Jane's Journal

Omdat de krabpaal, de kattenbak en de poekies weg moesten zijn als er mensen kwamen kijken hadden we geregeld dat ze bij Marjolein en Matto mochten logeren. Het was maar voor twee nachtjes, maar leuk was het niet. Natuurlijk was er een heel concert in de auto en eenmaal daar was het ook niet de bedoeling. Marjolein had een aparte kamer voor ze kat-proof gemaakt waar ze konden zijn en rapporteerde hoe het ging:


Kwibus heeft het er zwaar mee volgens mij, heeft z'n brokjes niet op en zat in de kast bij het kussen van z'n zusje. Ik heb z'n brokjes bij hem gezet, en hem een eigen water gegeven, zodat Doortje en hij elkaar even wat kunnen ontwijken zonder dat iemand iets mist. :)
Doortje zat in Kwibus' carrier, was voor een split second heel verwarrend omdat ik dacht dat Kwibus op me af stevende voor kroels.

[stuurt foto van een Kwibus die zich zo laag mogelijk houdt terwijl hij een soepje eet]
Maar DIT is een goed excuus om naar buiten te komen. Vooruit.

Soepje op, Kwibus terug in de kast
Kast: [bromt zachtjes]
Meanwhile Doortje: [tevreden flop met de aubergine]

Ze vonden het absoluut niks, maar gelukkig was het maar voor twee nachtjes.

Yesterday I met up with Elise at the allotment. The greenhouse I built several years ago had some storm damage from storm Ciáran, and it needed fixing. One of the roof windows had blown out and one of the corners had sprung from its casement. Of course the windows in the thing are all plastic and they are mostly held in place with clear bison kit.

We started the day's work with a nice little break in the sunshine, eating tangerines I brought and enjoying the sounds of birds chirping in the trees.

It would also be a good day for pruning the large fruit trees at the water's edge, and I climbed on top of the pallets that form the two bay compost bins underneath. I cut down large chunks of the pear tree, that was sending out vertical shoots several metres long and then moved onto the possibly prune tree next to it. This one fought back; there were large thorny growths on some of the branches and I cut my hands and arms on them despite wearing my trusty Ohio University jumper. I think this is also the last time I can get away with standing on the pallets; the left most one broke and nearly dropped me into the compost. These pallets have been outside for years and they're untreated wood, so it makes sense they degrade.

When we finally couldn't ignore the greenhouse any more, it was time to get some new kit and set to work. The state of the greenhouse is really appalling. The plastic windows are degrading and show a lot of damage, and Elise and I resolved to break it down at the end of this next season, or in the next winter at the lastest. Fixing the roof window included a lot of glue and hope to hold it together.
It's great that it's survived this long, but honestly: I needed it to capture rainwater and store my tools in a dry place. It shouldn't be falling apart after three years of use, I don't think.
Perhaps next year we can just build a little roof on tall supports to catch the rainwater and store the tools in a box undearneath instead.

When we were eating some chocolate to refuel, a red squirrel visited the newly pruned fruit trees! It was really close to us and just hopped on by in a rush from A to B. So cute to see it up close. Mom said we should give it some walnuts. Perhaps we can be friends.

Once home, after dinner, I conked out behind the PC playing Factorio, and Kwibus was out on the balcony chasing...what turned out to be a mouse! We've been trying to feed the birds on the balcony, attracting mostly jackdaws, pigeons and mice. The cats think this is amazingly interesting, of course, and Kwibus has been staring at the balcony at night mesmerised by whatever was lurking out there. When I had cooked a pumpkin stew we tossed the seeds onto the balcony, and the seeds were moved the next day. When I looked under the chest with potting soil we have on the balcony, there were seeds in there, demolished and well. Clear signs that the mice were using the shelter of the chest to eat in peace. No wonder Kwibus was riveted!

Last week he saw the mouse in person but it yeeted down the drain pipe and Kwibus couldn't catch it. This week, Menno decided to help the little fellow out by lifting the box of potting soil out of the way. And Kwibus caught it proudly!



He immediately moved towards the (closed) balcony door, because this prize needed to be properly assessed indoors. Of course there was no way I would be opening the door for him and the (still alive) mouse. Every time Kwibus put the mouse down it would try to skitter away, only to be caught again.

Because Kwibus wasn't going to be let inside with the mouse and he was showing no intention of killing and eating it, Eisirt finally decided to just toss the mouse off the edge of the balcony. The mouse was still alive, but severely in shock. We have no idea if it survived. Kwibus was the proudest cat ever though!
(I didn't tell him about the little red squirrel we saw, he might get ideas above his station.)

I'm sure if the mouse survived and recovers from the shock, it will try to come back up here again. After all, those seeds we put up for the birds are one of the only sources of food out here. We'll see how Kwibus reacts if the mouse returns.

Sinds vrijdag ging het niet zo lekker met Doortje. Ze gaf steeds over, een paar keer per dag, en dat het hele weekend door. Eerst zaten er nog restjes brokjes in haar braaksel, maar zondag at ze helemaal niks meer en kwam er dus alleen spuug uit.

Vanochtend dus gelijk een afspraak gemaakt bij de dierenarts. "Nou, daar had u best de spoeddienst voor mogen bellen!" zei de dame aan de telefoon.
Ja, hallo dame. Weet je hoe lastig het is om te kwantificeren of een poes wel eet? En wat voor ontlasting ze heeft, als er twee van die pluizeballen door het huis stiefelen? Houd jij precies bij of jouw beestje wel water drinkt?

We konden gelijk om half tien terecht, en de dierenarts nam Doortje voorzichtig onder handen. Ze leek niet uitgedroogd, en er was geen verharding te voelen in haar buik wat op andere klachten kon wijzen. We hebben geen rare planten in huis zoals lelies en Doortje eet niks van dat al. Ze werd gewogen (4,9 kilo) en haar temperatuur opgemeten, die gewoon goed was.
Doortje kreeg ook nog een prik tegen de misselijkheid, en we kregen pillen mee naar huis. Vaak is het zo dat als de poes in kwestie niet misselijk meer is ze vanzelf wel weer gaat eten, tenzij het arme beestje de brokjes is gaan associëren met kotsen. Maar mocht Doortje nog niet gaan eten, moesten we zeker terugkomen.

Ze mocht de eerste twee uur na de prik helemaal niks eten of drinken, dus we haalden trouw alle bakjes, kattegras, en water weg. Doortje leek wel iets levendiger te zijn, maar of dat haar innerlijke autist was die op zoek was naar de missende bakjes, of omdat ze zich beter voelde konden we maar moeilijk inschatten.
Toen we rond het middaguur de bakjes weer terugzetten, was er niet veel animo voor. Kwibus at een paar brokjes en leek het allemaal wel prima te vinden, maar Doris had er duidelijk nog geen zin in.

Ik bleef lang thuis, en stelde mijn pakjesrun (orders van de webshop picken) zo lang mogelijk uit. Eisirt was ook thuis, maar ik zou het toch fijner vinden als ik zag dat ze zich weer beter voelde. Het leek er wel op, maar dat kan natuurlijk gewoon wishful thinking zijn.
Doortje heeft lang in haar mandje liggen slapen, wel even naar buiten geloerd of de buurt nog veilig was, en leek wel iets actiever te zijn. Maar helemaal zeker wist ik het niet.

Vlak voor het eten zette ik voor Kwibus een bakje met vlees neer, en ook eentje voor Doortje. Wie weet had ze honger genoeg dat ze dan in vredesnaam dit maar wilde proberen, maar Doortje is vanouds een brokjespoes die je echt geen plezier doet met een bakje natvoer. Zo ook vandaag. Ook toen ik haar bij de brokjes zette, wilde ze nog niet eten. We begonnen het toch steeds spannender te vinden. Ze zou toch een keer weer wat moeten eten!

En jahoor, een klein kwartiertje geleden staat madam op, sjokt naar de bakjes, en eet een paar mondjes van de brokjes. Het is nog niet veel, maar het is zeker een héél goed begin. Nu hopen we dat de brokjes netjes in haar maag blijven zitten en er niet nog een keer linea recta uitkomen zoals afgelopen weekend.
Doortje krijgt nog een aantal dagen een pillenkuurtje tegen de misselijkheid, maar ik hoop dat ze nu weer wat aan kan sterken en daarmee weer helemaal de oude is.

Zaterdagavond mochten we de dierenarts helpen bij het geven van de medicatie. Kwibus was ontzettend zielug in zijn kooitje, helemaal moederpoes alleen. Hij hield de dierenarts en de assistente heel goed in de gaten, want dat waren degenen die zulke nare dingen met hem deden.
Het is hartverscheurend om je beestje zó uit zijn hum te zien. Hij was nog steeds heel erg ziek, en de kap, sondevoeding en infuus hielpen natuurlijk niet mee.



Toen wij er waren kwam er weer wat licht in zijn ogen. Hij vond het superfijn dat we er waren en omdat we de bakjes met eten optilden zodat de kap niet in de weg zat kon hij heerlijk eten. De dierenarts zei dat hij "gematigd positief" was. Omdat het eten met ons erbij zo goed ging, vroeg hij of we de volgende ochtend konden helpen bij Kwibus zijn ontbijt. Tien over tien werden we verwacht. Gelukkig hadden we door dat de zomertijd inging, dus we pasten de klokken aan voor we naar bed gingen.

De volgende ochtend trof de dierenarts een slagveld aan in de kooi. Hij vertelde, toen we er waren, dat Kwibus zelf de kap afgepeuterd had, de neussonde verwijderd had en alles overhoop had getrokken. Het infuus zat ook verstopt en overal lagen kattenbakkorrels.
Eigenwijs rotjoch...

Eisirt nam plaats voor de kooi en probeerde Kwibus te aaien, maar die begon alleen maar te brommen en was nog steeds doodsbang. De dierenarts en assistente liepen achter ons heen en weer, en dat hielp zeker niet mee met de angst. Pas toen ik voor zijn kooi ging zitten en hem zachtjes toesprak en mijn hand toestak, had Kwibus ineens door wie we waren. Ik kreeg een dik kopje en het was klaar met de boosdoenerij. Het is en blijft een moederskindje!
De dierenarts vertelde dat er met Kwibus geen land te bezeilen was. Hij komt graag voor een patient naar de kliniek, maar als hij Kwibus niet alleen kan laten schiet het niet op. Ook was het echt niet te doen om nu de sonde opnieuw te plaatsen, als Kwibus alles er weer uit zou trekken. Bovendien zou hij Kwibus dan eerst onder zeil moeten brengen, want door de stress en de extra plus-plus BOOS was het vrij onmogelijk om dit zonder verdoving te doen. En alle extra stress zou Kwibus ook écht geen goed doen.
"Hij kan beter met jullie mee naar huis." zei de dierenarts.

Op Kwibus zijn buik kwam een sticker met medicatie, die vier dagen moet blijven zitten en echt contact met de huid moest blijven maken. We kregen ook een rompertje mee die Kwibus dan aankon, omdat de dierenarts verwachtte dat hij wel aan de pleister zou gaan plukken. Het infuus werd met enige moeite verwijderd, en we kregen een papieren tas met voedsel en medicatie mee.

Eenmaal thuis moesten we hem direct een pil geven. Ik pakte de pil in een stukje leverworst in en gaf hem aan Kwibus. Nog steeds hongerig hapte Kwibus direct toe. Hij werkte de pil uit zijn mondhoek en at smakelijk de leverworst op. Maar, toen ik op de grond tikte naast de pil met ons "hier ligt wat lekkers" trucje, at hij de pil, die vast nog naar leverworst rook, ook met smaak op.
De pil die hij 's avonds krijgt tegen misselijkheid, ging ietsje minder soepel, helaas. Maar ook die kregen we er in.


Kale buik!

We gaven hem steeds een klein beetje natvoer, ongeveer een eetlepel per keer. Kwibus at alles met smaak op. Hij kreeg knuffels van ons en af en toe ook een beetje aandacht van Doortje. Maar Doortje negeerde hem eigenlijk totdat we Kwibus 's avonds het rompertje aan wilden trekken. Ik zag al gebeuren dat Kwibus 's nachts de pleister van zijn buik zou trekken, dus ik wilde niet gaan slapen tot Kwibus in het jasje zat. Net na het eten hadden we hem er al even ingehesen, maar het ding was zo lang dat zijn achterpoten steeds in de openingen verstrikt raakten en ik had er een hard hoofd in dat hij ermee op de bak zou kunnen. Ik pakte snel naad en draad en maakte een plooi van 2x 2 a 3 cm om de lengte wat in te korten. Wonder boven wonder heeft die backstitch zich goed gehouden op het rekbare stofje!

Ik bracht Kwibus even naar de bak, waar hij lekker een grote plas deed; een hele opluchting want hij was sinds die ochtend bij de dierenarts niet meer geweest! Daarna trokken we hem de romper aan en kreeg hij lekker eten. Doortje vond hem ineens ontzettend zielig en probeerde zijn kop en poten en alles waar ze nog een beetje bij kon, te wassen. Kwibus wilde er niks van weten.
Terwijl Eisirt als een blok in slaap viel rommelde ik nog wat rond. Ik kon de slaap niet vatten. Kwibus vond zichzelf ontzettend zielig en lag als een klein broodje op het ritselpapier bij de krabpaal. Hij weigerde mee te gaan naar bed en uiteindelijk heb ik een handdoek opgevouwen, waar hij toen maar snel opkroop. De koude vloer was toch wel koud. Maar mee naar bed of op de bank klimmen vond hij toch te moeilijk met een rompertje aan. (Aansteller).

Toen Eisirt naar zijn werk was, voelde ik ineens een *plof* bij het holletje van mijn buik. Daar lag die jongeman! Op zijn vertrouwde plekje bij mij in bed. De romper was nog schoon, dus dat was alvast fijn, maar omdat ik wakker aan het worden was begon ik dat onding maar gelijk uit te trekken. Veel fijner voor hem, en minder risico op ongelukjes op de bak.
Na zijn medicatie en een vleesje wilde Kwibus wel even buiten rondrommelen. Ik deed vers water in zijn emmer op het balkon, waar hij lekker van dronk. Nadat hij weer binnen was had hij even een kleine renning met Doortje. Allemaal ontzettend goede tekenen dat hij zich weer een stuk beter voelt! Hij ligt nu heerlijk op zijn eigen krabpaal te slapen, en ik blijf bij hem totdat Eisirt terug is van zijn werk.

Nu hopen dat de medicatie goed zijn werk doet, hij weer goed aansterkt en echt helemaal beter wordt!

Een aantal van de dingen die extra opvallen als je zoveel extra tijd in huis doorbrengt is de staat van je huishouden, het gedrag van je harige huisgenootjes, en de staat van het balkon.

Kwibus was de eerste week dat wij thuis waren van vakantie extra aanhankelijk en heeft veel bij me gelegen. Maar na de initiële "giev cuddles nao!" werd het steeds meer comfort opzoeken. Hij werd wat minder actief, kotste zijn natvoer helemaal uit, en zit wat verdwaasd voor zich uit te staren.
Gisteren ging hij ineens op rare plaatsjes zitten. Achter de tunnel die onder de bank ligt, vlakbij de verwarming zitten. Hij helpt nog wel met mijn dagelijkse rituelen, maar blijft dan een beetje beduusd voor zich uit staren en gaat niet mee als ik de badkamer verlaat.

We hebben dus toch maar even de dierenarts gebeld, vanmiddag om 3 uur kan één van ons even met de kleine jongen die kant op. Want een bijna 4-jarige kater die zich gaat verstoppen...dat klopt niet.

IEMAND heeft een HEEL! Zwaar! Leven...



*smelt, smelt, plasje*

(Picture taken by Eisirt)

Den Kwibelius Poezus is onthutst. Zijn eigen privé jungle is hem ontvreemd en vanochtend was daar ineens een man op het balkon. Die man nam ook nog eens zijn eigen trap mee en maakte ongelooflijk rare geluiden. Kwibelius is dus maar eens heel heldhaftig onder het bed gaan zoeken of daar misschien de jungle naartoe was verplaatst, ongeacht het bewijs dat de plantenbakken inmiddels voor de verwarming vertoefden.

De heren schilder zijn inmiddels koffiepauze aan het vieren, dus durfde den Hoogpluizigen heer wel even poothoogte te nemen. Getuige den onthutsten blik, want zo'n kaal balkon, dat is niks voor hem! Een echte jungleverkenner doet immers niet aan stedelijke ontdekking!

Tot zover dit verslag. Mocht u een weggelopen plantenbak ontwaren, neemt u dan per ommegaande contact op met bureau Felix Onthutstus. En onderneemt u vooral zelf geen actie, jungleplanten kunnen levensgevaarlijk zijn als deze niet eerst proper voorgeproefd zijn door een expert.



-----
(Ik ben bang dat ik dit Facebook epistel niet terug zal kunnen vinden, dus vandaar dat ik hem hier archiveer.)

Rond vier uur vannacht kwam Doortje op bed me wakker maken. Ze komt al tijden niet meer op het hoofdend dus toen er een lik over mijn voorhoofd kwam, werd ik daar (een beetje) wakker van.
Ze ging zelfs mee naar de wc, iets wat ze eigenlijk nooit doet, en draaide drie rondjes om de pot, onderwijl mijn benen en handen kopjes gevend. Onderweg terug naar bed viel het me op dat er meer buiten-geluiden te horen waren dan gebruikelijk. Even kijken bij de balkondeur...die potdorie open stond! Blijkbaar had ik de grendel niet goed in het sleufje gedaan. Laat het dan maar aan Kwibus over om eens te testen of de deur wel goed dicht zit. Hij is nogal van het 'poetsen' van deuren om te kijken of ze open kunnen. Ook kastdeuren. Ook midden in de nacht. Je weet immers maar nooit.

Over Kwibus gesproken...waar was die jongen? Ik keek rond en keek ook buiten op het balkon, maar hij was nergens te bekennen. Alle lichten aan gedaan en gezocht, geroepen, maar geen Kwibus. Hij zou toch niet van het balkon af gevallen of gesprongen zijn?

Ik zag niks in de tuin van de buren, maar ik schoot snel een broek en een vest aan en graaide de kattensnoepjes mee van het aanrecht. Ik begon achter de flat, bij de tuinen van de buren. Zachtjes riep ik zijn naam. Het was niet de bedoeling dat de hele wijk van mij wakker zou worden, en Kwibus komt in huis echt aanrennen als ik hem roep. Er was nergens een teken van leven te bekennen.

Als hij inderdaad in één van de tuinen was gevallen of gesprongen, dan zou hij over de schutting kunnen klimmen en zo de wijde wereld in kunnen trekken. Vanuit het paadje tussen de huizenrij en onze flat waren zo al drie routes die hij kon nemen. Ik begon een rondje om de flat te lopen en maakte de cirkel steeds groter. De meeste obscure achteroms en paadjes sloeg ik in, ik keek onder auto's en bleef maar zachtjes roepen. Ik kwam voornamelijk een boel andere katten tegen, en ook een man die waarschijnlijk net naar zijn werk ging. Hij had geen zwart-witte kater gezien. Een rode kater die ik tegenkwam onderweg ging gezellig met mij mee, want ik had immers brokjes!

Na het parkje en de doorgaande weg door de wijk begon ik redelijk radeloos te worden. Geen spoor van Kwibus! Hij was echt kwijt. Het was al ruim na vijven en ik ging weer naar huis en ging op bed liggen, maar regelmatig keek ik uit het raam. Er spookten beelden door mijn hoofd van Kwibus die aangereden was door een auto. Of Kwibus die in het park ging wonen. Of Kwibus die net als Schooier de Rooie bij het Kastelenplein ging bedelen voor eten en aandacht. Of dat hij zo bij een andere familie zou gaan wonen, en we hem pas maanden later terug zouden krijgen als zijn chip bij de dierenarts zou worden uitgelezen.
Aan de voorkant is er maar heel weinig zicht op straat, maar toen ik aan de achterkant naar beneden keek zag ik ineens iets bewegen toen er een mus over de tuin vloog. Nu de zon echt op was en er meer licht was kon ik een zwart-wit koppie zien onder de drie struiken in de betegelde tuin onder onze flat.

Inmiddels was rond zes uur, en ik haastte me naar beneden. De schutting van de onderburen was hoog en sloot naadloos aan op de betegeling van hun tuin. Ik riep Kwibus maar hij reageerde totaal niet. Pas toen ik een takje over de schutting tegen hem aan gooide bewoog hij.
Tussen de kieren van de schutting door kon ik maar zeer beperkt zien hoe hij eraan toe was. Dat hij niet reageerde op mijn stem betekende waarschijnlijk dat hij helemaal in shock was. Maar gelukkig begon hij zich om te draaien en langzaam maar zeker kwam hij tegen de schutting aan zitten. Hij was duidelijk geschrokken maar wist dat hij dicht bij mij wilde zijn. Grote ogen keken bang door de kier tussen twee planken.

Hij was met geen mogelijkheid te bewegen om over de schutting te klimmen, zo angstig en geschrokken als hij was. Alhoewel hij goed kan rennen ontmoedigen we zijn klimgedrag, dus over een schutting klimmen is voor een binnen-kat als Kwibus niet het eerste waar hij aan zou denken, laat staan als hij in shock verkeert. Ik bleef hem bemoedigend toespreken maar hij leek niet alerter te worden. Voor zover ik kon zien was hij verder gelukkig niet gewond.

Ik ging weer even naar boven om wat brokjes in mijn zak te doen. Misschien dat het eten van wat lekkers hem wat meer terug zou halen naar de normale wereld. Het was inmiddels na zes uur en ik hoopte dat Eisirt gauw thuis zou komen van zijn nachtdienst. Omdat ik vrij zeker wist dat Kwibus niet op eigen houtje uit de tuin zou komen, bleef ik even voor de voordeur op het muurtje zitten. Met de hulp van Eisirt zag ik het al iets beter zitten om over de schutting te klimmen. Dat zou sowieso al een hele onderneming voor één van ons zijn en de nodige herrie maken, maar terug klimmen met een Kwibus in je armen zag ik nog veel minder zitten. Ook heb ik heel even overwogen of ik de lockpick set uit de berging zou halen om het slot van de schutting open te prutsen, maar ik besefte me dat inbreken me net een stap te ver zou gaan voor een kat die verder niet gewond is.

Na enige tijd zag ik dat iemand in het huis onder onze flat de ramen aan de voorkant open zwaaide. Ik bleef nog even op Eisirt wachten maar liep toen richting hun huis om te kijken of er al iemand wakker was. Om nou om zes uur aan te bellen zag ik sowieso niet zitten, maar als er iemand wakker was en beneden in de woonkamer of keuken rondliep, kon ik zachtjes op het raam kloppen.
Helaas waren de gordijnen allemaal nog dicht. Ik liep het achterpad weer in en schoof de brokjes tussen de planken van de schutting door. Kwibus schrok ervan, en vond ze inderdaad heel lekker ruiken, maar hij ging ze niet opeten. 't Arme joch was daar nog veel te bang voor.

Gelukkig zag ik, toen ik over de schutting keek, een gezicht in de kamer. Ik zwaaide en wenkte ernaar, en de buurvrouw kwam naar buiten. "Oh, wat ben ik blij dat u vroeg wakker bent!"
Kwibus kwam nieuwsgierig onder de struiken vandaan en ik vertelde dat hij van ons balkon was gevallen vannacht. De buurvrouw ging rustig op hem af en kon hem zo optillen. De arme sul is gelukkig altijd heel rustig en heel nieuwsgierig naar andere mensen. Voorzichtig gaf de buurvrouw hem over de schutting aan, en ik pakte hem stevig vast.

Onderweg terug naar de voordeur bleef hij heel angstig in het rond kijken naar de grote enge wereld waar hij nooit komt. De sleutels uit mijn broekzak frutselen was even lastig maar al snel waren we weer thuis. Hij liep richting de brokjes en ik ging richting Doortje, die achter het gordijn in het raamkozijn lag. Zo gauw ik aanwees dat Kwibus weer thuis was, sprong ze op de grond en ging ze hem besnuffelen. Ze likte zijn heup en bips terwijl hij snel het bakje met brokjes leeg at.

Tegen de tijd dat Eisirt thuiskwam lagen we met zijn drieën weer in bed. Kwibus heeft vooral schrik eraan over gehouden, maar is druk bezig om alle stress weg te slapen (als plakbont tegen mij aan, en nu op de krabpaal). De grote held van dit verhaal is natuurlijk Doortje, die mij wakker kwam maken omdat ze Kwibus kwijt was.
De balkondeur blijft vandaag mooi even dicht...

This is not one of Kwibus' normal sleeping spots. And he always wakes up when I want to take a picture of him. But there's nothing like a cat staring into the camera (even if he does look a bit goofy...)



Of course, we already had a beautiful picture of our Doortje in the exact same spot. Sans miniquilt to warm her butt on -- I think this picture was the very reason I made the quilt in the first place!



Ding! Set completed.
And now I should get back to website editing...

We picked him up yesterday morning and as soon as we came home, Doortje poked her head into the carrier to see what we had brought. Kwibus was a little overwhelmed and hid in the carrier for a long while, sleeping off the stress after an initial exploration to each checkpoint: kibble, water, litterbox.

By the time Eisirt left for work, Kwibus was still not coming out, so I forced him to come out of the carrier. He was roaming around for a while but soon I had lost him. I was a little afraid he'd fallen off the balcony. So far he hadn't shown any interest in the open door or the balcony, but the only thing keeping him from the wide world was a screen with magnets he could easily open.
I found him tucked away in the Expedit that separates the sitting area from the rest of the room, all hidden away in the darkest corner on top of my corsetry box.

After another hour, I pulled the couch and end table out of the way to wake him up. I get that he needs to sleep, but the temperature was dropping, and I wanted him to socialise a bit. He quickly came out and made the rounds. He used the litterbox and very ineptly tried to bury his pee, standing on the edge of the box and scraping the bookcase next to it.
Then he had a big drink of water and a big meal on Junior kibble and was ready to face the world!
So naturally, he cuddled up to me on the couch and pressed himself against my leg. We were warned he was a cuddler!

I got up to get my telephone out of my purse, and sure enough, my warm spot was immediately stolen by Doortje:



Kwibus slept, and after sundown started roaming around and playing. Up until the moment he did the rounds, I was a little worried, but now he relaxed visibly. When I moved from my knitting to a game behind the pc, he came looking for me, squeaking his little kitten-meow because I was GONE! He sat on the chair next to me for a while, while I played Armoured Warfare.

I waited for Eisirt to return home around midnight and gave him an update. We opened the bedroom door, and suddenly Kwibus' world became much larger! He started exploring under the bed, carefully monitored by Doortje.
He slept in the bed with us, and I woke up once because I nearly rolled onto him -- mom instinct for the win!

Doortje is a champion in all this. She is very relaxed and calm. I've played with them both, reassured Doortje and cuddled with her. She's trying to play with Kwibus, who isn't quite sure about everything yet. When she runs away, he sits and looks puzzled instead of chasing her. But when he's playing with an old shoelace, she's preying on the other end. Sometimes she defends her spot from the invader, and just now when Eisirt was chastising Kwibus because he was eating on the plant, he squeals and Doortje comes running like she's his mommy. She washes him and pokes him, but she still has her spot in the windowsill all to herself.