja, natuurlijk hebben we eerst al deze gordijnen eerst gewassen (op 30 graden, conform de wasinstructie) zodat het later niet nog vreselijk krimpt en je zoom te kort wordt. Daarna moest ik nog proberen om ze kreukvrij te krijgen, maar omdat het 100% katoen is was dat nog niet heel makkelijk.

En vandaag ben ik dus bezig met 4 nieuwe gordijnen voor de woonkamer. Ik heb ze nu opgehangen en ben van plan om uitvoerig veel spelden erin te zetten op de gewenste zoomlengte. Daarna mogen ze er allemaal weer af, meet ik de gewenste zoom op, knip en zoom ik ze, en kunnen ze weer opgehangen worden.

Maargoed, er hangt nu iets, hopelijk is het vanavond ook op de juiste lengte en als het dan rond de feestdagen flink afkoelt, hebben we in ieder geval iets meer isolatie.
Aan de voorkant van het huis tenminste, want de gordijnen aan de tuindeuren hebben we nog niet opgehangen.

Ik had het atelier nog niet teruggebracht in werkende staat omdat het grote open vloeroppervlak het perfecte excuus was om een viertal cloaks uit te knippen. Ik begon met eerst een rondje poetsen: de vloer stofzuigen en dweilen (Kwibus had een oepsje gemaakt, dus het moest even echt goed schoon worden!) Omdat de vloer even moest drogen kon ik gelijk verder met de benedenverdieping stofzuigen en de wc en keuken dweilen.
Het droogde niet hard, dus maakte ik van de gelegenheid gebruik om de zolder op te ruimen. Ik was niet helemaal tevreden met hoe de stoffen ervoor lagen, dus ik pakte de looplamp en ging nog even wat dingen verschuiven. Kwibus ging gezellig mee, want dat deel van de zolder is normaal gesproken afgesloten en hij mag daar alleen rondsteerten als ik erbij ben.

Nadat de vloer opgedroogd was, de stoffen opgeruimd waren en Kwibus weer van de zoldertrap naar beneden sjokte, kon ik verder. Tijd om cloaks te knippen. Er waren inmiddels twee kleuren uitverkocht dus die moest ik bij knippen.
Het is nog altijd niet mijn favoriete klusje om de cloaks op de vloer van het atelier te knippen, maar daar is even niks aan te doen. De kniptafel staat in de schuur en alhoewel Lujoun en Lukas daar vorige week geweldig veel licht hebben bijgemaakt, staat de kniptafel ook nog steeds vol met allerlei klusspullen. Fijn dat we er heel snel en makkelijk bij kunnen, maar onhandig als je de kniptafel wilt gebruiken voor je stoffen.

Terwijl ik daar zo op de vloer bezig was, lag ik met mijn neus zo'n beetje op plint-hoogte en ik begon me steeds meer te ergeren aan de oranje-bruine plint onder de verwarming. Tsja, en hoeveel werk is het nu eigenlijk om drie meter plint te schilderen? Het hoefde niet heel netjes of mooi te zijn, het hoefde alleen wit te worden. Stukkie tape op het laminaat plakken, losjes opschuren, St.Marc en een likje verf. Zo gepiept, toch?

Dus hop, naar de schuur. Een pot Flexa 9010, een schuurblokje en een stukje schuurpapier, een kwast, een oud krantje om de pot op te zetten en een rol afplaktape. Ik kon aan de slag.
En omdat ik toch zo lekker ambitieus bezig was, kon ik net zo goed ook de plint onder de verwarming in de slaapkamer meenemen. Die was donkerbruin en alhoewel ik daar nog niet zo erg met mijn neus op de plint gedrukt werd, was dat een kleine moeite.
En ja, tijdens het witten van de slaapkamer en het atelier heb ik erover gedacht om die twee plinten ook te doen, maar ik had er toen geen zin en geen puf meer voor. En ik kon er prima mee leven als ze bruin bleven. Echt waar!
Kijk maar eens hoe goed dat gaat...

Dus ik ging aan de slag. Ik haalde het schuurpapier over beide plinten en plakte de vloer af. Ik liep naar beneden om een emmertje met St.Marc te maken en pakte een oud sponsje en handschoenen om mijn handen te beschermen van de enorm ontvettende kracht van St.Marc.
Oh ja, de pot verf moest nog open. Even kijken, daar hadden we een platkopschroevedraaier voor gekocht. Dus ik liep weer naar de schuur maar ik kon die specifieke schroevedraaier mooi niet vinden. Dan maar eentje uit het Ikea setje, die kan het vast ook.
Oh ja, een roerhoutje. Weer terug naar de schuur dan maar.
Ik haalde de deksel van de pot verf en roerde enthousiast de verf door. Ik doopte mijn kwast in de verf, schoof de krant met de pot verf opzij, en trok een heel wit spoor op mijn laminaat.
Potverdrie, wat is dat nou? Blijkbaar had ik té enthousiast de verf doorgeroerd, was er een dikke klodder verf op het laminaat gevallen, en had ik daar mijn krantje doorheen gehaald. Zucht. Krantje openvouwen dat de onderkant verf-vrij op het laminaat lag dan maar.
En ik liep dus wéér naar de schuur (dit is een beetje een thema aan het worden...) om een oude lap te halen, vulde een klein emmertje met koud water en boende het laminaat schoon. Gelukkig is het wateroplosbare verf!

En toen kon ik tenminste echt aan de slag. Het was uiteindelijk maar goed dat ik een lapje en water had gepakt, want natuurlijk kon ik niet zo netjes schilderen als gehoopt. Maar het schilderen zelf was een peuleschil.
Omdat het natuurlijk twee donkere plinten waren zal het nog een tweede laagje nodig hebben, maar dat kan ik dan mooi morgen even doen. Ik sloot de pot verf met een hamer, schoof het emmertje met de lapjes en de krant met de verfpot naast de wasmand, en ging beneden mijn overwinning op de plinten vieren met een welverdiend kopje thee.

Lujoun had beloofd om ons te helpen met het ophangen van de lampjes. Echt geweldig lief, want dat had initieel niet in de offerte gestaan. Zaterdag kwam hij langs met Lukas om dat voor ons te regelen. Ik zag er vooral tegenop omdat er boven allemaal gipsplaten plafonds waren, en ik niet helemaal wist hoe ik daar veilig een lamp tegenaan kon schroeven.

De eerste taak waren de twee muurlampjes in de eetkamer. Na een redelijk korte zoektocht waarbij ik vooral lelijke chinese troep bij dropshippers vond, kwam ik uit op een Tsjechische website (een heel stuk vertrouwder, en EU wet- en regelgeving!). Pagina na pagina aan lampjes. Nou, als daar niks tussenstond...
Ik vroeg Eisirt even mee te kijken en alhoewel ik initieel een kandelaar-achtige wandlamp misschien wel mooi had gevonden, wees Eisirt een scheepslamp aan. Of iets wat daarop leek. Die ging het worden. Hoera, Eisirt heeft een mening, laten we dat vieren! En ja, ik vond het ook mooie lampjes. Een heel stuk beter dan alle moderne, karakterloze lampjes wat gewoon een vierkantje is waar licht uitstraalt. Bah, saai!

Ze hingen ook de plafondlampen in het hele huis op. Ik had hele simpele plafonnières van Philips gehaald met LED verlichting erin, want in het appartement waren we met vier lampen wel klaar - en die hadden de verhuizing niet eens allemaal overleefd.

Ik had zelfs een plafonnière bij de lokale kringloopwinkel gevonden, met het peertje er nog in, voor € 7,50. Die had ik zelf geprobeerd op te hangen, maar dat was niet gelukt. Waar in Eindhoven het nog een prima optie was om de schroef van het vierkante afdekplaatje te gebruiken om ook een lampje mee op te hangen, ging dat hier gewoon helemaal niet lukken. Uiteindelijk hing de kringlooplamp aan de elektriciteitsdraden... en Lujoun beloofde dat hij er wel even naar zou kijken.

De mooie buitenlamp hingen ze ook op: een sierlijk model met bewegingssensor waar ik nog steeds heel erg blij mee ben. En in de schuur hingen ze een grote LED-balk op zodat er ook achterin de schuur, bij de fijne kniptafel, voldoende licht zou zijn.
Voor de uitbreiding van het licht op zolder moest hij terug komen, zei Lujoun. Die constructie moest gewoon even herzien worden, want wat er hing was niet echt veilig. Het kon wiebelen, zo liet hij ook al zien. Niet iets om ons heel erg druk over te maken, want die aansluiting kon vanaf de overloop helemaal uitgezet worden. Maar wel iets wat hij nog moet aanpassen voordat ook daar een extra LED-balk opgehangen kon worden.

Het huis ziet er al zoveel meer 'af' uit met alle lampjes aan het plafond! En wat hebben we ook echt bakken met licht nu. Het is bijna teveel licht, maar daarvoor hebben we gelukkig ook nog schemerlampjes en kaarsjes om het iets gemoedelijker te maken.

Vannacht heb ik gedroomd van de styling van de wc. Van alle kamers wellicht de minst interessante kamer om te pimpen, maar ach. Ik droomde dat mijn moeder langs was gekomen en dat ze een aantal suggesties achter had gelaten op de wc. (In ieder geval met meer smaak dan haar "Don't do coke in the bathroom" kaart waar ze eerst mee aan kwam zetten.)

Toen ik in mijn droom naar de wc ging zag ik daar ineens twee metalen platen met een interessant motief staan, en waren er lange banen van licht petrol behang opgehangen (maar nog niet aan de muur geplakt). Achtergelaten als een kadootjes van mama.

En nu heb ik gewoon ineens inspiratie om de wc te pimpen...
Behang op een WC is misschien niet helemaal een slimme keuze, maar de kleurcombinatie van een licht petrol behang met geometrische print bij de donker petrol tegeltjes was wel echt mooi. Ik zal er mijn gedachten eens over laten gaan. Misschien dat we het kersverse stucwerk in de WC een lichtere kleur petrol kunnen geven en dan iets kunnen doen met lichte houten plankjes ofzo. Ik denk dat dat best mooi kan zijn.

Nu de keuken helemaal was afgerond was het ook tijd om de restantjes even terug te brengen naar de Ikea. De installateurs van InteriorFix (fijne kerels!) hadden ons al geadviseerd om wat ze niet nodig hadden gehad gewoon terug te brengen. Niet alleen een enkele lade, maar ook twee ijzeren profielen en wat kleinere prutjes die over waren.
Bij het installeren van het definitieve werkblad had Eisirt de vraag gesteld over de afvoer: is het een andere maat dan die van de tijdelijke afvoer? De tijdelijke spoelbak was ook gewoon prima werkzaam geweest, maar er was voor de definitieve spoelbak (die qua omvang echt een tikje groter was) ook een nieuwe afvoer meegeleverd. Maar volgens de heren was het precies dezelfde maat. Tsja, en moet je dan een afvoer die nog maar 1 maand in gebruik is gelijk maar weggooien omdat er ook een spiksplinternieuwe was geleverd? Wat een onzin!

En zo gingen we zaterdag naar Ikea toe met een klein doosje spulletjes, inclusief die spiksplinternieuwe afvoer die toch niet echt nodig was geweest.
De dame bij de retouren stond ons zeer vriendelijk te woord en scande alle streepjescodes. Over die ene lade die over was gebleven kon ze ons vertellen: die worden per 2 geleverd, dus als je er 3 nodig hebt voor de keuken houd je er inderdaad 1 over. Pfff, die gaan we niet bewaren voor het geval dat...
Ook het koolstoffilter voor de afzuigkap en de grote ijzeren profielen konden retour. We prezen Interiorfix de hemel in en vertelden dat dit al onze tweede Ikea keuken was. Zo fijn allemaal! En de dame bij de klantenservice vertelde ons dat ze het heel fijn vond om een positief geluid te horen tussen alle kommer en kwel retouren.

En het totaal? € 188,- retour! Kijk, dat is nog eens een ritje naar Ikea waard.
Ik trakteerde Eisirt op lunch: hij koos een panini mozarella-tomaat en een broodje kip uit, en ik ging (zoals wel vaker bij Ikea lunch) voor een broodje roomkaas waar ik zelf twee plakjes zalm op toevoegde. Mjammie!

Op terugweg namen we de toeristische route via Boxtel naar huis. De A58 in oostelijke richting werd opnieuw geasfalteerd en was dus afgesloten, maar dat mocht de pret niet drukken. Ook al hebben we niks gekocht (het was niet op voorraad of we moeten eerst kijken hoe de schuifdeuren van de Pax er ook alweer uitzien voordat we daar een andere deur bij kopen) was het toch een hele geslaagde dag.

Toen ik met een zucht op het bed plofte, hoorde ik iets kraken. Ook zat ik ineens iets lager dan verwacht. En jawel: de schroeven die de stalen centrale balk die de twee lattenbodems in het midden ondersteunt, waren uit het voeteneind geknald.
Nu is het Malm bed van Ikea al eens eerder kapot gegaan. Toen was het één van de zijbalken: het triplex was gebroken en de schroef die de zijbalk aan het hoofdeinde vastmaakte had ineens niets meer om aan vast te zitten. Een timmerman heeft het toen gerepareerd door vier hoekprofielen te gebruiken om de beide zijkanten met het hoofdeinde en het voeteneinde te verbinden. Iets van acht schroeven per hoek. En ik meen me te herinneren dat hij toendertijd al waarschuwde dat dat de laatste reparatie zou zijn die het bed ooit kon hebben. De eerste, maar ook de laatste...

Met de verhuizing hielden we er dus al rekening mee dat het bed, als het eenmaal uit elkaar was geschroefd voor de verhuizing, daarna niet zomaar meer in elkaar kon. Die eerste nacht hebben we er geen eens puf voor gehad, maar de dag erna lukte het ons wonder boven wonder om alles weer in elkaar te schroeven. Phew. Een nieuw bed is duur, en dat was niet een uitgave wat we er op dat moment bij konden hebben.

Maar nu lag de centrale balk van het bed op de grond bij het voeteneind. Omdat Eisirt door zijn rug was gegaan en ik geen puf had die avond om het te repareren, hebben we toch gewoon in het bed geslapen. Dan heeft het voeteneind maar een dipje, hoe erg kan het zijn?
Ik heb er vrij onrustig van geslapen, en alhoewel ik in het verleden prima op een boot kon slapen werd ik van een schots en scheve lattebodem toch wel redelijk zeeziek en was het een onrustige nacht. Het bed hoort niet zo te liggen!

Dus gingen we vandaag langs de Gamma één van de ontsnapte schroeven. De jongeman achter de balie mat hem op en vertelde dat de 5mm dikte van de schroef (na dat even geGoogled te hebben) overeen zou moeten komen met een M5 bout. We hadden namelijk bedacht dat we de twee schroeven prima konden vervangen door twee bouten en twee moeren. Die konden dan dwars door het voeteneind gestoken worden, waardoor het voldoende grip had op het voeteneind. Ja, er zouden dan twee bouten zichtbaar zijn aan de buitenkant, maar dat boeide niet. Want een nieuw bed is duur!

Het voeteneind was 5 cm breed, dus uiteindelijk gingen we (omdat er geen M5 bouten waren) voor een M6 bout van 6 cm lang en bijpassende moer. Gelukkig konden we deze afwegen op een weegschaaltje en hoefden we er niet gelijk 20 te kopen van elk. Voor anderhalve euro waren we klaar.
De schroeftol met een boortje kwam niet door het voeteneind heen dus pakte ik de Black & Decker boormachine die ik voor mijn verjaardag had gekregen. Vanaf de binnenkant en het uitgescheurde schroefgat boorde ik zo goed en kwaad als het ging door het voeteneind heen. Daarna de bout erdoor, de ophangplaat voor de balk eraan en dan de moer. Dat ging beter dan verwacht -- ik zag het al gebeuren dat de moer tever uit zou steken en het allemaal toch niet paste maar dat viel mee.

Het terugplaatsen van de lattenbodems was een groter probleem. Vanwege de hoekprofielen konden ze niet makkelijk weer terug in het bed vallen. Ze moesten tegelijkertijd tegen elkaar aan geduwd worden, voor ik ze in het bed liet zakken. Bij het voeteneind was dat eenvoudig, want er was plek genoeg om te staan, maar aan het hoofdeinde moest ik ver buiten mijn macht reiken om het voor elkaar te krijgen. Gelukkig lukte dat toch ook, en konden daarna de matrassen weer op het bed, en het bed met schone lakens weer opgemaakt worden.
En pas daarna bedacht ik me dat Eisirt had gezegd dat er nog een washer tussen had gemoeten om de krachten een beetje te verdelen. Tsja. Dat doen we dan later wel ofzo.

Misschien dat dit dan toch de allerlaatste reparatie van het bed zal gaan zijn...
Eisirt zat al redelijk in de rats, want 'zulke lange bedden maken ze niet meer'. Ik heb hem er maar even op gewezen dat we voor de verhuizing bij een beddenzaak wel degelijk bedden van 210 en 220 lang hadden gezien, en dat het alleen Ikea was die geen langere bedden meer hadden. Maar dat was hij vergeten.
Enfin, het bed is weer gemaakt en heeft nu studs. Wat een punk! (ofzo)

Terwijl Eisirt ons bed opzocht na zijn nachtdienst, ging ik op zolder aan de slag. Hij slaapt in principe overal doorheen behalve wegwerkzaamheden en klussers, maar toch deed ik heel voorzichtig. De houten vloer op zolder piept en kraakt nog wel eens, en ik wilde de stoffen uitzoeken.
En dat zijn er véél.
Ik maakte wat ruimte om mijn kont te keren en trok een deel van de stoffen van de kant af en begon te sorteren. De wol moest helemaal vooraan komen te liggen zodat ik er makkelijk bij kan. En dat waren best een hoop rollen. De 100% wol vooraan en de dunnere varianten onderop, zodat die de grote doos die de opening tussen voorzolder en opslag af kon dichten. Daarna de wol blends en de mysterie-wolletjes. Uiteindelijk had ik alle stoffen onder het schuine dak aan de kant en kon ik dingen op hun nieuwe plaats terugleggen. Na de wol kwam de katoen keper en poplin, daarnaast de linnen. Omdat ik vanuit Plan-B al een deel van de linnen (met verlies) had verkocht waren dat niet zoveel rollen meer. Achterin kwamen de rollen waar ik niet zoveel mee ging doen. Een bloemige impulsaankoop waar ik misschien nog een dans-rok van ga maken. Een viscose met een geborduurde rand. De ribfluweel die ik van een collega had gekregen.

Uiteindelijk lag het allemaal best netjes. Tijd voor de andere kant van de zolder. Daar stonden legio opbergboxen allemaal door elkaar, en onder het schuinste deel van het dak waren de blauwe krokodillenbakken waar normaal gesproken de cloaks inzitten. Na Fantasy Court had ik zoveel mogelijk in de bakken gepropt in plaats van te sorteren op kleur. Tijd om dat weer recht te trekken. Want hoeveel cloaks had ik eigenlijk nog op voorraad? Ik schreef gelijk een lijstje. De zes bakken met cloaks (2 kleuren per bak) gingen naast het kledingrek tegen de muur.

Kwibus mocht bij hoge uitzondering 'me helpen'. Normaal gesproken is het achterste gedeelte van de zolder afgesloten zodat de katten niet zomaar bij de stoffen kunnen, maar omdat ik er nu bij was mocht hij ook rondsnuffelen. Hij liep rond als dr. Livingstone, met een langzaam zwiepende staart. Hij wurmde zich tussen dozen door en onder het schuine dak. Soms paste het nét niet. Hij was lekker bezig.
Ik stapelde de doorzichtige opbergboxen zo dat ik de labels goed kon lezen en ze ook eenvoudig kon pakken als ik ze nodig had. De ritsen onderop, want die gebruik ik bijna niet, en de bakken met lapjes tricot, katoen, restjes wol en linnen bij elkaar. Zo werd het een heel stuk overzichtelijker. Ik vermoed dat er zelfs plek is voor de archiefkast met patronen als ik het kledingrek nog ietsje anders neerzet.

Een grote doos met kussenvulling aan de strekkende meter nam ik mee naar beneden en ik appte Claire of zij daar wat mee kan. Dat kon ze wel. Na de lunch fietste ik even haar kant op om hem te brengen. Het was een eenvoudige fietstocht, even het kanaal oversteken en dan was ik er al bijna. De doos was groter dan een verhuisdoos maar dat ging prima op de fiets met een spin eroverheen. Ze gaat er een kattenkussen van maken voor haar jongens, dus dat wordt goed gebruikt. Ik heb voor mijn eigen quilt-dingetjes nog een bijna volle rol met tussenvoering, dus ik zit niet ineens zonder. Oh ja, ik wilde dingen opmaken. Misschien zelf ook nog een paar kattenkussens bedenken. De vensterbank is er breed genoeg voor.
En ik haalde mijn hexjes quilt naar beneden. Misschien zijn die twee projecten te combineren...? Een volledige quilt gaat het vast niet worden, maar we kunnen zien.

Ik kon ook nog eventjes wat gamen en maakte om vijf uur een wandeling. Yay! Dat was in ieder geval gelukt. Bij de Stokhasselt langs het hoogspanningsstation en dan via de Sibeliusstraat weer naar huis. Al met al een half uurtje, dus misschien als ik het opbouw kan ik dat ook als hardloop-route gaan proberen want dat lijkt me een kilometer of drie te zijn.

Nadat ik thuis kwam ging ik aan het eten beginnen. Ik had een recept voor een kruidige bloemkoolschotel met kaas en kookroom uit de oven. Omdat ik alles met de deksel op de ovenschotel prima kon schudden (voordat de kookroom erdoor zat) zakten de stukjes nog iets strakker tegen elkaar en paste het perfect, en ik zette het in de combimagnetron voor 35 minuten op een stand die "traditioneel bakken" heette.
Maar na 35 minuten was het nog helemaal niet gaar! De bloemkool lag bovenin en ook al had ik die best in dunne reepjes gesneden, was die nog bijna helemaal rauw. Ook de aardappel die toch in de kookroom had gelegen was nog niet gaar. Grom. Ik heb al een haat-haat verhouding met de combimagnetron omdat de OK knop het niet doet, maar dit maakte de betrekkingen niet beter. (Maandag komt de monteur.)
Ik schoof de schotel dan maar in de magnetron, en met veel moeite om de OK knop zijn werk te laten doen kregen we het eten soort van half gaar. Met een beetje meer bite dan echt lekker zou zijn.
Toch wil ik het recept best nog een keer proberen. Ik had een eigen garam masala kruidenmix gemaakt zonder chilipeper of kruidnagel, en met komijn, korianderzaad, kaneel, gember en knoflookpoeder en dat maakte het in ieder geval een bijzondere smaaksensatie. Het kliekje gaan we vanavond nog opbakken in de hoop dat het dan wél gaar wordt. Een goed excuus voor meer kaas erover in ieder geval.

's Avonds vroeg ik Mco of hij zin had in nog meer Dead by Daylight. Dinsdagavond hadden we ook DBD gespeeld en ik kon wel wat afleiding gebruiken. Omdat D&D afgelast was door de DM zat Brasak er ook gezellig bij. Precies de gezelligheid waar ik even naar op zoek was.