Jane's Journal

Woensdag kwam Johnny het houtrot in het kozijn van de badkamer repareren. Het oude glas ging er weer uit en hij ging aan de slag met een frees om al het rotte hout te verwijderen. En ik deed een poging tot werken.
Ik zat beneden uit te puzzelen hoe breed de panden moesten worden van een 13e eeuwse tuniek als er geen split, wel een split, of meerdere gores ingezet moesten worden. Ik zit namelijk elke keer weer te rekenen en te denken, maar nu heb ik alle drie de opties op 1:10 schaal uitgetekend met aantekeningen voor de gangbare maten. Volgende keer hoef ik dus hopelijk een stuk minder na te denken. Dan gaat het vast sneller!
Ik scande de patronen in en maakte een kopie, want natuurlijk heb ik al eens eerder de documenten over de uitrusting van de Bataille website geprint, maar kon ik die nergens meer terugvinden. Toch wel grappig dat toen ik één setje kopiëen in een map wilde doen, ik daar ook precies de documenten terugvond die ik dus kwijt was.

Johnny maakte korte metten met het kozijn en waarschuwde dat het eigenlijk vier uur moest drogen, maar dat het geen kwaad kon om de oude ruit weer terug te plaatsen. Nouja, geen kwaad... de exotherme reactie van de gelige pasta die hij op het kozijn had gesmeerd kon ervoor zorgen dat de ruit zou barsten, maar dat was niet erg. Hij zou niet versplinteren en er kwam toch een nieuwe ruit aan. Waarschijnlijk vrijdag al.
De oude ruit ging dus voor de tweede keer weer terug het kozijn in.
Ik maakte ook foto's dat Johnny bezig was met de ruiten, want ik had inmiddels de subsidieaanvraag ingezien en kwam erachter dat je best veel informatie aan moest leveren, inclusief foto's dat de werkzaamheden aan jouw huis gedaan werden. Pfff. Ik had wel foto's van de heren glaszetters terwijl ze in de achtertuin bezig waren, maar ik wilde ook een foto van de voorkant hebben, zodat het op Google Maps te controleren was: ja, dit is inderdaad ons huis. Omslachtig allemaal!

Nadat Johnny weer vertrokken was pakte ik de auto en reed ik naar de Westermarkt. Ik heb namelijk ooit van mijn vader voor kerst een Wake-up light gehad. Maar die werd oud, en het grootste mankement was dat het LCD scherm steeds minder cijfers liet zien. In de zomer was er geen cijfer te lezen, en in de winter werd dat wel iets beter. Maar toch is het fijner dat als je midden in de nacht wakker wordt, je in ieder geval kan lezen dat het niet "| _- " is maar 1:32.
Toen de glaszetters maandag de stekker uit de wekker hadden getrokken kreunde ik alweer. Met het ingaan van de wintertijd had ik de stekker een dag uit het apparaat gehad zodat de LCD genoeg kon afkoelen en ik de nieuwe tijd (en de soort wektoon, de wektijd, en de radiozender) weer in kon stellen. Maar dankzij de glaszetters moest ik dat trucje nu weer herhalen. (Een klein geluk bij een ongeluk: omdat de ramen werden vervangen was het koud genoeg in de slaapkamer dat de wekker helemaal afgekoeld was toen ik de stekker er weer in deed en dus goed kon lezen wat ik in moest stellen.)

Ik had op Marktplaats een alternatief gevonden: eenzelfde Wake-up light voor € 30,- en dan eentje die er precies hetzelfde uitzag, niet een nieuwer en lelijker model. Ik denk niet zo snel aan Marktplaats, maar omdat ik nu zelf een labelwriter probeer te verkopen heb ik het tabblad van Marktplaats standaard open in mijn browser. En zo ging ik woensdagmiddag naar de Westermarkt.
Ik weet dat Tilburg Noord (waar wij wonen) niet heel goed te boek staat. De straat waar wij in wonen is ook vaak genoeg negatief in het nieuws geweest. Maar ik heb nog niets van dat al gemerkt. Ten eerste omdat het een hele lange straat is met meerdere hofjes, en ten tweede omdat het stuk waar wij wonen misschien wel gewoon heel leuk is. Of veel sociale controle. Of zoiets.
Bij de Westermarkt was het druk met auto's, en alle automobilisten leken geen geduld te hebben. Het was ook druk met parkeren en dat hielp niet mee. Gelukkig kon ik bij de Jumbo de auto kwijt, liep ik een klein stukje terug om de nieuwe wekker op te halen. Maar de Westermarkt gaat niet mijn favoriete winkelcentrum worden.

Met de Wake-up light in de tas liep ik de straat door. Oh leuk, een kringloopwinkel, even neuzen. En daar vond ik een mooie vierkante weckfles en een kaasfondue-stelletje, samen voor € 9,50. Doet u mij die maar.
Daarna liep ik nog even de Jumbo in voor wat kleine boodschapjes die bij het Wagnerplein niet op voorraad waren geweest. En zo kwam ik thuis met mijn handen weer vol, een goed gevoel over verantwoord shoppen, en een rol koekjes waar ik gewoon even aan toe was.

's Avonds kwam ik erachter dat de nieuwe Wake-up light wel een ander model was en dat deze geen radio had, maar het LCD scherm doet het prima, de lamp gaat langzaam aan, en als je wekker afgaat is er een rustgevend pingel-geluidje. Mogelijk dat ik daar nog wel doorheen ga slapen als ik een keer echt moe ben, maar dat zien we dan wel weer.
De oude, trouwe, door mijn wijlen vader cadeau gegeven wekker ligt klaar om afgevoerd te worden naar het milieupark. Maar gelukkig heb ik een nieuwe wekker die het ook prima gaat doen. De herinnering blijft toch wel.

Een tijdje geleden liep Plan-Buurvrouw Nienke met een mooie spijkerbroek. Nienke is ook lang (bijna net zo lang als ik!) en het viel me op dat ze de pijpen van de jeans omgeslagen had omdat die te lang was.
"Wow! Waar heb je die broek vandaan! Die wil ik ook!"

Nu scheelt het dat ik wat afgevallen ben en ik wel weer bijna in normale confectiematen uit de winkel pas. We keken ter plekke (in de gang van Plan-B) naar de labeltjes in haar broek en kwamen uit op LTB Fallon.
Niet heel veelzeggend. Maar ze dacht dat ze het bij Zalando had besteld. Aha! Een hint!

Een snelle Google zoektocht en jawel: Zalando had een LTB Fallon jeans. En zoals Nienke al verteld had: op ouderwetse jeansmaten. Een lengtemaat en een omvangsmaat in inches!
Ik bestelde hun grootste damesmaat: 34 inch omvang en 36 inch lengte. Volgens de site zat er veel stretch in de broek en moest je eigenlijk een maatje kleiner bestellen 'dan gebruikelijk' ^*). Even snel omrekenen was de 34 inch omvang 86 cm taille en dat was wel ietsje kleiner dan mijn eigen taille, maar ik wilde het gewoon proberen.

Helaas hadden ze alleen nog maar een middenblauwe jeans met een beetje typisch 'kleurbad'. Op de bovenbenen zaten een soort zebra-racestrepen die schuin naar beneden liepen en dus ook gezien konden worden als "my cooch is thissa way".
Nouja, die dan maar doen. Wellicht paste de broek wel niet.

En de broek paste! Grandioos goed eigenlijk. De taille was iets te wijd, maar niet zo storend dat ik het niet kon oplossen met een riem, maar de omvangsmaat had ik voor mijn bovenbenen wel nodig. De pijpen waren zelfs ietsje te lang. Hij stonk verschrikkelijk, dus zo gauw ik wist dat ik 'm wilde houden, ging het eerst de wasmachine in. Daarna heb ik 'm een week gedragen.
En besloot ik er nog eentje te bestellen, maar dan een zwarte.

En toen ging Zalando raar doen. Ik had de broek op mijn verlanglijstje gezet zodat ik een berichtje zou krijgen zo gauw die weer op voorraad was. En by golly, gosh, wouldntchaknowit, nog geen drie uur later was ineens op magische wijze de broek weer op voorraad. Mijn levering uit China komt ook altijd om tien uur 's avonds binnen! Wat een toeval!
De broek van € 63.95 was ineens ook een stuk goedkoper en zou nog maar 48 euro kosten. Ik twijfelde eventjes. Het was al een dure maand, met een nieuw paar Ecco's en een nieuwe beha...

De volgende ochtend trok Eisirt me over de streep. Gewoon doen, daar is spaargeld voor. En je doet er toch lang mee. En hoe lang ben je al op zoek naar een nieuwe broek. En waarom zou je het niet doen. En oh ja, niet te vergeten: je hebt nog maar 2 broeken die redelijk zitten.
Toen ik de broek nog een keer opzocht was die weer een stukje duurder geworden. Nu zou die € 51,95 kosten. Nog altijd een stuk goedkoper dan de eerste en tja, die zat toch ook perfect?

Enfin. Twee broeken dus. Maar die eerste had nog steeds die verschrikkelijke jama wash. Ik twijfelde niet lang en kocht bij de Kruidvat een tonnetje Dylon in jeansblauw. De twee broeken gingen samen in de was om schoon te worden, en daarna mocht de blauwe met de verf nog een rondje.
En als kersje op de taart zoomde ik de beide broeken nog ietsje korter, zodat de broeken prachtig mooi zouden zitten, ook over mijn nieuwe Ecco laarzen. Zeg niet dat ik geen perfectionist ben, want soms mag die perfectionist fijn buiten spelen.

Twee fijne broeken!

-----
^*) Hahahahahaha. Alsof ik ooit kleding in een winkel koop.

Wat een gezellig dagje gisteren. Menno is al vrij voor onze vakantie en is dus al lekker aan het bijkomen voor we op pad gaan, en ik had mijn mama gepord. "Ik heb een beha nodig. Ga je mee shoppen?"
Mama weet ook dat we dan naar Son gaan naar LeNet. Een prachtig winkeltje waar ze ook moeilijke maten hebben. Ik ga er graag winkelen en vorige zomer kocht ik een hele fijne bikini bij ze die ik niet vaak genoeg draag.

Het centrum van Son is klein maar fijn, en Mama boekte een tafeltje bij de Zwaan. Menno ging voor een tosti hawaii en mama en ik bestelden een plank met een assortiment lekkernijen: bruschetta, carpaccio, zalm, yakitori (met saté saus, dat was wel een beetje jammer), een groentekroket en een ieniemienie kommetje soep. Vorige keer dat ik een beha nodig had hadden we daar ook al zo heerlijk geluncht en ook gisteren was het geen straf. Om nom nom!

Even bij de Traverse, de boekhandel, rondsnuffelen voor een agenda en een kalender en ook nog even bij de Dames wat kleine chocolaatjes gescoord en een ijsje. Naast een nieuwe stevige beha tikte ik ook nog even twee mooie waaiers op de kop voor Zaphira en Oriana bij de Wereldwinkel. We zijn dus heel goed geslaagd!

We aten kliekjes uit de vriezer en daarna was het tijd voor nog één rondje balfolken. In November is er helaas geen balfolk in Wilhelmina dus ik was blij dat ik toch was gegaan. Bij de introductie kregen we uitleg over de Mazurka, de Tovercirkel en de Hantedro. Deze drie dansen kende ik natuurlijk al, maar het is altijd een goede herhaling. De dansen zitten nog niet zo ingebakken als ballroom en latin dansen, en vaak moet ik nog eventjes kijken welke pasjes erbij horen als ik op de vloer ga.

De ene Mazurka die ik ooit met Vincent danste was niet heel soepel. Het leek wel alsof de band, Vincent en ik alle drie een ander ritme aanhielden. Toen Exqueezit een Mazurka inzette had ik eventjes twijfel, maar met de partner die ik gisterenavond had was het een groot succes. Ik nam mezelf voor om zijn leiding goed te volgen - iets wat ik nog echt heel lastig vind - maar het ging toch echt goed.
Ook danste ik een hele fijne Scottish met Alwin. Hij heeft ook een achtergrond in ballroom dansen en dat was goed te merken. We stonden vrij dicht op elkaar: dichterbij dan je gemiddeld met balfolk doet, maar nog nét niet heup aan heup zoals ik vroeger met mijn vaste danspartner stond. En Alwin kan heel goed leiden. Ik kon dus goed oefenen met volgen. Nog steeds vind ik de linkerdraai heel lastig in de Scottish, maar na de eerste die mis ging wist ik weer dat ik erop moest letten.

Het was wel erg warm in Wilhelmina en ik had moeite om op de vloer te blijven. Na zo'n lange dag vond ik het wel prima. Ik heb uiteindelijk dus een Mazurka, een Scottish, een Jig en een Hantedro gedanst. Toen ze een Tovercirkel inzetten ben ik verstandig geweest en naar huis gefietst. Volgende keer in November is het vast koeler!

Na een beetje saaie hangweek was er op vrijdag de najaarsborrel van Plan-B. Vorig jaar waren we nog wat actiever betrokken door onze ruimte open te stellen tijdens de rondleiding. Nu kleedden we twee poppen aan in mooie kledingstukken en zetten we die op de gang. Sigunne zette haar 1640 jurk op de dikke damespop en ik kleedde de herenpop aan in de jas van de Modeshow.
Ook had ik oud-collega Kim, buurman Fred, en Peter en Karin van QueenE uitgenodigd om eens te kijken. De buurman heb ik nooit gezien, Kim heeft volgens mij nog steeds het berichtje niet gezien, maar vrij snel na de start van de borrel kwamen Peter en Karin aanrijden.

Het was echt ontzettend leuk om ze weer eens te zien, het was al ruim een jaar geleden! Ik was nog wel eens in de winkel geweest, maar toen waren ze de hort op.
Nadat ik ze mijn ruimte had gezien en we even bijgekletst waren, haakten we aan bij de rondleiding. Daar kregen ze een mooie kijk in verschillende ruimtes: de werkplaats achtige ruimte met werkbanken, computer 'cubicles' en soldeerbouten van de E-Waste Race op de begane grond, de prachtige kantoorruimte met keukenhoekje van Number 42 bij ons in de gang, en de dansstudio van Janneke op de tweede verdieping. Ze werden er heel enthousiast van, want zo krijg je natuurlijk de prachtige diversiteit van mogelijkheden van het gebouw mee. Ik vertelde ook hoe fijn het was dat je zo snel kon samenwerken en bij elkaar terecht kon met vragen.

Ze moesten rond zes uur toch echt alweer weg, waarna ik nog ruim anderhalf uur buiten heb staan blauwbekken in een net iets te fris windje. Wel heb ik even met Ron van SocialFacts kunnen babbelen over boekhouden, met Vera en haar man Maurits, met Ruwan van de Amigo's en zo nog wat meer mensen. Sommigen komen er nooit bij zitten bij de lunch, anderen spreek je alleen in de wandelgangen. Het is dus leuk om elkaar weer even te zien. Het is toch best een bijzondere club mensen bij elkaar.

Zaterdagochtend was ik nog best brak. Vrijdag had ik het grootste deel van de dag op mijn pootjes gestaan, gevolgd door nog eens 4 uur staan bij de borrel (ondanks mijn beste voornemens om toch te gaan zitten). Op de snelweg was het best rustig, gelukkig. Ik "whoooooaaaaaa"de onder een groepje WO2 re-enactors door die over een viaduct liepen, dus dat was al een goed begin van de dag.
Het was heel leuk om wannabe_bitch en anemoona weer te zien en ik had mijn "warme trui" potje geplunderd voor de dag. Met een thermoskan thee, een trommeltje boterhammen, en een simpele sok in mijn rugtas togen we de manege in.


Alwaar wij zeer vriendelijk begroet werden....

Ik bleek buitenproportioneel gefascineerd te zijn door de alpaca's, die ik nog nooit in levende lijve had ontmoet. Ze strubbelden een beetje tegen om goed op de foto te komen en ik was enigzins geïntimideerd door hun scheve centenbakkie. Ze waren zo beschermend naar het jonkie dat ik de zwarte alpaca die me weg probeerde te staren er voor aan zag om me te bijten. (Blijkbaar zijn het hele lieve beestjes. Wist ik veel.)

We struinden langs de kraampjes, en alle stappen van het proces waren vertegenwoordigd. Er waren een paar verschillende smaken schaap te bewonderen in een klein hokje, hun geschoren en/of gevilte vacht kon je kopen. Er waren spinlonten in alle kleuren, tolletjes in allerlei maten, weefgetouwtjes, spinnewielen, kaardmolens, brei- en haaknaalden, getwijnd en ongetwijnd garen en zelfs mooie lucets om koordjes mee te vlechten. En dat allemaal in het equivalent van twee manege-hallen. En ook oud-klasgenote Nadieh en haar ouders kwamen we tegen, die op zoek waren naar mooie vachten om mee te vilten.
Er waren ook een heleboel kraampjes niet aanwezig. Als je bedenkt dat op de Brei- en Haakdagen de breiwinkeltjes de IJsselhallen in Zwolle kunnen vullen, waren er maar een zeer kleine selectie (online en offline) wolwinkeltjes vertegenwoordigd. Toch mogen we zeker niet klagen. Het leuke was dat de drie kraampjes waar we het langst hebben staan kijken van drie dames uit onze 'eigen' KarmaSwap groep op Ravelry kwamen.


"Wat mot je?"

Bij Schaap en Draak heb ik even staan kwijlen over de merino sokkenwolletjes. Het wordt toch tijd dat ik fijne non-kriebelsokken voor mezelf brei, dus uiteindelijk kocht ik daar een mooie streng in groen/turquoise met een stellina glittertje erin. Bij Atelier het Wolbeest kon Anemoona haar hart ophalen met de prachtige handgeverfde strengen. Daar zocht ze een mooie groene spikkelgaren uit voor een sjaal bij haar nieuwe jas, met een aantal ministrengetjes voor contrast, en een prachtige perzikkleur voor een omslagdoek met ministrengetjes in de kleur van haar rok. En bij Wolop heb ik staan kwijlen over een tas met 1600 meter kleur-gecoordineerd garen. Prachtige handgeverfde strengen BFL met een zijden draadje erbij die de kleur net anders oppakt. Aan het tasje zat een proeflapje, waaraan je helemaal niet kon zien dat ze met de twee garens tegelijk had gebreid, maar toch een prachtige glans en diepte kreeg. Helaas kan ik niet tegen Blue Faced Leister wol, ik moet het echt bij Merino houden, maar de kleur was om te kwijlen zo mooi.

Bij een kraampje van een winkeltje uit Wormer (of all places!) kocht ik een prachtige streng light fingering in een dusky rose kleur. Ik heb er geen andere woorden voor. Dit smeekte een mooie omslagdoek te worden, en met 800 meter gaat dat ook goed lukken. De naam Exquisite kwam niet helemaal overeen met de prijs, uiteindelijk was deze maar een euro of twee goedkoper dan de streng merino sokkenwol.

Na twee rondjes door de hallen en twee rondjes even zitten met een breitje was het toch wel tijd om huiswaarts te keren. Ik heb me erg ingehouden met mijn uitgaven, maar toch: twee strengen en een setje naaldjes kost ook niet niks. Mijn spaarpotje is weer eventjes leeg.



Op terugweg nam ik een toeristischere route die door een stukje bedrijventerrein van Oss leidde. Daar kwam ik heel even vast te staan in de file omdat het precies die dag was waarop de geestelijk gehandicapten een rondje gaan rijden met de vrachtwagenchauffeurs, en om de vrachtwagens goed te laten uitrijden stopte de rest van het verkeer. Dat gaf mij de mogelijkheid om even heerlijk te genieten van al die blije bekkies naast de chauffeur en mijn armen uit de kom te zwaaien. Dat werd gewaardeerd! Ik ging met een zo mogelijk nóg bredere glimlach op mijn gezicht verder naar huis.

Alweer een jaar woon ik in Eindhoven (nouja, op een weekje na dan) en de integratie vlot nog niet zo. Als je full-time werkt is dat ook lastig. In Tilburg had ik daar ook een beetje last van, en maakte ik in mijn hoofd een lijstje. Werk betekent collega's maar dat betekent niet gelijk nieuwe vrienden. Verder dacht ik aan sportclubs, de kerk (niets voor mij) en eventueel een workshop van een hobby om nieuwe mensen te leren kennen. Ik ging een cursus Patchwork doen en hield daar een soort van koffie-patch-vriendin aan over, maar dat was van korte duur.

In Eindhoven begon ik pas echt met mijn pogingen nadat Eisirt bij mij kwam wonen. Het welkomstpakket van de buurtvereniging wat werd afgeleverd door een dame, leverde een interessant gesprek op over de boekenuitleen die in plaats van de gemeentelijke bibliotheek was gekomen. Ik ging nog wel wat boeken wegdoen en in plaats van de kringloopwinkel brachten we ze naar de boekenuitleen als donaties.
Aldaar vroeg ik of er toevallig in dit buurtgebouw ook al een breiclub was. Breien is weer helemaal hip, dus waarom niet?
De breiclub bestond al, maar de gemiddelde leeftijd (zelfs na mijn aanmelding) ligt ruim boven de 60. Niet echt makkelijk integreren dus, ook al was ik natuurlijk van harte welkom.

Mijn klaagzang bij de carpoolers naar school leverde een uitnodiging op om mee te larpen bij plaatselinge larp Draeckesteijn en een mogelijk enthousiasme voor samen knutselen. Vanmorgen togen we naar Ikea en terwijl we de aanwinsten naar de berging brachten, merkte ik een poetsende en boenende buurvrouw op. Ze nodigde ons gelijk uit voor een kopje koffie, ergens deze week. Leuk!
Zo zie je maar weer: naar Ikea gaan is blijkbaar geweldig voor je sociale leven.

(Sorry English readers, I've been on a Dutch-writing spree. Hope to switch back soon!)

Al tijden liep ik te wikken en te wegen. Eentje met een klem voor het snoer leek me wel handig, maar hij moest vooral groot genoeg zijn. Een ingebouwd stopcontact was misschien ook wel handig, maar ja, eigenlijk was het ook niet de bedoeling dat hij heel duur zou worden. Moest ik dan bij de kringloop maar eens gaan kijken? Maar wat als het schuim nu al half platgeperst was...
Hoe lang kun je mutsen over het aanschaffen van een strijkplank!?

Na het laatste uitstapje naar het Kastelenplein, ook wel bekend als Winkelcentrum-om-de-hoek, bedacht ik me voor de zoveelste maal dat ik thuis nog een stapeltje VVV-bonnen had, die de Blokker ook wel aan zou nemen.
Daarnaast had ik met Pasen een envelopje-erfenis gehad: contant geld waar de belastingdienst geen sodemieter mee te doen had en dus belastingvrij geschonken werd. Twee groene flappen en 'n gele; het "vlieggeld" wat mijn vader aan mij gaf (en ook zulke envelopjes voor Jos en Raphael) toen hij er wel uit was dat hij nooit meer zou gaan vliegen.

En zo rolde het twintig-eurocentmuntje langzaam maar zeker naar beneden. Eén en ander kon prima gecombineerd worden!
Ik herinnerde mijzelf aan het meenemen van niet alleen envelopje maar ook de VVV-bonnen en mijn camera om wat foto's op het werk te maken en in de lunch toog ik met Kim richting de Blokker in Son.
Ik koos een prachtige hoge strijkplank, zo'n knoepert van bijna een meter hoog met een groot vlak voor een strijkbout. Verder nog een goed verlengsnoer voor onder het bed door voor het mooie lampje wat al tijden staat te verstoffen en een mouwplankje. En daarbij koos ik een prachtig Philips-want-we-wonen-in-Eindhoven stoomstrijkapparaat met een waterreservoir van 1,2 liter, uitgerust met een Calc-clean functie.

Op het werk hebben we een Laurastar. Dat is een apparaat wat je niet met een strijkbout kunt vergelijken want het zuigt en blaast en stoomt en is gewoon geweldig maar onbetaalbaar. Mijn nieuwe stoomstrijkapparaat is the next best thing. De bout zelf wordt prima heet en heeft een knopje om stoom aan te maken bij het reservoir en door een slang te voeren naar de bout. "Strijkt tot wel 2x sneller" is misschien iets overdreven (want een goed stoomstrijkijzer kan ook 'n hoop tegenwoordig) maar het is een enorme verbetering na de stoom-loze strijkbout die ik meenam uit Tilburg die eigenlijk alleen voor het plakken van vlieseline bedoeld was en ook alleen dát prima kan maar de rest eigenlijk niet.
En zo stond ik om half negen met veel genoegen Eisirt's groene overhemd te strijken. Het hangt heel strak te wachten tot hij morgen vol bewondering kijkt naar een hemd wat netter is dan voor hij het kocht bij de HEMA ooit.

De laatste honderd euro uit het envelopje bewaar ik voor een volgende keer. Misschien een goed begin voor een dagje uit of een nieuwe PC. Dit was echt een heel goed kadootje voor mezelf.

Monday is my Sunday which means I get to sleep in, shop for groceries and do some things that Need Doing like the kitchen and my laundry.

Picked up some groceries, where I always find I need that bottle of Ketjap or a bottle of wok oil that I used to take for granted. The Plus here is ridiculously expensive. Seriously. Nearly 3,29 for a Chicken teriyaki mix? Well, no thank you. I'll eat something else.
Once I've got my kitchen stocked (condiments, oils and cooking sauces) which I should have now, I can get back to shopping at Lidl, which has Awesome Vegetables of Plenty and is very cheap.

I also picked up some teflon spray for my bike chain (as suggested by the store worker), a large plastic covering to keep the snow and rain off my bikes as they are still stored outdoors behind a locked fence and did some upkeep on the recumbent. This means I do the only thing I can do and coat the chain with teflon spray. I wanted to see how it performed after standing in the rain/snow for two weeks, so I gave the spray some time and took the recumbent out to Geldrop after lunch.
You'd think the people here have never ever seen a recumbent bicycle before...

I visited the Action, where I finally found the 'tea towel hooks' I was looking for, and also picked up a yoga mat for four euro. A little 'grow your own mint' pot, an A3 size cutting mat (for € 1,80!) and I was off again, zipping down the Mierloseweg through the forest at a leisurely 25 kph. The sun was lovely (go SPF50!) but the wind was kind of chilly.
Back home I figured out the tea towel hooks work fine, but the original thing I had bought at Blokker also works fine if I put the smaller hook that it came with on. Go figure. Now I have 14 hooks to hang the two things I need to hang up from. But that's fine, I'm sure I can find a use for them.

Zippadeedoodah...

Yesterday I helped out Steelweaver and Twilightbanana at Phantasium. Their shop, The Queen Ring, had a very cute stall in the medieval corner, exactly the right place for a mixture of chainmail, jewelry and medieval tidbits. I always enjoy the fact that Steelweaver has a whole story behind each piece of reproduction jewelry, cloak clasps, fibula and belt concho's. To Twi's delight, their steampunk jewelry also sold well, and I had time to finish one sleeve/armpit of my chainmail.

It wasn't very busy except for a few moments when people at the stand attracted other people to come look at the stand and then more people were interested to see what the hubbub was about. Steelweaver sneaked out during the quiet of the morning to have a spin at Balfolk and in the afternoon I got some training at the swordfighting club across from where TQR was.

Phantasium had an interesting mix of stands again, some of the more standard merchandise mixed in with some really cute novelty stores. diverteddreamer got her hands on sheepskins for the Anarquendor (most wanted brown ones and at € 30,- a piece they're quite cheap!) and next to a unakite necklace and a gift for Nathreee's husband I didn't buy anything else.
I did run into laiv and his girlfriend, which was an pleasant surprise! I had just been wondering last week how he was doing since he doesn't use LJ anymore. Boo. But he was well and it was nice to see them in the Brabant area. I promised to come work in his garden soon.

Today will see me fit a mock-up on wannabe_bitch, the cracked window will be replaced and my aunt and uncle might drop in. Busy day, but no school tonight. I will also need to pick up some groceries and vacuum the floor and furniture, but I can't really get started on that until they've replaced the window: men wearing big worker boots traipsing in and out.

Today I went to Ikea with diverteddreamer. I had rented an Opel Agila, which turned out to be way too small for our epic shopping trip.

There were three large rolls of underflooring for isolation, a bright gold foil-covered foam which is in no way to be frittered into a small car, especially when there's fifteen packets of laminaat floor stacked underneath. In the end we managed to wedge everything in around Diverteddreamer and we set out for Tilburg.

It seems like it's pretty regular for me to not have enough space in a car to drive safely home. This time I could see out the right hand window, but looking into the mirror on that side was tricky. We managed safely enough, even through the narrow streets of Tilburg and unpacked the car, double-parked and all, before getting a cup of tea.

We also removed the painter's tape from the livingroom and put up some privacy plastic until I can find an acceptable means of obscuring that large window we have in the living room. For now it just looks really unfriendly but we make do while not having blinds or curtains.

Tomorrow afternoon I make my way down there and then Nachtvisser will join us and help put the floor in. Until then it's time for packing mania. The bookcases will be delivered on Saturday, so we've got a fun-filled weekend ahead of us. T-minus 7 days...

I'm also a member of the Ikea family, which means free coffee with our next visit. This is a good thing since we will need additional shopping trips to Ikea in the new year (new desk for NoKey and a good chair to sit on behind the sewing machines). It's also a good thing since I spent way too much money at Ikea.

"You should take those blue crates they have at Hornbach;" Drahkan said. "I can just pile them into the back of the bus without even looking."

Hornbach. The awfully loud, American-looking DIY supply/hardware store with an orange and pink colour scheme. Right. I could hate the store for every single one of those reasons, but that's one for another time, because I haven't actually ever visited the Hornbach stores.

I checked the website and had a look at their flyer. Well, whaddaya know, they did have those awesome blue crates with the lid like interlocking fingers! And they were on sale in October. Squee! I checked where the nearest Hornbach was, and it turned out to be in Nieuwerkerk.

I dreamed about one or maybe two of the smaller crates, finding a square basket to fit right into it (for IC storage) and buying glass jars for honey, chocolate paste, sugar, coffee, salt... anything we could need at the Moots. Drawing my own labels. Our Pathfinder kitchen would have a dash of hobbit.

I parked the car and whipped out my phone. "Hi honey, it's me again. Could you check on Google Maps where this address is? I've driven the length of the Hoofdweg twice, and I can't find the store. It's colours are orange and pink. They have loads of flags. I can't be overlooking it!"

Hoofdweg Noord 25-A. 25-A....25-A.... I drove into a dead end and started to turn the car around. Only then did I see the sign. "Muscles like you never had before! This is where we're building a new Hornbach Store!"

Huh.
I turned the car and exited the dead end. I drove by the sign. It was standing outside a sandy lot, with nothing so much as resembling a foundation yet.

When I got home, I checked the website again. A picture of generic Hornbach hardware store splashed off the screen. I imagine the tools were ordered by size. The address was Hoofdweg Noord 25-A, Nieuwerkerk a/d IJssel.