![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
Weekendje roleplay en boogschieten
Aug. 2nd, 2023 09:22 amDe laatste paar weken is het aardig ontploft met roleplay en we vinden dat he-le-maal niet erg. Op woensdagavonden spelen we met de jongens in Engeland Traveler of Dungeon World, en nu kwam Niller ook ineens met een voorstel om een Alien Tabletop RPG te doen op een zaterdagmiddag.
Het plannen van een datum was een uitdaging. Niet alleen Eisirt's planning gooide dit keer roet in het eten, Tim was op vakantie en moet met kids natuurlijk ook een beetje schipperen. Initieel werd het dus Niller, Vincent, Eisirt en ikzelf. Onverhoopt was Tim lekker op tijd terug van hun vakantie en schoof hij dus toch aan deze zaterdag.
De personages waren voorbereid en, zo bleek, Alien TTRPG heeft gewoon echte voorgedrukte kaartjes van de wapens, de personages en een heus DM-scherm waar Niller de effecten kon aflezen. Het leek mij verstandig om een keertje iets verder van mijn comfort-zone te gaan spelen dus ik koos Wilson, een corpo die als speciale vaardigheid anderen kon overtuigen om gevaarlijke dingen te doen zodat hij het niet zelf hoefde te doen. Tim en Vincent kozen engineers en Menno de piloot. De sessie begon al lekker met een speciale briefing op een briefje voor mij, om te benadrukken dat ik toch echt andere motivaties had dan de rest.
Alien werkt met normale 6-zijdige dobbelstenen, (d6) maar heeft zwarte en gele. Zwarte dobbelstenen rol je voor je vaardigheid, en gele rol je voor je stressniveau. Elke 6 is een automatisch succes, en elke 1 is een automatische mislukking, waarbij een 6 een 1 kan opheffen, maar een 1 op een gele dobbelsteen is 'erger' dan gebruikelijk geloof ik. Je kunt een slechte worp opnieuw doen, maar daardoor gaat je stressniveau omhoog en moet je dus meer gele dobbelstenen rollen.
Ons schip maakte ons wakker uit hypersleep en we waren nergens in de buurt van onze bestemming, waar we erg licht ontvlambare vloeistoffen moesten leveren. In plaats daarvan waren we van de koers afgeweken om te reageren op een noodsignaal. Of we gingen helpen...?
De engineers gingen gauw aan de slag om aan boord van het andere schip te komen, en omdat hun worpen niet heel goed waren gingen de stressniveaus al snel omhoog. Waarom genoegen nemen met een mislukking als je voor 1 stress extra nog een keer mag rollen, immers. Go for it!
Mooi moment was toen Vincent moet gooien en aftelde: "Vier, vijf, zes, zeven....en één zwarte dobbelsteen!"
Hij had dus al ZEVEN niveaus stress. Oeps.
Het was een zeer vermakelijke sessie, die we afsloten met een frietje. Een goede middag spel dus.
Op zondag was het ook weer een drukke dag. Er was op de LARP Platform Discord een oproep geweest voor LARP boogschutters om met de training van Bataille mee te doen zodat de kids mee konden maken hoevervelend en naar leuk en interessant boogschutters een gevecht kunnen maken. Ik kon niet wachten om mee te doen, Oud-collega Willeke traint ook mee bij Bataille en Marc die de training zou geven is een larper en ook een klant want ik mocht hem en zijn viking bruid aankleden voor hun bruiloft vorig jaar. Willeke was er helaas niet, en het begon al goed...
We verzamelden in Utrecht bij de gymzaal maar blijkbaar mochten we er niet in. Er was iets mis gegaan: de gymzaal in kwestie zou voor onderhoud een aantal weken gesloten zijn, en de reservering van Bataille die daar normaal in het systeem staat was verdwenen, waardoor ze ook geen waarschuwing hadden gekregen dat de zaal gesloten zou zijn. Marc klom direct de telefoon in om de noodbeheerder te spreken en ging op zoek naar een alternatief.
Een kleine vloek en zegening van het moderne tijdperk: als de computer besluit dat je reservering vervalt vanwege onderhoud en er geen beheerder meer is die weet dat je komt omdat je met een code een deur kan openmaken en daarmee de menselijke kant en het toezicht wegvalt, sta je voor een dichte deur. Maar aan de andere kant kon Marc via het internet de lange lijst met alternatieve gymzaaltjes bekijken en een andere gymzaal 3 kilometer verderop boeken, en ook die deur met een code openen. Wederom een gymzaaltje bij een spiksplinternieuwe school in onpersoonlijke blokkendooswijk, maar we waren er heel blij mee.
De training zelf was heel cool. Marc verzon allemaal verschillende oefeningen. Omdat ik de enige boogschutter was die had gereageerd had hij zelf ook een boog meegenomen en we konden allebei wel overweg met mijn pijlen. (Ik had er immers maar een stuk of 80 bij me!)
Tussen de verschillende oefeningen door als de jongeren even aan het uitpuffen waren vroeg ik een vrijwilliger om als doelwit te staan, en er waren meerdere gegadigden. Dat was heel tof, want daardoor kon ik ook nog wat oefenen.
Bovendien was het tijdens de training verplicht om een schermmasker te dragen, waardoor het op hoofden schieten ineens toegestaan was. Dat nam niet weg dat ik schoot als een natte krant. Naarmate de middag vorderde werd dat wel iets beter, gelukkig.
Het was een intensieve middag, dus toen ik om half vijf weer thuis was, was de koek wel op. Het bijkomende nadeel was dat Eisirt verkeerd op zijn rooster had gekeken, en moest werken die dag. Ik had hem om kwart voor elf afgezet bij zijn werk voor zijn dienst die om 14u begon, omdat er op zondag geen bussen die kant op reden en hij niet wilde fietsen met een 90% neerslagvoorspelling. Toen ik hem om 22u ging ophalen bleek hoe terecht dat was: het regende al uren en het zou voorlopig niet ophouden met regenen. In de spoorvorming van het asfalt had ik zelfs een beetje aquaplaning dus ik was blij toen we weer lekker thuis waren en ik mijn bedje in kon rollen.
Het plannen van een datum was een uitdaging. Niet alleen Eisirt's planning gooide dit keer roet in het eten, Tim was op vakantie en moet met kids natuurlijk ook een beetje schipperen. Initieel werd het dus Niller, Vincent, Eisirt en ikzelf. Onverhoopt was Tim lekker op tijd terug van hun vakantie en schoof hij dus toch aan deze zaterdag.
De personages waren voorbereid en, zo bleek, Alien TTRPG heeft gewoon echte voorgedrukte kaartjes van de wapens, de personages en een heus DM-scherm waar Niller de effecten kon aflezen. Het leek mij verstandig om een keertje iets verder van mijn comfort-zone te gaan spelen dus ik koos Wilson, een corpo die als speciale vaardigheid anderen kon overtuigen om gevaarlijke dingen te doen zodat hij het niet zelf hoefde te doen. Tim en Vincent kozen engineers en Menno de piloot. De sessie begon al lekker met een speciale briefing op een briefje voor mij, om te benadrukken dat ik toch echt andere motivaties had dan de rest.
Alien werkt met normale 6-zijdige dobbelstenen, (d6) maar heeft zwarte en gele. Zwarte dobbelstenen rol je voor je vaardigheid, en gele rol je voor je stressniveau. Elke 6 is een automatisch succes, en elke 1 is een automatische mislukking, waarbij een 6 een 1 kan opheffen, maar een 1 op een gele dobbelsteen is 'erger' dan gebruikelijk geloof ik. Je kunt een slechte worp opnieuw doen, maar daardoor gaat je stressniveau omhoog en moet je dus meer gele dobbelstenen rollen.
Ons schip maakte ons wakker uit hypersleep en we waren nergens in de buurt van onze bestemming, waar we erg licht ontvlambare vloeistoffen moesten leveren. In plaats daarvan waren we van de koers afgeweken om te reageren op een noodsignaal. Of we gingen helpen...?
De engineers gingen gauw aan de slag om aan boord van het andere schip te komen, en omdat hun worpen niet heel goed waren gingen de stressniveaus al snel omhoog. Waarom genoegen nemen met een mislukking als je voor 1 stress extra nog een keer mag rollen, immers. Go for it!
Mooi moment was toen Vincent moet gooien en aftelde: "Vier, vijf, zes, zeven....en één zwarte dobbelsteen!"
Hij had dus al ZEVEN niveaus stress. Oeps.
Het was een zeer vermakelijke sessie, die we afsloten met een frietje. Een goede middag spel dus.
Op zondag was het ook weer een drukke dag. Er was op de LARP Platform Discord een oproep geweest voor LARP boogschutters om met de training van Bataille mee te doen zodat de kids mee konden maken hoe
We verzamelden in Utrecht bij de gymzaal maar blijkbaar mochten we er niet in. Er was iets mis gegaan: de gymzaal in kwestie zou voor onderhoud een aantal weken gesloten zijn, en de reservering van Bataille die daar normaal in het systeem staat was verdwenen, waardoor ze ook geen waarschuwing hadden gekregen dat de zaal gesloten zou zijn. Marc klom direct de telefoon in om de noodbeheerder te spreken en ging op zoek naar een alternatief.
Een kleine vloek en zegening van het moderne tijdperk: als de computer besluit dat je reservering vervalt vanwege onderhoud en er geen beheerder meer is die weet dat je komt omdat je met een code een deur kan openmaken en daarmee de menselijke kant en het toezicht wegvalt, sta je voor een dichte deur. Maar aan de andere kant kon Marc via het internet de lange lijst met alternatieve gymzaaltjes bekijken en een andere gymzaal 3 kilometer verderop boeken, en ook die deur met een code openen. Wederom een gymzaaltje bij een spiksplinternieuwe school in onpersoonlijke blokkendooswijk, maar we waren er heel blij mee.
De training zelf was heel cool. Marc verzon allemaal verschillende oefeningen. Omdat ik de enige boogschutter was die had gereageerd had hij zelf ook een boog meegenomen en we konden allebei wel overweg met mijn pijlen. (Ik had er immers maar een stuk of 80 bij me!)
Tussen de verschillende oefeningen door als de jongeren even aan het uitpuffen waren vroeg ik een vrijwilliger om als doelwit te staan, en er waren meerdere gegadigden. Dat was heel tof, want daardoor kon ik ook nog wat oefenen.
Bovendien was het tijdens de training verplicht om een schermmasker te dragen, waardoor het op hoofden schieten ineens toegestaan was. Dat nam niet weg dat ik schoot als een natte krant. Naarmate de middag vorderde werd dat wel iets beter, gelukkig.
Het was een intensieve middag, dus toen ik om half vijf weer thuis was, was de koek wel op. Het bijkomende nadeel was dat Eisirt verkeerd op zijn rooster had gekeken, en moest werken die dag. Ik had hem om kwart voor elf afgezet bij zijn werk voor zijn dienst die om 14u begon, omdat er op zondag geen bussen die kant op reden en hij niet wilde fietsen met een 90% neerslagvoorspelling. Toen ik hem om 22u ging ophalen bleek hoe terecht dat was: het regende al uren en het zou voorlopig niet ophouden met regenen. In de spoorvorming van het asfalt had ik zelfs een beetje aquaplaning dus ik was blij toen we weer lekker thuis waren en ik mijn bedje in kon rollen.
![[livejournal.com profile]](https://www.dreamwidth.org/img/external/lj-userinfo.gif){kind=small}
