Jane's Journal

Volgens de voedselintolerantietest zou ik geen kaas meer mogen eten. Naast al het andere wat ik niet meer mag, van caffeine tot chocolade, is de kaas nog altijd hartverscheurend. Ik sta nog steeds wel eens met water in mijn mond omdat er een lief stukje brandnetelkaas naar me lonkt. Of zo'n lekker afbrokkelende oude kaas die al in stukjes brokkelt als je ernaar kijkt. Mmm.

Geen varkensvlees en geen kaas, wat 30 jaar lang, zo niet langer, het grootste deel van mijn broodbeleg is geweest. Dat is echt wel even wennen. Inmiddels eet ik al ruim 18 maanden zo, maar echt leuk is het niet.
Initieel kon ik niet zo goed bedenken wat je dan anders op brood kon doen. Kipfilet, prima. En verder? Jam lust ik niet. Hagelslag zit cacao in, en valt dus ook af. Pindakaas?

De diëtiste raadde zelfgemaakte eiersalade aan, met een hele magere (en ook niet echt smakelijke) mayonaise. Daar ben ik inmiddels ook vanaf gestapt. Tonijnsalade vond ik niet lekker. De gerookte zalm was even lekker, maar komt inmiddels mijn neus uit. En vegan kaas, alhoewel dat wél goed gaat en mag, is eigenlijk gewoon niet lekker...

Toen ik met mama in de stad was en we gingen lunchen bij La Place had ik er lak aan. Ik wilde een broodje roomkaas. Het was glorieus....en ik merkte eigenlijk niet echt direct problemen. Vergelijk dat met de visstick van de frituur -- als die in varkensvet is gefrituurd heb ik daar na een uur een rode kop van. Dus ja, ik merk het echt wel als ik een reactie heb.
Zou roomkaas dan wel kunnen?
In de weken na ons bezoekje aan de stad heb ik het geprobeerd en tot mijn enorme vreugde lijkt mijn huid zich er goed onder te gedragen. Alhoewel Boursin misschien toch te kazig is, gaat het met Philadelphia wel goed. Een plakje sla en een schijfje komkommer erop houdt de roomkaas ook vochtig genoeg. Zo heb je tijdens de lunch niet een uitgedroogde boterham die platgeplakt is (wat tevens mijn grote argument tegen pindakaas meenemen naar het werk is), maar gewoon een smakelijke maaltijd.

Het is een opluchting. Ik had dankzij het halal schap toch wel wat mooie alternatieven gevonden. Rundersalami, kipboterhamworst en natuurlijk kip- of kalkoenfilet. Maar ik snakte naar een vegetarische optie. Al dat vlees kwam mijn neus uit. En filet americain (ook de vegetarische versie) zit altijd chilipeper in. Grom. Maar nu heb ik roomkaas. En dat is briljant.

Toch fijn dat we 6 maanden BOVAG aankoopgarantie op de nieuwe auto hebben. Het viel ons op dat de stuurbediening niet altijd fijn funtioneerde, en dat leek vooral zo te zijn als we op cruise control rijden. Onhandig dat je dan alsnog een hand nodig hebt om de radio zachter te zetten en het stuur los moet laten omdat die knopjes het ineens niet meer doen.

Maar we hadden ook wat krakende schokbrekers. Initieel was ons verteld dat dat met de kou te maken zou hebben, maar toen Eisirt gisteren met 11°C de auto toch even naar de garage bracht, kon dat het toch echt niet zijn.
Inderdaad. Een blabla bij de schokbrekers wat verholpen moest zijn met nieuwe rubbers en de knopjes van de stuurbediening was versleten. Dat kon vervangen worden en gerepareerd. Hartstikke fijn. Hij wees bij de werkplaatsbalie even uit dat we de auto minder dan 6 maanden geleden daar gekocht hadden, en dat het dus onder de aankoopgarantie zou moeten vallen.

Ik vind het tekenend dat deze mankementjes niet bij de controle op tig punten die ze uitgevoerd hadden voordat we de auto kregen naar boven kwamen. Misschien heb ik het mis, maar dat schokbrekerverhaal klinkt als iets wat niet in een maand tijd verslijt.
Enfin, gratis reparatie en het loont dus de moeite. De tip van Floor was ook om nog even een week of 2 voor de garantie verloopt de auto bij een andere garage helemaal na te laten lopen. Just in case...

Het begon met een berichtje via Etsy van een wel heel brutale klant:

"Good morning, I am making a chance-taking request, I am homeless and can prove this. Would You find it in Your heart to gift ne this cloak as I am heading into Winter? Please consider, God BlesYou"

Dat ik niks naar hem op kon sturen als hij geen adres heeft was geen probleem, hij had wel een tijdelijk adres. Oftewel: op een nette manier "no fucking way" zeggen kwam gewoon niet aan. Dus werd het een iets minder vriendelijke nee: "I'm not giving you a cloak."

Niet alleen wilde meneer het best verkochte item uit mijn shop wel gratis hebben, ook snap ik niet helemaal waarom een cloak van 150 euro aantrekkelijker is dan een warme slaapzak. Of een winterjas. Of iets wat niet open valt aan de voorkant.
Of het was niet zo zeer een dakloze die maar op de bonnefooi probeert een warm item gratis te scoren, maar gewoon een scammer. Dat lijkt me nog veel logischer. Je hebt immers maar één idioot nodig die er op ingaat en je hebt gratis zut. Dat liet wel een zure smaak achter in mijn mond.

Desalniettemin: ik heb best veel reststoffen en ook restbolletjes wol waar ik niks mee doe. Brasak zei al via Discord dat hij en zijn vrouw voor 30 GBP aan mutsen en wanten kopen en dat doneren aan een lokaal goed doel voor de winter. En ik had al een tijdje geen zin in doorbreien aan mijn Sprig trui, dus kon ik net zo goed wat mutsen opzetten. Ze zijn snel klaar en hebben niet zoveel wol nodig.



Dit bolletje is op een haar na op en ik maakte twee van deze beanies. De rand had best nog wel wat breder gekund (bij nader inzien) maar ik zat erg met of ik dan wel genoeg wol zou hebben. Ik heb nog een bolletje tweed (acryl met een vleugje wol) dus voor de volgende twee ga ik dat zeker doen. En dan is dat lelijke Zeeman bolletje ook mooi op.

En gisterenavond maakte ik deze af:



Dit was wel echt een spelletje yarn chicken. De laatste bruine streep bovenop is smaller dan de anderen, maar ik kwam wel precies bij het einde van de ronde uit en je ziet het niet echt tenzij hij plat op tafel ligt. Gelukkig had ik genoeg turquoise over om de minderingen af te maken en het restje garen is echt, echt heel klein. Dus ja, je kunt met 50 gram garen een muts breien, en soms is dat nog best spannend.
Ook heb ik voor het eerst jogless stripes gebreid en alhoewel je het begin van de ronde nog steeds kan zien, is de overgang wel minder duidelijk. Ik vraag me af in hoeverre het echt storend is als je wel de garenwissel kan zien. Van die machine-gebreide mutsen in de winkel hebben ze immers ook.

In plaats van nog een muts opzetten pakte ik gisteren toch de Sprig weer op. Zou het dan toch lukken om hem af te breien voor het einde van het jaar?

Het begon allemaal met een gratis tafel.


Timmy, Ruwan en Thomas (stagiair van Ruwan)

De wens voor een grotere kniptafel was er al lang, maar toen ik voor het eerst met Melle ging zitten een aantal jaren geleden, schatte hij dat het bouwen van de tafel vanaf niks ongeveer 500 euro zou gaan kosten. Daar had ik toen geen geld voor. Maar het is verrassend hoeveel je kan doen als er twee maanden geen huur betaald moet worden. En de mantels liepen goed dit najaar, dus geld was er wel.
In september vroeg ik Melle of hij tijd zou hebben voor Project Kniptafel. We spraken 20 oktober af, helaas een maand nadat ik bezig zou zijn met de nieuwe vloer. Maar Melle vond ook een gratis tafel. Timmy van de E-waste race op de begane grond had een grote tafel waar hij vanaf moest. Aldus: een gratis tafel.

Omdat bij Mahmoud een grote club mensen zat te lunchen, liepen we op de begane grond met de tafel naar buiten via de nooduitgang. Langs het fietsenhok, en achter het gebouw naar beneden naar de goederenlift. Bertine hielp ons door de goederenlift aan te zetten, en we konden zo naar de eerste verdieping. De tafel was loodzwaar en ook heel groot maar ondanks dat de goederenlift was afgekeurd mochten we hem wel eventjes gebruiken. Hartstikke fijn.



De wens was vrij duidelijk. Ik wilde een tafel van 150 bij 200 cm, op zo ongeveer 100 cm hoog. De tafel van Timmy was eigenlijk veel te groot. Met een tafelblad van 120 bij 240 cm echt wel groter dan gepland. Nu is een tafel op wieltjes zetten niet zo moeilijk, en groter is natuurlijk een luxe. Melle maakte een plan waarbij de originele tafel verhoogd zou worden met een extra tafelblad. Tussen de originele tafel en het nieuwe blad zou ik mijn linealen kunnen opbergen, en door de wieltjes kon de tafel in de ruimte verreden worden. Zodra ik zag wat voor een joekel de tafel zou zijn op mijn 1:20 schaaltekening, vroeg ik wel aan Bertine of ik op de wachtlijst kon voor een 40m² ruimte aan de westkant van het gebouw. Het zou een kolos worden die de ruimte flink zou overheersen. Maar, zoals Eisirt al zei "Misschien moet je op de groei plannen."



We haalden hout op de 18e. Gelukkig zit de Praxis op 500 meter van Plan-B, en kon ik prima met hun kar over straat. De goederenlift ging speciaal aan zodat we ermee naar boven konden rijden. Melle had me een duidelijke boodschappenlijst gegeven en zou me de 20e zien. 's Middags reed ik langs de Ikea om daar een extra 2x4 Kallax te halen voor onder de tafel. Ik had al één 2x4 Kallax overgenomen (gratis) van een andere Plan-Buurman, een tijdje geleden. Omdat ik nog niet precies wist wat ik waar wilde hebben, haalde ik vier laden-inzetten en vier deurtjes. Ik kon altijd nog wat bij halen.



Melle had geschat dat we drie uur nodig zouden hebben, maar ik had daar al gelijk mijn twijfels bij. Terwijl hij in mijn ruimte het onderstel in elkaar zette, was ik op de gang bezig met de nieuwe Kallax monteren. Het ging wel lekker snel, en nadat de wieltjes gemonteerd waren konden de Kallaxen erin gekanteld worden.



Omdat de Kallax net iets te hoog was, zou in de bovenste vier vakken geen laatje of deurtje kunnen. Die zou dan tegen de opstaande (neerhangende?) rand van de witte tafel komen. Maar op zich was dat helemaal niet erg: ik had ook genoeg opbergboxen die in de open vakken konden staan. We monteerden de laatjes aan de strijkplankkant van de tafel, en de deurtjes aan de boekenkastkant van de tafel. De Kallaxen stonden op dwarslatten die weer in het frame geschroefd werden. Op zich kunnen ze schuiven, maar als er eenmaal spullen in staan, zou dat reuze meevallen.

Ik trok ook wat resthout van de vide af. Een grovere multiplex plaat die over was van de zolder kon prima aan de kopse kanten gemonteerd worden (met restlatjes van het frame als steun) om de prullenbakken op te zetten. Dat zou voorkomen dat als ik de tafel verplaatste de prullenbakken om zouden vallen. Ook monteerde Melle de papierafroller onder het onderste tafelblad. Op zo'n bakbeest past alles. We waren in totaal van 10 tot 15 uur zoet geweest, inclusief lunch bij Mahmoud.



Op aanraden van schoonvader Geer ging ik op zoek naar een 1-componentlak die heel hard zou worden zodat ik niet zomaar krassen kon maken met mijn scharen. Ik kon van nieuwe huurder Alyssa een schuurmachine lenen, en haalde kneedbaar hout om de verzonken schroeven op te vullen. Vrijdagmiddag sloot ik de week af met een snelle schuursessie en de eerste laag lak.



Er kwam nog een kleine griep tussendoor, dus zaterdag deed ik niet de tweede laag zoals gehoopt, maar aan het einde van deze week is het prima zo. Met de lak kwamen er toch wat zwarte strepen op het hout omhoog en ook bij één van de schroeven had de schuurmachine zwarte vegen gemaakt. Soit, het is een werktafel.
Mijn patroonpapier, linealen, snijmat, speldenkussen en zelfs de postweegschaal kan ik onder het bovenste blad verstoppen. Dat scheelt weer ruimte in de kast.


Na drie lagen lak nu compleet droog. Hoogglans is de bom.

En nu is al het klussen weer even klaar. Ik moet nog wel een beetje mijn draai terugvinden, en wat schuiven met de spullen. De koffiepot en waterkoker stonden eerst heel handig op de Kallax, en staan nu wat plompverloren en onhandig naast de printer, maar een betere plek heb ik nog even niet gevonden. Er zijn slechts 2 boekenplanken in de Billy vrij gekomen, minder dan verwacht. Wel is het makkelijker om dingen terug te vinden zogauw ik eenmaal weet wat ik in welk laatje of achter welk deurtje heb gezet.
De beste kniptafels zijn met Ikea meubels gemaakt, ook Bernadette Banner en Cathy Hay hebben ze. Maar geen van hen heeft zo'n enorm ding als ik.

Ik moet nog even goed bekijken of ik het hele ding op de foto kan krijgen in de ruimte, dat wordt ook nog een uitdaging. Maar voorlopig ga ik weer even wat geld opzij zetten op een spaarrekening.

Wat kost zo'n epische kniptafel:

Tafel van Timmy:	€ 0,--
Multiplex plaat 120x240	€ 64,99
4 Zwenkwielen met rem	€ 63,96
Div. Hout	€ 71,97
2x4 Kallax	€ 0,--
2x4 Kallax	€ 59,95
4 Kallax inzetten (deur)	€ 50,--
4 Kallax inzetten (lades)	€ 90,--
Rambo Jachtlak 750ml	€ 32,99
Rollertjes	€ 6,49
Kneedbaar hout	€ 4,29
Gewerkte uren Melle	€ 254,10
Totaal:	€ 698,74

Het einde is in zicht: nog een paar kleine klusjes te gaan.
Eén daarvan was het verlengen van de poten van mijn bureau. Ik had Ron (uit de kelder, met zijn las-workshop) gevraagd of hij nieuwe poten kon maken voor mijn formica-bureau wat ouder is dan ik ben. In plaats daarvan vroeg hij "Kan je niet gewoon de poten verlengen?"

Um, blijkbaar kan er een heleboel als je met staal werkt, wat je absoluut niet kan doen als je met stof werkt! Zomaar een zoom langer maken zit er niet in, maar een stukje aan de pootjes lassen, dat kan wél!

Ron haalde de poten op en zette het bureaublad op twee schragen, zodat ik gewoon door kon werken. Immers: zet een naaimachine op een tafelblad, sluit de strijkplank aan, en gaan met de banaan.
Tien centimeter maakte hij eraan, en ook al was het staal wat hij had liggen een andere dikte dan de poten zelf, de afmeting van de buis was perfect (blijkbaar kan je ook 2 mm staal aan 3 mm staal lassen, zolang ze allebei maar een vierkante staaf van 3 cm breed zijn). Ik weet niet precies hoe zoiets in zijn werk gaat, maar toen ik de poten terugkreeg was er een mooi stukje toegevoegd aan de poten. Hij had zelfs mooie nieuwe dopjes voor de onderkant zodat mijn spiksplinternieuwe laminaat niet zou beschadigen.



Maar ja, zo'n stukje blanco staal zag er wel knullig uit. Gelukkig hadden we thuis nog een potje zwarte metaallak staan, uit de tijd dat we een bolderwagen hadden gepimpt. Ron merkte al op dat het hamerslag was, en dat het er wel anders uit zou zien dan het matzwart van de originele poten. Maar ach, zo laag bij de grond kom ik toch niet vaak, en mat zwart of glimmend hamerslag zwart, het is prima zo.
Ik zette vrijdag het bureau opzijnkop zodat ik het onderste deel van de pootjes kon schilderen, en keek zaterdag eventjes of er nog een tweede laag nodig was. Het was prima zo, en vandaag kon ik alles weer inrichten naar behoren.
Kosten? Tien hele euro.

Mijn bureau staat nu niet meer op lelijke houten blokjes die met geen mogelijkheid onopvallend zijn, maar heeft nu lange zwarte pootjes!

Woensdag
Vorige week was de laatste week voor de grote verbouwing. Op woensdag kwam de bruid nog eventjes passen en tot mijn grote opluchting paste alles perfect. Ik gebruikte de rokkenspuit om de juiste zoomlengte af te spuiten en we spraken af dat ze vrijdag de jurk op zou komen halen. Wel waarschuwde ik haar dat ik vrijdag alvast wat dingen zou inpakken vanwege de geplande verbouwing. Dat snapte ze en was geen probleem.
Na haar afspraak maakte ik de rok op lengte en ging alles netjes gestreken in een kledinghoes. Dat kon maar mooi gebeurd zijn.

Donderdag
Eerder die week had ik vijf cloaks geknipt als makkelijk project voor de Rare Week -- mocht ik tijd over hebben na het schilderen kon ik prima cloaks naaien. Zet een naaimachine op een bureau en sluit de strijkbout aan, en ik kan in elke ruimte werken, was het plan.
Nadat ik drie cloaks had genaaid vroeg ik Eisirt om het steekwagentje (wat nog in de kofferbak lag), te komen brengen na zijn werk. Ik gaf de cloaks met hem mee en begon met spullen inpakken. Ik had veel kleine Plenda doosjes, waar precies drie ordners in pasten, en daardoor nog goed te tillen waren. De donderdag was zo om, de kasten waren zo leeg. Een goed begin maar wel een dag vooruitlopend op de planning - ik zou eigenlijk vrijdag pas gaan inpakken.



Vrijdag
Het was natuurlijk het plan om maandag de 20^e met de hulp van Sonnee en Bertine de meubels te verhuizen, maar de bruid zou pas om 4 uur 's middags komen, en toen ik zat te duimendraaien dacht ik al: "Tja, ik kan natuurlijk ook vast dingen op en neer gaan rijden."


Alle tafels al weg, het nieuwe laminaat ligt te acclimatiseren bij het raam --
en is na deze foto minimaal nog vier keer verplaatst...

Aldus geschiedde. Ik maakte me een paar uurtjes druk en voor ik het wist was de halve rataplan verhuisd. Ik sloot de computer aan in de tijdelijke ruimte en reed alle doosjes en kratten en de bureaus die kant op. Toen de bruid om vier uur aankwam waren de boekenkasten al leeg en had ik de vloer geveegd omdat er behoorlijk wat stofnesten opdoken onder verschillende meubels vandaan.
De bruid wilde niet nog een keer passen, bekeek hoe ik haar rok en top opgehangen had en luisterde naar mijn tips over het ontkreuken van zijde zonder het gebruik van een strijkijzer. Toen ze vertrokken was rolde ik met mijn spierballen en trok ik de rest van de meubels naar de andere ruimte. Met mijn krakkemikkige opvouwbare steekwagentje ging het best goed (mits de wielen recht bleven staan) en toen ik om half zeven naar huis ging, stond alleen de industriële lockmachine nog sip in de oude ruimte. Daar had ik hondjes voor nodig, die ik prima kon lenen van een andere huurder, maar ik had er nog niet echt puf voor.
In principe liep ik dus al twee dagen voor op de planning: vrijdag alles verhuizen, in plaats van maandag. Lekker op tijd!


De tijdelijke ruimte aan de overkant van de gang, één deur verderop.
Ingericht zodat ik er prima wat kan werken, mocht het nodig zijn.

Zaterdag
Zaterdagochtend overlegde ik met Eisirt. Hij zou maandag vrij hebben en het plan om alle meubels te verhuizen was niet meer relevant. Wel konden we de vloer eruit trekken en afvoeren naar het milieupark. Maar we zouden maandag ook naar een auto gaan kijken, die we gespot hadden. Omdat Eisirt toch moest werken dat weekend, en ik best wel kapot was van het fysieke werk van de afgelopen week hield ik me rustig op zaterdag.


Oude vloer eruit!

Zondag
Maar op zondag mocht ik weer los. Het zou ontzettend veel tijd schelen op maandag als de oude vloer al klaar stond om af te voeren, en ik kon daar prima een middagje zoet op het atelier spelen. Eisirt had toch dienst van twee tot tien.
Het verwijderen van het oude laminaat ging gelukkig snel, en ik schroefde de oude schragen uit elkaar waar mijn formica bureau op had gestaan als kniptafel. Na vijf jaar waren ze aan het einde van hun latijn, en zelfs de twintig schroeven die ik erin had gedaan voordat Anne-Miek bij mij kwam stage lopen, konden ze niet meer stevig maken. Weg ermee dus.
Ik pakte de ondervloer in een grote doos in, en plopte de houten stukken van de schragen erbij en laadde het oude laminaat op een kar. Dan hoefden we maandag alleen de kar nog maar naar beneden te rijden en in de auto te laden. Ik verwachtte dat het afvoeren ons ongeveer een uurtje zou gaan kosten.
Ook knipte ik, gezien de voortgang van de Etsy shop, zes nieuwe mantels van zwarte 100% wol -- twee hele rollen stof van 9 meter.

Maandag - Pakjesdag
Gedurende het weekend was de Etsy shop zo'n beetje ontploft -- er bleven maar orders binnenkomen voor mantels. Hartstikke fijn natuurlijk, maar misschien was de timing een beetje onhandig. Het is gedeeltelijk ook mijn eigen schuld: de voorraad op Etsy is hoger dan het aantal mantels wat ik daadwerkelijk op voorraad heb. Als ik de stof in huis heb, bereken ik vast hoeveel mantels ik daaruit kan naaien, en tel ik dat aantal bij de daadwerkelijke voorraad op. Meestal niet zo'n probleem, maar als er zoveel bestellingen binnenkomen en de helft nog niet genaaid is, levert dat wel een ietsjepietsje stress op.
Ik verkocht één van de mantels die ik donderdag genaaid had, dus die mocht weer terug naar het atelier. Maar ik verkocht ook drie zwarte wollen mantels die ik nog niet genaaid had. Vandaar dat ik zondag zoveel geknipt had. Ik was blij dat ik beide rollen stof opgeknipt had.

Ik overlegde weer met Eisirt. Die mantels moesten als eerste geregeld worden. Het milieupark zou toch pas om 13 uur open gaan, dus eerder dan dat hoefden wij niet aan te komen. Dat gaf mij de hele ochtend om mantels te naaien en in te pakken. Afhankelijk van hoe de dag verder verliep, zouden we eerst langs de garage gaan of eerst de vloer afvoeren.


Zes cloaks, in zes doosjes, allemaal voor Amerika. Ze gingen mooi op tijd weg.

Sonnee zou voor mij de lift aanzetten zodat de kar naar de kelder kon. De goederenlift is wederom afgekeurd en staat daarom nu uit, maar maandag belde ze mij dat er monteurs bezig waren met de lift, en ik dus niet rond de lunch naar beneden zou kunnen gaan. Dus gingen we eerst een proefrit maken bij de garage. (Daarover in een andere post meer!)
Nadat we bij de garage klaar waren reden we naar Plan-B. En inderdaad, het was zo geregeld. Bertine zette de goederenlift voor me aan, ik rolde de kar naar binnen en liep zelf met de trap naar de kelder. Eisirt laadde de spullen in de auto, en ik bracht de geleende kar terug naar Ron. Hij huurt een ruimte in de kelder, dus aangezien we toch daar stonden en de kar boven niet heel erg nodig was (ik had nog zo'n kar geleend, en één kar was meer dan genoeg gebleken met de verhuizing), bracht ik deze alvast terug zodat Ron ook niet zonder kar zou zitten. Ik was in ieder geval ontzettend blij dat we de auto gewoon langs de rol naar de kelder konden rijden en we niet alle losse planken van het oude laminaat het bordes voor het gebouw af hoefden te tillen!

Even snel langs het milieupark, en we waren rond vijf uur klaar. Alleen nog even boodschappen doen. Zullen we gelijk een frietje meenemen en gewoon vroeg eten? Tuuuurlijk.



Dinsdag
Naar de Praxis! Ik haalde een grote emmer muurverf en vond - puur toeval - precies dezelfde kleur die we er vijf jaar geleden ook al op hadden gesmeerd: RAL 9001.
Eenmaal terug in het atelier bleek mijn oude tube alabastine muurvuller meer solide te zijn dan vloeibaar, dus ging ik weer richting beneden. Maar ik zag Bertine lopen en ik had haar een mail gestuurd over de kleur van de deur. Hey, als je toch bezig bent, kun je best de deur een opfrisser geven, toch?
Ze hielp mij met een kleurenwaaier de juiste kleur donkerrood uitzoeken en ik ging eerst naar de verfmengbalie. Ik kocht het kleinste potje verf die ik kon vinden: RAL 3004 - "Purpurrot"
Toen ik van mijn fiets naar de voordeur van Plan-B liep, dacht ik nog "En nu eerst de gaatjes vullen." en draaide, na een behoorlijke klap tegen mijn voorhoofd, weer om. Ik ging natuurlijk voor alabastine naar de Praxis en was glad vergeten de alabastine te halen omdat ik zo afgeleid was door de rode verf.
"Vergeet u de muurvuller niet?" stond er op het grote display vlakbij de verfmengbalie. Te laat, jongens. De caissière kon er wel om grinniken.

De gaatjes van het oude systeemplafond gevuld, alle randjes afgeplakt, ik kon beginnen!

Woensdag (vandaag)
Vijf jaar geleden, met een verlengsteel aan de verfroller en een klein keukentrapje met drie treden, konden we niet helemaal tot het plafond schilderen. Deze keer had ik een rolsteiger kunnen lenen van Plan-B en kon ik wél helemaal tot het plafond komen. De rolsteiger is redelijk wiebelig, maar het werkte best goed. Ik gebruikte mijn eigen trap (die veel stabieler is!) om op de rolsteiger te komen en werkte alleen als er minimaal twee wieltjes op de rem stonden.
Omdat de bovenste meter van de muur nog lichtgrijs was, moesten er sowieso twee lagen op de muur. Ik begon bovenin, deed dinsdag de eerste laag, en vandaag volgde de tweede laag. Het lijkt nu goed te dekken.

Ook belde er een klant: hij moest voor een herfst-ritueel een cloak hebben, of ik iets voor hem kon betekenen. We kwamen tot een goede oplossing, maar dat betekende wel dat ik per direct de verf dicht moest doen, naar huis moest fietsen om zijn gekozen cloak op te halen, terug naar Plan-B moest fietsen om de cloak in te pakken, en vervolgens naar een DHL punt in de buurt moest fietsen om de cloak op de post te doen. Wat een gedoe! Maar gelukkig lukte dat allemaal, het is toch heel fijn dat ik in de andere ruimte gewoon verzendlabels kan aanmaken en de cloak veilig op kan vouwen en in kan pakken. Gelukkig koos hij geen zwarte cloak die nog genaaid moest worden, daar had ik direct "nee" op gezegd.

Om drie uur belde Sonnee. Of ik de rolsteiger nog nodig had die dag. Ik keek sceptisch naar waar eerst een duidelijke lijn tussen het grijs en het gebroken wit zat, maar de tweede laag leek goed te dekken. Ze haalden de rolsteiger vijf minuten later op, en ik kon het onderste deel van de muur op mijn gemak zijn laagje geven. Ik ging om half zes naar de tuin om de laatste mais te oogsten voor het avondeten.

En de rest...
V'tje, de man die het nieuwe laminaat komt leggen, stelde voor om dat aanstaande zaterdag te doen (twee dagen vóór de geplande datum). Ik ben voor! Het beton onder de oude vloer was niet noemenswaardig nat, en ik heb sinds zondag elke dag met alle ramen en deuren open gewerkt, zodat het goed door kan luchten. Zes dagen drogen moet dan volledig voldoende zijn. En dat betekent hopelijk ook dat ik maandag alweer dingen terug kan verhuizen en op zijn plek kan zetten.

En verdere plannen:
- Morgen wil ik de plinten die tegen de muur zitten schilderen. Ze zijn een donkerdere kleur hout dan wat de nieuwe vloer is, en ik heb nog een restje gebroken witte lak die er prima geschikt voor is.
- De blokjes hout die ik vroeger onder mijn formica bureau had, moeten ook geschuurd en gelakt worden. Nu zijn ze blank grenen. Dat is lelijk tegen de eikenkleur laminaat en ze houden stof vast omdat ze zo grof zijn. Even schuren en dan een snel laagje lak (gebroken wit?) of beits (um...?).
- De deur wil ik pas schilderen nadat V'tje de drempel heeft geplaatst en de deur heeft verhoogd/afgeschaafd zodat hij met zijn werk de nieuwe lak (hoogglans!) niet kan beschadigen.
- Er zal een nieuwe boekenplank boven het computerbureau komen waar de printer op zal staan. Ik denk dat ik daarvoor eerst het bureau op zijn plek zal moeten zetten, om een indicatie te krijgen waar hij moet hangen, dus dit kan op maandag. Dan zit het ook V'tje niet in de weg bij het leggen van het nieuwe laminaat of de nieuwe plakplintjes.
- Begin oktober krijg ik een nieuwe kniptafel! Dat gaat Melle voor mij regelen. Ik ben heel benieuwd!

Op de Discord van Egg bood ik een paar roze sokken aan, die ik zelf niet kan dragen omdat het teveel kriebelt. E6gsy had er wel oren naar, maar helaas waren het niet zijn maat. Ik bood aan om voor hem een paar te breien -- anders kom ik nooit door de stash heen -- en hij vroeg om een maat 45.
Niet de grootste maat die ik ooit gebreid heb, dus zeker haalbaar. Ik stelde een zelfstrepend bolletje wol voor die ik van anemoona had gekregen toen ze haar Hilja uit elkaar had gehaald. Ik had 270 gram gekregen, dus dat was zat.

De wol was opgebold in verschillende maten bolletjes, en ik besloot om één sok van een groter bolletje te maken, en de andere bij elkaar te puzzelen uit de kleinere restjes. Aan de hand van het grotere bolletje kon ik makkelijk het kleurverloop volgen, toch?
Dat bleek ietsje lastiger te zijn dan verwacht. Deze streepjes verliepen van blauw, blauw, petrol, grijs en aqua weer terug naar blauw, maar de truc was dat de achtergrondkleur óók wisselde. Tussen de gekleurde streepjes zaten zwarte streepjes, maar na een volledige herhaling ging deze achtergrondkleur naar donkergrijs! Dat maakte het lastiger om de kleuren te matchen. Als ik de juiste kleur blauw had gevonden voor het volgende restje, moest ik ook opletten of ná die blauwe kleur de wol overging in grijs of in zwart.



Omdat ik zoveel restjes aan elkaar knoopte, besloot ik elke keer bij een nieuw restje gelijk de draadjes weg te werken. Zo had ik aan het einde van de sokken niet nog tig draadjes hangen. Wel zo fijn.
Op een bepaald punt moest ik zelfs een piepklein stukje wol aanhechten, puur om de juiste kleur blauw tussen twee grotere restjes te plaatsen. Je moet dan ook niet de streepjes gaan nameten of ze allemaal dezelfde hoogte heben...

En uiteindelijk was ik het puzzelen met al die restjes zo spuugzat, dat ik gewoon de achtergrondkleur compleet genegeerd heb. Als het iemand opvalt, moeten ze zelf maar eens een paar sokken breien met streepjes die matchen. Ik ben meer dan tevreden met het resultaat. Het was een hoop gepuzzel maar ze zijn mooi geworden. Ik heb nog twee grotere bolletjes over van deze wol, en dit is toch maar mooi 72 gram van Anemoona's wol die een nieuwe bestemming heeft gekregen!

Het leven van een tuinder gaat vooral over onkruid en slakken. Rozen zijn in de verste verte niet te bekennen, dus dat gezegde klopt ergens ook wel.
De slakken maakten mijn leven erg zuur. Mijn jonge paksoy werd gedecimeerd door hun honger. Ik verwijderde de rand hoog gras, onkruid, kleefkruid, slingerwinde en andere zooi langs het hekje en plukte elke slak die ik daar vond weg. Met een grote zwaai zwieperde ik ze naar de andere kant van de Gender. Veel succes met terugzwemmen naar mijn tuin, eikels.
Ook de dingen in de kas waren niet veilig, naast de paprikaplanten vraten ze ook gaten in de jonge paprika's. En hoe ze het voor elkaar krijgen weet ik nog steeds niet, maar ze krijgen die dingen van de plant naar beneden...



Ik kocht Escar-GO, een biologische slakkenkorrel en strooide flink rondom de aangevroten planten. De planten lijken nu wel wat te herstellen, er is immers niets zo eigenwijs als een plant die wil groeien!

Afgelopen zaterdag was ik al vroeg op de tuin. Het was goed te doen om die tijd, het windje was lekker, ik had helaas de kop van mijn schouders niet voldoende ingesmeerd met zonnebrand, maar ik had eindelijk het idee dat ik ergens kwam met het verwijderen van het onkruid. Ik hoopte het veldje met de aardappels nog even goed te wieden, maar dat kwam er niet meer van.

De bieten staan er goed bij en uiteindelijk zijn ook de snijbieten opgekomen, maar niet zoveel als gehoopt. Ik plantte er nog wat kleine zaailingen (biet, snijbiet en rucola) bij om de leegte wat op te vullen.



Op zondag had ik echt even geen puf meer om weer de hele dag in de zon te werken, en bleef ik lekker thuis met een spelletje. Maandag begon het met regenen, en deze hele week gaat het wisselend bewolkt en regenachtig zijn. Ik kan er vanuit gaan dat de inhaalslag tegen het onkruid inmiddels dus alweer verleden tijd is. Maar hopelijk is het in de bedden met bieten, snijbieten, sla en andijvie inmiddels wat makkelijker bij te houden? Ik heb er een hard hoofd in, in ieder geval.

Eén van de problemen met de kas is dat hij op het hoogste punt slechts 1.9 meter hoog is. Dat is grappig, want dat ben ikzelf ook. Niet heel erg praktisch dus.
In principe was dat geen probleem geweest, maar toen mijn mama een berichtje stuurde met "kunnen jullie wat met deze oude schuttingplanken van hardhout?" kwam er langzaam maar zeker een ideetje boven borrelen.

De planken wilden we gebruiken voor raised beds of misschien wel voor een eigengemaakte oppottafel, of in ieder geval een soort schragensysteem waar de zaailingetjes op konden groeien tot ze buiten mochten gaan spelen. We gingen dus afgelopen zaterdag naar Houten om de planken op te pikken.



Luc zaagde met de decoupeerzaag de spijkers en rare hoekjes eraf en na enige inspiratie opgedaan te hebben bij de kas van mijn moeder, die op een gemetseld muurtje stond en dus ook een redelijk hoge drempel had, was het plan snel geboren. Als ik een greppel in de kas kon graven, en we de zijkanten konden stutten met het hardhout, was er waarschijnlijk wel genoeg extra diepte (hoogte) zodat ik er wat meer comfortabel zou kunnen staan.

Een greppeltje was zo gegraven, en Eisirt maakte met wat haakse hoeken een begin om een tegel heen. Een gangpaadje hoefde immers niet heel breed te zijn, en we hadden maar 12 tegels in totaal, dus een gangetje van 1 tegel breed zou prima zijn. Hij maakte een bak van vier planken, met op de kopse kant bij de deur een brede plank die goed stevigheid zou bieden. Aan de voet van het gangpaadje was de dwarsplank precies breed genoeg.
Het met de hand doorzagen van het hardhout was geen leuke klus, maar we werkten moedig door. Eisirt had al snel flink wat splinters in zijn handen, en zogauw de accuboor ermee ophield (en de 'bak' zonder bodem klaar was en op zijn plek was gemanoeuvreerd), ging hij lekker naar huis.

Ik was heel tevreden met mijn greppeltje. Het gaf flink wat extra diepte aan mijn plannen, en met de 20 centimeter extra kon ik comfortabel staan in de kas zonder steeds mijn mijn hoofd tegen de dakspanten te stoten. Eén tegel breed is nog wel heel smal, dus ik kon niet heel hard van stapel lopen, maar wat ik wél kon doen, nu ook de binnenkant klaar was, was de arme paprikaplanten ingraven in de aarde in de kas.
Door het werk aan de kas, en het heen en weer lopen, was de bodem van de kas erg hard aangekoekt. Het was een pokkekarwei om dat allemaal los te maken. Ik gebruikte een draaidinges (een "grondwoeler"), wat ik van tuinbuurvrouw Trix had gekregen, maar ook die kwam maar slecht de grond in. Na één rondje was ik flink aan het puffen, het was natuurlijk ook flink warm in de kas.

Daarna ging ik los met de spade, en daarna voorzichtig wat manoeuvreren met een veel te lange harksteel, en uiteindelijk op mijn hurken met de hand-hark had ik de aarde weer redelijk los gekregen, los genoeg (hopelijk) om de paprikaplanten een thuis te geven.



En zo is de kasgreppel een ding! De acht paprikaplanten staan nu heerlijk te wortelen, en de twee verloren tomatenplanten die onverhoopt opkwamen uit oud zaad hebben ook een plekje gekregen. In de hoekjes naast de deur kunnen het gereedschap staan, en de krat met zaadjes en kleine tools. Ik had eerder alweer van alles gezaaid, en dat kon mooi op de aarde tussen de plantjes staan, naast het nieuwe paadje.

De binnenkant van de kas is nu helemaal klaar, en veel meer moet ik er ook niet in willen doen. De buitenkant heeft nog wel wat werk nodig, een regenton staat heel erg hoog op het lijstje (en is de enige reden dat ik ook echt een kas wilde), maar dat is nog niet zo vanzelfsprekend. De regengoot heeft daar eigenlijk geen goede aansluiting voor, dus ik moet nog even kijken hoe we dat gaan oplossen. Gelukkig is het alweer bijna weekend.

Verder kocht ik vandaag bij de Praxis Lollo Bionda x6, Andijvie x6, twee aalbessenstruiken (één rood en één zwart), een oregano, nog meer dahlia's want dahlia's zijn geweldig, en nog wat meer bloemenzaad. We krijgen die 105 m² vast wel vol. Ooit.

De kas was een grote bron van onzekerheid (te beginnen met: hoe anker je zo'n ding in vredesnaam aan de grond, gevolgd door nog 10 andere slimme vragen), maar toen de fundering eenmaal gelegd en in beton verankerd was, leek het makkelijker te worden. Ikea dingen, dat kunnen we!
Afgelopen zondag sprak ik met de buurtjes Carla en Roelf af, nadat ze hulp aan hadden geboden. Roelf had ook de dwarsschroefjes in de pootjes van de fundering gemaakt, en hij leek me handig genoeg. Carla kon ik maar moeilijk inschatten, en ik wist dat ze wat problemen met haar heup heeft, dus ik zorgde dat er een stoel klaarstond voor haar. We reden om tien uur weg bij de flat.

Gelukkig had de grote doos een tweede handleiding, met daarin gedetailleerde lijntekeningen van hoe de kas in elkaar moest. De metalen palen waren allemaal bizar gevormd en hadden gelukkig ook de stickertjes erop met de nummertjes. We begonnen met de kopse kanten, eerst de achterkant en daarna de kant met de deur.
De kas wordt op zijn hoogste punt 1.9 meter, dus de deur is een stukje kleiner nog. Ik denk dat ik misschien in de kas maar een kleine verdieping uit moet graven zodat ik nog ietsje makkelijker kan staan, maar de vraag is natuurlijk hoe veel ik zélf in die kas ga staan.

Het was zondag echter écht fris. De wind was venijnig koud en alhoewel het niet hard waaide, kon je toch goed merken dat we snel afkoelden. Het hannessen met kleine schroefjes en moertjes werd daar niet makkelijker door, en rond lunchtijd hakte ik de knoop door. We stapelden alle palen weer in de dozen (en ook de steeksleutels) en dekten de dozen af met een stuk plastic. (Mijn favoriete groothandel stuurt de rollen stof ingepakt in een groot stuk plastic naar mij op. Dat had ik nou nét nodig!) Een tegel erop en lekker naar huis om op te warmen.

Nog geen anderhalve week geleden werd er op het intranet van Plan-B aangekondigd dat ze het dak gaan voorzien van een dakreling en het dak gaan vervangen, en sinds vrijdag zijn ze bezig met zware machines. Het dreunt verschrikkelijk door het hele gebouw heen, en ik ben vrijdag rond de lunch vertrokken, en maandag en dinsdag moest ik helaas veel te lang blijven. De herrie is niet te harden en de oordopjes die ik mee had genomen, hielpen gewoon niet.

Na twee dagen een huilbui gehad te hebben (ik wil gewoon naar huis, naar de rust, naar mijn eigen safe place, maar ik moet blijven voor die klant die haar prototype komt ophalen...) besloot ik voor mijn eigen gemoedsrust en geestestoestand woensdag gewoon lekker eens niet naar de herrie te gaan. Ook al heb ik het druk genoeg, nog een dag in de herrie zitten was ondenkbaar.
In plaats daarvan, ging ik de hele middag naar de rust van de tuin. Er zitten veel vogeltjes en af en toe hoor je een specht. Op een doordeweekse dag kun je goed het verkeer van industrieterrein de Hurk horen, maar dat mocht de pret niet drukken.

Ik zette de kopse kanten van de kas op de fundering en bond degene die maar om wilde vallen provisorisch vast met een stuk touw. Ik puzzelde de lange kanten van de kas in elkaar en kwam erachter dat bij één van de kopse kanten de hoekpalen verkeerd om waren gemonteerd. De rest was gelukkig allemaal goed. Oh nee, deze regengoot zit ook verkeerd om. Op de lijntekening is dat toch lastig te zien. Alleen bij het erin schroeven van de nokbalk had ik even een helpende hand nodig om de andere kant omhoog te houden, maar gelukkig waren de buurtjes ook op hun tuin en wilde Rinze best even helpen. Met het hoogste punt op 190 cm, was dat prima te doen zonder trappetje.
Aan het einde van de middag had ik het hoogste punt bereikt!



Zo'n beetje alle lange stukken bestaan uit twee delen die dus prima kunnen knikken, maar ik denk dat als straks de dakbalken erin zitten, ook de zijkanten nog wat stabieler worden. Het punt waar de zijkant, de kopse kant en het dak bij elkaar komen kreeg ik niet alle schroefjes in de schroefgaten, maar ik hoop dat ook daar de laatste schroefjes ineens wel passen als het hele ding nog iets stabieler is.

Zaterdag of zondag ga ik weer verder, en ik troost me met de gedachte dat het dan nog ietsje warmer weer is. De paprika's staan nu in het raamkozijn thuis te jubelen en gaan al in de bloei, dus het is de hoogste tijd dat de kas af is. De dakspanten nog, de dakramen en de deur, en dan alle platen er nog in klemmen!
Verder moeten ook de pootaardappels de grond in, en heb ik plannen met de vrolijke strook van ongeveer 2 tegels breed tussen het paadje en de kas (op de kopse, zuidelijke kant). Daar moet een regenton, en ik heb lavendelplantjes en dahlia bollen gekocht. Maar dat kan allemaal pas als de kas helemaal klaar is.

Vandaag ga ik weer naar Plan-B. Het beheer van Gapph heeft voor mij een set gehoorbeschermers zoals ook de bouwvakkers dragen geregeld. Én getest, buiten mijn ruimte. Het schijnt dat als je die dingen draagt je de herrie helemaal niet hoort. We gaan het proberen, want het feest gaat in totaal zo'n 3 weken duren. Hopelijk zijn ze volgende week al zo ver gevorderd dat ik de herrie in mijn ruimte niet meer kan horen.