Maerquin 55 - Klap van de Molen
Oct. 28th, 2025 11:19 am![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzWe beginnen het weekend in Tilburg, waar zowel Tim als Bram eerst bij ons langskomen. We mogen pas laat het terrein op, dus we kunnen nog even overleggen voor we die kant op gaan. De rit naar Oosterhout is maar kort, en ik carpool met Bram met onze kratten terwijl Eisirt met bolderkar bij Tim in de auto zit. We claimen onze favoriete slaapzaal, die voor NPCs gereserveerd blijkt te zijn, en wijken dan uit naar de grootste slaapzaal met veel open vloer die helaas luiken voor de ramen mist. Ach, eind oktober zal dat niet zo'n groot probleem zijn.
Voor tijd-in laat Giebretius ons weten dat hij zijn tas bij ons heeft gelaten, terwijl hij undercover gaat bij de Rozers. Niet lang nadat we aankomen bij het landhuis van Leenheer Georg van Molenbrug is Gieb alweer terug. We hebben niet eens tijd gehad om zijn tas te bekijken, maar ach. Die knul heeft vast geen geheimen voor ons. Niet dat hij ons vertelt wat hem is overkomen tijdens zijn geheime missie...(zucht)
Bij het landhuis worden we geweerd door de lokale wacht. We zijn eigenlijk niet welkom. Na wat geharrewar komen we erachter dat de Leenheer al 6 maanden dood op zijn stoel zit. Dit feit is verborgen gehouden voor iedereen, inclusief zijn vrouw die negen maanden zwanger is. Niet lang nadat het nieuws van de dood van de leenheer bekend wordt, komt zijn bastaardzoon Robert langs: die wil gelijk aanspraak maken op de titel. Hij is een daadkrachtige jongeman, die niet heel vriendelijk is. Later die avond komen we erachter dat er nog twee bastaarden zijn: Patrick en Wilhelm.
Zaterdag:
Boeren vallen het landhuis aan, onder leiding van Robert. Salima en ik proberen hem te sussen maar worden al snel in de rede gevallen / overruled door Vincent. Ondanks de verwoede pogingen om het te sussen escaleert de boel als Raven een baksteen naar haar hoofd gegooid krijgt en in een Rode Waas gaat. Ik stuur haar naar haar kamer, maar zij valt mij ook aan en er vallen toch twee doden bij de boeren.
Ik heb kruiden gezocht maar niet zo heel veel gevonden. De gagel die ik wel vind kan ik aan Raava verkopen.
Kort daarna geef ik mijn blauwe steen af aan Leshan om de Docent te helpen met het bevechten van demonen. Eigenlijk wilde ik mijn steen niet kwijt, maar dit is toch wel een heel goed doel. Leshan geeft mijn steen aan Pollux die de steen op één of andere manier bij de Docent kan krijgen. Als Pollux kort daarna vraagt of ik nog een blauwe steen heb word ik boos. Ik wijs hem erop dat hij zojuist mijn steen van Leshan heeft gekregen en dat hij wel eens dankbaar mag zijn. Hij verontschuldigt zich uitvoerig en zegt dat hij bij mij in het krijt staat.
Dieter en ik worden ontboden bij de docent. Ik bekijk de tekeningen op zijn tafel en zie dat de brug tussen de droomwereld en de wereld van de stervelingen ook verbroken is. Dat is best bijzonder, want onze hele familie droomt over een zomerse dag met krekels, en een zonnetje wat tussen de bladeren door schijnt.
De docent drukt ons op het hart dat we iets met de rode kaars moeten doen die we hebben meegenomen van de kaarsenmakerij. En benadrukt daarna dat we eigen wil hebben, maar dat het hem toch wel interessant zou lijken om er iets mee te doen.
Ik roep de hulp in van de Magos, Parisu, en hij bekijkt de rode kaars eens goed. Hij probeert mij ook te laten zien, iets met 'leerlingen' enzo, maar hij krijgt een hartaanval en het enige wat ik aan de kaars kon zien was wat ik in mijn dromen ook al had gezien. Ik geef hem in ieder geval 'een kusje erop', en daarna snellen andere avonturiers toe om hem verder te genezen.
De bisschop instrueert mij om te kijken of ik de Tayeren over kan halen om trouw te zweren. Ik spreek één van hun dames aan. Zij zoeken naar een plek waar zij hun belangrijke boom kunnen planten en ik zeg toe dat ik daar mijn best voor zou doen, maar houd de toezegging vaag. Volgens mij is dat hoe diplomatie werkt: net doen alsof je iets belooft zonder ook daadwerkelijk iets te beloven.
Na het eten moeten we een steentje trekken uit een pot, en mensen met een groen steentje moeten deelnemen aan de vergadering om te bepalen wie de nieuwe leenheer gaat worden. Ik heb er weinig zin in en kreun als ik daadwerkelijk, net als Fedor, Fons, Salima, Eewoud en Steyn een groen steentje trek. Uiteindelijk zitten we met acht mensen en een gnoom aan de vergadertafel. Eén voor één lees ik de brieven voor die leenheer Georg aan zijn bastaarden schreef. Elke brief vertelt iets over de zoon in kwestie. De daadkracht van Robert, de toewijding aan Ranaa van Patrick, en de besluiteloosheid van Wilhelm die het liefst elk probleem van alle kanten bekijkt. Na elke brief spreken we met de kandidaat in kwestie zodat we hem aan de tand kunnen voelen.
We doen een eerste stemming. Vijf voor Robert, drie voor Wilhelm, en één onthouding. Daarna gaan we overleggen. Een aantal mensen delen hun mening. Ik wijs uit dat de drie heren allemaal nog maar net volwassen zijn, en vrijgezel. Zij zullen ook een vrouw moeten vinden om erfgenamen te maken, en een sterke vrouw die Wilhelm aanspoort of Robert tempert zou nog wel eens het verschil kunnen maken. Patrick vond dat niet zo belangrijk, maar zou het wel doen 'omdat het nou eenmaal moet'.
Salima licht nog een stukje van de sluier op. Ze mocht er niets over vertellen, maar Theehuis de Oase wilde wel een romantische thee voor twee organiseren voor een jongedame van stand en een bepaalde sterke kandidaat.
Het duurde bij Fons en Fedor erg lang tot het kwartje viel - zo lang zelfs dat ik luidkeels uitriep "Echt, heb je nú pas door wie zij bedoelen?!" toen ze dat uiteindelijk doorhadden.
Maargoed, als Vrouwe Meike inderdaad geïnteresseerd is in Robert, kan ik me zo voorstellen dat zij hem wel op kan voeden. Mensen onderschatten haar omdat iedereen maar naar de jonge baron kijkt, maar dat moeten ze vooral niet doen. Meike heeft ook genoeg in haar mars!
We stemden nog een keer, en met de nieuwe informatie werd de uitkomst bijna unaniem: 8 voor Robert en 1 stem voor Wilhelm. Patrick kreeg geen stemmen.
En we spraken af dat er een net verslag opgesteld zou gaan worden voor de baron, zodat die kon bepalen of hij het met ons advies eens was.
Tijdens de vergadering had ik wel iets meegekregen van een opstootje, dat blijkbaar degene die Nadia Voets vergiftigde was opgepakt. Willem praatte me bij: het was de troonopvolger van de Tayeren. Zij had bekend en werd voor het misdrijf verbannen. Maar Willem had een mooie oplossing gevonden: als zij, haar bloedlijn en haar stam eeuwige trouw aan de baron zouden zweren, hield hij haar bekentenis in zijn boek en werd het niet openbaar.
Willem, Mikhail en Steyn gaan naar de Schoot der Goden, Dieter komt niet veel later een lantaarn halen omdat Steyn is verdwenen. Daarna is Mikhail kwijt, maar zijn grote zwaard is nog gevonden. Ik pak het zwaard en trek het bos in, achter hem aan. Alsof ik geen betere dingen te doen heb dan achter een jonge Ranaa priester aan te lopen die mij niet ziet staan. Ik ben toch geen avonturier!
Ik volg een half-elf (echt, waarom!?) het bos in, maar het lijkt wel alsof we aangevallen worden door het bos zelf: giftige padden, striemende takken en zelfs een of ander brandend iets. Uiteindelijk moeten we omkeren. Ik strompel terug richting het landhuis, waar Willem me opvangt en terugbrengt naar een stoel. Ik kots onderweg nog een paar keer, maar het gif blijft verder werken. Uiteindelijk moet Raven me helpen met een aderlating en een bloedtransfusie.
Als ik weer bijkom staat de bisschop bij mij en ik kan haar het goede nieuws vertellen dat de Tayeren trouw hebben gezworen aan de baron. Ik ben nog niet helemaal helder, dus veel meer dan een gemompeld: "Het is geregeld met de Tayern. Ze hebben trouw gezworen aan de baron;" komt er niet uit. Willem licht de bisschop verder in. Ze lijkt het niet helemaal eens te zijn met de methode, maar ik benadruk dat we wel hebben gekregen wat we wilden.
Ik praat ook nog even met een van de vrouwelijke Tayeren. Blijkbaar zijn de baron en de verbannen dame verliefd op elkaar. Huh.
Als Mikhail terugkeert uit het bos met wilde verhalen over dat hij een weerwolf zou zijn, vragen we Lyanna en hem even apart en lichten we ze in over ons geheim...we zijn meer dan we lijken. Het is fijn om deze mensen ook in vertrouwen te nemen, want verder weten alleen Giebretius en de bisschop van onze familie af.
Ook komen er ondoden en herauten op bezoek. De herauten zeggen dat als wij allemaal trouw zweren aan koning Deomé, de ondoden aanvallen zullen stoppen. Slechts een paar mensen roepen mee met het 'Leve Koning Deomé!' -- niet genoeg. Uiteindelijk volgt er een groot gevecht waarbij de ondoden door de ramen van het landhuis breken en ze teruggevochten moeten worden.
Zondagochtend
Huishoudster Olivia is de kok aan het uitschelden, wat natuurlijk niet kan. Ik wijs haar terecht en spreek haar streng toe. Helaas verspreek ik me en komt Olivia erachter dat de baron zich voordoet als 'Jos'. Ze raakt er maar niet over uitgepraat, en wil gelijk de zijden lakens pakken. Mijn tegenwerpingen dat 'leven zoals het gewone volk' wel goed is voor die jongen lijkt ze helemaal niet te horen.
Robert staat erop dat hij de brieven weer terugkrijgt, en Willem pulkt een zegel van één van de brieven, kopieert ze, en daarna halen we ze door de koffieprut. Ik geef de brieven terug met een verontschuldiging. "Ze waren op tafel blijven liggen, en ik vond ze in de vuilnis... blijkbaar heeft een bediende ze weggegooid."
Ook lees ik de verklaring van de Raad van Negen voor dat onze keuze op Robert is gevallen, en dat dit ons advies aan de baron is. Patrick laat mij niet eens uitpraten en stormt weg. Zo gauw ik klaar ben begint Robert gelijk met mensen ontslaan, noemt een van de aanwezige wachters een heks, en roept snelrecht uit.
Dieter slaat de handen ineen: nu is het tijd voor de tabbaarden. Een leenheer, en zeker een aspirant-leenheer, heeft hier namelijk het mandaat niet toe. Dat is een taak voor de inquisitie!
We gespen snel onze degens en tabbaarden om, en gaan erachteraan. We ondervragen de wachter, die ook Robert een heks noemt. Na een kort verhoor waarbij Willem zijn dolk onder de nagels van de wachter steekt, brengen we hem terug naar de voortuin van het landhuis. Hier moeten getuigen bij zijn. De wachter herhaalt zijn beschuldiging dat Robert een heks zou zijn niet, en wij vragen hem om zijn laatste woorden. Na een knikje van Willem, onthoofd ik de wachter en passen wij snelrecht toe.
De aanwezige avonturiers staan ons aan te gapen. Salima, Raava en de andere Mezzaida vragen voorzichtig wat dit nu weer is. Ik vrees dat hiermee, met dit 'bedrog' - ons geheim - onze vriendschap misschien wel ten einde komt. Ik hoop het niet.
Patrick keert terug met een groep gewapende devote volgelingen. We proberen hem tot kalmte te manen maar dat werkt niet. Na een kort gevecht komt de bisschop op de proppen en zij weet hem wel te kalmeren.
Uiteindelijk spreek ik de drie broers streng toe. Ze lijken te luisteren maar ik weet vrij zeker dat ze toch wel hun eigen plan gaan maken. Robert lijkt in ieder geval toe te staan dat Wilhelm aan zijn zijde als adviseur mag functioneren. Ik hoop dan maar dat zij samen wel een goede koers weten te varen voor Molenbrug. Maar de baron is nog niet eens volwassen, dus de beëdiging moet nog eventjes op zich laten wachten. Nog 3 dagen!
En Doedus komt naar mij toe; dat de Docent mij wel een geschikte kandidaat zou vinden om de werelden weer aan elkaar te verbinden met gouden spinrag. Ik had het hier even moeilijk mee, want was dit nu een OC vraag naar mijn werk of niet? "Kun jij goed naaien?" moet je mij maar niet IC vragen. Uiteindelijk bleek dit wel echt IC te zijn, maar het maakte het tot een raar gesprek.
En we komen erachter dat de rode kaars ook nodig was om de geboortepoel van de sshouk te reinigen. Maar omdat de kaars gemaakt is met demoneninvloeden moet deze eerst gereinigd worden. Hiervoor is een groot ritueel met veel blauwe stenen nodig. Eerder die ochtend was er ook al een soortgelijk ritueel om rode stenen, ook gemaakt met demoneninvloeden, te reinigen. Parisu gaat op de grond liggen als het 'vat' en de demonische energie wordt doorgestuurd naar Septis door één van de Mezzaida. In de wandelgangen vang ik op dat ze hopen dat Septis demonen gaat vreten. Dat zou lekker opruimen, maar hopelijk heeft hij daarna geen honger meer, is mijn enige gedachte daarbij.
-----
Het was een gezellig weekend met leuke ontwikkelingen. En met de grote openbaring van ons geheim: we zijn een familie van inquisiteurs. We hadden gehoopt dat het nog even verborgen kon blijven, maar met de uitspraken van de aspirant-leenheer die toch echt zijn boekje te buiten ging, was het toch wel het juiste moment. De weerzin van de Mezzaida dames was geweldig, hopelijk volgt daar nog veel meer spel uit.
Wat dat betreft: het spel met de dames is altijd geweldig en na tijd-uit hebben we het nog even gehad over hoe er toch best wel veel mannen waren die gewoon over ons heen praatten. Het incident van zaterdagochtend met Vincent was niet de enige, waarbij wij buitenspel werden gezet en een meneer het wel eventjes zou regelen. Misschien ook omdat het toch best onzekere tijden zijn zo vlak voor de polariserende verkiezingen van de Tweede Kamer.
Zaterdagavond -- het akkefietje met ondoden die 'door de ruiten' kwamen en ineens in de kamer stonden was ontzettend onhandig. De lange tafels waren in lange rijen opgesteld en er was al te weinig plek om rond te lopen. Ik stond vlak bij het raam en kon geen kant op. Oh ja, en dat was ook nog eens gevaarlijk! Binnen moet je niet willen knokken.
Raymon wierp tegen dat de avonturiers zich allemaal binnen aan het verstoppen waren, en ik wierp tegen dat het niet raar was. Het is koud en vochtig buiten, ze zitten alcohol te drinken, en je geeft ze nog geen twee minuten om in de benen te komen. Wat verwacht je nou precies?
Ook had ik zondagochtend een raar akkefietje: ik stapte terug en stootte op een nare wijze mijn hoofd tegen een tak. Eerst dacht ik even dat ik door een NPC op mijn hoofd geslagen was (wat niet mag). En dat vonden de andere NPCs blijkbaar het perfecte moment om mij ook van twee kanten aan te vallen. Toen ben ik even boos uit het spel gestapt. Ik word op mijn hoofd geslagen [door een boom, of all things] en dat is een goed excuus om mij in elkaar te kloppen? Doe even normaal!
Toen de boogschutter van de NPCs over een tak struikelde legde ik het spel even stil zodat zij op kon krabbelen, en pas nadat ze zei dat alles in orde was en we verder konden spelen, gingen we verder. Volgens mij is dat toch de manier om met dat soort dingen om te gaan...
Voor tijd-in laat Giebretius ons weten dat hij zijn tas bij ons heeft gelaten, terwijl hij undercover gaat bij de Rozers. Niet lang nadat we aankomen bij het landhuis van Leenheer Georg van Molenbrug is Gieb alweer terug. We hebben niet eens tijd gehad om zijn tas te bekijken, maar ach. Die knul heeft vast geen geheimen voor ons. Niet dat hij ons vertelt wat hem is overkomen tijdens zijn geheime missie...(zucht)
Bij het landhuis worden we geweerd door de lokale wacht. We zijn eigenlijk niet welkom. Na wat geharrewar komen we erachter dat de Leenheer al 6 maanden dood op zijn stoel zit. Dit feit is verborgen gehouden voor iedereen, inclusief zijn vrouw die negen maanden zwanger is. Niet lang nadat het nieuws van de dood van de leenheer bekend wordt, komt zijn bastaardzoon Robert langs: die wil gelijk aanspraak maken op de titel. Hij is een daadkrachtige jongeman, die niet heel vriendelijk is. Later die avond komen we erachter dat er nog twee bastaarden zijn: Patrick en Wilhelm.
Zaterdag:
Boeren vallen het landhuis aan, onder leiding van Robert. Salima en ik proberen hem te sussen maar worden al snel in de rede gevallen / overruled door Vincent. Ondanks de verwoede pogingen om het te sussen escaleert de boel als Raven een baksteen naar haar hoofd gegooid krijgt en in een Rode Waas gaat. Ik stuur haar naar haar kamer, maar zij valt mij ook aan en er vallen toch twee doden bij de boeren.
Ik heb kruiden gezocht maar niet zo heel veel gevonden. De gagel die ik wel vind kan ik aan Raava verkopen.
Kort daarna geef ik mijn blauwe steen af aan Leshan om de Docent te helpen met het bevechten van demonen. Eigenlijk wilde ik mijn steen niet kwijt, maar dit is toch wel een heel goed doel. Leshan geeft mijn steen aan Pollux die de steen op één of andere manier bij de Docent kan krijgen. Als Pollux kort daarna vraagt of ik nog een blauwe steen heb word ik boos. Ik wijs hem erop dat hij zojuist mijn steen van Leshan heeft gekregen en dat hij wel eens dankbaar mag zijn. Hij verontschuldigt zich uitvoerig en zegt dat hij bij mij in het krijt staat.
Dieter en ik worden ontboden bij de docent. Ik bekijk de tekeningen op zijn tafel en zie dat de brug tussen de droomwereld en de wereld van de stervelingen ook verbroken is. Dat is best bijzonder, want onze hele familie droomt over een zomerse dag met krekels, en een zonnetje wat tussen de bladeren door schijnt.
De docent drukt ons op het hart dat we iets met de rode kaars moeten doen die we hebben meegenomen van de kaarsenmakerij. En benadrukt daarna dat we eigen wil hebben, maar dat het hem toch wel interessant zou lijken om er iets mee te doen.
Ik roep de hulp in van de Magos, Parisu, en hij bekijkt de rode kaars eens goed. Hij probeert mij ook te laten zien, iets met 'leerlingen' enzo, maar hij krijgt een hartaanval en het enige wat ik aan de kaars kon zien was wat ik in mijn dromen ook al had gezien. Ik geef hem in ieder geval 'een kusje erop', en daarna snellen andere avonturiers toe om hem verder te genezen.
De bisschop instrueert mij om te kijken of ik de Tayeren over kan halen om trouw te zweren. Ik spreek één van hun dames aan. Zij zoeken naar een plek waar zij hun belangrijke boom kunnen planten en ik zeg toe dat ik daar mijn best voor zou doen, maar houd de toezegging vaag. Volgens mij is dat hoe diplomatie werkt: net doen alsof je iets belooft zonder ook daadwerkelijk iets te beloven.
Na het eten moeten we een steentje trekken uit een pot, en mensen met een groen steentje moeten deelnemen aan de vergadering om te bepalen wie de nieuwe leenheer gaat worden. Ik heb er weinig zin in en kreun als ik daadwerkelijk, net als Fedor, Fons, Salima, Eewoud en Steyn een groen steentje trek. Uiteindelijk zitten we met acht mensen en een gnoom aan de vergadertafel. Eén voor één lees ik de brieven voor die leenheer Georg aan zijn bastaarden schreef. Elke brief vertelt iets over de zoon in kwestie. De daadkracht van Robert, de toewijding aan Ranaa van Patrick, en de besluiteloosheid van Wilhelm die het liefst elk probleem van alle kanten bekijkt. Na elke brief spreken we met de kandidaat in kwestie zodat we hem aan de tand kunnen voelen.
We doen een eerste stemming. Vijf voor Robert, drie voor Wilhelm, en één onthouding. Daarna gaan we overleggen. Een aantal mensen delen hun mening. Ik wijs uit dat de drie heren allemaal nog maar net volwassen zijn, en vrijgezel. Zij zullen ook een vrouw moeten vinden om erfgenamen te maken, en een sterke vrouw die Wilhelm aanspoort of Robert tempert zou nog wel eens het verschil kunnen maken. Patrick vond dat niet zo belangrijk, maar zou het wel doen 'omdat het nou eenmaal moet'.
Salima licht nog een stukje van de sluier op. Ze mocht er niets over vertellen, maar Theehuis de Oase wilde wel een romantische thee voor twee organiseren voor een jongedame van stand en een bepaalde sterke kandidaat.
Het duurde bij Fons en Fedor erg lang tot het kwartje viel - zo lang zelfs dat ik luidkeels uitriep "Echt, heb je nú pas door wie zij bedoelen?!" toen ze dat uiteindelijk doorhadden.
Maargoed, als Vrouwe Meike inderdaad geïnteresseerd is in Robert, kan ik me zo voorstellen dat zij hem wel op kan voeden. Mensen onderschatten haar omdat iedereen maar naar de jonge baron kijkt, maar dat moeten ze vooral niet doen. Meike heeft ook genoeg in haar mars!
We stemden nog een keer, en met de nieuwe informatie werd de uitkomst bijna unaniem: 8 voor Robert en 1 stem voor Wilhelm. Patrick kreeg geen stemmen.
En we spraken af dat er een net verslag opgesteld zou gaan worden voor de baron, zodat die kon bepalen of hij het met ons advies eens was.
Tijdens de vergadering had ik wel iets meegekregen van een opstootje, dat blijkbaar degene die Nadia Voets vergiftigde was opgepakt. Willem praatte me bij: het was de troonopvolger van de Tayeren. Zij had bekend en werd voor het misdrijf verbannen. Maar Willem had een mooie oplossing gevonden: als zij, haar bloedlijn en haar stam eeuwige trouw aan de baron zouden zweren, hield hij haar bekentenis in zijn boek en werd het niet openbaar.
Willem, Mikhail en Steyn gaan naar de Schoot der Goden, Dieter komt niet veel later een lantaarn halen omdat Steyn is verdwenen. Daarna is Mikhail kwijt, maar zijn grote zwaard is nog gevonden. Ik pak het zwaard en trek het bos in, achter hem aan. Alsof ik geen betere dingen te doen heb dan achter een jonge Ranaa priester aan te lopen die mij niet ziet staan. Ik ben toch geen avonturier!
Ik volg een half-elf (echt, waarom!?) het bos in, maar het lijkt wel alsof we aangevallen worden door het bos zelf: giftige padden, striemende takken en zelfs een of ander brandend iets. Uiteindelijk moeten we omkeren. Ik strompel terug richting het landhuis, waar Willem me opvangt en terugbrengt naar een stoel. Ik kots onderweg nog een paar keer, maar het gif blijft verder werken. Uiteindelijk moet Raven me helpen met een aderlating en een bloedtransfusie.
Als ik weer bijkom staat de bisschop bij mij en ik kan haar het goede nieuws vertellen dat de Tayeren trouw hebben gezworen aan de baron. Ik ben nog niet helemaal helder, dus veel meer dan een gemompeld: "Het is geregeld met de Tayern. Ze hebben trouw gezworen aan de baron;" komt er niet uit. Willem licht de bisschop verder in. Ze lijkt het niet helemaal eens te zijn met de methode, maar ik benadruk dat we wel hebben gekregen wat we wilden.
Ik praat ook nog even met een van de vrouwelijke Tayeren. Blijkbaar zijn de baron en de verbannen dame verliefd op elkaar. Huh.
Als Mikhail terugkeert uit het bos met wilde verhalen over dat hij een weerwolf zou zijn, vragen we Lyanna en hem even apart en lichten we ze in over ons geheim...we zijn meer dan we lijken. Het is fijn om deze mensen ook in vertrouwen te nemen, want verder weten alleen Giebretius en de bisschop van onze familie af.
Ook komen er ondoden en herauten op bezoek. De herauten zeggen dat als wij allemaal trouw zweren aan koning Deomé, de ondoden aanvallen zullen stoppen. Slechts een paar mensen roepen mee met het 'Leve Koning Deomé!' -- niet genoeg. Uiteindelijk volgt er een groot gevecht waarbij de ondoden door de ramen van het landhuis breken en ze teruggevochten moeten worden.
Zondagochtend
Huishoudster Olivia is de kok aan het uitschelden, wat natuurlijk niet kan. Ik wijs haar terecht en spreek haar streng toe. Helaas verspreek ik me en komt Olivia erachter dat de baron zich voordoet als 'Jos'. Ze raakt er maar niet over uitgepraat, en wil gelijk de zijden lakens pakken. Mijn tegenwerpingen dat 'leven zoals het gewone volk' wel goed is voor die jongen lijkt ze helemaal niet te horen.
Robert staat erop dat hij de brieven weer terugkrijgt, en Willem pulkt een zegel van één van de brieven, kopieert ze, en daarna halen we ze door de koffieprut. Ik geef de brieven terug met een verontschuldiging. "Ze waren op tafel blijven liggen, en ik vond ze in de vuilnis... blijkbaar heeft een bediende ze weggegooid."
Ook lees ik de verklaring van de Raad van Negen voor dat onze keuze op Robert is gevallen, en dat dit ons advies aan de baron is. Patrick laat mij niet eens uitpraten en stormt weg. Zo gauw ik klaar ben begint Robert gelijk met mensen ontslaan, noemt een van de aanwezige wachters een heks, en roept snelrecht uit.
Dieter slaat de handen ineen: nu is het tijd voor de tabbaarden. Een leenheer, en zeker een aspirant-leenheer, heeft hier namelijk het mandaat niet toe. Dat is een taak voor de inquisitie!
We gespen snel onze degens en tabbaarden om, en gaan erachteraan. We ondervragen de wachter, die ook Robert een heks noemt. Na een kort verhoor waarbij Willem zijn dolk onder de nagels van de wachter steekt, brengen we hem terug naar de voortuin van het landhuis. Hier moeten getuigen bij zijn. De wachter herhaalt zijn beschuldiging dat Robert een heks zou zijn niet, en wij vragen hem om zijn laatste woorden. Na een knikje van Willem, onthoofd ik de wachter en passen wij snelrecht toe.
De aanwezige avonturiers staan ons aan te gapen. Salima, Raava en de andere Mezzaida vragen voorzichtig wat dit nu weer is. Ik vrees dat hiermee, met dit 'bedrog' - ons geheim - onze vriendschap misschien wel ten einde komt. Ik hoop het niet.
Patrick keert terug met een groep gewapende devote volgelingen. We proberen hem tot kalmte te manen maar dat werkt niet. Na een kort gevecht komt de bisschop op de proppen en zij weet hem wel te kalmeren.
Uiteindelijk spreek ik de drie broers streng toe. Ze lijken te luisteren maar ik weet vrij zeker dat ze toch wel hun eigen plan gaan maken. Robert lijkt in ieder geval toe te staan dat Wilhelm aan zijn zijde als adviseur mag functioneren. Ik hoop dan maar dat zij samen wel een goede koers weten te varen voor Molenbrug. Maar de baron is nog niet eens volwassen, dus de beëdiging moet nog eventjes op zich laten wachten. Nog 3 dagen!
En Doedus komt naar mij toe; dat de Docent mij wel een geschikte kandidaat zou vinden om de werelden weer aan elkaar te verbinden met gouden spinrag. Ik had het hier even moeilijk mee, want was dit nu een OC vraag naar mijn werk of niet? "Kun jij goed naaien?" moet je mij maar niet IC vragen. Uiteindelijk bleek dit wel echt IC te zijn, maar het maakte het tot een raar gesprek.
En we komen erachter dat de rode kaars ook nodig was om de geboortepoel van de sshouk te reinigen. Maar omdat de kaars gemaakt is met demoneninvloeden moet deze eerst gereinigd worden. Hiervoor is een groot ritueel met veel blauwe stenen nodig. Eerder die ochtend was er ook al een soortgelijk ritueel om rode stenen, ook gemaakt met demoneninvloeden, te reinigen. Parisu gaat op de grond liggen als het 'vat' en de demonische energie wordt doorgestuurd naar Septis door één van de Mezzaida. In de wandelgangen vang ik op dat ze hopen dat Septis demonen gaat vreten. Dat zou lekker opruimen, maar hopelijk heeft hij daarna geen honger meer, is mijn enige gedachte daarbij.
-----
Het was een gezellig weekend met leuke ontwikkelingen. En met de grote openbaring van ons geheim: we zijn een familie van inquisiteurs. We hadden gehoopt dat het nog even verborgen kon blijven, maar met de uitspraken van de aspirant-leenheer die toch echt zijn boekje te buiten ging, was het toch wel het juiste moment. De weerzin van de Mezzaida dames was geweldig, hopelijk volgt daar nog veel meer spel uit.
Wat dat betreft: het spel met de dames is altijd geweldig en na tijd-uit hebben we het nog even gehad over hoe er toch best wel veel mannen waren die gewoon over ons heen praatten. Het incident van zaterdagochtend met Vincent was niet de enige, waarbij wij buitenspel werden gezet en een meneer het wel eventjes zou regelen. Misschien ook omdat het toch best onzekere tijden zijn zo vlak voor de polariserende verkiezingen van de Tweede Kamer.
Zaterdagavond -- het akkefietje met ondoden die 'door de ruiten' kwamen en ineens in de kamer stonden was ontzettend onhandig. De lange tafels waren in lange rijen opgesteld en er was al te weinig plek om rond te lopen. Ik stond vlak bij het raam en kon geen kant op. Oh ja, en dat was ook nog eens gevaarlijk! Binnen moet je niet willen knokken.
Raymon wierp tegen dat de avonturiers zich allemaal binnen aan het verstoppen waren, en ik wierp tegen dat het niet raar was. Het is koud en vochtig buiten, ze zitten alcohol te drinken, en je geeft ze nog geen twee minuten om in de benen te komen. Wat verwacht je nou precies?
Ook had ik zondagochtend een raar akkefietje: ik stapte terug en stootte op een nare wijze mijn hoofd tegen een tak. Eerst dacht ik even dat ik door een NPC op mijn hoofd geslagen was (wat niet mag). En dat vonden de andere NPCs blijkbaar het perfecte moment om mij ook van twee kanten aan te vallen. Toen ben ik even boos uit het spel gestapt. Ik word op mijn hoofd geslagen [door een boom, of all things] en dat is een goed excuus om mij in elkaar te kloppen? Doe even normaal!
Toen de boogschutter van de NPCs over een tak struikelde legde ik het spel even stil zodat zij op kon krabbelen, en pas nadat ze zei dat alles in orde was en we verder konden spelen, gingen we verder. Volgens mij is dat toch de manier om met dat soort dingen om te gaan...
