Jane's Journal

Na het Emphebion winterlive van 2019 schreef ik heel enthousiast: "en nu is het nog maar 6 maanden tot de volgende Emphebion!"
Toen kwam Corona, en ik kwam nog wat kilo's aan. En daarna viel ik toch nog wel maar mooi wat kilo's af. Zoveel zelfs, dat toen we in 2022 eindelijk weer naar een Emhpebion konden, ik met een zomerjapon zat voor het personage wat als een hobbezak om haar heen hing.

Afijn, één huilbuitje later en een alternatieve jurk voor het zomerlive 2022 was het toch wel tijd om mijn linnen zomerjurk in te nemen. Ik organiseerde een knutseldagje op het atelier en Marjo heeft me vakkundig ingespeld zodat de japon weer nauwer aansloot. Het bleef echter een beetje raar zitten, en nog een paar weken later sloopte ik de driehoeken op middenvoor en middenachter eruit, zodat er een iets moderner silhouet overbleef.

De jurk zat prima, ik naaide een snelle middeleeuwse linnen onderjurk voor eronder in donkerblauw, en bedacht dat ik misschien wel baat zou hebben bij een mooie riem voor om mijn taille. Ik maakte een mooie zwarte leren riem met zilveren penningen erop en ik ging aan de slag om het prachtige halsbeleg ook als riem te maken. Pas toen beiden klaar waren bedacht ik me dat ik de leren riem niet zou kunnen combineren met de linnen riem, dus uiteindelijk heb ik de leren riem helemaal niet gedragen op het evenement.


In de ruimte van mijn lieve Plan-Buurvrouw Daphne, die prachtige viltbloemen maakt

Ik heb de japon op Emphebion gedragen en hij stond me prachtig, maar toch ben ik er nog niet tevreden mee. Ergens heb ik spijt dat ik de exra driehoeken uit de rok heb gesloopt omdat hij nu wel te slank valt en ik vind dat daarmee de extra kilo's die ik met me meedraag toch echt opvallen. Bij de schouders en hals is de japon gewoon nog steeds ruim. Dat valt ook niet in te nemen, omdat het halsbeleg daaroverheen zit en daar ook knoopsgaatjes in zitten.

De nieuwe stoffen riem is ook niet helemaal 100% fijn. Hij zit wat strak om mijn buik en heeft toch de neiging om omhoog te gaan wippen met de punt. De makkelijkste manier om dat te voorkomen is door een verticale sjerp uit de punt te laten komen, die ervoor zorgt dat alles mooi naar beneden gaat hangen. Gezien de hoeveelheid uren die erin zitten gaat dat echt never nooit niet gebeuren.

Ik was heel blij dat ik nog de originele stoffen had liggen van deze jurk, waar ik de riem uit kon maken, dus eigenlijk kostte me dat niks (extra). Ook had ik het originele plaatje nog waar ik het halsbeleg van had 'ontworpen'. Een sierlijke scroll die ik stukje voor beetje over had genomen door het originele plaatje tegen het raam te plakken en mijn patroon steeds verschoof zodat een rechte scroll ineens om de bocht ging zoals het halsbeleg dat ook deed.

Voor het maken van de riem heb ik mijn best gedaan om bij te houden hoeveel tijd daar in is gaan zitten.

Patroon maken en de decoratieve scroll erop tekenen, en overnemen op Vliesofix: 3,5 uur
Met de hand de verlijmde stoffen vastnaaien zodat ze niet zomaar meer los zouden kunnen komen: 10,5 uur
Afmaken van de riem nadat alles vastgenaaid zat: 1 uur
Voor een prachtig totaal van 15 uur werk. Voor alleen deze riem!

En daarom is het des te zuurder dat ik er eigenlijk helemaal niet tevreden mee ben. OK, het is een mooie foto, ondanks mijn gympen en ondanks gewoon een wit t-shirt eronder te dragen in plaats van de echte onderjurk. Er is inmiddels met deze hele jurk zo vreselijk veel emotie, teleurstelling en koppijn gemoeid dat ik hem nooit meer kan zien als een medespeler dat zou kunnen. Ja, het is een prachtige kleur voor mij en ja, hij zit prima, maar ik kan niet meer door de kleine schoonheidsfoutjes en net niet lekkere pasvorm heenkijken.
Als ik heel eerlijk ben, is er maar 1 ding waar ik echt bij van word bij deze japon: dat hele kleine gaatje ergens in de rok wat ik vakkundig gerepareerd heb. En de rest van deze stomme jurk zal voor de rest van zijn levensduur te boek staan als de Vervloekte Japon van Zaphira.

De week begon met werk, werk, werk. Het is druk met maatwerk bestellingen en daarom heb ik maar af en toe tijd om aan mijn eigen jurk te werken. "Bij de coupeuse thuis lekt de kraag" - of hoe ging dat gezegde ook alweer. Dit leest dus als een verslag in één lang stuk, maar eigenlijk waren het meerdere losse momenten tijdens de week. Als ik even een momentje over had aan het einde van een drukke dag kon ik nog best een klein beetje aan mijn jurk werken...

Buurvrouw Daphne hielp me op dinsdag om de jurk op de juiste lengte af te spuiten met de rokkenspuit. Dat had ze voor haar moeder in het verleden ook al mogen doen, maar het was toch lastig om de juiste lengte te bepalen. "Hij komt nu zo halverwege de omslag van je broek." en op die lengte zette de rokkenspuit een streepje.
Toen ik weer naast het krukje stond en de jurk weer uitgetrokken had, kon ik eens goed kijken hoe lang mijn lange broek was en hoe laag de zoom dus zou komen. Eigenlijk wilde ik de japon nog iets langer hebben dan het krijtstreepje. Ik mat 2 centimeter extra lengte uit, en telde daar 4 centimeter zoom en 1 centimeter naad bij op. Ik knipte dus 7 centimeter onder het krijtstreepje de stukken van de rok af die overbleven in een lange strook. Ook maakte ik aantekeningen hoeveel korter elk pand moest, zodat ik het patroon ook op de juiste lengte kon maken voor een volgende jurk. De zomerjurk van Lady Sapphire moet immers ook opnieuw gemaakt worden.
De zoom zelf verstevigde ik met ontzettend handig vlieselineband, met draden in de lengterichting van precies 5 centimeter breed. Dit om de zoom nog ietsje steun te geven.

Nu was de buitenste laag van de jurk wel op de juiste lengte, maar de zoom had ik nog niet korter geknipt. Nadat ik de zoom op de juiste lengte had omgestreken en vast had gespeld, werd de jurk op de pop gehesen, en de pop mocht hoog op tafel staan. Ik trok de voering glad onder de zoom uit en speldde de lagen op elkaar. Eerst op de naden, en daarna de stukjes ertussen.



Nadat de lagen op elkaar waren gespeld ging de jurk weer van de pop en mat ik de voering zo af dat hij 1 centimeter langer was dan de gevouwen zoom van de jurk. Als de voering dan aan de naadtoeslag van de zoom wordt genaaid, heb je precies een bewegingsplooi van 1 centimeter die zorgt dat je buitenlaag niet uithangt en de voering niet uitscheurt.
Dit is tevens de 'standaard werkwijze' die we geleerd hebben op school bij het maken van een colbert.

Ik begon vast vooruit te denken. De volgende stap was natuurlijk het vastnaaien van de zoom aan de voeringzoom, en daarna die plooi erin strijken. Maar ik wilde ook heel graag een stuk keperband aan de binnenkant van de zoom naaien om te voorkomen dat de zoom van de jurk snel zou gaan slijten. Dat was waarschijnlijk makkelijker te doen voordat de voering vast zat. Anders heb je een hele jurk om de vrije arm van de naaimachine liggen.
En, nog veel belangrijker: ik wilde ook een sierband langs de zoom stikken. Als de voering al vast zat, moest ik wel heel zeker weten dat de juist meegespeld zat, anders kreeg ik vast vervelende plooien.

Sterker nog: de kans daarop was best aanwezig. De wol was lekker soepel en kon makkelijk rekken, en de voering was natuurlijk veel minder vriendelijk en zou niet lief gaan samenspelen met de wol. Bovendien: als ik die bewegingsplooi in de voering had gespeld en ik zou dan het sierband langs de zoom gaan stikken...dan zat de voering alsnog vastgestikt! De enige manier om dat te voorkomen was om de voering naar boven te leggen, heel secuur te spelden en te rijgen, het sierband erop te stikken, en de bewegingsplooi boven het stiksel van het sierband erin te strijken.
Dat klonk als gedoe.



Kortom: de voering bleef mooi los, en eerst stikte ik het keperband langs de vouwlijn van de zoom (aan het stukje wat naar binnen zou slaan als zoom).
Daarna stikte ik het sierband langs de zoom. Gelukkig stonden daar al hele fijne krijtstreepjes van de rokkenspuit, die ik nu prima kon gebruiken als geleide voor waar het sierband moest komen.
Als allerlaatste naaide ik de voering aan de zoom van de japon.

Een belangrijke truc voor deze stap is: leg de japon met de goede kant naar buiten neer, en vouw de voering op zijn plek. Zorg dat de goede kant van de voering op de goede kant van de zoom ligt (zoals je hem straks gaat naaien). De zoom ligt dus naar binnen gevouwen, en de naadtoeslag van de voering vouw je ook naar binnen. Zet een speldje op de naad, zodat je zeker weet dat alles op de juiste plek ligt en de juiste naden bij elkaar ligt.
Daarna kun je via de opening in de zijnaad of in dit geval, bij de rits, naar binnen tussen de lagen van de japon en voering, de zoom naar buiten pulken, en weet je zeker dat in ieder geval die naad goed gespeld is. Ja, de speld zit ergens waar hij niet kan bijven zitten, maar je voering en zoom liggen goed op elkaar en de juiste naad van de japon zit op de juiste naad van de voering.

Ik speldde de rest van de voering aan de naadtoeslag van de zoom, stikte het allemaal in elkaar, en bekeek....de Donut of Doom.



Als je één keer een colbertmouw op deze manier aan de voering vastgemaakt hebt weet je: voering keren is verre van een makkelijk vraagstuk. Als je niet oplet krijg je een soort Escheriaanse contraptie die je nooit meer met de goede kant naar buiten kan keren, omdat je dat laatste naadje niet op de juiste manier hebt vastgemaakt. (Als je overigens de bovenstaande beschrijving volgt, is de kans daarop al kleiner).
Maar toen ik de zoom van de japon aan de voering had vastgestikt, kreeg ik het heel even benauwd. Dit zag eruit alsof het nooit meer goed zou komen. Had ik mijn japon in een driehoek donut zonder einde genaaid? Kon ik hem ooit weer met de goede kant naar buiten krijgen, en dan wel zo dat de voering aan de binnenkant zat, en de buitenkant aan de buitenkant zat?

Gelukkig viel het reuze mee. Ik begon bij de rits, en frotte de voering door het gat naar binnen. Tot mijn verbazing moest de rest van de japon erachteraan, maar daardoor kwam de japon wel weer met de goede kant naar buiten te liggen... en de voering zat er helemaal in!

Rest mij nog de laaste stapjes: de zoom met de hand verankeren zodat hij niet uit gaat zakken, de voering bij de taille vastzetten, en het vastzetten van de voering langs de rits, want dan hoef ik niet meer tussen de lagen te zijn. Nog even de bewegingsplooi bij de zoom erin strijken. En als finishing touches het sierband langs de halslijn en misschien ook de mouw. Met nog een ruime week te gaan tot kerst, en daarna Emphebion, moet het me toch wel gaan lukken om de laastste stapjes af te krijgen?

Wordt vervolgd...

In het verleden ben ik te vaak begonnen met een project zonder er een goed plan voor te hebben, en dan strandde ik altijd in details en keuzestress. Ik had me nog zo voorgenomen om niet meer aan een project te beginnen zonder een gedegen plan...
...en ik had een plan. Soort van. Ik wilde een kopie van mijn donkerrode kirtle en ik had daar het patroon van overgenomen. Maar om wat voor reden dan ook klopte het patroon niet (genoeg) en viel het hele plan in duigen.

Ik was teleurgesteld dat mijn groene wol zoveel te dun was, maar ik heb iets van 4 kubieke meter stoffenkast.... daar zou toch wel iets in zitten wat kon gebruiken?
Mijn blik viel op de groene 100% mantelwol die ik gebruik voor de cloaks. Een lekker dikke en warme winterwol. Maar zo snel als ik de stof overweeg, zo snel dankte ik dat plan ook weer af. De stof was lekker dik -- waarschijnlijk te dik om er een jurk van te maken.

Natuurlijk heb ik nog meer wol in de kast. De 20% wol was een stukje dunner en had ik in drie kleuren liggen. Olijfgroen viel direct af, paars, of bordeauxrood -- een kopie van een donkerrode jurk in...een andere kleur donkerrood? Hm. Deze stof was 20% wol en voor 80% uit polyester, dus was eigenlijk geen keuze die ik serieus overwoog.
De wool caban en mantel caban waren een stuk beter. De ene was 70% wol en 30% polyester, waar ik prima mee kan leven, en de andere was 60% wol en 40% viscose en was mogelijk nog wel een betere keuze. Maar deze stoffen had ik niet in de kleur groen die ik wilde, alleen in antraciet, felrood, of paars. Felrood moet ik niet aan beginnen, dus die viel direct al af.

De grijzige antraciet leek teveel op zwart. Een hele statige kleur, die me prima zou staan. Maar toch twijfelde ik erover. Er lopen al veel te veel mensen in zwart op larps rond, en het is een veilige keuze voor veel mensen, maar of ik het zou moeten doen? Het was wel een hele, hele grote sprong van de vrolijke kleuren die ik tot nu toe droeg als Lady Sapphire.
En paars? Een prachtige kleur die me wel staat, maar ook de kleur van de Brenger der Nachtmerries. Als iemand nog een wenkbrauw zou optrekken vanwege mijn adelbrief uit Iis dan zou de paarse jurk (of necromantische zwarte) de andere wenkbrauw ook doen optrekken. Bovendien heb ik al een prachtige paarse jurk, en Leonie Sapphire moet geen kloon van Marianne worden. Dus nee.

Terwijl ik zo naar mijn stoffenkast aan het kijken was, kwam een ander idee naar boven borrelen. Ik had al op het internet gezocht naar wollen stoffen, maar ik kon bij veel winkels zien dat zij hun stoffen kopen bij dezelfde groothandels als waar ik mijn stoffen haal. Die stoffen vielen dus al gelijk af, ook al had ik ze op voorraad -- en dat scheelde me ook gelijk de moeite om staaltjes te bestellen.
Maar er was één winkel waar ik nog niet had gekeken: Harrie Bosch.
Geweldige Harrie Bosch, die couture stoffen uit Italië verkoopt en altijd prachtige geweven wollen stoffen op voorraad heeft. Ik wist zeker dat ik bij Harrie Bosch de perfecte stof zou gaan vinden voor mijn nieuwe jurk.

Maar dan: ik had nog steeds geen patroon. En mijn regel blijft: je moet eerst een plan hebben voor je mag beginnen.

Voor Bertine's Omen kostuum had ik een prachtige jurk genaaid van McCalls 4378 -- een jurk waar ik direct jaloers op was geworden. Natuurlijk pas ik met mijn lange lijf niet in commerciële patronen. Ik heb dat vaak genoeg geprobeerd en elke keer kom ik er weer achter dat het écht niet werkt. Maar misschien had ik ooit een grondvorm voor een japon getekend die ik er weer bij kon pakken.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik groef in de archiefkast en vond een japon grondvorm met ongeveer mijn maten. De maten waren iets slanker nog dan de maten die ik op dit moment heb, maar het was een japon grondvorm met ruime toegiften. Blijkbaar had ik dat patroon in maart 2017 getekend om er een blouse van te maken. Dat zou de opzet van de japon grondvorm wijd genoeg maken dat ik met een paar centimeter buste meer er ook wel in zou kunnen passen, toch?

Het idee van de historische rode kirtle namaken had ik inmiddels laten varen en mijn hoofd was overtuigd: de prachtige princessenjurk van Bertine. Maar dan met een eigen draai eraan: al jaren droom ik van de groene jurk van Merida. En soms moet je dat soort dromen gewoon omarmen. Niet meer twijfelen. Niet meer een rare hybride proberen te maken tussen Merida's jurk uit Brave en een historische kirtle. Nee, het moest een modern japonpatroon worden, met een paar kleine details van Merida's jurk...
...ik had zowaar een plan.

Ik nam uiteraard de moeite om de grondvorm na te meten, en kwam erachter dat hij inderdaad wijd genoeg zou zijn om me te passen als japon. Ik verwachtte dat de taillering minder extreem zou moeten maar dat viel reuze mee.
Ik nam de grondvorm over en tekende de japon in. De hals verwijden, de taillering nameten, en dan per panddeel 15 centimeter uitdraaien in de rok, wat vroeger op school het maximum was per deelnaad. Ik berekende dat ik dan ongeveer 4 meter zoom zou krijgen. Niet extreem veel, maar de lijnen van het patroon zagen er goed uit.

Van de patroondelen tot de taille maakte ik een proefmodel, en ik tekende een nieuwe mouw met "slechts" 8% overwijdte. Wonder boven wonder zat het proefmodel best heel erg goed. En dat voor een vijf jaar oude grondvorm op maten en toegiften die niet helemaal kosjer waren! Er waren slechts twee dingetjes die aangepast moesten worden.

De rug was te wijd, er zat duidelijk een 'zak' onder de schouderbladen. Gelukkig kan mijn fijne nieuwe buurvrouw prima met spelden overweg. Ze speldde twee centimeter uit het achterpand per deelnaad en dan zat het perfect.
De mouw was het andere probleem: de mouwbreedte was te smal waardoor de mouw trok over de deltaspier* en met het voorpand begon te vechten. De makkelijkste oplossing die ik daarvoor kon bedenken was om er een pofmouwtje van te maken. Prima, ik houd wel van een imposante schouderpartij.

*) Kort door de bocht: ik was afgeweken van het boek, en kwam erachter waarom bepaalde dingen van de opstelling gedaan worden zoals het boek zegt.

En zo werd het een plan wat alleen nog maar een stofje nodig had. Ik paste snel het patroon aan en nam de patroondelen over zodat ik de volgende dag naar Harrie Bosch kon gaan, en daarna direct kon beginnen.



Bij Harrie Bosch hadden ging een hele behulpzame verkoopster samen met mij op zoek, en omdat ik vlak na openingstijd binnen was, kwam er al snel een tweede helper bij. De eerste rol flessengroen die we vonden was maar 1,8 meter (ook leuk voor een jasje) en de kashmir blends waren toch wel echt veel te prijzig voor een larp jurk. Mark vond uiteindelijk deze stof, een 100% wol die echt zo zacht was als boter. Hij was maar een beetje dikker dan de groene wol waar ik mee begonnen was, maar de kleur was prachtig. Een kleur die net tussen turquoise en petrol inzit.
De verkoopster vertelde Mark dat hij maar moest stoppen met rollen stof aandragen (Mark was lekker bezig) en trok haar wenkbrauwen op toen ze hoorde hoeveel meter ik nodig had.

Twee keer de lengte, en één keer de mouwlengte is de vuistregel voor een jurk. Dan moet je de panden tegen elkaar inleggen (kop aan kont) maar kun je het zuinigst knippen. Ik nam een ruime marge en vroeg om vijf meter in de hoop nog een stukje over te houden om een tuniek voor de shop van te maken.
Eenmaal terug op het werk legde ik de patroondelen erop. Het was even puzzelen, maar het was maar goed dat ik 5 meter mee had genomen. Ik had ze alle vijf nodig. Lang, breed, en een glorieus wijde rok? Tja, dat kost stof. En deze stof was 29 euro per meter...

In mijn grote voorraad stoffen zocht ik voor voering. Er was een petrol katoen voor de voering van het lijfje in de bak met katoenen stoffen en ik vond een prima gladde polyester voering voor de rokdelen. De panden waren geknipt, de randjes afgelockt, de voering komt volgende week wel. Maar toch heb ik dit weekend echt zin om weer verder te gaan met dit mooie project.

Wordt vervolgd...

Um, tja. Toen was het ineens alweer tien dagen stil op dit blog.

Alles gaat goed hoor, ik heb alle lopende maatwerkopdrachten opgeleverd (gisteren werd de laatste afgehaald, na veel te veel vertraging door Covid) en de eerstvolgende op de horizon is een bruidje die in januari haar eerste pasafspraak heeft. De webshop loopt goed hoor, dus voorlopig geen zorgen, maar saai is het wel.

Vorige week had Eisirt weinig diensten en heb ik dus veel meer dan gebruikelijk tijd met hem doorgebracht. Heerlijk om even samen in huis te pruttelen, en als het zo rustig is op het werk hoef ik daar ook niet veel te zijn. Veel tijd voor breien neem ik niet -- ik ben druk met online socialisen op Discord. Met name het kanaal van Overcharged Egg, die ik op YouTube vond. Hij maakt hele mooie zen-achtige videos van Cities: Skylines, een spelletje wat ik ook graag speel. Omdat de vaste ploeg mensen die veel actief is op de Discord maar klein is, is het ook een leuke ons-kent-ons club.

Vorige week kwamen we erachter dat er een voice chat kanaal was, en dat als je daar in zit kan je je scherm delen. Al snel waren er meerdere mensen van de vaste ploeg die daar hun spelletjes lieten zien. Tot mijn grote verbazing vinden veel mensen het interessant om mee te kijken met hoe ik (of anderen) een stad bouwen. Het meeste wat ik gezien heb was 12 man waarvan er 1 aan het streamen was. Het hoeft ook niet altijd serieus te zijn, soms is gewoon het gezellig kletsen met mensen al genoeg en maakt het niet uit wat er op het scherm gebeurt.

Zo was er anderhalve week geleden ook een stream van Egg waarin we Among Us spelen. Normaal gesproken op zondagavond heeft hij een livestream van Cities, maar omdat het een te drukke week was geweest vroeg hij om onze hulp. We waren maar al te blij om te helpen. In dit spelletje waren Egg en ik de imposter. Het was hilarisch! Natuurlijk had ik de link gedeeld met verschillende mensen, wat gewaardeerd werd.

En vorige week kwamen ook mijn mama en Luc gezellig anderhalvemeter-lunchen. We mochten bij Mahmoud beneden een broodje halen, namen dat mee naar mijn atelier, en peuzelden het heerlijk op. Super gezellig en oh zo lekker. Sinds ik mijn eerste broodje zalm heb verorberd bij Mahmoud ben ik compleet verslaafd, en ik wist zeker dat mijn mama dat ook zou kunnen waarderen, dus het was fijn dat het nu eindelijk gelukt was (een Covid test twee weken eerder (gelukkig negatief) hield mijn moeder en Luc in quarantaine).
Ook lag er een verrassing op haar te wachten:

View this post on Instagram

A post shared by Dolle Griet (@dollegriet) on Oct 26, 2020 at 7:47am PDT

De stof voor dit colbert hadden we misschien al wel anderhalf jaar geleden gekocht, en bij het knippen heb ik ontzettend gepuzzeld om het patroontje door te laten lopen. Op middenvoor sluit het patroon perfect aan, maar ook op de deelnaden achter. En daarna gooide ik het project in een bak -- doodsbang om een foutje te maken bij de zakken en daarom enorm last van uitstelgedrag. In de laatste week van Anne-Miek haalde ik het weer tevoorschijn. Ik hoopte dat Anne-Miek er nog een beetje bij mee kon helpen, als kersje op de taart, maar helaas was Anne-Miek te langzaam en ging ze tot de laaste dag door met de jas voor haar zoon.
In plaats van paspelzakken heb ik maar strookzakken gemaakt, die vind ik makkelijker om te doen. Met een beetje puzzelen loopt het patroon ook daar perfect door. *phew*

Toekomstplannen hebben we op dit moment ook niet echt. Eisirt hoopt vlak voor de kerstdrukte nog wat vrij te kunnen nemen -- hij heeft nog geen vakantie opgenomen sinds zijn contract overgenomen is door Securitas in april. Ik heb groen licht gekregen om de inhoud van de nieuwe website aan te leveren, dus daar ga ik maar eens heel rap aan beginnen deze week en volgende week. En verder....blijven we vooral in ons eigen stulpje want mèn, wat zijn andere mensen stom bezig af en toe.
(Niet jullie. Jullie mis ik gewoon enorm.)

Toen de aankondiging voor deze masterclass Couture Bustier op Facebook langskwam kon ik niet snel genoeg naar de site van mijn oude school om me in te schrijven. Couture Bustier? Yes please! Sign me up!
De mooie bonus is ook dat ik als ZZP'er de kosten vanuit Dolle Griet kon betalen en mag aftrekken van de winst van mijn onderneming (if any).

Gisteren was het zover. Ik reed op tijd naar Arnhem en arriveerde als eerste. Ik kon een mooi plekje uitkiezen in de lesruimte achterin het nieuwe gebouw. Natuurlijk ben ik al een paar keer langsgeweest, maar ik studeerde af voordat de vakopleiding verhuisde naar het Fashion Centre. Dit zou dus mijn eerste echte lesdag op de nieuwe locatie zijn.

De les werd gegeven door Rianne van der Steen: "Na haar opleiding werkte zij bij verschillende iconische mode-ontwerpers, zoals Vivienne Westwood, Alexander McQueen, Isabell Kristensen, Robert Cary-Williams, Bruce Oldfield en bij Nederlandse labels als Cora Kemperman en The People of the Labyrinths.
Zij is als modevormgever in het bijzonder bezig met de technische constructie van kleding en heeft als docent veel ervaring in het overbrengen van het hoe en wat van deze technieken aan geïnteresseerde mode-makers."

Een korte introductie en we sprongen gelijk in actie. Ieder van ons kreeg een mannequin, waar we de middenvoor, midden-achter en de buste- en taillelijn moesten aangeven met een bandje. Daarna pakten we lapjes proefkatoen en mouleerden we een lijfje op de pop. Dit was iets wat ik nog nooit gedaan had, maar met wat aanwijzingen over hoe je een naad moest plaatsen en waar dan, lukte dat bijzonder goed:

https://instagram.com/p/B3O4nzZH7z6

Ik was al gelijk helemaal in mijn sas. Wat een leuke techniek! Misschien moet ik me toch ook maar eens gaan verdiepen in moulage...

We gaven de gewenste vorm van de bustier aan met een zwart bandje over de katoen, namen de lijnen over met potlood, trokken het geheel van de pop af, en na de lunch maakten we een patroon van de onderdelen. Toen konden we beginnen met naaien.

Helaas was de dag te kort om het hele bustier af te maken - in zes uurtjes een bustier mouleren, knippen en maken is erg ambitieus. Wel was ik het verste gekomen van iedereen, ik had mijn baleinen erin gestikt zitten op de stevige laag stof die in het bustier verpakt zit. Wat dat betreft lijken bepaalde technieken wel een beetje op wat ik al ken van corsetmaken. We kwamen niet toe aan het voeren van het bustier, of het afwerken van de boven- en onderrand.

We mochten ook de bustiers die Rianne mee had genomen bekijken en foto's van maken. We konden er gelukkig precies aan zien hoe het bustier afgemaakt moest worden en hoe ze het bustier sluit. Pas als het bustier klaar is, plaats je de bustier op de pop en kan de echte stof eroverheen gedrapeerd worden. Deze techniek wordt gebruikt voor veel avondjurken, gala-jurken en andere chique kleding.
Met deze basis kun je dus alle kanten op. Je kunt het bustier graderen naar de juiste maat, of op een pop in de juiste maat mouleren. Je kunt ook beginnen met de bustier grondvorm die we in het vierde jaar geleerd hebben, en daarvandaan werken. Mijn hoofd stroomde over met allerlei enorm inspirerende mogelijkheden.

Mijn eindproduct:


Als je goed kijkt zie je twee lagen op de pop staan, en kun je onder de buste de baleinen ingestikt zien (met lichtgeel garen).
Ik heb ontzettend veel zin om met deze nieuwe kennis aan de slag te gaan; en dan te beginnen met het afmaken van dit eerste proefmodel.

Having fun with a ruffler foot is one thing, but when the clock caught my eye it was already half past seven. In all fairness, it was about time I got around to using the serger's extra feet. I have a blind hem foot and a ruffler foot and I can count on one hand how often I've used them. I could even lose a few fingers and still make do.
The ruffler foot is very promising, but it was so hard to get my chiffon (torn on the straight grain, even) to behave, I decided to ruffle one layer and then use the sewing machine to stitch it to the other layer. My Bernina is still the champion with difficult fabrics, especially with the normal presser foot because that doesn't bounce around as much as the walking foot.

So it was half past seven, time to get home and do something about dinner. But first I wanted to see how my chiffon skirt would look with the final layer attached. It was already so promising when I made a little video for Instagram one ruffle earlier....
I pinned the chiffon skirt over the lining that was already on the mannequin and pinned the excess fabric at the side seams down. It looked great on the mannequin, and I twirled it around a couple of times. But I realised I wouldn't be back until Monday, so it probably wasn't wise to pin the un-interfaced, un-stay-stitched chiffon skirt and lining on the mannequin. Chances are it would sag and droop and I'd end up with a very wide waistline. So I took both the lining and the chiffon skirt off the mannequin.
And then, why not, I pinned the chiffon skirt to the lining. With 7,5 meter of chiffon you can get lost in all the ruffles, and fresh off the mannequin it was really easy to find the waistline. So I pinned the waistline of the chiffon to the waistline of the lining. Ready for the blind zip that will go in the side seam.

Hm, do I have a blind zip?
No, wait a minute! I was going to go home and make dinner!

Such is life with a muse. *sighs dramatically*

I'll be taking the period between X-mas and the New Year off. No surprise there, as I'll be visiting Emphebion that week.
That means it's the final week of the year. I've still got a ton of work to do at home: editing pictures, updating website, finding a better Wordpress template, updating the Etsy shop etc.etc.

Last week I tore another hole in my jeans, right near the seat. So I spent most of the day sewing a new pair of jeans. Because I've never gotten around to making the perfect jeans pattern for myself, I just adjust a commercial pattern and end up with poorly-fitting ones. By the time it was ready for fitting I saw just how poorly it was fitting me (and it was already half past seven) so I just said "fuck it" and went home instead.
So that's on my plate for this week. Drafting a pattern, fitting, and sewing a new pair of jeans. I don't have any more stretch jeans-fabric in stock so I might have to go out and get some. Poo. (Tomorrow maybe, there's market.)

All these years I'm limping along, wearing one poorly fitting jeans after another. The pair I just threw out was bought when I was still working in Son, so it's a couple of years old and the fabric was very thin at the seat, so there was no repairing it anymore. I don't know how I've managed these years, always just one pair of jeans away to being forced to wear a skirt (with poorly-fitting tights).
Once I get a good pattern, it's just a matter of sewing a few so I've always got a spare pair. The 'spares' I'm wearing now are at least one size too small in the tummy and gives me a belly-ache if I sit down too much.

In other news, my purple sweater re-vamp worked wonderfully, but then I put it on Sunday morning, and I was so hot I smelled of sweat very quickly and I ended up wearing the blue one with the a-symmetrical collar to my mom's birthday bash instead.

In my quest for new basic blocks I had decided to sew myself a new coat for Emphebion. This way I could test my new basic block for a fitted coat. By now I've realised the head of my shoulder and the top of my arm is rotated forward roughly 1 inch or 2,5 cm from where you draft it standard. So my back panel has a very horizontal shoulder line, because it needs to reach forward quite a bit, and the front panel has a very steep slant.
But how does that work if you use shoulder pads? Because they flatten out the curve of the shoulder and might compensate for the offset.

So I didn't fix my wonky shoulder in the pattern, grabbed a coat design from my sketch book, picked a thin blue wool that matched my dress colours, and just went for it. I paired this kobalt blue with a deep brown fake teddybear fur. It's not the best colour for me but it looks lovely with the blue.
Yesterday my Plan-B neighbour shot a few snaps in the hallway, so I've got official "finished!" pictures. They're not very good thanks to the LED lighting. I'm also not very happy with the hem, as the interfacing overpowers the drape of the thin wool. But the stiffness of the hem will not be visible over two wide medieval dresses, so that's fine. And I'll get better pictures in Octobre at the shoot, I hope.

Details:
- Fitted coat with tulip collar
- Two-part sleeve with split at the end, fur edging at hem and split
- Pocket with fur edge
- Calf-length (80 cm from waist, I'm taller than most people so 70 cm for normal-sized humans)
- Wadded baby-blue lining (use what you have)
- Fake fur facing at neckline and collar.




Including frazzled hair and everything!
Vera said this was a real "Annet-coat" and I agree. The squared corners at the sleeve in the fur and the wool were quite a challenge, but everything worked out fine (good tools make difficult techniques a lot easier to do!)

I think it's safe to say the pattern block is perfect. I can now finally get started on my summer coat in Vlisco fabric, that's been lying in wait for three years now.

I've worked so hard on these uniforms for the Dutch East Indies Army and then it's so rewarding to see the end product all together. Today was for buttons & buttonholes, and the buttons really finish this outfit.



These all started out as simple coats and then were fitted to the person. Customer 1 came over on May 20th to have his sizes taken, so from beginning to end this was six or seven weeks of work, interspersed with various fittings and other projects. It feels longer ;-)

I'm so happy these are done and they turned out really lovely. The cotton is interfaced with batiste for a sturdy drape. Two of the coats feature a whistle cord, piping between sleeve and cuff, and fringed epaulettes. All of the coats are lined with a blood-red cotton body and black rayon sleeve lining.

Gosh, I'm so glad they are done but also very proud of the end result!

I wanted to quickly finish the lining for my skirt and then get onto making buttonholes and buttons on paid orders, but you know how it goes. First I had to drop by the thrift store and picked up a fake pearl necklace of the right length for € 1,25. Score!
Then Sigunne was only coming by to pick up the mannequins she needed for the show after her graduating ceremony, so I had to tackle her to get some measurements taken and the length of the skirt decided. I quickly put on the corset and skirt and we snapped an even quicker picture in the hall outside my atelier. The skirt is all chalked up, as low as the marking thing will go (not quite low enough). All I have to do is arch my back slightly to get the full duck *cough* S-bend-silhouette:


Got the right shape! (click for larger)

I stiffened the hem of the skirt with some waistband interfacing (a trick we use in blazers) and that worked like a charm to keep the skirts from tangling with my legs. It's the modern version of horse-hair, but I don't have time to do it ye olde way anyway. A blind hem stitch to hem it, tacking the lining around the back opening, securing the seams under the wasteband and hooks, eyes and snaps all ate up most of my time today.
Then I picked up the floppy hat I bought on clearance at Bristol and sewed in some steel wire to strengthen it. It was no longer floppy. Just using a wide zig-zag over the wire, and wear eye protection! I broke two needles on that. I covered it with some cotton bias tape and the whole thing looks quite pricey already. I still need to put the equivalent of a full wedding bouquet on the brim, but still. It's wearable, which means I can forego the flowers if I run out of time.

Then I went off to draft a pattern based on the measurements Sigunne has taken. I was, at this point, getting rather flustered and railroading myself down a certain path. I recognise the signs, but instead of taking a break and continuing with a fresh perspective I ploughed on valiantly. And that's a problem, because I could no longer make decisions. A shirtwaist? Or a jacket/blouse like Lady Mary? And how would I make the top that goes under the jacket? Because even if I take all the darts out of the bodice, it still won't fit over my head!!
Of course, I was struggling to create a pattern for something that has almost no pattern at all. A general idea of the shoulder slope and some knowledge of how the shape of a sleeve should look will probably suffice for a true shirtwaist. But Lady Mary wears something quite different, it may even be a tricot or bias-cut top. And why am I worrying about that, when what I should be focusing on is the jacket/blouse, as the blue silk camisole I have does fit over the corset and will suffice in a pinch as "top".

As I was cycling home I promised to do a little research, and research has paid off! IMDB has a publicity photo of the three sisters where Mary's blouse is very sharp, and you can see the crosshatch pattern as well as some kind of woven wheat or flower motif. There's no way I can replicate it in the time I have left, of course.



But by looking at this and other images I can see that the edge is bound and is probably on the straight of the grain. I wanted to make a draped collar like a volant, but the more I looked at the images the more I realised that it's just a large revers with a very low sweeping break. There's definitely a difference in how to pattern it, so this revelation really matters. It's a very sheer fabric held double over the body, but single in the sleeve. My fabric is nowhere near as luxurious or sheer, so I won't be able to replicate it very well, but maybe I'll get close enough.

Did a burn test on the fabric: it's a cotton! I thought it would be rayon but it burns slowly and leaves a powdery residue. It doesn't smell like paper, so I highly doubt there's silk in there, especially considering it was from a bargain bin in Den Bosch.
I just hope I'll have enough fabric for the blouse as the fold is badly damaged. It's maybe 2,2 meters, so I should be fine, especially if I have a center back seam (which I need for the awesome curve the corset gives me). And because the skirt is high-waisted, I probably need a slightly shorter model than I would wear normally.

I hope to finish the blouse tomorrow, but it'll be a very long day. Blouses aren't that much work when you've done all the thinking, but I'm not quite there yet and I still have to translate all these plans into a workable pattern.
To be continued!