Een weekend vol familie: Slametan!
Oct. 20th, 2025 09:21 am![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzZaterdag hadden we de fam uitgenodigd: mama en Luc en Jos en Eef, om het huis te komen bekijken en gezellig samen te dineren. Helaas was het een enorme chaos op de weg en waren ze allemaal vertraagd, maar dat mocht de pret niet drukken.
Het voelt toch een beetje raar om al mensen uit te nodigen. Ik zie nog overal muren die net gestuct zijn maar nog niet gelatext - of beschadigingen in het stucwerk waar een stoel zijn metalen poot in het stucwerk heeft gedrukt. Maar daar moeten we ook doorheen leren kijken; we wonen hier nu al bijna 2 maanden en we zijn ook druk bezig met leven, werken en (in Eisirt's geval) revalidatie. Zijn rug gooide roet in het eten dus het is niet zo raar dat we even niet verder klussen.
Ik zette de kruidige pompoen in de oven, een fijn recept van Jamie Oliver waarbij je blokjes of hele schijven in de oven roostert en vergeet tot het hele huis heerlijk ruikt. Eisirt leidde de fam het huis door terwijl ik me tegen de tagliatelle en kip-prei-roomsaus aan bemoeide. Al snel konden we aan tafel schuiven en proosten op het nieuwe huis. Met, dankzij Jos en Eef, nu ook een egel-huis wat in de voortuin een schuilplek voor egeltjes kan zijn. (De compleet ommuurde achtertuin is onmogelijk te bereiken voor egels.)
Mijn moeder noemde het een 'slametan' -- origineel een traditioneel Javaans feestmaal voor de hele buurt. Maar in Nederland binnen de Indische gemeenschap wordt dit bij diverse gelegenheden gebruikt en wordt gedeeld met vrienden en familie, bijvoorbeeld als “zegening” als voor een nieuwe woning. Dus toch nog een beetje een Indonesisch stukje familiehistorie.
Het was enorm gezellig en na deVienetta Jumbo IJsstam gingen mama, Eef, Eisirt en ik op de bank zitten terwijl Jos en Luc aan de eettafel nog verder kletsten over werk waardoor er twee verschillende gesprekken gevoerd werden die elkaar helemaal niet in de weg zaten.
Zondag kwamen de ouders van Eisirt even langs voor de lunch. Het idee van Luc om Gerard de trapleuningen te laten schilderen was goed ontvangen. Gerard had ze helemaal schoongekrabt en opnieuw in de lak gezet, en ze hadden inmiddels een manier gevonden om die in de auto te proppen op een manier dat Elies ook comfortabel nog kon zitten. En zo hebben ze toch iets kunnen doen om te helpen met het huis, een blijvende herinnering die je elke dag vastpakt als je op de trap loopt.
En ze waren enorm nieuwsgierig naar het huis natuurlijk.
We maakten een rondje door het huis en Eisirt serveerde koffie met opgeschuimde melk met een reepje boterkoek. Kort na de koffie ging ik de keuken in om een bloemkoolsoep met mosterd en kaas te maken en wat bruine pistoletjes met roomboter voor de lunch. Gerard stelde voor dat zij een oplossing zouden financieren voor de schuuropening. Daar kon wel een deurpost met een mooie schuurdeur ingeplaatst worden. Hij ging druk aan het meten en op schaal schetsen -- een heuse bouwtekening voor Johnny zodat we een offerte konden aanvragen.
Na de lunch gingen ze weer in de auto op weg naar huis, en konden wij onze spullen pakken voor een lange sessie Vaessen bij Roos en Bram. We hadden al een lange pauze tussen sessies gehad. Ik nam het restje boterkoek en een sok-breitje mee en we liepen naar hun huis toe (ook een goede wandeling voor Eisirt zijn rug). De lange sessie werd halverwege onderbroken door het diner: een heerlijke pan met runderstoofvlees en een flinke berg boerenkool. *burp*
We speelden door tot ver na negenen en sloten dit avontuur ook af met gemengde gevoelens. Mijn personage Ulrike kon in ieder geval haar spierballen laten rollen, maar dat een Vaesen zo misbruikt werd door een cult... het gaf ons allemaal een dubbel gevoel. Want we wisten ook wel dat de industrialisatie niet zomaar gestopt zou kunnen worden.
Mijn sociale batterijtje was wel helemaal leeg met zoveel bezoek en zoveel mensen om me heen. Maar fijn dat de fam nu het huis gezien hebben (en goedgekeurd!). Alleen Bernadette, Raphael en Marguarita nog op bezoek en dan hebben we alle fam gehad.
Het voelt toch een beetje raar om al mensen uit te nodigen. Ik zie nog overal muren die net gestuct zijn maar nog niet gelatext - of beschadigingen in het stucwerk waar een stoel zijn metalen poot in het stucwerk heeft gedrukt. Maar daar moeten we ook doorheen leren kijken; we wonen hier nu al bijna 2 maanden en we zijn ook druk bezig met leven, werken en (in Eisirt's geval) revalidatie. Zijn rug gooide roet in het eten dus het is niet zo raar dat we even niet verder klussen.
Ik zette de kruidige pompoen in de oven, een fijn recept van Jamie Oliver waarbij je blokjes of hele schijven in de oven roostert en vergeet tot het hele huis heerlijk ruikt. Eisirt leidde de fam het huis door terwijl ik me tegen de tagliatelle en kip-prei-roomsaus aan bemoeide. Al snel konden we aan tafel schuiven en proosten op het nieuwe huis. Met, dankzij Jos en Eef, nu ook een egel-huis wat in de voortuin een schuilplek voor egeltjes kan zijn. (De compleet ommuurde achtertuin is onmogelijk te bereiken voor egels.)
Mijn moeder noemde het een 'slametan' -- origineel een traditioneel Javaans feestmaal voor de hele buurt. Maar in Nederland binnen de Indische gemeenschap wordt dit bij diverse gelegenheden gebruikt en wordt gedeeld met vrienden en familie, bijvoorbeeld als “zegening” als voor een nieuwe woning. Dus toch nog een beetje een Indonesisch stukje familiehistorie.
Het was enorm gezellig en na de
Zondag kwamen de ouders van Eisirt even langs voor de lunch. Het idee van Luc om Gerard de trapleuningen te laten schilderen was goed ontvangen. Gerard had ze helemaal schoongekrabt en opnieuw in de lak gezet, en ze hadden inmiddels een manier gevonden om die in de auto te proppen op een manier dat Elies ook comfortabel nog kon zitten. En zo hebben ze toch iets kunnen doen om te helpen met het huis, een blijvende herinnering die je elke dag vastpakt als je op de trap loopt.
En ze waren enorm nieuwsgierig naar het huis natuurlijk.
We maakten een rondje door het huis en Eisirt serveerde koffie met opgeschuimde melk met een reepje boterkoek. Kort na de koffie ging ik de keuken in om een bloemkoolsoep met mosterd en kaas te maken en wat bruine pistoletjes met roomboter voor de lunch. Gerard stelde voor dat zij een oplossing zouden financieren voor de schuuropening. Daar kon wel een deurpost met een mooie schuurdeur ingeplaatst worden. Hij ging druk aan het meten en op schaal schetsen -- een heuse bouwtekening voor Johnny zodat we een offerte konden aanvragen.
Na de lunch gingen ze weer in de auto op weg naar huis, en konden wij onze spullen pakken voor een lange sessie Vaessen bij Roos en Bram. We hadden al een lange pauze tussen sessies gehad. Ik nam het restje boterkoek en een sok-breitje mee en we liepen naar hun huis toe (ook een goede wandeling voor Eisirt zijn rug). De lange sessie werd halverwege onderbroken door het diner: een heerlijke pan met runderstoofvlees en een flinke berg boerenkool. *burp*
We speelden door tot ver na negenen en sloten dit avontuur ook af met gemengde gevoelens. Mijn personage Ulrike kon in ieder geval haar spierballen laten rollen, maar dat een Vaesen zo misbruikt werd door een cult... het gaf ons allemaal een dubbel gevoel. Want we wisten ook wel dat de industrialisatie niet zomaar gestopt zou kunnen worden.
Mijn sociale batterijtje was wel helemaal leeg met zoveel bezoek en zoveel mensen om me heen. Maar fijn dat de fam nu het huis gezien hebben (en goedgekeurd!). Alleen Bernadette, Raphael en Marguarita nog op bezoek en dan hebben we alle fam gehad.
