Jane's Journal

We moesten vroeg uitchecken (10u) en waren nóg vroeger; om kwart voor negen reden we het vakantiepark af en waren we onderweg naar huis.

Zo'n piepklein huisje is lief en schattig en soms heel onpraktisch. Zeker als de ingang van de slaapkamer bedstee in de keuken is, en je elkaar alleen maar in de weg staat omdat alle loopruimte welgeteld één persoon breed is. Een eitje bakken en koffie zetten tegelijkertijd moet dan ook door één persoon gedaan worden.

Na de eerste nacht hebben we ook echt met de ramen dicht moeten slapen. Ondanks dat het september was, waren er nog zat muggen en die hebben Eisirt flink te grazen genomen. Elke avond de ramen op tijd sluiten en dan nog een muggenjacht voor je in bed gaat liggen. Het was wel warm met de ramen dicht, maar het was echt het beste alternatief.

Het enige andere grote nadeel is dat als je in het naseizoen zit de aanwezige kampeerders veelal gezinnen met hele jonge kinderen zijn, en die zijn kenmerkend te omschrijven als 'fase luchtalarm'. Onze directe overburen hadden één kind die nog niet kon praten maar bij alles wat hem/haar niet zinde gewoon de toeter vol opendeed en begon te krijsen. Zucht.

Maar het mooie en fijne aan het park is altijd veel groter en belangrijker dan deze kleine ongemakken. We konden heerlijk in de zon op de patio lezen, breien en puzzelen. De douchecabine was erg ruim, en het water was snel warm. De TV accepteerde onze externe harde schijf met films en series en de gratis wifi was prima om onze woensdagavond D&D sessie te kunnen spelen.
De Regge die langs het park stroomde was heerlijk rustig en we hebben meerdere keren een ijsvogel gezien. Op de laatste dag zag ik een gespetter in het water en vloog er daarna een blauwe flits weg, wat mij deed vermoeden dat het een jagende ijsvogel was. Ik schreef daarom deze haiku:

Avond spettering
Beweging op het water
IJsvogel op jacht

(Ik dacht dat ijsvogels formaat duif zouden zijn, want zo groot zien ze eruit op de foto's. Het is eerder formaat lijster, en wat zijn ze snel! Ik heb er ééntje aan zijn oranje borst herkend, maar alle andere keren was het de fel turquoise beweging, de 'blauwe flits'.)

We hebben nog niet alles in het park kunnen doen. We zijn niet met een bootje of een SUP-board de Regge op geweest (ik zou levend verbranden!), hebben niet in het zwembad gelegen of op de bowlingbaan geweest, we hebben geen pizza gegeten of frietjes gehaald bij de snackbar en hebben maar één wandelroute vanuit het park gewandeld. We zouden dus prima nog een keer terug kunnen voor de herhaling.

Eenmaal thuis waren de poekies blij verrast en sindsdien zijn ze erg aandachtsbehoeftig. Kwibus is druk aan het kletsen en priepen voor aandacht, en Doortje lijkt het wel niet te geloven dat we écht weer thuis zijn. De was is inmiddels allemaal wel weer gedaan, en morgen ga ik voorzichtig weer eens op het werk kijken.
We zijn weer thuis.

Maandag hadden we een ontzettend luie dag. Hangen, lezen, luieren. Precies wat ik eigenlijk nodig had. Dinsdag werd alweer een iets drukkere dag. We hadden afgesproken met een Discord kennis waar we ook wel eens DRG mee spelen, die woonde immers 'slechts' 100 kilometer verderop. We hoefden alleen nog maar eventjes de Duitse grens over te steken (die, om Redenen, gecontroleerd kon worden in de hoop terroristen af te schrikken) en een kleine rit te maken.

We ontmoetten EMB bij zijn favoriete bagelshop, waar we koffie dronken en een bagel aten. Hij bood aan om ons de stad te laten zien, dus we zijn een grote ronde gaan wandelen aldaar. De Altstadt was leuk om te zien, en later in de middag struinden we lekker door de lokale bordspellenwinkel. Daar hadden ze naast bordspellen ook een aardige verzameling tabletop, waaronder Pathfinder, D&D en Das Schwarze Auge. En die laatste, dat is een tabletop die Eisirt al jaren en jaren speelt. Hij liet zich verleiden door een mooie set verzamelboeken, in leer gebonden. Een hele prima investering als je het al 35 jaar speelt. En met die aankoop kon hij mooi de lokale spellenwinkel steunen!

De zware boeken in onze rugtassen, vervolgden we onze wandeling. De botanische tuinen vlakbij het kasteel waren behoorlijk indrukwekkend en raakten bij mij gevoelige snaren. Ik herkende veel planten en bomen, inclusief een klein plantje wat niet aangeraakt wil worden en zijn varen-achtige bladeren omvouwt als je eraan zit. De gingko boom die daar stond zag er eeuwenoud uit, en was zeker niet de enige, noch de oudste daar. Heel indrukwekkend.

Met vermoeide knieën kwamen we weer terug bij de auto en we namen afscheid. Het was een hele gezellige middag en EMB nodigde ons uit om vooral nog een keer langs te waaien als we in de buurt waren.

Woensdag wilde ik graag een rustig dagje. Mijn knieën waren nog moe, mijn lijf was nog moe, maar Eisirt wilde niet de hele dag bij het huisje hangen. Dus gingen we rond lunchtijd naar het restaurant op het park -- wat helemaal niet open bleek te zijn voor lunch. Leve het late seizoen. Krijsende kleuters genoeg, en geen lunch. Pff.
Dus ik keek op Google naar geschikte plekjes en vond De Oale Ste, een bistro naast een camping en aan de rand van de Sallandse Heuvelrug. Ik bestelde een werkelijk zalige carpaccio salade omdat ik erg toe was aan wat groenvoer en geen vette hap meer wilde.
"Zullen we kijken of er nog een wandelroute is?" vroeg Eisirt. En aldus liepen we het bos in, de heide over, achter de blauwe pijltjes aan. Op het internet had ik al gezien dat er veel routes van 3 tot 10 kilometer waren, en de blauwe route zag er uit als een kilometer of 6. Prima te doen, dachten we. Helaas begonnen halverwege de route mijn knieën weer te protesteren. Dan is verder lopen net zo ver als teruglopen, dus we zijn door gegaan. Ik was allang blij dat ik niet mijn zware bergschoenen, maar mijn comfortabele Ecco gympen aanhad, die zijn een stuk lichter.
En we zagen een hazelworm onderweg! Wat een bijzonder beestje. Het beweegt net als een slang, maar het is een reptiel. Een soort salamander zonder pootjes.

's Avonds gingen we nog even langs de Regge naar de maan kijken. Het was een volle maan, en een bloedmaan, en het was een prachtig schouwspel. Een lichtroze gloed, en de maan net boven de horizon was ze ook wel echt heel groot!
Nog even D&D gespeeld met de jongens uit Engeland, en daarna vlug de bedstee in. Vandaag gaan we het écht rustig aan doen. Een korte boodschappenronde was genoeg, en verder ga ik vandaag maar even niet wandelen.

Zondag
We namen een taxi naar het station om zeker te zijn dat we onze trein zouden halen, en het boeken via NS International gaf ons wel een prachtige reis. Instappen op Eindhoven Centraal om 10.44 (lokale tijd), overstappen op Breda, overstappen op Bruxelles Midi, en aankomst in Londen om 15:57 (lokale tijd). Een treinreis van bijna zes en een half uur dus, met een korte overstap van 20 minuten op Breda en een langere overstap van 96 minuten bij Bruxelles, wat meer dan voldoende was om door de douane en paspoortcontrole te gaan. Op zondagochtend reed ook alles mooi op tijd, dus de heenreis was echt relaxt en heel goed.

Tip voor reizigers die dit ook willen doen: als je overstapt op Bruxelles Midi, ga dan niet naar de (betaalde) toiletten voor een euro, maar check éérst in bij de Eurostar. In de Eurostar lounge zijn de toiletten schoner en ook nog eens gratis.
Ik had me voorgenomen om veel te breien onderweg en in de Eurostar Lounge heb ik echt een hoop kunnen doen, maar eigenlijk de rest van de treinreis heb ik me verstopt in een heerlijk boek: de Mistborn serie (deel 2) van Brandon Sanderson. Met zes uur in de trein kun je toch een half boek uitlezen.


London St.Pancras Station

Eenmaal aangekomen in London was het heel makkelijk voor Menno om met zijn pinpas in te checken in de metro, maar mijn eigen pinpas weigerde dienst. Misschien vindt de ASN bank dit soort internationaal betalingsverkeer toch moeilijk of spannend. Ik trok daarom maar (met diezelfde pinpas) een pre-paid Oyster card uit de muur, gooide er vijf GBP op en kon de drie haltes tot ons hotel meereizen met Eisirt. Nadat we in ons hotel waren ingecheckt en met een ienieminie lift naar de vierde etage waren gereisd konden we nog even de benen strekken in het nabijgelegen Regent's Park en daarna een pizza scoren, die we lekker deelden. Ons hotel zat vlak achter Baker Street, welbekend van Sherlock Holmes en ook huis van het Sherlock Holmes museum en de London Beatles store. Regent's Park was bizar: een groot leeg weiland met hele mooie paden, waar als je in het centrum van het park staat je geen idee meer hebt dat je midden in de stad bent. Je hoort geen verkeer, ziet geen grote woontorens en alleen het rugbyveldje getuigt dat je niet onder de rook van Rotterdam staat.

Maandag
De dag begon met een prima ontbijt en het eerste wat ik deed was een 7-daags abonnement voor zones 1 en 2 regelen voor op mijn Oyster card voor de underground. Niet meer nadenken over een tegoed op de kaart of opwaarderen, maar gewoon in en uitlopen zonder na te denken.
Daarna gingen we naar Sky Garden, iets wat Carina ons aanraadde. Daar was een lange rij en we lazen op de bordjes dat je een kaartje moest reserveren via de website. Ik deed dat direct op mijn telefoon maar we konden diezelfde dag niet meer terecht. Dus liepen we door naar de Tower of London, en brachten daar de dag door. De tour gegeven door de Yeoman Warder was echt heel interessant en die beste man kon het verhaal ook echt leuk brengen.
We struinden de hele dag door de Tower, bezochten The White Castle met de tentoonstelling van pantsers, wapens en zelfs bepantsering van hun paarden. De nadruk lag wel heel erg op Henry VIII, wat niet raar was aangezien hij daar toch een aantal van zijn vrouwen heeft achtergelaten. Ook konden we naar de Crown Jewels kijken, wat een bijzondere tentoonstelling was. Meest indrukwekkende van die tentoonstelling was de gouden soupterrine waar je prima een bad in kon nemen en Eisirt heel droog mijn oma citeerde: "Soep zat, hoor!"


Tower Bridge ligt natuurlijk naast de Tower of London.

Ook hebben we één van de prachtige raven van de Tower ontmoet, genaamd Jubilee, die heel content de zak uit een prullebak aan het slopen was.
's Avonds gingen we naar een grieks restaurant in de buurt van Baker Street waar we mezes aten en ik heerlijk van de tiropitakia / spanakopitakia kon genieten. (Het was wel erg vet allemaal.)

Dinsdag:
We keerden terug naar de Sky Garden en vroegen de aanwezige beveiligers of we in de rij moesten als we een ticket hadden. De beste man vroeg of hij mijn ticket mocht zien, omdat hij niet geloofde dat we de vorige dag nog een ticket voor dinsdag hadden kunnen bemachtigen, en zo was het ook. Ik had niet doorgehad dat de website van Sky Garden me een gratis ticket voor 7 november had gegeven. Blijkbaar is de Sky Garden zo populair dat drie weken van tevoren boeken verstandig is.


Sky Garden zit helemaal bovenin dit gebouw 'de Walkie Talkie'

Gelukkig had Rich op Discord een alternatief - Rich houdt van hoogtes en doet gebouwinspectie (aan de buitenkant) van hoge gebouwen en bruggen, en gaat in zijn vrije tijd graag de hoogtes van Schotland in om te wandelen. Hij raadde aan om naar 22 Bischopgate te gaan, een straat verderop. Dat gebouw had ook een viewing platform 'Horizon 22' maar omdat het nieuwer was, was het nog niet zo bekend bij de toeristen. Sky Garden en Horizon 22 zijn beiden gratis, en the Shard niet.
Het uitzicht mocht er wel zijn! We hadden prachtig weer met een paar kleine wolkjes en de enorme stad Londen lag letterlijk aan onze voeten. We zochten the Tower, Tower Bridge en the HMS Belfast op die in de Thames geparkeerd aangemeerd ligt.


I can't see my house from here

We aten midden tussen de forensen een heerlijke pokebowl (zalm voor mij, tonijn voor Eisirt) en namen vervolgens de Underground naar Leicester Square. We hadden eigenlijk niet zoveel plannen gemaakt maar op Leicester Square zat een bioscoop die Oppenheimer nog in de middagvoorstelling had. Zodoende dus.
Leicester Square was een massa toeristen, een aantal buskers en de Lego en M&M store. Niet echt ons ding dus. We gingen gewoon lekker naar de film, en genoten van het verhaal.

Na de film vonden we een steakhouse aan Leicester Square, waar we een lekkere Rib-eye steak van 450 gram konden delen. No way dat ik dat in mijn eentje opkrijg!

Woensdag
Op woensdag hadden we een grote wandeling gepland. Eisirt wilde vanaf Regent's Park, door Hyde park naar Buckingham lopen, en daar de Changing of the Guards Ceremony bekijken. Zo gezegd, zo gedaan.
In Hyde Park was het rustig en er stond niemand op de Speaker's corner, dus we konden gelijk doorlopen. Bij Buckingham stonden er al aardig wat mensen te kijken, maar omdat we lang zijn dachten we het wel goed te kunnen gaan zien. Dat viel tegen. We stonden weliswaar op de derde rij van het hek achter mensen die allemaal kleiner waren dan ons, maar als de mensen op de eerste rij hun telefoons omhoog steken en op het hek klimmen om zelf nog hoger te worden, tja, dan kun je daar niet zoveel meer tegen doen. Toen het begon te miezeren kwamen daar van boven af nog paraplu's bij.
We hebben af en toe kleinere mensen van achter ons naar voren gelaten, want meh. Wij konden het toch eigenlijk niet zien.



Over de ceremoniële afwisseling, wat we ervan konden zien dan, hadden we ook wel een eigen mening. Want waarom loopt die meneer met de vlag naar de muur, stopt hij, en draait hij dan weer om? Niet één keer of twee, nee, echt meerdere keren. Elke keer dat de meneer met de vlag dat gedaan had werd hij in zijn voetsporen gevolgd door twee heren in een ander uniform, die ook dezelfde route liep. Wij waren van mening dat deze twee heren precies uitkwamen, en de meneer met de vlag vertelden dat het wél zou passen, maar dat als de meneer met de vlag het dan probeerde zijn vlag ervoor zorgde dat hij het nét niet redde tot de muur. Hilariteit alom. Je moet er toch iets van maken, immers.

Na de ceremonie liepen we nog een klein stukje verder, St. James Park in, waar we de eekhoorns verblijdden met kleine stukjes van onze haverkoekjes. Zo kwamen we erachter dat Eisirt ook een Disneyprinses is.
We planden nog een andere route, maar nu naar Brompton Road om bij Harrod's op zoek te gaan naar scones. Ik was immers al meerdere dagen in Engeland zonder dat ik scones had gegeten. Bij het café op de derde verdieping van Harrods hadden ze geen scones, en op de vierde verdieping in de Tea Room hadden ze wel een high tea met scones voor een magere GBP 75,- per persoon.
Er zat ook wel wat meer bij voor die prijs, maar ik hoefde niet een uitgebreide High Tea met champagne en een passende thee per gang. Ik wilde gewoon een kopje thee met een scone!
Op de begane grond bij het café konden we beter terecht. Aan een grote ovalen bar werden we bediend en kon ik zalig genieten van een rode hibiscus en rozenthee met twee scones. We kochten wat thee als souvenirs en ik pikte ook twee dozen kruidenthee op, waaronder de zalige thee die ik die middag had gehad.

We waren met die acht kilometer wandelen wel even uitgewandeld en namen de underground terug naar het hotel.
Inmiddels was het weer ook omgeslagen en regende het. Eisirt wilde zijn paraplu niet kwijtraken aan de harde wind, dus liepen we door de stromende regen naar het noorden, omdat we maar steeds naar zuidelijke tentjes gingen voor het eten. Een simpele hamburger met frietjes werd het die avond.

Donderdag
Aan de andere kant van Regent's Park was Camden, en Carina dacht dat we dat wel konden waarderen. We liepen door Regent's Park en Queen Mary's Rose garden naar Camden toe. Naast de Camden Locks waar smalle boten door een sluis manouvreerden, waren meerdere markthallen met veel kleine standjes. Ik vond er een hele leuke linnen bias-cut jurk voor balfolk, wat lekker zwierig zou zijn en hopelijk niet te warm. We struinden langs alle kraampjes en ik zag wel een prachtige prent, maar toen dat kunstwerk ook op een t-shirt langskwam bedacht ik me dat het niet een origineel werk was van de man die achter dat kraampje stond, maar een echte Banksy was! (Heb ik dan toch smaak?).
Eisirt kocht een t-shirt met katten, een parodie op KISS met als text 'Hiss'.


Queen Mary's Rose Garden had echt HEUL VEUL rozen...en dit soort plaatjes.

's Avonds was the main event: we hadden afgesproken met Dan en Olly van onze tabletop groep. Dan was echter te ziek om te komen, die lag rillend met koorts in bed en moest toch afzeggen. Olly kwam gelukkig wel! We ontmoetten elkaar op Picadilly station, en togen af naar een sjieke tent waar Dan gereserveerd had: Bondi Green. Olly bestelde een pizza en Eisirt ging aan de tonijn van de grill terwijl ik de zalm van de grill bestelde. Yum.
Het was heel even onwennig, maar al snel was het ijs gebroken. Ik speel inmiddels alweer 2 jaar met deze groep uit de UK en Olly was onze GM van Blades in the Dark en nu ook van Dungeon World. Na het eten zochten we een pub op waar we verder konden kletsen en ik hoorde hem uit over Hasta, zijn personage van Traveller. Het is heerlijk om over Hasta te schrijven, omdat hij zo makkelijk te beschrijven is: dominant, wapensgek, grote vent, uncompromising.
Olly zelf is net zo lang als Eisirt en mijzelf, dun als een rietje, en hij vroeg me de oren van mijn hoofd over LARP en mijn werk. Het was echt heel gezellig om zo een avondje in real life met elkaar door te bregen.
We hadden een goodie bag meegenomen met tulpenbollen, stroopwafels, een potje zelfgemaakte jam en chocolade kruidnootjes, dus we scheepten Olly op met beide tasjes omdat Dan het af liet weten. Ik had de ruimte in mijn koffer hard nodig om alle decaf thee weer mee naar huis te nemen, immers.
Bij het afscheid kregen we allebei een hele stevige knuffel van Olly voordat hij op zoek ging naar zijn trein terug naar Reading, en wij de underground naar Baker Street namen.

Vrijdag
We waren voor het ontbijt al helemaal ingepakt, en vroegen of we in de lounge van het hotel mochten hangen tot het tijd was om naar de trein te gaan. Dat was geen enkel probleem, gelukkig, want we hadden geen andere plannen voor die dag. Rond de lunch was het tijd om langzaamaan richting de trein te gaan. Drie haltes met de metro later waren we eigenlijk gewoon echt heel vroeg en waar we geen rekening mee hadden gehouden was dat we nog helemaal niet terecht mochten bij de Eurostar. Je mag namelijk maar maximaal 90 minuten van tevoren inchecken en omdat er vanaf St.Pancras meerdere treinen vertrekken is dat ook wel handig, anders wordt de Eurostar Lounge zo vol.
We gingen maar ergens uit de weg zitten op de grond tegen een muurtje, want het was toch nog lang wachten en de paar bankjes die er waren, waren allemaal bezet. Uiteindelijk mochten we inchecken en door de douane. Bij de Eurostar Lounge was er ook geen plek om te zitten: de Eurostar naar Parijs had 55 minuten vertraging dus al die reizigers zaten nog in de lounge te wachten. Tot overmaat van ramp had onze trein ook 55 minuten vertraging, dus het was stampensvol. Nadat de trein naar Parijs begon met boarden konden we nog een half uurtje op een bankje zitten, maar het was niet ideaal.

Omdat onze trein vertraagd was waren ook onze aansluitingen op Bruxelles Midi en Breda anders. Daardoor konden we gelukkig op Bruxelles wel een frietje eten voor de reis verder ging.
We hadden om 15:04 (lokale tijd) uit Londen moeten vertrekken, dat werd uiteindelijk 15:55 (lokale tijd).
En eigenlijk zouden we om 21:15 (lokale tijd) aankomen in Eindhoven, maar dat werd een uur later. De laatste loodjes waren daarom extra zwaar. Gelukkig had Buurjamin ook door dat we nog niet thuis waren: hij stuurde een berichtje dat hij onze jongens nog een keertje eten had gegeven omdat we nog niet thuis waren. Dat was echt super lief.

En zo kwam er aan ons avontuur een einde!
Met de trein naar Londen is wellicht een heel eind, maar het is zo fijn om niet zelf te hoeven rijden, een parkeerplek te moeten regelen, etc. De trein was comfortabel en dubbel zo als je een muziekje kan luisteren op alles wat geen Eurostar is. Ik vond het echt een aanrader.
Met alle souvenirs (heel veel decaf-thee!), mooie nieuwe herinneringen en fijn gezelschap was het een superfijne trip.

De reis ging sneller dan verwacht, en het was erg goed uit te houden op de achterbank met alle proviand op handafstand en een breiwerkje onder de vingers. Bij Stuttgart hebben we een tijd helemaal stilgestaan vanwege wegwerkzaamheden, maar dan ga je een tunnel door en ben je ineens in Österreich. Een vallei van kleine dorpjes ingesloten door hoge bergtoppen. Mijn meisjeshart ging sneller kloppen.

Het appartement is heel Oostenrijks met bloemetjes en gelakt eiken, twee grote slaapkamers waarvan 1 met zithoek, een badkamer en een keuken. We kookten boerenkool en speelden Regenwormen en Zeven Kleine Geitjes.

Na het ontbijt sprong Tegingûr in de skibus naar de piste en prikte ik aan een sok. In de zon op het balkon is het zalig en het is goed aan het dooien. De berg heeft nog flanken vol met sneeuw, zo dichtbij dat je hem bijna aan kan raken.
Dit wordt een weekje heerlijk genieten.

Every time I try my hand at Hugin, I realise the less I worry the better my panorama's become. Of course, you're supposed to snap an X number of pictures with the same settings, making sure all the lighting is correct, use a tripod etc. I just snap x number of pictures loosely from the hip, load the JPGs into Hugin and stitch asap before tossing the Tiff into Lightroom for some last minute corrections and the Gimp for a watermark that makes a dent into an 11k pixel picture.

The Frans Hals Museum Binnentuin

This wonderful 17th century building is home to the Frans Hals museum. Frans Hals was a famous Dutch painter from Haarlem, so it's no wonder this museum was named after him. Wikipedia states the museum dates back to 1862, but the building is much older. This is the view from the gardens. As you can see, the weather was horrible. I also had to blur out the man's face, as I didn't ask for permission snapping his picture.


Click for larger - this is huge!

The North-Holland Dune reservation

This panorama I shot from under the shadow of a pine tree. I can't quite recall if the ground was really so uneven, but there was definite up-and-down action because of the dunes.
The North-Holland Dune reservation (Wiki only in Dutch) is a 5300 hectare forest and dune area between Wijk aan Zee and Bergen. The area is used in three places for drinking water and is also a popular hiking area.
We had gorgeous sunny weather and enjoyed the sunshine (SPF 30 FTW!). When we arrived at lunch, the weather turned and we took a quick route home. If you're ever in the neighbourhood of the Dune reservation, I can recommend it! It's gorgeous.


Click for larger - this is huge!

Tulip fields and Dutch Skies

I must admit it felt a bit like cheating to stop the car down the roadside and shoot the tulip fields on our way to visiting a friend, but here you go. I do love how this turned out -- the skies are perfect Dutch Masterpieces and the post-processing in Lightroom did wonders for the contrast.
The field closest to the viewer has already been 'beheaded' -- tulip heads are taken from the plant so more energy can be stored in the bulb more quickly, which makes the harvest time shorter.


Click for larger - this is huge!

Hope you enjoyed these! I will start on the rest of the pictures now, which should be considerably less work.

And we're almost off to Tankfest!

Tonight we get on the train at Calais and then drive to the Bovington Tank museum, tomorrow from 9 am to 6 pm we will be at Tankfest, catching the train back at Calais around 2 am on Sunday.
But it will be awesome!

I spent the past few days typing up the Paper LJ and editing some of the pictures, stitching some panorama's and stressing out for school. It felt like ten loose ends flapping in the wind but I've wrapped some up and I am getting some time to breathe. Although I'm still nowhere in editing the pictures, the Paper LJ is done, the pair of socks I started on the boat is finished and photographed, I've taken pictures of stash yarn and the Copilot cowl, and boxes get ticked in my head, freeing up brain CPU.

What's still left to tell about the Bodrum holiday: the final day, the journey home, the afterthoughts....
Because we'd spent the entire holiday cooped up on a ship with three-man crew, there was hardly any time to get used to the Turkish culture. And so you find my final Paper LJ entry describing how terribly not used I was to the Turkish culture. The next day (Monday, our departure day) we still had time to shop, and shop I did. And I haggled! No longer intimidated by the impeccably groomed, be-earringed, half-Dutch speaking men we ventured into Bodrum and shopped 'till the sweat was running down our backs.

I'm still not entirely sure whether I may have gotten good deals on the souvenirs we bought, but I bought a silk shawl that will become my Precious and a purse I fell in love with on the first night
One thing is sure, I do have an expensive taste. For all the Gucci, Chanel, Louis Vuitton, Michael Kors and other silly brands that were for sale (real and imitation), I fell for a purse that was initially label-less, but the lock finally yielded a name: Hermès. It was lilac and pink and purple and blue mosaic leather, and it was "only" 1000 euro.
(I see on the Hermès website the original in orange is 8750 euro, so what are we being silly about?)
Of course, of all the handbag & leather stores in Bodrum, only two or three had any purses I liked. Because I am not the kind of girl to be toting a true brand purse, and I really don't want something butt-ugly on my arm. The purse I bought is of a no-ego brand I never heard of, it's chic and it's me, and I love it even if it's too fancy to take to the supermarket.

Having pledged to try some Real Turkish things, we drank Turkish coffee and ate Doner Kebap. I skipped on the Hamam visit (not really interested) but we ate ice cream, paid things in euro and received Turkish Lira as change.

As for the boat trip: it was very nice going out and exploring like this. The crew spoke hardly any English, excepting the captain, who was a bit weird and spoke with a thick accent. The trip would have been a lot better and more fun had we been 'included' more. We often arrived somewhere and we hardly knew where we were or how long we would stay there -- also because the trip had been reversed (as we could puzzle out later on in the week) from its original course.
Not only that, there was also hardly any interaction between the Italian guests and the Dutch guests on board. Maybe it was just a language barrier, maybe they were just too busy having a good time themselves.
Still, it was very relaxing and much more steady than I had expected. Despite the rain and the thunder and the lightning, I was never sick and queasy only once when I was writing my PaperLJ as we were bouncing over the waves. The rain didn't bother us much, because the aft deck could be closed off on all sides. The only thing that was inconvenient was the lack of water to wash with, as the pumps didn't always work when you'd want them to. But hey, we're used to Drachenfest and having a toilet that actually flushes (even if your knees won't fit into the bathroom) is a big perk.

The trip back was tiresome, as our plane had been delayed by 3 hours. There was a ground crew member at the check-in to tell us, but once we were out of the country in the international part of the airport (past security and after being frisked) there was nobody to tell us what and how. At some point information trickled down the other people waiting for the flight (some had called Arke in the Netherlands to find out more) and we found out we got a free hamburger meal.
Then when we were finally back at Schiphol, another plane had taken our gate and the ground crew had to scramble to get it out of the way. And then there was the bickering and the stress when we couldn't find our taxi to where the car was parked and my parents in law were near to having a fight. *sigh*
It was 4 am when we were in bed in Bergen. I don't think I've ever made the trip from front door to a bed more quickly.

The next morning at 10 we were at breakfast and around 1 pm we were home, being greeted by a very talkative and most lonesome kitty. She has been glued to our side whenever we take time to sit down and she doesn't leave our pillowside when we sleep, unless it is to accompany us to the bathroom. She was well taken care of by our neighbour, for whom we have brought an allseeing eye from Bodrum.
And now it's back to work. Like I said: pictures to edit, school assignments to be sewn. It's good to be back.

Today's coffee and cookies was roughly disturbed by the lack of the pot of Nescafé we use to make coffee. We were told it will be saved for tomorrow's breakfast as the coffee is running low.
Since the only occupants on the boat excepting the 3-person Turkish crew are Dutch (avg. 3 cups of coffee per day) and Italian (the people who invented the espresso), I fear we face a grim battle tomorrow morning.

After yesterday's rain the weather has cleared up. Kristas, one of the Italian guests on board, asked if we could sail from the quiet bay to somewhere else. We were none of us in the mood for swimming, with the sun hiding behind the clouds, and the bay itself offered no more excitement than a few lonely fish lurking beneath the surface.
So we sailed to English harbour one day early. The Italians disembarked immediately, disappearing even before we could don our socks. We also disembarked, walking an oleander-edged rocky road and climbing the hill. Bulldozers had made this road and it was rough going on all the loose rocks, but my parents-in-law were frisky with cabin fever and it was nice to stretch our legs for a bit.

While the Dutch guests all went to the nearby bar/taverna/harbourmaster's office for some raki, Eisirt and I lounged on the boat and managed to spot birds fishing in the harbour. I snapped some pictures and can't tell for sure if they are indeed kingfishers, but it was awesome to see.

This morning we left one of the crew behind for a shipping trip and sailed to Sedir Island. For 15 Turkish Lira (5 euro) we could enter the island and have our own adventures in the local ruins, including a Byzantine church, temple of Apollo and amphitheatre (seats 2000!).
In the midst of all this clambering over ruins, we spotted some local flora and fauna as well. After a chicken with chicks followed tiny flickering lizards, a turtle and even a caramel-brown snake!
There were sea-urchins and we ate ice cream.

At 11:30 we were back on board and now we are on the sea again. Since we mostly have the wind against us, we use the ship motor to travel, which makes finding the right verb to describe our voyage a tad difficult.
There is more wind today, so for the first time this trip we are bouncing over the waves. The rest of the time we've been calm in the water and you could hardly tell we're on a ship.

So far I've only knitted ¾ of a sock. It's not going fast. And there might be swimming later.
We will spend the night in English harbour again, and tomorrow? I really don't know.

Despite the grueling stress my mother-in-law inflicted upon herself and everyone around her we left the Netherlands in a composed and almost blasé manner. Both Eisirt and myself are pretty inshakable travellers. After a round of checking if we had everything packed back in Eindhoven, all we had to do when we came to Bergen was make a selection of what stayed behind (used underwear) and what to bring to Turkey.
Even the parking delay could not dismay us: we were already checked into our flight, and had only to deposit a single suitcase before we could board -- the rest was carry-on luggage.
Trying to zone out of the bundle of stress that was my mother-in-law was somewhat difficult though, and our quick journey to the gate prohibited any tax-free shopping and buying of drinks to bring on board.

The flight was uneventful, but Turkey looked forest-rich and beautifully green from above. Bodrum Airport is brand-new and shiny. I do fear they hide the wastebins somewhat, and the only non-alcoholic beverages we could find in the post-landing duty free shop was Red Bull and water.

As far as I could tell from our ride to the harbour Turkey looks a lot like Greece (don't tell anyone I said so). The language is equally incomprehensible, with odd g's and c's sticking out like elbows.
There was no official welcome on board except a check of last names and because our flight was delayed we had a quick dinner at 10pm.

Not being officially introduced to anyone left me feeling a bit lost, but we have a tiny cabin with an even tinier bathroom. There's sun on the fore deck and shade on the aft deck. There was also no head count this morning so we nearly left one of the Italians behind in Bodrum as we set out. (We will sail on the Gulf of Gokova for a week).

The weather is expected to change, with rain tomorrow, so we're well underway at the moment. We're sailing east, against the wind and on motor power only. We've already spotted a couple of dolphins, and the wind is pretty cold. I've cast on a sock and spent at least half of my awake time on this boat alone, which is appreciated but wasn't expected. Soon, there will be lunch and more knitting. Life is windy but warm.
Het is hier verrukkuluk.

(Edited to add: I will add pictures to the posts as soon as they're up!)