Jane's Journal

Om kwart voor zeven ging de wekker en we begonnen met een snelle boterham. Donderdag hadden we het bed al uit elkaar geschroefd en we hadden met de matrassen op de grond geslapen, die natuurlijk op het gladde laminaat uit elkaar waren geschoven.
De laatste loodjes met dingen demonteren gingen snel. De plankjes bij de printer, het kapstokje aan de voet van het bed. De wasmachine en droger werden uit de badkamer getild en we sloten de poezen daar op. We waren er klaar voor.

Stephan van Studentmovers kwam binnen met een dikke stekker, op zoek naar een geaard stopcontact voor de verhuislift. Gelukkig waren de stopcontacten in de keuken geaard, want de rest was allemaal ongeaard. Hij bekeek kritisch de stapel dozen. "We hadden 20 dozen afgesproken, en dit zijn er veel meer. Dat kost meer tijd, dus jullie rekening wordt waarschijnlijk hoger."
Ik brieste. De manier waarop hij het zei was net alsof ik de schuldige was. Toen hij was komen kijken had hij het inderdaad over 60 dozen gehad, maar ik verwachtte minder dozen van hem nodig te hebben. We konden namelijk aardig wat verhuisdozen lenen van vrienden, dus het was niet nodig om dozen van hem te huren.
Maar blijkbaar was met zijn inspectie niet de vraag geweest hoeveel dozen we wilden huren, maar hoeveel dozen er verhuisd moesten worden. Dat was mij absoluut niet duidelijk geweest. En zoals hij er nu op reageerde voelde ik me echt aangevallen. Wat een puik begin van de verhuizing! (not)

De verhuislift stond, de verhuizers waren geïnstrueerd om niet in de badkamer te komen omdat de katten daar opgesloten zaten, en het feest kon beginnen. Ze zetten de onderdelen van het bed, de Billy's en andere plankjes tegen de achterwand. Af en toe werden er dozen tussen gestapeld. Het was een flink getetris en het was maar een vrij kleine bus. Na een uurtje kwam Stephan ons voorbereiden dat misschien niet alles mee zou kunnen met de bus. Het was nogal een gepuzzel. Wat zou onze voorkeur hebben: de fietsen of alle dozen uit de berging?
Ik koos voor de fietsen, de dozen konden we misschien nog wel met onze eigen auto meenemen, en Bram (die ook was komen helpen) knikte al enthousiast dat we rustig zijn auto ook vol mochten laden als we nog een tweede keer moesten rijden.
Uiteindelijk was het niet zo'n groot probleem. Chloe was duidelijk een ster in tetrissen en wist alles behalve een paar kleine dozen (die niet dicht konden) in de bus te krijgen. Onze eigen auto's stonden vol met de meest fragiele dingen: de TV, de computers, de lampen. Maar ook die zaten helemaal vol.

Ik werd om even na elven gebeld door Boels: dat hij de dixie kwam brengen. Ik vertelde de beste man dat we nog druk aan het verhuizen waren en dat hij wat aan de vroege kant was. Maar de dixie mocht op het grasveld geplaatst worden, dat was prima.
Niet veel later konden we nog even Buurman Cor de hand schudden, en toen was het tijd om te gaan. Stephan haalde de verhuislift weg en koppelde die achter zijn bus, en we beloofden de twee verhuizers die mee zouden gaan naar Tilburg broodjes bij aankomst. (Ze waren blij dat ze niet nog iets hoefden te halen bij een supermarkt onderweg.)
De berging was op een aantal lege dozen (ik had er teveel geleend!) en de reservetegels helemaal leeg. En het huis was op een open doos, de spullen van de katten en de katten zelf ook helemaal leeg. Daar zouden we later die avond voor terugkomen. (Moeilijk hoor, om ze zo achter te laten in een leeg huis!)
Eisirt en ik reden in colonne naar Tilburg, en toen werd ik gebeld door de heren die voor Sanidirect de badkamer kwamen brengen. Ik wist dat Claire en mama al in het nieuwe huis waren, dus ze waren welkom, en ik belde gelijk mijn moeder om ze een heads-up te geven. Toevallig kwamen de badmakermensen net aanrijden toen wij aankwamen, dus ik parkeerde mijn auto in een vak en bleef maar niet staan kijken hoe ze hun vrachtwagen aan het manoeuvreren waren in de hoop de laadklep een beetje in de buurt van het paadje naar de voordeur te krijgen (#hofjelife). Eisirt ging de verhuiswagen opwachten, en dirigeerde die naar het grasveld voor de deur. Je kunt namelijk nét langs de betonnen paaltjes als je voorzichtig rijdt, en dat scheelt toch een paar meter lopen met alle spullen.

Claire had een geweldige lunch verzorgd met belegde broodjes, krentebollen, sinasappelsap, melk, karnemelk en peperkoek. We streken tevreden neer.
Maar natuurlijk waren de heren van de badkamer er ook nog, dus die wezen we de kleinste slaapkamer boven waar de spullen gestald mochten worden. Niet alles paste daar, dus de glazen wand voor de inloopdouche ging in het dooie hoekje naast de trap beneden, en de tegels moesten maar in de schuur en de tuin staan. Ze hebben met een elektrische pompwagen twee kleine pallets met tegels door de brandgang de schuur ingemanoeuvreerd! Echt superknap. De pallet met de kleinste lading laadde Eisirt direct af, zodat de lege pallet weer retour kon, wel zo fijn. De grotere pallet moest in een hoekje van de schuur staan en dankzij de vele handen was dat ene hoekje ook zo leeggeruimd. Geweldig.
Eisirt controleerde de bestelling met de bezorger om zeker te zijn dat ze echt alles hadden geleverd, en ik zocht wat chocolade bij elkaar. Buitengewoon vriendelijke heren, super service om de pallets zo achter het huis te krijgen, amazing. Dat maakte een heleboel goed, want over hun planning was ik niet te spreken (nee, we kunnen de leverdatum alleen een week later doen. Oh, dan wordt de badkamer al geïnstalleerd? Nou, dan moeten we toch maar leveren terwijl u aan het verhuizen bent...)
Mijn mama vertelde nadat beide heren vertrokken waren dat zij ze ook nog een fooi had gegeven voor hun service, en ik had ze vier chocoladerepen gegeven als dank. Echt heel fijn.

Na de lunch gingen we snel aan de slag met het uitladen van de bus. Ik had briefjes op de deuren op de bovenverdieping geplakt en de plattegrond ingetekend met waar de meubels geplaatst moesten worden. Mama ging aan de slag met een sopje en deed nog een aantal keren de keukenvloer afnemen (die had Johnny diezelfde ochtend geplaatst en moest regelmatig afgenomen worden anders zou het grauw opdrogen) en Bram, Claire, Eisirt en ik hielpen mee met het verslepen van de dozen.
Rond drie uur stond het allemaal binnen. We namen afscheid van de verhuizers die het echt geweldig hadden gedaan. Ik mocht wel gelijk de verhuizing betalen met iDeal, en de rekening was nog lager geworden dan in de offerte had gestaan. Dat maakte dat ik me afvroeg: zijn wij nou echt zo raar dat we meehelpen met spullen slepen? Hoe doen andere mensen dat... gewoon wachten tot de verhuizing voorbij is? Koffie gaan drinken bij de buren?
(Lekker pulla, Stephan!)
In de kleinste slaapkamer stonden de meeste dingen die meneer Altunkaya nodig heeft voor de installatie van de badkamer komende week, met de wasmachine en droger erbij op zo'n manier dat alles nog goed bereikbaar was, en de dozen van de keuken en de woonkamer stonden een beetje door elkaar, maar de meubels stonden soort van op de juiste plek.

Claire werd opgehaald door Erik en kreeg van mij een hele dikke knuffel voor haar hulp, en mama ging bezig met het opwarmen van de pilaf die ze voorbereid had. Bram, Eisirt en ik wachtten tot Roos klaar was met werken en zaten als zombies in de tuin. Het was heel fijn om Roos nog even te zien, die wel moeite had met het idee dat ze mee mocht eten zonder dat ze ons geholpen had met de daadwerkelijke verhuizing, maar dat was alleen een probleem in haar hoofd, want ik vond het gewoon heel fijn dat ze erbij kon zijn. (Emotional-Support-Roos)
Na het eten ging mama met de vuile vaat weer naar huis en vertrokken Roos en Bram ook zodat wij terug konden rijden naar Eindhoven om het laatste en allerbelangrijkste onderdeel van ons huishouden op te halen: onze poezels.
Ik speelde nog eventjes met Kwibus; hij vindt het erg leuk om achter brokjes aan te rennen die over de laminaatvloer schuiven en dat was nu wel geweldig: er was zoveel ruimte om te rennen! Ik trok ook de ethernetkabel van de muur en schopte die éne plank van het laminaat terug die onder het bed altijd een grote kier maakte. We laadden de laatste drie doosjes, een aantal plankjes, de krabpaal, de kattebak en de twee poezels in de auto en gingen op pad. Doortje zat in haar bench bij mij op schoot, want de auto zat gewoon toch nog vol.

Eenmaal in ons nieuwe huis legden we de matrassen op een dekbed op de grond en bond Eisirt ze bij elkaar met een spanband zodat ze niet meer konden schuiven. De krabpaal, het water, het kattegras, de voederbakjes en de katten zelf volgden. De deurtjes van de benches gingen open en Doortje ging gelijk op ontdekkingstocht. De dichte slaapkamerdeur was maar raar, maar ok, dat kwam dan misschien later wel (ze is zo lekker ondernemend, ons oude dametje). Kwibus ging uit protest tegen het deurtje van zijn bench aanliggen en brommen. Die was het er nog steeds niet mee eens.
Eisirt en ik keken een aflevering van onze serie maar voor mij was de koek al meer dan op. Het was half tien toen ik lekker ging liggen.
's Nachts ben ik nog wel een paar keer naar de WC geweest (beneden). En het was heel fijn om te merken dat Kwibus lekker tegen mijn voeten was gaan liggen. Doortje had mijn kussen ingepikt en lag later die nacht tussen Eisirt's kussen en de muur gesquisht.

Vanmorgen was het wel even lastig opstaan. Gelukkig was ik wakker voor mijn wekker af kon gaan om 6:45 (vergeten uit te zetten). Ik kleedde me op de gang om. Geen idee waar de toilettas was. Of schone sokken. Of de afstandsbediening van het rolluik van de slaapkamer.

We zijn verhuisd!

Yesterday was the big day of the graduation ceremony. We traveled to Arnhem in a car filled with mannequins and some final assignments that I had taken home with me (most were left at school, saving me the trouble of dragging heavy items of clothing to the car and back). The classrooms were transformed into an exhibition space where exam candidates could show off their work.

I had a spot in the souterrain, where I'd also had the practical exam. Here's a phone-cam panorama of my corner, but you can view all the exposition photos in the album on Flickr. (The pictures of the ceremony are not public, since I'm not sure my classmates want their faces published online.)



I had brought my own mannequins so there'd be enough of the school mannequins for everyone. Only my winter coat is on one sort of near my size. The grey blazer is on a tiny mannequin, dialed to its maximum size, but she's pretty boobless. The shirt and pink blouse are on female mannequins, but neither fill them out in the right way. We're just too big for this world.
On the table are two pairs of trousers: the pieced one for Eisirt on the right, and the black and white one is from last year. I'd also made little signs showing pictures from behind the scenes and telling something about myself.

Once everything was set up and the car parked, we walked into town. First visit was to Recht & Averecht, a yarn vendor who has recently opened up a pop-up store. I really splurged on some purple silk & merino Manos del Uruguay, and also picked up two skeins of Malabrigo. Eisirt was given coffee and a seat while I debated knitting a sweater from the silk fino (decided against it, as the yardage I need will break my budget!) with the proprietor Marijke.
Then we went on to another yarn store to pick up two more skeins of a yarn I'd bought during the exams so I can knit a shawl for my mom. Eisirt whipped out his debit card, because there were two sock yarns I'd picked out for him as well.

Then we continued shopping. I bought a pair of Ecco's for daily use, and we shopped at the outdoor shop Bever. I didn't get new outdoor shoes though, as I keep sliding forward in everything they try on me. I think it might be the support soles that are too slippery under my feet.
We sauntered with all our purchases towards the car to change, my knees protesting about the long day on my feet. At five, we were ensconced at the Turkish restaurant I wanted to try. Eisirt's parents and my mom and Luc soon joined us at the round table.
We drank fresh mint tea with honey, ate a variety of wonderful turkish delicious food, and I was spoiled rotten by all my proud parents. Flowers, alcohol-free champagne, a gift of money and a pair of Real Seamstress Scissors (second-hand, but lovingly sharpened by Luc's father a few months ago).

We were aglow when we returned to the café next to school for the graduation ceremony. The first- and second-years got their certificates and then the third-years were honoured. José made a speech about each class and then about each student.
I am always amazed at the work people do -- this school is always done next to work and family life, requiring quite a sacrifice and work ethic. And despite everything, we all passed and learned and enjoyed our time in school.



After the ceremony, we looked at the exhibit and toasted to a successful end of my school career. I'm now a certified seamstress!
It would be really weird if this night would be the end. But it's not! I get to go to school for another year, studying more intricate ways of adjusting a pattern, of wadding and padding and drafting and draping and fun!

There was a night a week or two back when I couldn't sleep and a weird thought popped up in my head. I've been mulling it over and I don't know what exactly to do with it, so here you go. Let's discuss.

The way I view the world right now is as follows: there's a lot of people in the "working class" and then there's people who work, but have so much money they need to find alternative ways to spend it and keep it. This "rich elite", if you will, invests their money, stowes it away, and they pay taxes over it and it becomes, in a way, more money. I was thinking about this rich elite. Most of the rich elite keep their money where they can see it, invest with a local company and don't go abroad with it. They take little chance and basically pay someone to keep track of their virtual sock of money.
But I also think there's a small portion of really rich people (possibly in very influential positions), managing a lot of money (or a company's money) and they decide where they invest and/or where their company invests.

We've been having economic struggles and because we live in a small global village and we have an information overload, everyone can know what the other countries have been dealing with. I feel the general vibe of the world right now is that "Things are not going well."
The "working class" have been voting left-wing, they have been voicing their opinions, maybe even participating in some protest or other and their efforts have been noted in the news. What they're saying is "we want more jobs" but nobody is really listening to what they're saying.
The politicians have to listen to what the working class says, because they know these are the majority of the voters, but the politicians don't see a way out. Things have to get better economically, before they can change laws and benefits. You can't spend money you don't have (and Europe is watching over our shoulders so we make sure the deficit is in check).

The people who are watching the news and do have the money to change this (by investing money, creating new jobs etc.) are only watching the news for the highlights. All the buzz is saying is "things are not going well" and their natural response is to hold on to the money and invest conservatively (low-risk).

And now for the scary thought. What if this rich elite needs to believe things are going well before they invest sensibly in world-building projects again? What if what they need is a right-wing government, a feeling of general wellbeing in the state of the world to release their hold on things. If our economy is mostly based on the investments of a few very wealthy and very powerful people, how can we expect things to change?
And I don't know if all these thoughts are just sleep-deprived paranoia or based on actual fact, but it is a scary thought.

My stepbrother works with Tesla and because things work that way, I started paying attention to Tesla and its founder, Elon Musk. Born in South-Afrika and of Canadian-American descent, went to university. He wanted to make paying money on the internet safer, so he founded Paypal. He wanted to make travel to space cheaper and more accessible, so he founded Space X. And Tesla is just one of his many success stories.
We already had the know-how - we knew how to make electric cars, it just wasn't a very practical concept yet - we just needed someone to believe in the concept and invest money.
Elon Musk does more than just invest. He looks outside pretty much all the boxes. The advancements that have been made in battery technology just because they were building electrical cars are pretty wonderful, and now they are also developing the "Tesla Powerwall" -- a battery that can be charged by solar panels and store electricity to use when the sun isn't shining. It's a big step towards sustainable use of energy.

So here we have a society that's pretty much scared of its own shadow, and on the other hand there are massively wealthy people like Elon Musk, who use their money to build their dreams.

Frankly, I'd like to see more of Elon Musk -- and I hope people will take him as an example. But truth be told, I'm tired of whining. I'm sick of people pointing fingers and saying what's wrong with the world. What I would want is for people to look at bright things, happiness, to have hope and to find beauty in every day. And if your life is dull and dreary or if you have problems, that you can still find joy in every day.

I'm not normally one to do one of those Year in Review posts, but Jen Thompson did one to show off her costumes and I wanted that too. So here it is, my 2012 in review.

( Image-heavy! )

2013 is lining up and ready to get started. Let's hop to it!

I'm seriously considering getting a radical haircut so this must mean that, in all-feminine tradition, there's something in my life that needs changing. My stepmom insisted that she'd do my hair today and squeezed me in during lunch and cut some 10 cm off the dead ends (I've been needing a haircut since my birthday, roughly, so there were a lot of dead ends to go around).

I'm thinking something shorter, but I'm not ready yet to part with long hair and I think a short do will only emphasize my chubby bunny cheeks the wrong way. I might do something a little over shoulder-length and in layers, but this is just a thought and has no merit yet. I know layers require more care and who am I kidding anyway, right?
This will have to wait until the new year anyway, or at least until I've settled in at the new house and possibly a new job, if any.

At least I'm no longer in danger of mortal coils when my ratty ends tangle up beyond recognition while I'm off playing TrueStrike. That will have to do for now.

Production week is drawing to a close and after finishing the 4 clasps (times 2 sides, times 5 eyelets!) of Pluis' velvet number, and the 19 casings (times 4 holes each) of Jeroen's mayor's coat, I was quite ready to just make myself something simple.

Well, guess who came to "oh gods my shoulder hurts" town? My muse.

Instead of just 'finishing off that light brown velvet, it's been up there forever and it's not such a pretty colour anyway', my muse made me dig through the old stash of fabrics that aren't really my style, flopped it on top of the velvet and the grey fake fur (what was I thinking) and put her hands in her sides in that age-old pose of "well?".

It was good. It was fucking brilliant. It was... vanilla. I have no other words for it. And the worst thing is that this velvet that wasn't really very interesting as it lay on top of the cupboard next to a shade of yellow velvet that clashed so horribly with it, suddenly became the new hit of the season and I wouldn't be surprised if Yves Saint Laurent would call it the new me.

So, there was this light brown velvet, and then there was this eggshell yellow sequined cotton. Believe it or not, it just works together. And my "I'll just make myself something simple" ran away screaming only to be replaced by a workaholic muse going "you know what would be really cool?" which only makes you groan in horror because darnit, she's just so damn right about it all.

And the worst bit? There's going to be handsewing. Lots and lots more of it.

Aangezien Patrick het gisteren op het Maerquin forum gezet heeft en nieuws en roddels nu eenmaal vlammetjes met beentjes zijn, zal ik het hier ook maar aankondigen. De kogel is door de kerk, de beslissing is gemaakt: We stoppen met Dolle Griet.

2009 is, eerlijk gezegd, een rotjaar geweest voor zowel Ragar als mij. Ik heb problemen gehad met mijn gezondheid waardoor ik een tijd niet kon werken (of naaien) en het herstel is nog steeds bezig. Ook Patrick heeft genoeg aan zijn hoofd op dit moment. Het is tijd om te stoppen.

We hebben in de laatste paar jaren Dolle Griet opgebouwd vanaf nul, met een beetje eigen geld, wat simpele gereedschappen en een hoop enthousiasme. De laaste anderhalf jaar zaten we met het bedrijf tegen een glazen plafond aan. Ga je full-time, of niet? Vragen als "is er een markt voor" en "kunnen we een winkel betalen" zijn heel moeilijk te beantwoorden. We kwamen tot de conclusie dat door het glazen plafond breken bijna niet te doen was.
Life happened. Mijn werk, overwerk, en Dolle Griet als bedrijf zetten de stoom op de ketel. Opdrachten en deadlines begonnen stress op te leveren. Als er zoveel tegelijk gebeurt, moet je even terugschakelen en sinds begin dit jaar heb ik maar heel sporadisch dingen genaaid voor Dolle Griet. Uiteindelijk zijn we tot de conclusie gekomen dat we er mee gaan stoppen.

Vreemd genoeg heeft deze beslissing zoveel ademruimte opgeleverd dat ik weer inspiratie en energie te over heb om mooie dingen te naaien voor de Midwinterfair. Dit wordt onze laatste beurs, en omdat we gaan stoppen beloven we naast mooie kleding ook mooie kortingen. Kom ons dan ook vooral opzoeken op de Midwinterfair op 12 en 13 december in het Archeon in Alphen aan den Rijn!

Tot slot nog een kort citaat van onze vrienden van Elegast, die ook te gast zullen zijn in het Archeon op de zondag. "Niets is definitief. Je kunt altijd besluiten om het weer op te pakken."

A lot of people around me are spouting youngsters. Suddenly there is this sqealing being whose survival completely depends on them and they love it and hold it and cuddle it and make funny noises at it.

People ask me what I think of kids. Recently, I have had to adjust my View on Kids a bit. Jonah climbed onto me, prodding his 2 year old elbow into my solar plexus and lived to tell the tale.

People ask me when I am going to have kids. My own mother has finally grasped the concept that she might have to look towards her son if she ever wants to be a grandmother.

As for all the rest of you, you might want to read Ursula's entry on the subject. My view on ostriches is a little different, and I might be leaning more towards the platypus, but her comparison is valid. And the post is damned entertaining.

I believe the world really is a better place because there's kids in it. It's just that I will not have any.

It all seems to be slipping away from my fingers. My house, my life, disappearing underneath the veil of silence and a mist of unacceptance. I cling to each last straw that tells me it's real, but I must bear with all the people who tell me it's not.

I feel numb as the life I can't talk about goes to sleep, the snooring slumber reverberating in a throbbing headache. My bones chill and the frost from outside settles within. Those who know about this remain silent. Alone alone despair alone. Knowledge brings words and thoughts bring life to the words everyone judges as madman's chatter.

I am not crazy, there's just no-one to back me up. If they spoke I'd be certain this exists. Now I just don't know anymore. If this world slips beyond my reach, will they too? They can not leave me here in this state of mind but that's what they do and that's what they've always done.

Why are the ones you need never the ones that are there and why are the ones that are there the ones that talk of another life and make mine seem hazy and far? Feel my pain, bring me back my life. Don't let it die like this?

Sitting under a tree, on marvelous sandgrass (thin and sturdy), heather woods and sheep are my view. I’ve just called Jonathan about last night and I’m happy I did. I was a thunderstorm of emotions and it has cooled down a bit. I feel at ease again.