Jane's Journal

Driewerf Balfolk: Embrun

Thu, 11 Jun 2026 19:32:12 GMT

Deze week was een hele gezellige en drukke week. Maandag zat ik achter de naaimachine om het kostuum voor Martijn zijn nieuwe Emphebion personage to maken, en maandagavond reed ik met Roos en Bram naar 's-Hertogenbosch voor 'de social'. Onze dansleraar en -lerares organiseren zo'n beetje om de week een klein bal, oftwel 'een social'. Voor een vrijwillige donatie voor de zaalhuur kunnen we dan lekker de hele avond dansen.
Vorige maand was ik ook geweest, en toen had ik maar liefst tien dansen gedanst. Deze keer was het iets minder, ook omdat er een aantal dansen werden gedraaid die ik niet ken of gewoonweg niet wilde dansen.
En ik wilde best een Rondeau en Chaine proberen, maar omdat ik in de rij stond bij Jesse en Jolanda, ging het tempo op en gegeven moment zo hard omhoog dat ik mijn benen in de knoop kreeg en niet verder kon dansen.

Paul legde ook de Pas de Sept uit. Die was hem geleerd in Tsjechië, en hij kende eigenlijk maar één band die een nummer had waar je de Pas de Sept op kon dansen. Het is niet een heel ingewikkelde mixer, maar hij is echt heel leuk om te dansen, dat was dus genieten.
Verder danste ik een Tovercirkel, meerdere Gavotte de Grenobles, een Mazurka met Paul, die weet dat ik dat niet echt een leuke dans vind (maar een goede partner maakt een hoop goed). Ik deed zelfs mee met een Bourrée Deux Temps, een Rond de Saint Vincent, een Rondeau en Couple met Roos, een Jigue waar ik met Bram instapte, en een fijne Polka om het af te leren.

Het was best een rustige avond, dus toen er een jongeman met een nette baard bij de bar stond te kijken hoe de paren op de vloer rondgingen, heb ik hem ten dans gevraagd. Dat vond hij prima. Ik stelde me voor en zo leerde ik Ronald kennen.

Op dinsdagavond was het tijd voor mijn dansles, wederom in 's-Hertogenbosch in hetzelfde café waar ik de avond daarvoor was geweest. De les ging over muzikaliteit. Paul had een diagram gemaakt om te helpen met bepalen welke balfolk dans je op moderne muziek kon dansen. Als huiswerk hadden we allemaal wat muziek ingestuurd om mee te oefenen. Als grapje had ik 'Goldenbrown' van de Stranglers ingestuurd, juist omdat die best wel een wisselend ritme heeft. Maar in de basis is het gewoon een wals in drie, met soms wat extra pasjes.
Het was niet alleen maar muziektheorie, want af en toe gingen we de dans in kwestie ook gewoon doen. Cassandra had de muziek van de Vliegende Hollander uit de Efteling ingestuurd, en vlak daarna kwam de Danse Macabre van Camille Saint Seance ook langs. Tsja, en de Dance Macabre? Dat is natuurlijk heel makkelijk, dat is een wals. Ik ging direct in de (stijl-)danshouding staan en walste de vloer over.

Op verzoek van Cassandra heeft Paul nogmaals de Pas de Sept uitgelegd, en de hele les danste die gezellig mee. Je kunt hem dansen op dit nummer - en Paul kent geen andere muziek waar je deze dans op kan dansen.
Wie weet krijgt Wouter, of een andere balfolk musicus, een keer zin om er muziek voor te schrijven, want deze mixer is echt te leuk om maar op 1 nummer te kunnen dansen.

Woensdag was het tijd voor het maandelijkse bal in Café Wilhelmina. Ik mocht weer meerijden met Roos en Bram en we waren natuurlijk ruim op tijd in Eindhoven. De band, EmBRUN, stond te soundchecken met een vrolijke Polka op hoog volume, dus ik kreeg al gelijk nog meer zin in de avond. Het klonk al fantastisch!

Met vijf vrolijke bandleden op het podium was de toon al snel gezet. Een basgitaar, drumstel, accordeon, klarinet en een draailier was het ook een vol musicaal geheel. Het tempo was hoog, de muziek vrolijk, en de gezellige praatjes van de accordeonist maakten de sfeer helemaal compleet. Met hun swingende, vrolijke muziek was het echt een feestje van begin tot eind!
Kijk en luister bijvoorbeeld ook eens naar hun fantastische Polka!

Ik heb nog heel even meegedaan met de introductie en een halve An Dro gedanst, voor ik richting mijn drankje ging.
Natuurlijk waren er weel veel bekende gezichten. Ik doe nu drie en een half jaar mee met balfolk in Wilhelmina en ik begin wat meer mensen te kennen, en niet alleen LARPers. Ik danste zelfs een An Dro - sinds ik die echt onder de knie heb vind ik het een veel leukere dans en errort mijn hoofd niet meer zo. Ik danste een Scottish met Tom en stapte zelfs een Jigue in, ondanks dat te vloer weer eens veel te vol was.
Op verzoek van de band maakten de vele dansers een dubbele Tovercirkel, met een binnen- en een buitencirkel. Tsja, blij dus dat ik er niet tussen stond. Het is al heel vaak net iets té vol op de vloer naar mijn zin, dus van die Tovercirkel zou ik niet blij worden.

Vincent nam me mee in een Mazurka, die heel erg fijn was. Mazurka is echt niet mijn dans, maar Vincent vindt het blijkbaar fijn om hem met mij te dansen. Ik heb hem wel gevraagd of we ook een keer een andere dans kunnen doen, omdat ik de Mazurka gewoon niet zo leuk vind. Maar in mijn queeste om beter te leren volgen denk ik dat ik inmiddels wel geslaagd ben. Ik weet nooit zo goed wat voor pasjes Vincent zet in de Mazurka, maar hij free-stylet een hoop en blijkbaar kan ik dat allemaal best volgen.

Toen er een Wals in Drie kwam, liep ik blij richting de vloer, maar de meeste mensen hadden al een partner. Zo werd ik door een jongeman die ik nog niet kende gevraagd, en hebben we een hele fijne wals gedanst.
Ook was Ronald er weer, en we dansten een polka samen. Ik vind het zo'n fijne dans! Het deed me wel eventjes verzuchten dat ik misschien toch weer wat vaker moest gaan hardlopen, want voor een Polka heb je uithoudingsvermogen nodig.
Toen EmBRUN een Scottish in Tien ging spelen, hebben we die ook gewoon gedanst. Het was wel even wennen om wat meer losse stapjes te doen tussen de dubbele scottish-pas door, maar met een beetje opletten ging dat best.

Het was een hele fijne avond met veel energie, het was bijna jammer dat we om 11 uur weer naar huis toe wilden, maar ik denk ook niet dat ik nog heel veel had kunnen dansen. Drie avonden achter elkaar balfolk dansen is wel echt véél. Maar het was wel heel fijn!

comments

De nieuwe keuken en schuurdeur

Sun, 31 May 2026 13:23:42 GMT

In september waren de heren van InteriorFix al geweest om de nieuwe keuken te installeren, maar sinds 2014 is IF gestopt met het betegelen van de achterwand, dus daar moesten we een andere oplossing voor zoeken. Gelukkig hebben we nog steeds goed contact met Johnny, die fantastisch werk geleverd heeft.
Ook hadden Eisirt's ouders bij hun bezoek hun verbazing uitgesproken dat de schuur aan de tuinzijde geen deur had. Daar hadden zij nog wel een zakcentje voor over. Dus vroegen we Johnny niet alleen voor het betegelen van de achterwand van de keuken, maar ook om een nieuwe schuurdeur.

Zaterdag was het zover. Ik had vrijdagavond de keuken helemaal leeggeruimd, maar dan wel zo dat ik in ieder geval nog koffie kon zetten voor de heren. Om negen uur belden ze aan, en ze gingen gelijk aan de slag met de voorstrijk. We overlegden even over het patroon, want het was waarschijnlijk niet zo praktisch om de wandtegels helemaal tot de bovenkastjes te laten lopen. De afstand tot de bovenkastjes was net onhandig, en met de metro-tegeltjes die we uitgezocht hadden, zou dat heel veel slijpen betekenen, wat ook nog eens vlak langs de rand van de tegel zou komen. Een lastige klus dus. En wannner zie je nu eigenlijk de onderkant van de bovenkastjes, en dat de tegeltjes net niet helemaal tot de kastjes lopen? Nou, alleen als je op de vloer gaat zitten. En als lang mens doe ik dat niet zo vaak.

Aan de linkerkant van de keuken, bij de vaatwasser, gootsteen en het chinese afhaalluik, zouden de tegels tot het afhaalluik lopen. Ik vroeg daarom ook of hij de tegels in een trappetje kon laten aflopen richting de linkermuur. Anders was het zo'n rechte balk tot de hoek, en dan een lagere rechte balk onder het doorgeefluik door. Dan was een trapje als verloop tussen de bovenkastjes en de opening van het chinese afhaalluik veel mooier.

Terwijl de voorstrijk aan het drogen was, begonnen ze gelijk aan de schuurdeur. De elektra die door de vorige eigenaar 'heel handig' was aangelegd werd enigzins aangepast. Zo liep er nog een stroomkabel over de plafondbalk naar de muur van het achterpad, die niets deed, dus die kon wel weg. En het kastje waar de stroom voor de schuur uit kwam werd verplaatst. Eén van de verticale staanders van de overkapping was direct voor een gat geplaatst waar vermoedelijk vroeger de elektra door had gelopen, en Johnny wist de stroomkabel toch weer door dat gat te geleiden, zodat het voor het nieuwe kozijn niet meer in de weg zou zitten.

De heren zijn de hele dag druk bezig geweest. Omdat de temperatuur boven de 25°C was, droogde de tegellijm ook behoorlijk snel. Maar aan het einde van de middag hadden we een prachtige nieuwe deur in de schuur en zaten de tegels op de muur.
Johnny heeft ons ook instructies gegeven om, als we de overkapping bij de schuur weg moeten halen, de schuurdeur en diens kozijn om te draaien. De schuurdeur gaat nu naar binnen open, omdat de overkapping schuin afloopt, en de deur in de weg zou zitten. Maar als we ooit een nieuwe overkapping gaan plaatsen omdat de oude echt kapot gaat of aan vervanging toe is, dan kunnen we het kozijn en de deur omdraaien, en de nieuwe overkapping hoog genoeg maken dat deze mooie deur naar buiten toe open kan. Hij leek het in ieder geval een fluitje van een cent te vinden.

Voor de voegen komt Johhny later nog even langs, daar had hij geen tijd meer voor. We kunnen het voegmiddel wat ook voor de WC en badkamer was gebruikt gewoon gebruiken, daar hebben we nog anderhalve zak van staan. En het is 'cementgrijs', dus een redelijk lichte grijs. Wit wordt snel zo groezelig, maar het is fijn om dit te gebruiken. En het motto van Eisirt's vader is ook "Dat had ik nou net nodig..." dus die uitspraak halen we hier graag ook even bij aan.

( Voor en na foto's! )

Dit is de tweede keer dat we een keuken van Ikea hebben uitgezocht, en hij lijkt zo veel op de eerste, dat ik soms even vergeet dat we geen kalender meer op de koelkast hebben hangen, zoals we in Eindhoven hadden. Want er is echt wel iets te zeggen voor "ja, dit vind ik dus echt mooi;" en "maar, we hadden dit eerder ook, waarom doen we dat niet gewoon weer?"

Zou ik iets anders doen, volgende keer?
Misschien dat ik geen combi-magnetron meer zou kiezen, maar voor een echte oven zou gaan. We hebben zat ruimte op het aanrecht voor een losse magnetron, immers, en ik gebruik de oven graag en vaak. Maar dat is een kleine aanpassing. Ik ben nog steeds super blij met onze prachtige keuken!

comments

Milieustraat bezoekjes

Mon, 25 May 2026 07:03:22 GMT

Deze week was niet alleen maar gevuld met LARP-dip en schrijven. Op donderdag was Eisirt vrij, en ik had voorgesteld om naar het milieupark te gaan met wat dingen die van de verbouwing 'over' waren. Van een opvouwbare krat met allemaal oude electra, een lege verfemmer (die mocht blijkbaar gewoon bij het restafval), het tijdelijke werkblad van de keuken, een enorm grote glazen fles die de vorige eigenaar in de tuin had staan...en meer van dat soort restjes.

Dat ruimde heerlijk op onder de overkapping. Maar er lag natuurlijk nog wel een stapel puin en oude bakstenen. Allemaal zooi die ik uit de borders van de tuin had gevist en grofweg richting de schuur had gegooid toen ik bezig was om de tuin klaar te maken voor de fruitbomen.
Dus donderdagmiddag deed ik de handschoenen weer aan en ging ik aan de slag om dat allemaal in puinzakken te laden. Heerlijk, opgeruimd staat netjes.

Vrijdag had Eisirt nachtdienst, en aangezien ik toch al het puin had ingepakt, stelde ik voor even door te pakken en ook die zakken weg te brengen. Plek genoeg op de stadspas, het zou onze vijfde bezoek aan de milieustraat zijn dit jaar van de 12 die we mogen doen.
Eisirt probeerde heel voorzichtig of het voor hem te doen was, maar zijn rug protesteerde direct. "Nee, laat mij het tillen maar doen;" zei ik gelijk. Dus Eisirt regelde dat de auto in het pad tussen de huizenrijen kwam te staan, en zou chauffeur zijn. Ik reed met een klein steekwagentje de zakken naar de auto en tilde ze er voorzichtig in.

Bij de milieustraat viel het de persoon bij de poort op dat het niet alleen maar puin was, maar dat er ook gasbeton bij zat. Dat moest via een andere afvalstroom. Dus gingen we eerst naar de grote hoop, keerden we de zakken om, en visten we de blokken gasbeton er handmatig uit om die weer in de lege puinzak te doen om dan in een andere afvalstroom te deponeren zodat het beter gerecycled kon worden. Of verwerkt. Of wat ze er dan ook mee doen.
Het was me inderdaad al opgevallen dat er bakstenen en halve, betonnen stoeptegels bij zaten, en ook stenen die een heel stuk lichter waren. Dat was het gasbeton. En daarmee dus ook heel makkelijk te vinden in de zakken. Veel witter dan het beton van de stoeptegel, en bij twijfel kon je perfect aan het gewicht merken of het naar de andere afvalstroom moest.

De meneer die daar een oogje op hield vertelde ook dat niet iedereen zo welwillend was om daar ter plekke nog tussen het puin dit soort dingen eruit te filteren.
"Het is ook mijn planeet;" zei ik droogjes. "Dan kan ik maar beter mijn best doen."

En zo was het hoekje onder de overkapping ineens helemaal leeg. (We hebben het even niet over de pallets en de oude schuttingdelen die we nog willen demonteren voor gebruik in de vuurschaal!) Over een week of drie hebben we een picknick in de tuin met de Ranaa groep van Maerquin, en we hoeven alleen nog maar even te vegen.
En natuurlijk is de achtertuin klaar voor het hele huis gelatext is. Dat verbaast toch niemand?

comments

Ondertussen in Frankrijk: Een wandeling op Meudon - een epiloog van Belvedère 15

Mon, 25 May 2026 06:32:12 GMT

Locatie: Meudon, na Belvedère 15
Nadat ze de bedrijvigheid van Meudon achter zich hebben gelaten, betreden de Maréchal en Oriana de tuinen van Meudon, gevolgd door een kamermeisje met een rood hoofd, die blij is om even buiten te zijn. Ook de Princesse de Conti is druk bezig met inpakken maar voor een wandeling maakt ze graag een chaperone vrij.

( Een wandeling op Meudon )
-----

Dit werd geschreven door Jayne Sandman, de speler die Maurice Mauvais speelt op Belvedère, en mijzelf. We schrijven om de beurt een paragraaf (of meer), en hebben een geweldige tijd gehad om zo onze larp-dip van ons af te schrijven. Het biedt ook een kans voor meer klein spel en verdieping van de relatie tussen onze personages, waar tijdens Belvedère gewoon geen tijd voor is.

Dankzij het schrijven en het spel met Jayne heb ik daarna gedroomd over Maurice: Hij wilde Oriana een prachtige rozenstruik cadeau geven, voor in haar tuin. Maar omdat Oriana nog op Meudon woont, hebben we een gat in het prachtige gazon van Tante Louise gemaakt om de struik te planten. Daar mocht hij staan tot ik mijn eigen chateâu zou krijgen.
En potverdrie, wat leek dat gazon op ons piepkleine gazonnetje in de achtertuin hier in Tilburg.

comments

Balfolk: Social Dance - en: Dansles!

Sun, 24 May 2026 07:15:32 GMT

Nog helemaal nagloeiend van het leuke spel wat ik op Belvedère had gehad, ging ik de maandag erna naar de Social Dance. Eisirt moest werken, dus nadat ik thuiskwam van het werk schoof ik een kliekje de magnetron in en maakte ik me klaar. Gelukkig mocht ik weer met Roos en Bram carpoolen die kant op, want ik had natuurlijk geen auto tot mijn beschikking.

Het is altijd gezellig, ook al was het niet heel erg druk. Er waren een aantal bekende gezichten van mijn eigen dansles en de avonden in Café Wilhelmina, maar ook wat nieuwe gezichten.
Geheel in de stijl van 'doe gezellig mee' nodigde ik één van de nieuwe aanwinsten uit om mee te doen in een jigue. En dat ging haar best goed af!

Het was een hele gezellige Social Dance en ik heb véél gedanst. Ik draaide mee in een Polka tot ik bijna buiten adem was, ging daarna naadloos door in een Bourrée Deux Temps met Jamie, en liet ook de Gavotte de Grenoble en de Tovercirkel niet aan me voorbij gaan.
Karel, die ik ook ken van de dinsdagavond dansles wilde ook een Mazurka met mij dansen, en toen ik hem vertelde dat dat toch echt niet mijn favoriet was: "Om te oefenen."
Kreun. Oké, je hebt een punt.

Toen er een Plinn werd aangekondigd op het grote scherm waar Paul heel behulpzaam de namen van de dansen en de muziek waarop we gingen dansen projecteerde, keek ik even de stapjes af. Dat zag er niet al te moeilijk uit, dus sloot ik aan in de rij.
Ook danste ik een Scottish met Paul, die er allerlei leuke variaties doorheen gooide, inclusief wat stapjes die ik dan weer ken van de jive. Hij is een hele goede leider en het dansen ging zeker niet vlekkeloos, maar ik voelde me wel echt in de spotlight staan met zoveel leuke stapjes.

Ik deed ook mee met een Rond de Saint Vincent, die een heel stuk beter ging dan de week ervoor. Ik concentreerde me vooral op de stapjes, en liet mijn buren in de cirkel de armbewegingen leiden. Deze keer viel ik niet één keer uit het ritme, een grote winst dus!

En als allerlaatste in het lijstje: een Wals in drie. We draaiden tot we er helemaal duizelig van waren. Misschien iets teveel van het goede, maar zeker niet ongewenst. Met tien dansen gedanst was het een ontzettend geslaagde avond.

Dinsdag, de dag erna, was ik weer in Café Station Zuid, maar nu in de kelder voor mijn wekelijkse dansles. We gingen verder met de Wals in Drie, en oefenden ook met obstakels op de vloer. Bij balfolk kan het nog wel eens voorkomen dat er mensen aan de rand staan te praten, of dat er anderen langs de rand heel langzaam aan het walsen zijn, terwijl jij er dan omheen wil. Paul plaatste een aantal barkrukken op de vloer, en legde uit dat het de bedoeling was dat je op de vloer gewoon mocht draaien, en dan zo recht mogelijk tussen de obstakels door moest. Hij ging ook zelf nog een rondje over de vloer lopen.

Ik mocht met Lange Tim beginnen, een danser die alleen een paar lessen kwam nemen voor de Wals in Drie, en die ook nog eens een flinke kop groter was dan ik. We vonden het beiden hartstikke fijn om zo'n lange partner te hebben, want als hij met andere dames wilde dansen kwamen ze vaak niet verder dan een hand op zijn biceps, terwijl ik natuurlijk gewoon mijn hand op zijn schouderblad kon leggen. Daardoor hadden we ook contact op de bovenarm, en was het veel makkelijker om goed samen te dansen, te leiden en geleid te worden.

Terwijl we tussen twee barkrukken door probeerden te navigeren kwam Paul recht voor ons staan, waardoor we tussen de twee krukken vast zaten. Maar dat mocht de pret niet drukken, we bleven vrijwel op de plaats walsen, en pas toen Paul weer verder gelopen was ging onze tocht over de vloer door. Dat was in ieder geval gelukt!

Paul sloot de les af met een laatste oefening: hoe snel is écht snel? Voor diegenen die dat wilden mochten we met hem een stukje walsen, waarbij hij het tempo enorm opvoerde. Alle volgers die dit met hem probeerden waren flink duizelig naderhand. Terwijl ik mijn ronde met Paul deed vertelde hij dat hij vooral naar mijn rechteroor keek. Tsja, dan hoef je niet te spotten, want je let helemaal niet op hoe snel de ruimte om je heen draait als je een vast punt dichterbij bekijkt.

Nog maar een paar lessen voor de zomerstop (en alle festivals waar mensen kunnen gaan balfolken!), en daarna ga ik in de herfst graag weer verder met de lessen. Ze geven veel verdieping aan de techniek van balfolk, en ik merk dat ik er ook echt wat aan heb. Naast dat het natuurlijk ook gewoon gezellig is.

comments

Belvedère XV: "L'arbre cache la forêt"

Sat, 23 May 2026 22:43:16 GMT

Belvedère begon voor mij dit jaar vroeg. Ik had echt een dik pak paperassen met briefing gekregen van de spelleiding. En de De Guise familie vergadert voorafgaand aan elk evenement om de grote dingen te bespreken, omdat de ene oom en de verre nicht misschien samen kunnen werken. Zo kunnen we informatie delen voor het evenement en hebben de leden van de familie elkaar in Downtime even bij kunnen praten. Die vergadering kan niet al te ver van tevoren, omdat we pas twee weken van tevoren onze nieuwe briefing krijgen met informatie.
En deze keer was de vergadering op dezelfde avond als ik naar Eindhoven afreisde voor Balfolk...

Omdat ik Discord ook op mijn telefoon heb, ben ik wel even in Voice Chat erbij gegaan. Ik werd hartelijk verwelkomd, maar ik vertelde ook gelijk dat ik geen tijd had die avond. Wel misschien handig om toch nog even met iémand van de familie te kletsen, dus wie had er tijd? Dat bleek Martijn te zijn, mijn lieve oom Florent.
Op hemelvaartsdag belden we via Discord geruime tijd. We waren immers samen naar Nouvelle France geweest: zijn luchtschip had ons heengebracht, en weer terug. Mijn briefing sprak over wat er allemaal gebeurd was in Nouvelle France, en wij bespraken wat er onderweg was besproken. In mijn briefing hadden zware woorden gestaan, zoals "illegale overeenkomst" en "landverraad". Maar Oom Florent wist die te ontkrachten. De Eerste Minister (kardinaal Richelieu) was immers op de hoogte geweest van het feit dat de Seneca wapens wilden hebben. Dit was zelfs tijdens Belvedère 14 besproken! Hij was dus op de hoogte, en het was Mme Poitiers die de wapens geleverd had, dus mij trof geen blaam.
"Ah, dus als de Eerste Minister moeilijk doet;" vroeg ik; "gooien we Mme Poitiers onder de spreekwoordelijke koets?"
"Liever haar dan jou." zei Martijn/Florent droogjes.

De dag erna sprak ik met Jayne, wiens personage ook aan boord was geweest van het luchtschip. Dat personage (Maurice Mauvais) was zwaargewond: neergeschoten in Calais omdat hij mijn oom wilde beschermen. Hij was in een kajuit aan bed gekluisterd zodat de wond kon genezen. Oriana heeft (met chaperonne erbij) hem gezelschap gehouden en een Franse vertaling van Shakespeare's sonnetten voorgelezen om hem af te leiden. Want zo'n stoere, sterke man als Maréchal Maurice zou anders veel te snel weer dingen willen gaan doen, en daarmee zijn eigen herstel saboteren. Dit heeft ertoe geleid dat Maréchal Mauvais zich een soort surrogaat-oom voor Oriana begon te voelen.
Waar Maurice dus op voorgaande Belvedères flink met alle dames inclusief Oriana flirtte, was die relatie inmiddels uitgegroeid tot een heuse vriendschap met vaderlijke trekjes. (Niet zo vreemd aangezien Oriana's vader best een schavuit was, en zowel oom Florent als Maurice behoorlijk op hem lijken!)

En na al deze voorbereidingen ging het evenement op zaterdagochtend eindelijk van start. Mijn halve briefing was al 'opgelost' of uitgesproken, en ik vroeg me af of ik het nog wel wat te doen zou hebben. Nou, daar had ik niet bang voor hoeven zijn. Ik heb me geen moment verveeld, en in de middag had ik zelfs niet genoeg tijd om in mijn boekje kort op te schrijven wat er allemaal was gebeurd!

( L'arbre cache la forêt )

comments

Balfolk: Swinco

Thu, 14 May 2026 15:35:26 GMT

Gisteren mocht ik weer met Roos en Bram carpoolen naar de maandelijkse Balfolk in Café Wilhelmina. Het was een gewilde datum, want het was ook de "spreek je VC" avond van Emphebion, waar spelers nog wat vragen aan het verhaalteam kon stellen, en er was een VC met de familie De Guise gepland in aanloop naar Belvedère, wat dit weekend is. Ik had me daar al wel voor afgemeld, maar toen we bij het café voor de deur stonden ben ik toch wel heel even erbij gesprongen. Martijn stelde voor om later elkaar toch nog even te spreken omdat we allebei in Nouvelle France waren geweest in Downtime, dus het was zeker nuttig om heel even mijn virtuele neus te laten zien.

De introductie deze avond was ook interessant, want Bo en Paul legden twee dansen uit die ik nog niet eerder had gedaan: de Gavotte des Montagnes (een, twee, in de maat, anders wordt de juffrouw 'hop') en de Rond de Saint Vincent (kort-lang-ik-ben-een-trein).

De poster had ons een stel britten beloofd, maar er was weer wat geschoven in het rooster dus werden we getrakteerd op Swinco, een stel Nederlanders waarvan er eentje zelfs uit Tilburg kwam. Met een gitaar en een bousouki (denk ik) maakten ze liefelijke, rustige muziek waar je heerlijk op kon dansen. Het was niet helemaal de sfeer waar ik op had gehoopt, maar misschien was ik te moe om echt te genieten van liefelijk en rustig.
Halverwege de set kwam er ook nog een dame bij staan op het podium om op een fluit (tin whistle? blokfluit?) mee te doen.

Naast dat ik niet in de juiste bui was voor liefelijk en rustig speelden ze ook nog eens heel veel Mazurka's. Op aandringen van klasgenoot Karel heb ik met hem wel een Mazurka gedanst 'om te oefenen' maar het blijft absoluut niet mijn favoriete dans. Wel heb ik in een kleine tovercirkel in de hoek gedanst, die net op een ander moment begonnen was dan de grote cirkel in het midden van de zaal. Als zij dus klapten omdat de volgers naar voren gingen, liepen wij nog gezamenlijk naar het centrum van de cirkel. Dat maakte het ergens heel surreeel. Gelukkig liet de muziek het toe!

Ook deed ik mee met een jigue als leider, maar omdat het Wilhelmina was en de zaal echt proppie-vol was had ik die misschien beter over kunnen slaan. Gelukkig heb ik mijn ellebogen thuis kunnen houden.
De Gavotte des Montagnes die ik net had geleerd sloeg ik over: te snel, en ik had geen zin in het gehups. De Rond de Saint Vincent heb ik wel meegedaan. Die doe je in kleinere kringetjes. Maar omdat (net als bij andere dansen, waaronder de An Dro) je handen en je voeten allebei iets anders doen, is het niet altijd makkelijk. Ik raakte regelmatig de stapjes kwijt. De handbewegingen waren makkelijker, want mijn buren zorgden er wel voor dat mijn armen met de hunne meegingen. Maar als je voeten uit het ritme vallen, is het toch lastig om er weer goed in te komen. Dat heb ik misschien wel drie keer moeten doen tijdens deze ene dans, maar het is me wel gelukt (om daarna er weer uit te vallen).

Ik sloot de avond af met een scottish. Een meneer met een zweetband om zijn hoofd die ik wel van gezicht kende, nodigde mij uit en was er al snel achter dat hij best wat variaties kon doen. Inclusief dat hij wisselde van pasjes, waarbij hij ineens de volgers-pasjes deed en ik braaf probeerde om in zijn ritme te blijven. Hij heeft me een aantal keren echt leuk laten draaien, en omdat ik steeds beter wordt in waar ik mijn partner vasthoud (op het schouderblad) ging het best goed en had ik het heel erg naar mijn zin. Die meneer ga ik dus onthouden als fijne danspartner!

comments

Kwibus kwijt

Wed, 06 May 2026 18:12:10 GMT

Maandagmiddag kreeg ik al een berichtje van Eisirt: Kwibus was lekker naar buiten maar hij had 'die jongen' al een tijdje niet meer gezien. Ik was druk met werk en naderhand ook best moe, dus ik had niet echt de energie meer over om me druk te maken.
Maar toen het brokjestijd was geweest en hij nog steeds niet terug was gekomen, gingen we op zoek.

De achtertuinen hebben allemaal hoge schuttingen en muurtjes dus als Kwibus daar in was gevallen of gesprongen konden we het eigenlijk niet zien. En omdat hij bijna geen ervaring heeft met op schuttingen klimmen, zou het maar zo kunnen dat hij er niet zomaar meer uit kon komen.
De Appelboombuurvrouw had me al verteld dat ze inderdaad had gezien dat Kwibus in haar tuin was geweest. In haar geaccentueerd Nederlands legde ze uit dat hij wegrende en stress had. "Rustig aan, rustig aan." zei ze tegen mij, het was blijkbaar geen probleem dat hij in haar tuin was geweest, en ze had hem niet weggejaagd. Maar Kwibus, de held op sokken ^TM, was in blinde paniek weer over het muurtje gesprongen. Dat had ik ook wel gehoord, het gekrabbel, en ik had gezien dat hij met een dikke staart weer binnen was gekomen.

Maar toch was hij er niet toen we brokjes in zijn bakje deden, en ook toen we riepen kwam hij niet opdraven. Waar zou die jongen uithangen?
We liepen om half tien nog een rondje door de wijk. Als we bij een buur aan zouden moeten bellen zou het wel laat zijn, maar niet té laat. En als Kwibus niet snel terug zou komen, konden wij ook niet lekker slapen. Want de achterdeur gaat wel dicht en op slot natuurlijk.

We liepen door het achterpad eerst naar het zuiden, maar daar was hij niet. En toen naar het noorden, aan de andere kant van onze rij huizen.
En daar zag Eisirt ineens iets wits zitten. Toen ik hem riep kwam hij gelijk in beweging, en toen hij ons herkende zette hij het zelfs op een drafje. Hij was klaaglijk aan het miauwen, dat het toch echt niet de bedoeling was dat hij niet meer naar huis kon komen en hoe durven we. Omdat hij nog niet genoeg van de wijk had ontdekt wist hij ook onze voordeur niet te vinden natuurlijk.

We liepen voor hem uit door het achterpad terug en toen de schuurdeur open ging rende hij de tuin weer in. Oh gelukkig, dat was weer bekend terrein. En toen de achterdeur open ging stonden zijn brokjes al op hem te wachten. Gelukkig maar.

't Kost je jaren van je leven, dit soort stress, maar gelukkig is hij weer terecht!

comments

Kwibus heeft zijn sokken gevonden

Sat, 02 May 2026 17:43:29 GMT

Toen we de compostton in de tuin plaatsten, had ik al een vermoeden dat het niet heel erg lang zou gaan duren voordat Kwibus erop zou klimmen. Ik had hem namelijk ook al eens op het barretje gezien wat tussen de overkapping en de compostton staat. De deksel van de compostton is ongeveer even hoog, dus dat hij zo hoog kon springen wist ik wel.
Om de deksel van de compostton dan maar open te laten staan was ook niet echt wenselijk. De mussen zouden het niet erg vinden, want ik had ook al gezien dat ze daar graag op gaan zitten om een luxe positie te hebben ten opzichte van de vetbolhouder die boven het barretje hangt.

Ik maakte me ook niet heel erg zorgen. Kwibus heeft me ook al regelmatig 'geholpen' als ik in de voortuin bezig was. De voordeur is toch wel retespannend, dus als die open staat wil hij daar graag naar buiten, en omdat ik daar ook bezig ben mag dat gerust. Maar als er dan een kindje op een fiets, een voetganger, een fatbike, een hond of een sterke windvlaag langskwam, moest hij op een drafje gauw weer naar de voordeur. Daar kon je perfect aan zien: hier woon ik, hier is het veilig!

Afgelopen donderdag was het zover: Kwibus was de deksel van de compostton aan het ontdekken. En 'Stripe', een cypers uit de buurt die regelmatig over ons schuurdak en het aangrenzend dak van de overkapping loopt, had hem misschien wel op een idee gebracht. "Daarboven loopt een indringer! Kan ik daar ook komen?"
Eisirt kwam me even achter de naaimachine vandaan halen zodat we vanuit het raam van de logeerkamer konden kijken en filmen: Kwibus stond op het deksel van de compostton, en als hij zich op zijn achterpoten uitstrekte kon hij zijn voorpootjes over het muurtje hangen, en zien dat er nóg een tuin was.
Hij liet zich direct weer terugzakken. Dat was misschien wel ietsje te spannend...

Vijf minuten later zat hij op het muurtje tussen onze tuin en die van de Appelboom buurvrouw. Wiebel wiebel, onzeker... want het muurtje is toch wel heel smal en dat was hij niet gewend.

Op vrijdagavond gingen we brokjes geven, en Kwibus was nergens te vinden. Heel onkarakteristiek van die jongen, want meestal begint hij om half acht al met zeuren om brokjes. We gingen op zoek: ik liep het achterpad in en Eisirt liep naar boven om in de tuinen van de buren te kunnen kijken. En jawel, meneer zat in de tuin van de Appelboom buurvrouw.
Eisirt riep hem terug door het gat wat in de muur zat. En daarna ging de plank die daar normaal gesproken voor staat weer gauw terug.

Het was allemaal wel verschrikkelijk spannend, want Kwibus ging niet eens de rest van de avond in de tuin zitten jagen op het muizennest wat achter de compostton zit, hij bleef binnen en lag voor pampus met zijn achterpoten breeduit.

Vandaag ging het feest natuurlijk verder. Hij heeft de smaak te pakken en ging net na de koffie weer op het muurtje. Niet lang daarna was hij verdwenen. We overlegden kort, maar we waren het er beiden over eens: hij moest nu zelf terug leren komen over de muur, want als hij niet over dit muurtje kan springen, wordt het een nog groter drama als de muur is vervangen door een schutting (zonder gat) of als hij in een andere tuin gaat kijken. Die jongen moet wel leren springen en zelf zijn weg naar huis vinden.
En jawel, nog geen tien minuten later hoorde ik gekrabbel op het beton van het muurtje en kwam Kwibus met redelijke vaart weer naar binnen. Met een dikke staart. Ik weet niet zeker of hij de buurvrouw heeft gevonden, of dat hij ergens anders van geschrokken is, maar hij is zelf weer naar onze tuin terug gekomen en heeft er misschien wel iets van geleerd.

Vanavond liep meneer over de overkapping bij de schuur.

Die jongen heeft duidelijk zijn sokken gevonden, want hij gaat op avontuur! Wat een held!

Het is een hele indrukwekkende ontwikkeling, en Kwibus heeft er veel plezier in. Hij is gecastreerd en gechipt en kan dus nu relatief veilig de hele wijde wereld gaan ontdekken. Hopelijk hebben de buren niet al te veel last van hem.

comments

Beppen & Breien in de tuin

Thu, 30 Apr 2026 07:14:35 GMT

Zondag kwam Anemoona gezellig op visite. Af en toe bezoekt ze familie in de buurt en combineert ze de reis met een bezoekje aan mij. Super gezellig natuurlijk!

En het was voor mij een goed excuus om wat lekkers te bakken. Ik ben de laatste tijd bezig met het uitzoeken van mijn receptenmap. De recepten die we getest hebben en lekker vonden mogen blijven achter een post-itje, wat de ongeteste van de geteste recepten in de map scheidt. En ik had een aantal recepten onder het kopje 'zoet' die ik nog moest testen. Ik vroeg Anemoona wel even of ze wel havermout mocht, want dat had ik natuurlijk niet onthouden. Ik had gelukkig nog wat spelt-meel zodat ik haar geen bloem zou voeren, en ik had Eisirt ingelicht dat de rijpe bananen bewaard moesten worden voor mijn koekjes.

Dus maakte ik shortbread met speculaaskruiden. Toch wel bijzonder dat je met boter, suiker en (spelt)bloem gewoon een koekje in elkaar kan flansen. Iemand die de koksopleiding heeft gedaan kan me vast uitleggen hoe dat werkt, maar het voelt een beetje contra-intuïtief dat er geen eieren in moesten.
Het andere recept was een combinatie van havermout, geprakte banaan, stukjes chocolade, en wel twee hele eetlepels (spelt)bloem. Dat voelde al aan als een prima LARP-rantsoen, en het deeg was al verrassend lekker. (Ik moest de lepel aflikken, natuurlijk.)
Beide koekjes waren erg goed gelukt, maar met de hoeveelheid kristalsuiker grepen we toch wat makkelijker naar het shortbread. De banaan-havermout-chocoladekoekjes zouden het ook op een LARP wel echt prima doen.

We gingen heerlijk in de achtertuin onder de overkapping bij de schuur zitten met verse muntthee uit de tuin en keken uit over het grasveld wat heerlijk weelderig was. Anemoona waarschuwde me wel dat het gras al echt lang was, als het nog langer zou worden zou de grasmaaier er niet meer doorheen komen. Pfff, dat heb ik geweten! Het was inderdaad een heel gevecht om het maandag te maaien.

En Anemoona vertelde over de SWC: de Supersock World Championship, een breiwedstrijd voor sokken. Deelnemers kunnen een team uitkiezen en sokken breien om punten te scoren voor hun team. Het Nederlandse team heet natuurlijk 'Zandvoort' en wordt gemodereerd door Anemoona zelf. Inschrijven kan vanaf 1 mei via een eigen website (maar liever een dag later, zodat de website niet plat gaat vanwege het grote animo). Per ronde kun je kiezen uit een aantal sokkenpatronen, en je krijgt punten voor je team voor hoe snel je de sokken af hebt. Wat me vooral trok aan de gegeven informatie op de SWC Ravelry groep was dat ze ook verwachten om zelfstrepend garen te gebruiken.

Het is dus ook geen afvalrace zoals de Sock Madness, en de patronen zijn 'normaal'. De Sock Madness lijkt wel steeds extremere patronen uit te brengen, maar als dat niet je kopje thee is kun je bij de SWC dus kiezen voor een makkelijkere sok. Ik heb er in ieder geval zin in!

comments

Nieuwe dokter!

Mon, 27 Apr 2026 09:07:36 GMT

Na het hardlopen en wandelen op donderdag ging ik vrijdag met Eisirt ook nog een stukje wandelen. Vrijdag is ook de dag dat er markt is bij het Wagnerplein, en één van de groentekramen daar hebben een hoekje met groente en fruit voor een euro. Zo had ik daar al eens eerder twee broccoli's voor een euro of vier kilo mandarijnen voor een euro. Uit die laatste zak moest ik wel een paar mandarijnen weggooien, maar dan nog is het een geweldige deal.
Deze vrijdag stond er niet veel interessants bij, je bent immers heel erg afhankelijk van welke groenten of fruit er echt tegen het randje aanzitten bij de veiling om op deze hoek de mooie deal te krijgen. In de herfst zijn het vaak pallets vol met pompoenen (sommigen al aan het schimmelen), in februari was het een zak met acht bosjes bosui, en deze vrijdag was het een zakje met drie grote courgettes.

Ik ben inmiddels het courgette drama van de volkstuin al aardig vergeten, en zou het niet erg vinden om weer courgettesoep te eten, maar ik weet ook dat Eisirt daar nog geen zin in heeft. Ik denk dus dat het pasta gaat worden, en een keertje gegrilde courgette uit de oven.

Ook liepen we langs de huisartsenpraktijk Stokhasselt. Eindelijk een praktijk die nog wél nieuwe patienten aan wilde nemen. In de krant had ik een paar maanden geleden ook al gelezen dat deze praktijk ging uitbreiden om meer patienten te kunnen helpen, dus het was fijn dat we daar nu ook terecht konden. Het op en neer rijden naar Eindhoven om een huisarts te bezoeken was niet echt een optie meer, en deze is acht minuten lopen.

Maar mijn rug en knieën waren wel klaar met alle activiteit. Donderdag hardlopen en wandelen met Petra, en dan vrijdag nog meer wandelen... tijd om te gaan zitten met een breiwerkje dus!

comments

Niraiya op bezoek

Mon, 27 Apr 2026 08:56:32 GMT

Donderdag kwam Petra langs voor een knutseldagje. We kennen elkaar al heel lang van allerlei LARPs, de meest recente is Maerquin waar ze Niraiya speelt, maar blijkbaar kennen we elkaar al ongeveer net zo lang als dat ik LARP. Ze vertelde over Moonblade, wat inderdaad mijn allereerste evenement ooit is geweest in 2002.
En ze nam een prachtige roze emmer met vrolijke voorjaarsbloemetjes mee! Die kon prachtig op de eettafel staan in plaats van de Pointless Poinsettia (ik ben geen fan van Poinsettia's, de 'kerststerren' die in compleet donkere ruimtes moeten staan om hun karakteristieke rode bladeren te krijgen. En ze zijn nog eens giftig voor katten ook, dus eh, nee.). Pas later kwam ik erachter dat in de bodem van het roze emmertje drainage gaatjes waren geboord en de emmer dus veel leuker voor buiten was.

Na een kopje thee om mee te starten en een zelfgemaakt tomatensoepje met zuurdesembrood gingen we toch maar aan de knutsel. De stof die ze besteld had bij Textielstad was nog steeds niet geleverd, maar we konden natuurlijk al wel beginnen aan het patroon. Ik had een patroon van Simplicity 4940 in de juiste maat liggen, en we gingen al snel aan de slag. Eerst maten opnemen, dan een plan maken welke maat we moesten overnemen, en daarna gauw de patroondelen overnemen.

Later in de middag hielden we eventjes pauze en liepen we een rondje. Ik kon gelijk mijn pakketjes van de webshop in de pakketautomaat zetten, en we liepen door het parkje achter de Ypelaar een rondje waarbij we naadloos overgingen van Petra en Annet naar Niraiya en Isa. We liepen zelfs nog een tweede rondje om even goed bij te kletsen. Niraiya nodigde Isa uit om in Orkenslacht te komen werken bij haar nieuw te openen theehuis 'de Vrolijke Vriend'!

Na het rondje gingen we gauw verder met het patroon, en het is gelukkig gelukt om alle patroondelen behalve het beleg (wat niet bij het patroon zit) over te nemen en uit te knippen. Als haar stof dan binnen komt kan ze die voorwassen en zelfs alle patroondelen al uitknippen en afzigzaggen!

Het was een hele gezellige dag, en precies het soort warme vriendinnen-samen-knutselen-vibe wat we ook met de beppen & breien daagjes hebben. Helemaal opgeladen dus!

comments

Dansles: Bourrée Teux Temps deel 2

Fri, 24 Apr 2026 08:21:27 GMT

Dinsdag ging ik met de bus naar Den Bosch en ik nam een simpel breiwerkje mee waar ik niet bij na hoefde te denken. Om half zeven had ik de bus die net buiten ons hofje stopt, en om even na achten liep ik de kelder van het café waar we dansles hebben in. Ik had best veel gebreid en de sok begon alweer te vervelen, dus het was maar goed dat ik nog wat kon bewegen!

Om in te dansen aan het begin van de les haken we aan bij de les voor ons, die een stuk verder gevorderd zijn. Ik sprong erbij in de Tovercirkel, en deze zou ik voor het allereerst als leider dansen. De pasjes zijn niet per se anders dan die van de volger, dus dat is al makkelijk, en je moet even opletten wie je vastpakt voor het draaien. Gelukkig waren mijn danspartners (het is een mixer, dus je krijgt steeds een nieuwe partner om mee te dansen) ervaren genog om me daarbij te helpen. Het was een goeie opwarming en een leuke bevestiging dat ik de Tovercirkel dus ook als leider kan dansen!

Nadat de mensen van de voorgaande les aan het inpakken waren begon onze les met een oefening. Paul zette een muziekje op en wij moesten in paren met elkaar gaan dansen. De stapjes maakten niet uit, wat we moesten oefenen was het samenspel tussen de beide dansers. Ga je samen naar voren, of juist naar achteren? Als je partner te dicht bij andere dansers kwam, kon je ruimte geven en zelf naar achteren stappen zodat je partner (hopelijk) mee zou gaan en de andere dansers ook de ruimte zou geven.
Het was een interessante oefening, die iedereen echt wel goed afging. Oh, natuurlijk waren er wel een paar oepsjes, want je hoeft niet naar elkaar te blijven bewegen, en je kunt er best af en toe een draai indoen als je dat wil. Het ging immers om het oefenen hoe je op elkaar inspeelt en beweegt, of je nu recht tegenover elkaar staat, of schouder aan schouder.

Daarna gingen we een oefening doen die we alleen maar 'Bert' konden noemen. Bo had namelijk vroeger in een dierentuin gewerkt waar één eenzame secretarisvogel, genaamd Bert, haar op de voet volgde omdat hij haar als 'mate' zag. Als zij bezig was met het publiek, ging Bert bij haar assistent om aandacht vragen, maar zo gauw Bo weer oogcontact maakte met Bert, was hij weer helemaal op haar gericht.
Onze groep was met een oneven aantal dansers, dus één persoon zou 'de Bert' zijn, en proberen een partner weg te stelen bij één van de paren. We gingen dus 'connectie' oefenen. Als je een betere connectie had met 'de Bert' dan met de persoon waar je mee danste, ging je dus met 'de Bert' dansen, en werd je vorige partner de nieuwe Bert.
Het was echt een enorm leuke oefening, bijna een spelletje! Inmiddels waren we al wel gewend aan het feit dat we 'gewoon maar wat' dansten zonder echte pasjes, en ik merkte dat ik vanuit mijn LARP ervaring heel erg op zoek was naar 'de vijand'. Want waar is de Bert, en komt die al mijn partner stelen?
Aan het einde van de oefening bespraken we de resultaten. Niemand was geëndigd met dezelfde partner waar ze mee begonnen waren, en volgens mij was ook iedereen wel een keertje 'de Bert' geweest.

Daarna gingen we verder met de Bourrée. Paul zette een muziekje op zodat we nog een keer het A-deel konden oefenen. Het was een heftige gitaar-riff waar ik op mijn air-guitar op meespeelde. En daarna kregen we het B-deel van de Bourrée uitgelegd.
Aan het einde van de les hadden we dus de hele Bourrée in Twee in meerdere of mindere mate onder de knie. En gelukkig konden de mensen die worstelden met het A-deel het B-deel juist weer heel goed oppakken. (Bo had ook even privé aandacht gegeven aan Cassandra, en tips gegeven dat als de dubbele zij-aan-zij er niet in wilde, je ook gewoon vier losse stapjes mocht zetten. Of een wiebel-wiebel mocht doen.)

Het was weer een fijne les, en 'de Bert' blijft er nog wel even in. Net als wiebel-wiebel.
Eisirt kwam me ophalen na zijn werk, en we reden samen weer naar huis toe. Dat scheelt een hoop OV-tijd!

comments

Plankjes onder de trap en foto's van de eetkamer

Wed, 22 Apr 2026 18:27:40 GMT

Maandag kreeg ik even de kolder in mijn kop. Na het wegbrengen van de pakketjes en uitzwaaien van Eisirt die de avonddienst had, pakte ik de boormachine erbij. De prent van Gandalf, die in het atelier ook altijd boven het Hemnes ladekastje met de Senseo en waterkoker had gehangen, stond al weken op datzelfde ladekastje te wachten tot hij opgehangen zou worden. Ik had al een tijd geleden een kruisje gezet op de muur waar het spijkertje of de schroef zou moeten komen. Maar we hadden nog niet de puf gehad om er iets mee te doen.

Nu hebben we inmiddels drie opties. De schroeftol doet het in de meeste muren prima met een boortje erin, en ik had voor mijn verjaardag een nette boorhamer van Black & Decker gekregen. Daarna hadden we een serieuzere boorhamer gekocht daar de klik-boren in geklikt konden worden voor het echte zware werk. Voor als we nog een keer drie lagen tegels van een muur moesten beitelen, bijvoorbeeld.
Ik wilde de schroeftol hier niet voor gebruiken, dus ik pakte de Black & Decker en de gewenste pluggen en de boortjes. Na enig gehannes met de verpakking (eerst schuiven en dán pas open klappen) kon ik aan de slag.
En of het stucwerk nu zo zacht was of de boor zo stevig, dat ene plugje zat zo in de muur. Dat smaakte naar meer.
Ik veegde het gipspoeder op en maakte gelijk het kastje schoon. Maandenlang was daar niks mee gebeurd, en elke keer als de orchideën hun weekend-dompelbad gaf nam ik me voor dat te doen. Nu was het er écht tijd voor. Een doekje met een sopje en het zag er weer sprankelend schoon uit.

Nu ik de smaak te pakken had, en het in de muur boren zo meeviel, ging ik ook naar de ruimte onder de trap. De plankencombinatie waar vroeger de printer op had gestaan kon daar zo in de muur. Twee verticale metalen staanders tegen de muur aan schroeven, dan de plankendragers erin klikken... zo moeilijk kon het niet zijn. Op de Oudaen was het me immers ook gelukt in 2014!
Omdat een trap nu eenmaal met elke trede hoger wordt, was de rechter staander al eerder ingekort. Eén van de planken lag op de grond om aan te geven hoe wijd de staanders uit elkaar moesten. De plankendragers zaten met schroeven aan de plank vast, en ik ging er bij voorbaat maar vanuit dat ik vooral niet moest proberen om dezelfde breedte aan te houden.

Ik pakte de waterpas erbij, en onze nieuwe van Ikea heeft een magneetstrip aan de onderkant, dus die kon ik gelijk op de stalen staander vastklikken. Ik zette rondjes door alle schroefgaatjes op de muur en ging op zoek naar schroeven en pluggen.
Maar eerst werd ik afgeleid door ons handige mini-ladenkastje. Niet in elke lade zaten schroeven, dus ging ik schuiven met de gevulde lades zodat van bovenaf elke lade gevuld was, en er niet ineens een lege lade zou zijn. Daarna zocht ik alle pluggen uit de Samla opbergbox die uit het zakje waren gevallen, en vond ik zelfs nog een tweede verpakking van dezelfde maat pluggen van de Gamma. Ik peuterde het stickertje van het zakje met pluggen en plakte dat op de voorkant van de lade. Zo. Dan is mijn interne Pietje Precies ook weer blij.

Het boren ging wederom gesmeerd, maar deze boor was wel bijzonder. Omdat je met de hand de boor in de kop moest schroeven, leek het me dat dit niet heel erg vast zat. En jawel: als ik heel stevig duwde, schroefde de kop zichzelf weer los en viel het boortje uit de boormachine.
Dit was de eerste keer dat ik een boormachine had die mij wat kon leren. Ik interpreteerde dit maar als een briljante oplossing: laat de boor het werk doen en neem de tijd, want als je het probeert te forceren word je gelijk afgestraft door de boormachine en kun je opnieuw je boor in de machine gaan schroeven.
En ik kwam erachter dat deze Black & Decker ook een hamer-instelling had. Die had ik ook wel nodig in het beton van de muur. Maar met de les om niet te hard kracht te zetten, en dus een goede (slimme?) boormachine, was het maken van zeven gaten voor pluggen een peuleschil.

Schroeven uit de planken, plankendragers op de staanders, plank op de plankendragers en maar eens kijken.
Het was perfect waterpas. Winst! En dat terwijl de staanders niet eens tot de grond komen, dus ik moest na de eerste even opmeten hoe ver vanaf de grond ik de tweede moest hangen.
Na een snel sopje, het plaatsen van alle plankendragers, het plaatsen van de planken en het weer vastschroeven van de planken aan de plankendragers later was ik een supertevreden klusser.
Girls get it done!

Een groot deel van de voorraden heb ik gelijk uit de kast gehaald die recht tegenover de voordeur stond en in de trapkast gezet. Nog lang niet alle planken zijn vol, en ik wil er nog even over nadenken hoe het ik het ga indelen. Ik hoop dit wel een beetje kind-proof te doen, want Tim en Maartje komen vast een keer met de kids langs, en dan is het niet handig als de vaatwastabletjes als smarties worden opgepeuzeld.
Er is in ieder geval nog ruimte zat voor de jam en appelmoes die ik over een jaar of twee verwacht te gaan maken, als mijn beide fruitbomen ook echt fruit mogen gaan maken. En onder de onderste plank is plek voor een opvouwbare boodschappenkrat (of een houten alternatief van Ikea) voor aardappels en uien.

En: nu Gandalf eindelijk opgehangen is, is de eetkamer ook zo goed als klaar. Er hangen nog geen gordijnen, maar die komen ooit nog wel.
( Before and After )

Langzaam maar zeker komen er dus nog steeds stukjes van het huis af. En dan gebruik ik graag de interne opslag van Dreamwidth om daar wat foto's van te delen.

comments

Tandarts, grasmaaier, tuinslang, en breien

Sun, 19 Apr 2026 20:19:46 GMT

Vrijdag was een druk dagje. Ik had een afspraak bij mijn tandarts in Veldhoven. Ja, het is een half uurtje rijden, maar een goede tandarts die je vertrouwt is wel een klein ritje waard. Bij het inplannen vorige keer had ik al gezegd 'doe maar later op de ochtend' want ik kan een half jaar van tevoren natuurlijk niet voorspellen of Eisirt moet werken of niet, maar ik had geluk. Hij zou een lang weekend hebben van vrijdag tot en met zondag, dus ik kon met de auto op en neer.

Maar eerst reed ik naar Frank zijn huis om daar de laatste restje van het grasveld te brengen. Ik had nog 1 rol en wat kleine restjes over, en hij wilde die wel gebruiken in zijn tuin, omdat het met zaaien niet helemaal goed was gegaan.
Daarna reed ik snel door naar de tandarts. Eerst naar de preventie-assistente, die me vertelde dat de tweede helft van mijn combinatie-afspraak was komen te vervallen omdat mijn gebruikelijke tandarts met zwangerschapsverlof was. Maar ze kon ook regelen dat ik bij een collega even snel gecontroleerd zou worden. Het schoonmaken van mijn gebit duurt al snel 20 tot 25 minuten, maar daarna kan de tandarts echt supersnel zien hoe het ervoor staat. Tandarts Jordi had ook nog eens een hele zachte hand, en kon met minder dan vijf minuten al vertellen dat het er prachtig uitzag en dat ene gaatje wat ik al jaren heb, was nog steeds niet veranderd en mag dus gewoon onbehandeld blijven.

Na de tandarts reed ik door naar het Kastelenplein om even snel wat geld te pinnen en reed ik door naar het nieuwe huis van Peter om hem een cadeautje te geven. Ik had extra veel courgetteplanten gezaaid, maar van de vijf zaden waren er maar drie opgekomen, en eentje had ik per ongeluk beschadigd bij het verpoten. Aangezien Peter de reden was dat ik maar liefst vier courgette planten op de volkstuin had gehad, was dit wel echt het grappigste cadeau ooit (maar ik had hem nog liever VIER courgetteplanten gegeven).

Toen reed ik door naar Plan-B. De sfeer is echt veranderd in het pand, en Mahmoud had ook zijn zaakje opgedoekt (na onenigheden met de nieuwe eigenaar). De entree was erg leeg en alhoewel ik gelukkig een chocoladekoek kon kopen bij de pop-up koffiezaak omdat ik geen lunch bij me had, was het toch niet hetzelfde.
Helaas waren Daphne, Nienke en Paul niet aanwezig en was Ruwan druk in gesprek, dus ik maakte weer rechtsomkeert.

Ik reed terug naar Tilburg om Eisirt op te halen en we gingen door naar Tilburg Zuid om een grasmaaier van Marktplaats op te halen. Het is een rooie van Wolfgarten, dus die gaat vast sneller!
En omdat we toch op Zuid waren, konden we gelijk naar de Intratuin. Ik had van Jos en Eef een mooi egelhuis én een cadeaubon van de Intratuin gekregen, en we wilden eigenlijk een tuinslang halen met de bon.
Ik pikte nog een lupine en een komkommerkruid op voor in de tuin. Die winkel is echt té verleidelijk!
En dat was mijn vrijdag! Ik was wel echt op 's avonds dus we maakten het niet laat. Eisirt ging zelfs om zeven uur al naar bed.

Zaterdag was een rustigere dag.
Ik begon met het zaaien van alle bloemzaden die ik vorige maand had gekocht. Korenbloemen, goudsbloemen, een bijenmix, een vlindermix, een bijen-en-vindermix... Ook al ligt de voortuin nog vol met split, de kleine hoeveelheid open aarde die we kunnen zien mag best volgeplant worden met mooie bloemen. Ik haalde ook nog wat slingerwinde weg die een poging deed om op te komen, en daarmee was de voortuin weer netjes. Afgezien van een paar kuub split, natuurlijk. (Heeft geen haast, komt vanzelf.)
In de achtertuin zette ik de erwten en de augurken uit. Aan de noord-zijde van de tuin, want aan de zuid-kant moet er straks nog een schutting vervangen worden, en dan kan daar geen moestuin zijn. Zucht.

Ik stelde voor om een stuk te gaan wandelen en Eisirt stelde voor om naar de Gamma te lopen. We hadden namelijk de buitenkraan niet opgemeten, dus alhoewel we een tuinslang hadden gekocht met allerlei koppelstukken, we konden die niet echt heel goed aansluiten op de tuinkraan omdat die geen goede rubbers had. Dus liepen we de stad uit en gingen we naar de Gamma, een wandeling van 2 kilometer enkele reis. Op terugweg begon het echter te regenen, maar omdat we allebei een wollen trui aanhadden en het niet snel zou gaan stoppen met regenen, hebben we de regen getrotseerd en zijn we de snelle route terug gegaan (dus niet tussen de velden door). De buitenkranen (zowel voor als achter) kregen een nieuw koppelstuk, dus we kunnen de tuinslang nu aan beide kanten van het huis eenvoudig vast klikken op de kraan.

's Avonds keek ik een film (Apollo 13) en worstelde ik met mijn breitje. Hij wordt te breed, best wel los, en ik heb er niet echt plezier in. Uiteindelijk pakte ik de sokken die Vau tijdens het Winterlive was begonnen er maar weer bij. Dat is gewoon dom rechtdoor en omdat die toch wel lelijk wordt (en héél Zoltanaxisch, en daardoor dus weer tof), hoef ik er niet al te veel over na te denken. Just keep knitting!

Vandaag was het een beetje een rommeldagje. Ik moest van mezelf relaxen, en een keertje niet verder gaan met opruimen of huisverbeteren of tuinprutsen. Dus pakte ik een fijn breitje erbij, een omslagdoek die voor mezelf wordt, van merino en yak.
We gingen even langs de Jumbo omdat die 50% korting gaf op koffiepads, dus dat was weer een wandeling.
En ik gaf mezelf een kleine schop onder mijn kont. Ik was begonnen met een proefmodel voor een gilet, en ik zat te hikken dat ik geen zin had om zakken te maken. Met een streepjesstof zou dat toch ook wel een uitdaging worden. Maar dit kan ik, dus ik ging het doen ook, potdorie.
Nadat de zakken erin zaten en de voering erin gespeld was ging ik even beneden kijken. Eisirt zat een filmpje te kijken van een YouTuber met een vervelende stem, en mijn suggestie dat het misschien leuk zou zijn om samen wat te knutselen werd weggewimpeld. Als gulden middenweg zijn we maar in de tuin gaan zitten. Eisirt heeft zelf (uit eigen beweging!) het nieuwe gazon gesproeid met de nieuwe tuinslang terwijl ik de teen van de grijs-groene Zoltanaxische sok afbreide. Aangezien hij niet al teveel intiatief toont, was dit wel een fijne. En het is goed voor hem om even niet achter de PC te hangen.

Het was een lang weekend, maar we hebben toch een hoop gedaan! Klaar voor de week die komen gaat.

comments

Grasveld! En: Nieuwe schutting?

Thu, 16 Apr 2026 15:01:31 GMT

Ik was al echt een hele tijd bezig met tuinieren, maar het einde begon in zicht te komen. Nu alle ongewenste tegels gewipt waren kon ik eindelijk echt werk maken van ons gewenste gazon. Marjolein had al gehint dat zaaien echt geen handige zou zijn, ik kon beter graszoden bestellen. Het viel op zich nog mee wat dat kostte (alleen de transportkosten vielen niet mee), en dinsdag werden de graszoden geleverd op een palletje.
Ik had 's morgens de grond al voorbereid en geprobeerd te egaliseren, wat nog echt een lastig klusje is. Je kunt wel bezig blijven! Is het al glad? En nu dan? Ik zie nog een beetje een kuil. Maar dankzij een filmpje wat gemaild was met de bestellingsbevestiging mee wist ik nu precies hoe ik de achterkant van mijn hark daarvoor kon gebruiken.
Het door het huis heen tillen van de graszoden was ook zo gebeurd (13 stuks) en de grasmat was met een uurtje ook wel gelegd. Daarna strooide ik Pokon Gazonmest eroverheen en gaf ik het flink water.
Het ziet er al geweldig uit! Nu moeten we de komende twee weken er voorzichtig mee zijn en niet op lopen (tenzij je water geeft) en de eerste keer maaien mag als het 10 cm hoog is. Morgen gaan we een tweedehands grasmaaier ophalen van Marktplaats. Een rooie, want die gaat sneller.

-----

We hadden vorig jaar al even contact gehad met Nadia, de dochter van de buurvrouw met de appelboom. Omdat de betonnen schutting nogal aan het omver hellen was, vroeg ze of wij er eventueel oren naar zouden hebben om die te laten vervangen. Haar moeder woont in een huurhuis, dus het kon wel via de gemeente of de woningbouwcorporatie.
We vertelden dat we daar best oren naar hadden, maar toen was het de hele herfst en winter stil. Tot ik met de zuidkant van de tuin bezig ging. Met het afbreken van de miscanthus en de border die tegen die muur aanstond brokkelden de steunpalen die de betonnen platen tot een schutting maakten ook nog eens af.

Ik stuurde Nadia daarop wat foto's, en zij klom weer in de pen, of ging bellen, of zoiets. En ineens stond ze gisteren voor de deur. Ze had de persoon die daarover ging aan de telefoon, of we dus even een afspraak in konden plannen. En dat kon vroeger dan verwacht: de opzichter stond vanmiddag al in de tuin van de buurvrouw.

Ik sprak kort even met de beste man. Hij vertelde dat het onze buurvrouw als huurder een kleine huurverhoging zou opleveren, en ons als eigenaren een bedrag van € 50,- per strekkende meter schutting zou kosten. Ik kon mijn oren bijna niet geloven. Toen Nadia vertelde dat de vorige eigenaar van ons huis het niet kon betalen zat ik gelijk in duizenden euro's te denken. Zo'n schutting zou niet goedkoop zijn en het plaatsen ervan was echt een nog veel grotere kostenpost. Maar nee, dat viel reuze mee. De opzichter beloofde mij dat dít het bedrag voor de schutting en het plaatsen ervan was. En we zouden 9 meter schutting nodig gaan hebben, voor nog geen 500 euro dus.

Maar, zo zei de beste man, het zou een houten schutting worden, en voor het plaatsen ervan moest de aarde van mijn moestuinborder wel weg. En als de schutting eenmaal geplaatst zou zijn, mocht de aarde niet zomaar terug. Anders zou de schutting snel wegrotten.

Ik had bedacht dat ik vanmiddag de zaailingen zou uitplanten in de moestuin, maar dat plan viel subiet in duigen. Het is natuurlijk nog maar de vraag wanneer de schutting geplaatst zal gaan worden, maar ik kon niet echt verder met mijn moestuinplannen. De gezeefde aarde die net weer in de moestuinbak lag moet er weer uitgeschept gaan worden, en mag straks weer op het pad liggen. Dus ik hoefde ook niet te vegen.
En het gedeelte van onze achtertuin wat bestraat is, is nu ook significant kleiner nu er een gazon van 12,5 m² in ligt. Maar het gaat vast goed komen.

Ik heb er wel aardig de pee in dat ik niet kan gaan moestuinieren, en ik weet nog niet zo goed wat ik nu met mijn zaailingen ga doen. Ik heb één courgetteplant alvast in een grote pot gezet, die mag het daaruit gaan proberen. En de rest? Geen idee. Daar ga ik me morgen wel even over buigen, want nu heb ik vooral een grote sip.

Maar hey, de laatste trompetbloem begint groen te vertonen, dus die heeft het in ieder geval overleefd.

comments

Dansles: Bourrée Deux Temps

Wed, 15 Apr 2026 13:20:49 GMT

Dansles gisterenavond was weer gezellig. Ik was nog best wel moe: maandag 's morgens hardlopen en dinsdag de nieuwe grasmat in de tuin uitgerold. Om daarna nog even 's avonds naar de dansles te gaan was best heftig. Mijn knieën hadden er toch echt wel een mening over.

Deze keer gingen we ons richten op de Bourrée in Twee, oftewel de Bourrée Deux Temps. We kregen een fijn stukje historie van deze dans. Omdat Balfolk aan het uitsterven was hebben ze blijkbaar dementerende bejaarden gevraagd of zij zich nog konden herinneren hoe het eruit zag toen ze een jaar of tien waren en ze naar h&uactue;n grootouders keken die het dansten. De muziek was gelukkig wel bewaard gekregen: bladmuziek is immers ook alweer honderden jaren oud.

De Bourrée is een dans waarbij twee mensen steeds naar elkaar toe, en van elkaar af dansen. De dansers staan met hun zijkant naar de muzikanten gericht, zodat het spel tussen de beide dansers duidelijk zichtbaar is. Ook is de dans op een gegeven moment omgevormd tot een liefdesspel, waarbij de twee partijen elkaar proberen te verleiden, maar de échte puritein vertelt dat het vooral gaat om te tonen wie de sterkere van de twee is. Een soort baltsgedrag voor mensen, waarbij het vrouwtje braaf langs de zijlijn kijkt.

De Bourrée had ik al wel eens gedanst, maar omdat ik nog niet zó bekend ben in de scene zijn er maar weinig mensen die me daarvoor uitgenodigd hadden. Belangrijk bij de Bourrée is ook dat je oogcontact maakt, en daardoor kan het best een intieme en confronterende dans zijn. Ik ben zeker niet de enige die daar moeite mee heeft! Bo gaf ons ook nog wat tips: je kunt naar iemand zijn oor kijken, of naar zijn wenkbrauwen, als je moeite hebt met oogcontact.
Ik had ook niet zo doorgehad dat ik op dit punt toch wel een tikkeltje neurodivers ben, maar omdat ik daar niet de enige in ben kijken mensen er ook niet zo erg meer van op en kregen we dus tips.

We hebben ons vooral gericht op het A-deel van de bourrée: hoe de dansers eerst naar elkaar toe en daarna weer van elkaar af bewegen. Het is een vrij eenvoudige set stappen die nog best wat weg heeft van een cha cha of een quickstep, maar dan in een achtje gedanst. We hebben het de hele les geoefend in ieder geval.
Volgende week gaan we verder met het B-deel, waarbij de beide dansers van plaats wisselen. In zo'n lege zaal als waar wij les hebben is dat heel erg goed te doen, maar café Wilhelmina waar je op de dansvloer meestal over de hoofden kan lopen kan dat nog best een uitdaging zijn.

comments

Picknick plannen die uitlopen op kostuum plannen

Mon, 13 Apr 2026 18:18:32 GMT

Omdat het volgende Maerquin evenement nog heel ver in de toekomst ligt en omdat we als spelers eigenlijk niet echt toe komen aan daadwerkelijk een gesprek voeren, hadden we tijdens de Scherpenschwaert meet al een plannetje gemaakt om elkaar in downtime te gaan zien. Dit heb ik natuurlijk even nagevraagd bij het plotteam, want Maerquin doet niet aan downtime spel. Dus mag het wel? En wat mag er dan wel en wat niet?

We kregen gelukkig een groen licht, met een drietal regels:

alleen roleplay

geen plot

personages beginnen wat betreft plot en spelregels hetzelfde aan weekend 57 als waar ze weekend 56 mee zijn geëindigd

Met die regels konden we zeker leven, dus ik verzamelde e-mail adressen, schreef de 11 personen die we uit wilden nodigen aan, en ik wacht nu tot de datumprikker is ingevuld door iedereen. Het is een vrij simpele datumprikker, met slechts 2 data erop: één in juni en één in juli. Dit omdat het voor Maartje en Tim zo beter uitkwam wat betreft het regelen van opvang voor de kinderen.

Daarnaast zat ik vandaag ook even te chatten met Javan_Joe. Ik had een oudere foto gevonden van een NPC personage wat ik ooit (15 jaar geleden!) had gespeeld en het was, heel kort door de bocht gezegd: Isabella maar dan met een gilet aan. Lange rok? Check. Schort? Check. Maar niet Isabella.
En omdat de foto op Flickr staat, kan ik hem zelfs hier nog delen!

We raakten aan de praat over gilets, over pasvormen en hoe dat voor dames en heren anders was. Ik deelde wat foto's van giletpatronen en vertelde waar het aangepast moest worden voor een buikfiguur. Ik deed zelfs de moeite om even te kijken of ik voor een dame ook een giletpatroon had. En helaas had ik het patroon van Henriëtte's gilet (uit de foto hierboven) ooit weggegooid. Maar ik vond wel een ander giletpatroon waarvan ik geen idee had of ik het ooit gemaakt had. Ik ben pas een jaar of 2 geleden begonnen met stof staaltjes op mijn patronen te plakken, dus heel veel van mijn eigen patronen hebben alleen een omschrijving van wat het is "gilet" en op basis van welke grondvorm "japon met blouse toegiften". Niet heel erg behulpzaam dus. (Wel een gilet voor een dame, dus ik kon in ieder geval een foto ter illustratie op te sturen naar Javan_Joe, dat dan weer wel.)

Maar dankzij dat gesprek zat ik nog wel eventjes te overpeinzen: als we inderdaad gaan picknicken in juni of juli, dan gaat mijn Isabella kostuum echt veel en veel te warm zijn. De lange polyester rok valt nog wel mee, zeker als ik de legging eronder weglaat of vervang door een kortere, en ik heb een katoenen shirt met lange mouwen en eentje met korte mouwen, dus die met korte mouwen zou ik zeker kunnen dragen. Toen ik voor Isabella bezig was (way back when!) had ik al wel bedacht dat het niet chique hoefde te zijn, een simpele blouse met raglan mouwen en een koordje door de hals om de hoeveelheid decolleté te kunnen bepalen. Voor de winter variant was het wel fijn dat de hals heel klein was, en voor de zomervariant kan ik het kooordje dus wat laten vieren voor meer blote huid - het is niet alsof mijn mouwen dan ineens te lang gaan zijn.
Maar het magenta wollen jasje, wat ook nog eens gevoerd is omdat het kriebelwol is...dat gaat 't waarschijnlijk niet worden voor juni of juli.

Het was een drukke en gezellige middag, want ik chatte in VC met Romy, Danny, Alex en Wouter, en ik besprak het kleurenschema van Isabella. Ik maak graag kostuums in drie kleuren, en Isabella heeft grijs, magenta en petrol. De rok is donkergrijs polyester met een visgraat weving, de blouse is lichtgrijs, en het jakje en de shawl zijn magenta. Zowel de rok als het jasje hebben petrol banden langs de zoom voor contrast.
...en ik had al een gilet patroon.
...maar ook een embargo: ik mocht geen nieuwe stoffen kopen.
En toen kwam mijn muze op bezoek ^*)
...en toen bedacht ik me dat ik ooit op een dag van de Branchevereniging ModeAmbachten een petrolkleurige coupon van Scabal had gekocht. Scabal, de stof die kleermakers van Savile Row ook graag gebruiken voor maatpakken. Een 100% wol met een luchtige weving. Oh ja, natuurlijk moest daar versteviging in en een voering, maar wat nu...WAT NU ALS...

*) Mijn muze is Thalia, de muze van komedie en tragedie. Want die emoties lokt zij vaak uit. Ze geeft me inspiratie op momenten dat ik daar eigenlijk geen tijd of ruimte voor heb. Zij verblijdt mij met een geweldig idee, waar ik op dat moment niks mee kan.

...dankjewel Thalia, dit gaat me niet zomaar meer loslaten.

Het roze van mijn jakje komt ook terug in het linnen schortje wat ik heb, en als ik dan een petrol gilet maak van die Scabal wol, verstevigd met lichtgewicht binnenwerk en een voile voering, zou het toch goed moeten komen. Dan heb ik toch een mooie outfit, niet alleen maar een donkergrijze rok met een lichtgrijs blouseje en een magenta schort.

Yup. Dit was mijn middag. Daar ging mijn aandacht en energie naartoe. Fijn.
Maar yay, inspiratie!
Want een extra laagje voor de winter is wel super. En een personage mag evolueren. Graag zelfs! Ik houd ervan als je begint met een simpel kostuum en dan later wat toevoegt of uitbreidt. Zo heb ik voor Vau al bedacht dat ze nu begonnen is met een licht pantser, en straks naar Ksenja's betere pantser gaat, als ik ook de vaardigheidspunten voor een medium armour kan uitgeven.
En zo is het helemaal niet raar dat Isa na deze vier eerste evenementen iets gaat uitbreiden. En daarnaast: een extra laagje is deze oktober vast ook héél erg fijn om te hebben. Dan kan ik mijn jasje ook open gaan dragen, omdat je dan het petrol giletje ziet zitten.

Dus: de volgende stappen:

De stof rafelt als een malle want het is een zeer losse platbinding. ALS ik hem wil voorwassen moet het dus aan alle kanten afgelockt worden, want het is maar een zeer beperkte coupon en ik kan dus echt niets missen.
Ik weet niet of het patroon goed gaat passen. Ik heb even heel snel de buste opgemeten en het lijkt wel precies mijn buste-omvang te worden, dus het gaat strak of té strak zitten (ugh, dat grijze suèdine gilet van hierboven zat ook écht veel te strak). Ik heb nog niet naar de lengte of de taille gekeken, dus ik zou even een proefmodel moeten maken. (Met als bonus: dat ik daar weer stof mee op kan maken!)
Het voordeel is dat ik tot juni óf juli de tijd heb om dit te maken. En dat we dan maar gaan hopen dat het geen 40°C gaat zijn tegen die tijd.

Zin in! Inspiratie! Yay!

comments

Brei-worstelingen

Sat, 11 Apr 2026 08:39:54 GMT

Omdat ik vorig jaar zo lekker veel sokken heb gebreid, kan ik dit jaar niet achterblijven. Ik maakte een brei-bingokaart om doelen af te schrappen, nam me voor om elke maand mee te doen met de SamenbreiSOK van de Sokkenbreiengroep op Ravelry, en ik ben braaf bezig.

In januari was het thema voor de SSOK "Liefde voor..." en breide ik een sok met katten erop. Voor de februari SSOK koos ik het thema Sock Madness. Ik pakte de finalesok van Sock Madness 3 en ging enthousiast aan de slag met een wolletje wat ik gewonnen had in een eerdere Madness.
Maar voor Maart heb ik misschien iets gekozen wat net buiten mijn comfort ligt. Het thema '< 10 keer gebreid' nodigt wel uit tot het vinden van een nieuw pareltje van een patroon, maar ik koos iets met travelling stitches en een klein beetje lace. En ik was de eerste die het patroon ging breien.
Het schiet nog niet heel erg op, maar ik ben inmiddels bezig met het tweede been, dus nog heel even volhouden, dan kan ik de April SSOK opzetten in de kleuren van de provincie waar ik woon. Hier heb ik dan wel weer heel veel zin in: wit en rood van de geblokte Brabantse vlag kunnen een prachtige sok opleveren, en ik vond een eenvoudig patroon wat wel echt heel lekker snel weg zal breien. Lekker snel wegbreien, dat klinkt echt hemels! De maart SSOK doet daar niet aan.

Ahem.
Ook had ik een petticoat gemaakt voor Oriana. Milady finally has proper underpinnings!
En nu begon mijn hoofd gelijk te dromen over een mooie kous. Want als je een mooie petticoat hebt, zou het toch ook fantastisch zijn als je daar een mooie, witte, kanten kous bij hebt. Niet dat je die gaat zien, net als de petticoat zelf, maar als je er een glimps van op kan vangen is het wel heel fijn als het een mooi iets is om te zien.
Een wit kanten sokje, met een fijn lacepatroon wat lekker snel wegbreit bijvoorbeeld.

Hm, ik heb nog een restje Filcolana merino wol in de juiste kleur. Het is genoeg voor een paar sokken! Yay!
Hm. Dat ga ik nooit meer redden om die voor 16 mei (de volgende Belvedère) af te hebben. Ik was al bijna op zoek naar patronen, en was aan het spelen met het idee om er naaigaren mee te breien omdat de Filcolana 100% merino wol is en vreselijk gaat slijten...

Ik heb dus maar een paar overknee kousen besteld. De ervaring leert dat die dan tot de knie komen en niet afzakken. Het teveel aan boord kan ik eventueel gebruiken om een tunneltje met elastiek te maken als het echt niet lekker blijft zitten. En dan kan ik dit wilde idee tenminste een beetje loslaten.

Met vier projecten op de naalden is het dus eventjes druk. De trui van Eisirt hoeft alleen nog maar mouwen, dus die ligt eventjes stil. De April SSOK moet wachten tot de Maart SSOK klaar is. De Zoltanaxische sokken die Vau aan het breien is hebben geen haast, en kunnen prima mee als gedachtenloos breitje bij de koffie. En de Lichen & Moss shawl die ik voor mezelf aan het breien ben vanwege mijn voornemen om mijn mooie wolletjes nu eens voor mezelf te gaan gebruiken, ligt al geruime tijd stil (en dat is prima).

Kortom: genoeg om te breien, dus ik ga me weer eens op de tuin richten vandaag.

comments

Project Hail Mary

Thu, 09 Apr 2026 21:10:43 GMT

Vandaag (Tweede Paasdag) gingen we gezellig naar de film. Ik had het boek van Andy Weir al eens gelezen en toen ik erachter kwam dat het verfilmd werd, had ik het nog een keertje verslonden.
Omdat ik Eisirt niet zover kreeg dat hij ook het boek ging lezen, had ik hem alvast gewaarschuwd dat hij geen trailers mocht kijken, of reviews. Die zaten namelijk bomvol spoilers! (Ik probeer ze te vermijden in deze blogpost!)

Project Hail Mary (het boek) begint met de hoofdpersoon in een ruimte. Hij weet niet zo goed hoe hij daar gekomen is en wat voor ruimte het is. En jij, als lezer, weet het ook niet. En dat vond ik zo ijzersterk aan het begin van het boek! De hoofdpersoon kan niet eens de vraag beantwoorden "What is your name?".
Gaandeweg komt hij erachter waar hij zit, en dankzij slimme berekeningen en zijn observaties en af en toe een flashback, leer je gaandeweg samen met hem wat er precies aan de hand is.

De film condenseert de eerste vijf hoofdstukken, zo niet meer, in ongeveer 1 minuut helemaal aan het begin van de film, maar dat is oké. Omdat het een film is en je toch veel meer kan zien op het scherm dan wat er beschreven was op de pagina, is dat ook logisch. Je ziet dus al heel snel meer en kunt daar je eigen conclusies uit trekken.

En de film is wel een beetje verhollywoodst en grappiger dan ik had verwacht, maar dat is zeker geen kritiek. Daarnaast is de verfilming heel trouw gebleven aan het boek! Bijna alles zit erin, en dat is toch knap.

Moet je het boek dan gelezen hebben voor je de film gaat kijken? Dat hangt ervan af. Ik heb echt genoten van die ontdekkingsreis helemaal aan het begin. Wie is de hoofdpersoon eigenlijk? En wat doet hij daar?
En dat was de tweede keer dat ik het las natuurlijk geen verrassing meer. Je zou kunnen zeggen dat het begin van het boek daardoor te traag is omdat je al weet waar het naartoe gaat, maar zo heb ik het niet ervaren. Je gaat zelfs beter opletten of je nog wat meer kunt opmaken uit de beschrijvingen van wat er gebeurt.
Maar het is geen must. De film is goed opgebouwd en slaat bijna niks over. De wetenschap die in het boek gebruikt wordt, is solide^*) en wordt goed uitgelegd. Natuurlijk zijn er wel wat sprongetjes gemaakt.

*) Met een aantal wondertjes die volgens de hedendaagse wetenschap echt nog niet haalbaar zijn. Maar het is science fiction, en wie weet wat we eigenlijk kunnen bereiken als we allemaal echt gaan samenwerken.

Zo kan ik me niet echt voorstellen hoe het zou zijn als de hele wereld ineens gaat samenwerken om een catastrofe te voorkomen. Dat heeft "Don't Look Up" ook perfect laten zien. In de wereld waar we nu in leven, met een Amerikaanse president die zonder goedkeuring van het Congres een ander land platbombardeert, is het geloofwaardiger dat we onze kop in het zand steken dan dat we zouden samenwerken om de wereld te redden.

Maar dat maakt Project Hail Mary niet minder goed. De film staat bol van de humor, slimme weetjes, handige oplossingen en een moraal die het beste van ons mensen laat zien. En dat maakt het een heerlijke feel good movie die ik graag nog een keer zou willen zien.

comments

Balfok: BMB

Thu, 09 Apr 2026 15:49:04 GMT

Gisterenavond was het weer tijd voor Balfolk in Wilhelmina. Prima timing want dinsdagavond was er geen dansles geweest in verband met Pasen.
Ik was helemaal blij, want op de flyer die ik eind vorig jaar of begin dit jaar mee had genomen stond dat Androneda zou spelen. Maar helaas: toen ik Lenny een berichtje stuurde bleek dat zij pas eind van het jaar weer in Eindhoven zouden optreden. Sip!

Ik had mijn nieuwe dansrok aangedaan en kwam erachter dat de taille toch echt veel te groot was, maar met een handige veiligheidsspeld kon ik het teveel eruit spelden zodat ik niet over mijn zoom zou vallen. Want wijde dansrok is WIJD. En alhoewel lichtblauw met roze niet echt mijn comfort zone is, past het wel perfect in mijn palet. Met een zelfgebreid paars linnen topje erop voelde ik me klaar voor een gezellige avond dansen en hoopte ik dat het mee zou vallen met hoe warm het zou zijn (Spoiler: dat viel niet mee).

Ik kon met Bram en Roos mee carpoolen, wat erg tof is. We waren er wel weer erg vroeg, aangezien de instructie pas om kwart over acht begon. Eén van de dansen die bij de instructie ter sprake kwam was de Bravade, een snelle mixer waarbij je steeds van partner wisselt. (Sinds ik de Balfolk wiki heb gevonden pik ik steeds meer terminologie op). Het was de derde een laatste dans die ze uitlegden en voor mijn gevoel hadden we die best nog een aantal keren mogen oefenen, maar de band stond al klaar.

Tot mijn grote verrassing herkende ik Wouter, die ook in Androneda speelt. Toen bleek dat de beste man in iets van zes balfolk bandjes speelt, niet alleen bij Androneda. Dus wél een Wouter, maar geen Lenny. Tsja.
De drie heren staken direct energiek van wal met een polka, die ik helaas moest missen omdat ik er nog niet helemaal klaar voor was. Jammer, want ik had wel zin in een polka, zeker omdat we die bij de dansles net behandeld hadden.
Gelukkig werd ik daarna door Leandra meegenomen in een Scottish recht voor het podium, waarbij ze eropaanstuurde om twee mensen die daar onhandig op de dansvloer stonden te praten ervanaf te dansen. Met matig succes. Maar het was heel fijn om met Leandra te dansen <3.

Niet lang daarna ging ik gezellig een Jigue in, maar BMB had daar een fijne twist in. Na een wissel of twee veranderde de melodie ineens en ging het over in een Wals.
Uh, OK. Maar ik kan helemaal geen Wals.
Verrassing! Blijkbaar kan ik wel een Wals!
En dat was echt een geweldige dans om te doen. Ik stond als leider in de Jigue, en dus ook in de verrassingswals. En het ging me onverwacht goed af! Amaze amaze amaze (to quote Rocky)!

Het was een geweldige avond. Zo durfde ik Vincent te vragen om de Mazurka met mij te dansen. Niet zozeer omdat ik bang ben voor Vincent, maar hij staat wel een beetje bekend om dat hij zijn Mazurka improviseert. De officiële stapjes van de Mazurka waren niet echt herkenbaar, maar daardoor is het voor mij een perfecte om te oefenen met volgen. Ik ben niet zo goed in volgen, maar nu moest ik echt mijn best doen om Vincent bij te blijven. Hij deed er zelfs een aantal bijzondere variaties in, die me soms niet heel soepel, maar soms juist weer wel heel goed afgingen. Mijn dansschoenen waren fijn glad en ik bewoog soepel mee met wat hij ervan maakte. Zijn tip aan het begin om iets meer tegen zijn hand aan te leunen was ook erg welkom, want dat had ik natuurlijk met de les ook al geleerd, en maakte het nog makkelijker om zijn passen te volgen.

Ik danste nog een Scottish met Alwin, wiens 'vlaggestok' hand vederlicht was. Voor iemand met veel ballroom danservaring heeft hij echt het frame van een balfolker: alle leiding die hij gaf kwam via mijn linkerschouderblad binnen. Echt heel fijn.
En ik danste een hele gezellige Rondeau En Couple met Roos op de volle vloer en een kleine Tovercirkel aan de zijkant van de grote drukte in een eigen rondje.
De Bravade die langskwam was helaas geen succes, te snel en nog te weinig bekend met de stapjes, helaas.

Als allerlaatste dans kondigde de band een Polska aan.
Oooh fijn! Ik had de eerste Polka van de avond gemist. Oh wacht, een Polska, niet een Polka? Damn, dat was nog veel beter. Na de allereerste Polska die niet zo goed ging had Paul me het draaien geleerd, en nu was het wel iets wat ik vaker moest oefenen. Gelukkig was Leroy bereid om me mee te nemen, en het ging me nog best goed af. (Of Leroy was gewoon heel beleefd.)

Het was echt een hele fijne avond, waar ik veel gedanst heb. En ik kon merken dat dankzij het vele werk in de tuin en het beginnetje wat ik met hardlopen weer heb gemaakt, ik veel fitter was dan voorheen, en ik het langer vol kon houden op de vloer. Mogelijk dat mijn luchtige kleding daar ook aan bijgedragen heeft. Iets om te onthouden dus!

comments

Scherpenschwaert Meet

Thu, 09 Apr 2026 14:47:55 GMT

Na een rustige zaterdag reden we zondag (Eerste Paasdag) richting Breda om Bas op te halen. De snelste en meest economische route is een rechte weg over 80-wegen, wat ook nog eens heel prettig rijdt. Toen we Bas hadden opgehaald gebeurde er vlak voor ons op de snelweg helaas een ongeluk. Een kleine witte auto gleed eerst langzaam af richting de vangrail en corrigeerde vervolgens op zo'n manier dat hij twee banen naar links overstak en uiteindelijk een auto op de meest linkse baan vanuit de dode hoek aanreed. Gelukkig konden we er zonder rare capriolen of schade voorzichtig langs terwijl een andere auto op de vluchtstrook stopte en hulp ging bieden.
Niet echt een fijn begin van de dag.

We kwamen rond 14u aan in Krimpen en hadden een hele gezellige dag met de hele Scherpenschwaert familie. Ik stalde wat lekkers uit: een setje kaneelbroodjes van een pakket en we kletsten heerlijk bij. Op Maerquin was het bijna te druk geweest om veel met elkaar te spelen, zoveel plot was er geweest. En het was fijn om nog even wat te filosoferen. Want wat zou er gebeuren als Isa daadwerkelijk een vriendje zou krijgen?
Bas reageerde droogjes: "Nou, dan nodigen we de beste man uit voor het ontbijt. Er zijn verse broodjes."
"Ja, ja;" reageerde ik; "En dan vraag je: 'Isabella was wel vroeg wakker om broodjes te bakken. Was je niet lief voor haar geweest?' "

We maakten plannen voor de volgende keer. Zo willen we het plotteam nog even mailen over de plannen met Maartje's personage. Zij beweert een bastaardnicht te zijn, maar we kregen slechts halve antwoorden toen we daar navraag over deden. Misschien kunnen we daar een ritueel voor doen.
En als we dan toch kijken of zij onder dezelfde vloek valt als wij, misschien kunnen we dan ook kijken of Isabella ook wel dezelfde vloek heeft? Haar familielijn is de enige die tot nu toe schoon van hekserij is gebleken...
Door dit met een ritueel te doen kunnen we er ook andere spelers bij betrekken, dus dat levert weer spel op en licht ook een stukje van de sluier over onze achtergrond op.

Ook hadden we Ethan gevraagd om te helpen met het vinden van een plekje waar we ons konden gaan vestigen. Dat is wel echt iets wat we in downtime kunnen besluiten, daar hoeft het plotteam niet zo veel mee. Het lastige is dat de kaart met daarop goblin-tunnels, die Ethan had gevonden en vlak voor tijd-uit had gekopieerd, zit in zijn personage zakje en kunnen we nu dus niet raadplegen. Mogelijk dat we daar dus pas aan het begin van Weekend 57 een besluit over kunnen nemen.

Ook kwamen we erachter dat de stamboom aan alle kanten rammelt, dus er moeten een aantal dingen aangepast worden. Het was wel fijn dat we die dingen even konden doornemen met de stamboom op tafel en filosoferend over wat er in het verleden is gebeurd. Wanneer zijn we vertrokken uit ons geboortedorp bijvoorbeeld. Hopelijk hebben we dat nu wat helderder.

Tim had de barbecue al aangestoken en kwam al snel met een hele grote stapel hamburgers naar de tafel, terwijl Maartje en ik de borden uitstalden. Mijn versgebakken zuurdesembrood met kruidenboter kwam ook op tafel: een echte must als je gaat barbecuën, vind ik. Het was heerlijk, en tijdens het eten kletsten we gezellig verder. Ze hadden natuurlijk veel te veel lekkers gehaald maar ik had nog een klein beetje ruimte overgelaten voor de aarbeitjes die ik voor het toetje had meegenomen.

Na het eten kletsten we nog wat verder maar ik was inmiddels wel klaar om huiswaarts te gaan. De kids (Maeve en Oliver) hadden genoeg luidruchtige bijdragen aan de gesprekken gehad want kids will be kids. En de familie, 5 man sterk, had ook zeker een handje van elkaar in de rede vallen en luidruchtig praten. Kortom: ik was flink overprikkeld en wilde graag naar huis.
En dan duurt het afscheid natuurlijk altijd langer dan gehoopt, maar dat hoort erbij.

Het was in ieder geval een heel gezellige zondag, en gelukkig was de terugreis een stuk minder veelbewogen dan de heenreis. Genoeg plannen gemaakt en besproken!

comments

Dansles: Polka, Mazurka en techniek

Wed, 01 Apr 2026 18:51:01 GMT

Twee weken geleden kregen we de polka uitgelegd met de dansles en vorige week ging het, tot mijn verbazing, maar heel kort over de polka. In plaats daarvan was de les vorige week vooral gericht op technieken. Bij veel dansen hebben mensen de neiging om lekker veel te draaien, maar wat nu als je dat niet wilt?
Dat was echt een interessante les.

Zo kun je, als het je allemaal te snel gaat, gewoon in de arm gaan hangen die je danspartner op jouw schouderblad heeft. Daarmee geef je een subtiel signaal om af te remmen. Ook zorgt het ervoor, omdat je verder uit elkaar komt te staan dat je automatisch afremt. Natuurkunde FTW!

En de andere optie: als je danspartner maar steeds een poortje maakt waar je doorheen kan, dan kun je, door een stap naar achter te doen, de draai gewoonweg weigeren. Bij deze techniek maakte danslerares Bo een prachtige pose, die het een heel stijlvol plaatje maakte. Ik had het zo onder de knie, maar ik leunde daarbij heftig op mijn zwaardvechtervaring. Als ik niet wil draaien, dan krijg je me echt de draai niet in. Al sta ik daar bijna als een judoka klaar om je over mijn heup te smijten. (Natuurlijk helpt mijn lengte daar ook enorm in mee!)

Deze week ging de les over verschillende dingen. We oefenden nog even met een klein stukje polka, waarbij we erop moesten mikken om de stapjes zo klein mogelijk te maken. Polka moet je op één stoeptegel kunnen dansen. En dat terwijl de 'alternatieve' variant waarbij er bijna grote sprongen worden gemaakt er ook echt wel heel leuk uit ziet!
Ik had wat moeite met volhouden, en toen kwam Paul met de gouden tip: de 'bounce' helpt enorm mee om de Polka makkelijker te maken, maar je moet naar beneden bouncen, en niet op je voorvoet omhoog. En dat maakte het inderdaad een heel stuk makkelijker!

Daarna gingen we verder met de Mazurka. Pfff, ik heb het nooit een fijne dans gevonden en ik denk ook dat dat voorlopig nog wel even zo blijft. Als huiswerk moeten we nu de Mazurka gaan oefenen.
Tsja, ik wist al wel dat balfolk muziek ook wel echt heel duidelijk aangeeft waar de vertraging zit, en dat het dus heel makkelijk kan zijn om te weten wanneer je moet vertragen. Maar dat maakt het nog niet een leuke dans. Geef mij maar een Gavotte!
Toch ben ik voornemens om bij het bal in Wilhelmina volgende week als de kans zich voordoet, een Mazurka te gaan dansen. Volgende week is er geen dansles maar wel een bal in Café Wilhelmina, en dan speelt Androneda!! Daar heb ik dus enorm veel zin in. Leuk leuk leuk!

comments

De moestuin zeven

Tue, 31 Mar 2026 16:02:20 GMT

Wat een pokkeklus! Het begon allemaal in februari in de tuin, omdat je bepaalde dingen echt in de winter moet doen voor goed succes. Zo verplaatsten we de hortensia's in de voortuin, sloopten we een oude hazelaarstronk eruit, plantten we een haagje op die plek terug, decimeerde ik de trompetbloem die de noorderschutting had aangevallen, plantte ik fruitbomen en bessenstruiken die ik bij de Aldi had gekocht, en omdat we toch zo lekker bezig waren, bouwden we ook een compostbak.

Er was nog een hele grote taak te gaan: nadat Elise en Frank mij hadden geholpen korte metten met de miscanthus te maken wilde ik de grond uit de zuiderborder zeven. Naast die vervelende miscanthus groeide er ook nog zevenblad in, en dat spul woekert verschrikkelijk. We hadden al een hoop aarde op het terras gedumpt zodat ik dat rustig aan kon zeven, en ik schepte zo ongeveer de halve bak leeg.
Met wat restbalkjes van het onderstel van de tekentafel en een stukje kippengaas wat we van het balkon hadden meegenomen maakte ik een compostzeef. Met alleen krammetjes red je het niet: het kippengaas werkte zichzelf al snel de metaalmoeheid in, maar dankzij de latjes die Eisirt over het gaas heen monteerde was het een stuk steviger.

Ik kon welgeteld drie spades met aarde optillen op de zeef, waarna ik heel bewust mijn buik- en rugspieren aanspande, zodat ik de volle zeef kon schudden en de schone aarde weer terug in de bak zou vallen. Het was zwaar werk, héél zwaar werk. En met een bloembak van ruim 3 meter lang en ongeveer een meter breed was het ook héél veel aarde om te zeven.
Ik vond veel stenen, kiezels, kroonkurken, knikkers, wat plastic, glas en het skelet van de kat van de vorige bewoner. Daar had ze me al voor gewaarschuwd, dus ik stond er niet raar van te kijken dat ik die vond. Wat ik wél heel raar vond was dat ze de kat in een plastic zak had begraven. En niet eens heel diep. De zak was wel stuk gegaan maar niet vergaan, en de botjes waren schoon en het stonk niet.

Enfin, de zeef moest ik na elke keer schudden leeggooien. Ik viste de organische delen eruit zodat die in de compostton konden composteren, en gooide de stenen, plastic, glas en kiezels in een grote bak. Zo heb ik misschien wel 10 vuilniszakken met rotzooi uit de aarde gezeefd. De resten van de kat zijn ook met het restafval meegegaan, zodat ze verbrand konden worden.
Omdat 10 zware vuilniszakken met kiezels en zand en andere prut niet in onze halve kliko pasten heb ik wederom gretig gebruik gemaakt van klikotoerisme. Op zondagavond als de kliko's klaarstaan kun je rondkijken of er nog ergens een beetje plek is, zodat je daar een vuilniszak kwijt kan.

En vandaag heb ik het laatste restje van de grote berg aarde gezeefd en is de moestuin officieel klaar om in gebruik genomen te worden. In plaats van halve stoeptegels moest ik halverwege het project deze vervangen voor hele stoeptegels, zodat ik meer aarde in de moestuinbak kwijt zou kunnen zonder dat het op het pad zou 'overstromen'.

Maar nu is de aarde gezeefd. Er is ook al aardig wat regen op gevallen en langzaam maar zeker klinkt het wat in. Binnenkort kan ik dus beginnen met de moestuin!

Voor (foto van Funda)

Tijdens: de miscanthus is eruit en de aarde ligt er grotendeels naast...

Klaar voor de moestuin!

En is het werk dan klaar? Nee, echt niet. Er zijn ook nog plannen voor een grasveldje aan de noordzijde, naast de fruitbomen. Maar dat mag toch écht even wachten.

comments

Maerquin 56: Moord in de Machinekamer

Thu, 19 Mar 2026 19:42:56 GMT

We begonnen het weekend in een Black Box. Er waren nog een tweetal losse eindjes om af te werken voordat Eisirt en ik het spel in mochten bij de andere spelers. Steyn en Isabella waren in januari afgereisd naar de special in de Roode Molen en hadden samen met de andere avonturiers baron Harold bevrijd van zijn moeder, de Heks Ank. De baron was die avond ook beëdigd.
Maar er was nog iets af te ronden.

Het eerste losse eindje was dat we naar de kathedraal van Raana werden gesommeerd door Bisschop Ariane van Merida. Ze was in de Roode Molen bij een speciale rechtszitting van magistraat van Tesselrode veroordeeld tot verbanning terug naar Merida wegens het ontvoeren van de kinderen van de heks Ank. Maar de Bisschop had ons opgeroepen omdat ze bij ons wilde biechten. Lianna Sterkhouder, Mikhael, Riley, Giebretius, Ethan, Arnout, Steyn en ik waren aanwezig.
Een aantal van ons werd een zwarte ravenveer in onze handen gedrukt. Ik wist niet helemaal wat ik ermee moest, maar Bisschop Ariane sprak met gebroken stem een lang pleidooi. Eén voor één riep ze ons naar voren, zodat ze kon biechten. Ze begon met Mikhael, en alhoewel ik prima kon horen wat de bisschop op te biechten had, kon ik de reactie van Mikhael niet verstaan. Na een paar zinnen legde hij zijn zwarte veer in haar uitgestoken handen. De bisschop was duidelijk ontroerd dat ze vergeven was door Mikhael.

Toen Steyn naar voren werd gevraagd, vertelde de bisschop dat hij een veer van de Raaf van Gerechtigheid vast had. Nadat Steyn ook zijn veer aan de bisschop had gegeven, was het mijn beurt. De bisschop vertelde dat ik een veer had van de Raaf van Mededogen. En dat zij nu een beroep deed op dit Mededogen. Een wervelwind van gevoelens. De bisschop had inderdaad door de kinderen mee te nemen van hun moeder een burgeroorlog ontketend, maar die moeder was een bekende heks. En alhoewel zij de hele baronie bijna in scherven had achtergelaten, besefte ik me dat boetedoening begon met het erkennen en opbiechten van je fouten.
En hoe, ongeacht mijn persoonlijke gevoelens bij datgene wat werd opgebiecht, de kern van Mededogen is dat de vergeving ook gegeven wordt als het berouw oprecht is. Ik legde mijn veer in haar handen.
Giebretius en Lianna waren de enigen die hun veer niet gaven. Ze vroegen de bisschop om haar taak nog af te ronden voordat ze de laatste twee veren in ontvangst mocht nemen. Het was een emotionele scene, en een passend afscheid van de bisschop, die de volgende ochtend aan haar reis naar Merida zou beginnen.

De tweede black box was de rechtzaak van Duncan, de witte gardist die in de Roode Molen Miranda had vermoord, de zus van Vader Johannes (geen familie). Ethan had beloofd een rapport op te stellen, maar omdat hij daar (door OC redenen) niet aan toe was gekomen mocht hij in de rechtzaal zijn bevindingen delen. Vader Johannes kwam binnen stormen. Ik had hem niet herkend en probeerde hem te weren bij de deur, maar hij wilde er niks van horen. En toen ik eenmaal doorhad wie het was, kon ik natuurlijk niet meer in de weg staan.
Johannes maakte er een groot schouwspel van, en had een van zijn sycofanten meegenomen om daar getuige van te zijn. In luide stem verkondigde hij dat hij Duncan had vergeven, omdat Duncan niet het brein achter de aanslag was geweest, maar bisschop Ariane. Het venijn spatte van zijn stem. Maar de magistraat floot hem terug: daar was geen enkel bewijs voor te vinden.
Uiteindelijk had de magistraat geen andere keuze dan Duncan ter dood te veroordelen: de man had bekend dat hij Miranda had vermoord. Vanwege zijn status als paladijn van Ranaa zou hij onthoofd worden door zijn zuster in het geloof: Lianna Sterkhouder.

Lianna was duidelijk aangedaan. Later vertelde ze me dat als Johannes niet was gekomen ze misschien de magistraat nog had kunnen overtuigen om een lichtere straf op te leggen, maar het heeft niet zo mogen zijn. In de binnenplaats van het gerechtshof zwaaide haar zwaard, en het hoofd van Duncan rolde van zijn romp.
De wolken weken voor een straal van maanlicht, die heel even het lichaam van Duncan verlichtte. De raven kraaiden een paar keer.
Ik veegde een traan weg. Dit prachtige gebaar van Ranaa als troost. Ik snapte nog steeds niet helemaal waarom Duncan de moord had gepleegd. Maar deze boodschap van Ranaa, dat zelfs een moordenaar die oprecht berouw toont nog welkom is bij Haar, was overduidelijk. Duncan mocht naar Ranaa.

Een paar (IC) dagen later kwamen we aan in de Gnoomse Vrijstaat vlakbij Wateringen. Het was al wat later op de avond en na het weerzien met Dieter en Wilhelm werd ik gelijk aan een tafel gezet met Niraiya van de Mezzaida die ons bij ging praten over de problemen met de Wereld van de Stervelingen en de andere Werelden die uit elkaar dreven. Ze gaf een samenvatting wat nu de mogelijkheden waren en wat daarvoor nodig was. We konden mogelijk een connectie maken met de Wereld van Dromen, of met de Wereld van de Overledenen of misschien met de Hal van Helden waar de gevallen helden heen mochten. We moesten een gouden spinrag hebben om het fysiek weer aan elkaar te maken, een weefgetouw aan beide zijden, ritualisten en droomlopers. De grote vraag was wie we zouden vertrouwen om deze belangrijke taak op zich te nemen.
Ik dacht er even over na, en eigenlijk was het er maar eentje: Mikhael, de priester van Ranaa die ook rituelen kon. Maar ik kende maar één droomloper, en dat was Niraiya zelf...

Ik verkocht plakjes citroencake aan de avonturiers, en inquisiteur Blanckschild betaalde voor zijn plakje cake met een heuse blauwe steen. Ik stribbelde tegen, dat het veel te gek was, maar hij wilde er niets van weten.
Ook had de baron nog een brief gestuurd dat we moesten onderzoeken of er misschien heksen onder de avonturiers waren. Daar zijn we verder niet aan toegekomen. Wel heb ik van Wolfgang zijn boekje kunnen kopiëren, hij had al een lijst met namen en de vaardigheden die de lieden wilden inzetten voor 'het grote goed'. Veel kon ik daar niet van afleiden, helaas, maar het is een begin.

En er was een jongedame, Mathilde Klaver, die beweerde dat ze een bastaard van onze familie was. Wilhelm wilde er niks van weten, en schreef direct een brief naar Simon van Erpel om meer informatie te krijgen.

Ik sloot de avond af met een gesprek met Mikhael. Hij had eindelijk tijd voor me en ik haalde snel een pakje uit de kar.
"Ik weet dat als ik mijn tijd van de maand heb, dat ik wat extra steun kan gebruiken, en aangezien het net volle maan is geweest en jij Weerwolf bent, dacht ik... nouja. Maak maar open;" stamelde ik. Mikhael maakte het pakketje voorzichtig open: een aantal chocoladekoeken met extra granen. "Om je te sterken na je transformatie..." zei ik voorzichtig. Mikhael bedankte me voor dit ontzettend lieve gebaar.
We praatten verder over relaties, en ik vertelde hem dat ik niet helemaal wist hoe ik mijn inquisiteurschap kon combineren met een relatie. Ik vertelde dat we nooit ergens lang bleven, en dat eigenlijk geen van ons ooit had geleerd om een relatie stand te laten houden. Dieter was de enige van ons die ooit getrouwd was geweest. Het botste met de druk die mijn neven oplegde: dat de bloedlijn in stand gehouden diende te worden.
Maar Mikhael leek ongeroerd door mijn aandacht. Hij was erg aardig in zijn afwijzing, maar benadrukte dat hij nog maar net uit het klooster van Ranaa was vertrokken, en hij zelf nog aan het spelen en ontdekken was wat hij nu eigenlijk wilde. Wellicht dat ik dat ook eens zou moeten proberen...

Na het ontbijt de volgende ochtend werden er voorbereidingen getroffen voor een eerste ritueel, maar mijn hulp was al niet echt meer nodig. Nadat Steyn klaar was met wat kleine reparaties kon ik het smidsevuur gebruiken om soep te maken. Ik had mensen al laten weten dat ik graag hun kruiden wilde kopen, en sprak ook van de soep. Het kopen van kruiden en het hulp inhuren om de soep te bereiden zou mijn beurs wat lichter maken, en het levert iedereen wat spel op.
Ik had al kennis gemaakt met een groepje Walvisbaaiers, en Iorek wilde me prima helpen met het raspen van de wortels. Ása en Yaromir zaten in de buurt en ik genoot van hun grappen.
Zogauw de soep klaar was kwam Talorc op de proppen met een handje kruiden, of hij die kon ruilen voor een kom soep. Ik schepte zijn grote beker vol en wees op het brood en de cake die klaar stond. Iorek kreeg natuurlijk een gratis kom omdat hij had geholpen met wortels raspen, en Yaromir betaalde gewoon voor zijn soep.

Maar Mikhael was nergens te bekennen. Ik ging de gnoomse herberg in en vond hem aan een kom 'poepemmer-soep' met pinda en taugé. Ik liet hem mijn eigen soep proeven, maar hij is niet meer naar de soep die ik had gemaakt gekomen. Wel jammer, maar die jongen heeft het gewoon veel te druk.

Ik zag hem pas weer toen het ritueel ging beginnen om de Wereld van de Dromen weer vast te maken aan de Wereld van de Stervelingen. Ze verwachtten dat er 'wezens van tijd en ruimte' zouden komen in een poging het te saboteren, maar in plaats daarvan kwamen er kannibalen die wilden proberen om de Golem die de gnooms hadden gebouwd (de Gnolem) te stelen. Het ding was gebouwd met 200 blauwe stenen die voor allerlei magische rituelen gebruikt konden worden, en ze hadden er waarschijnlijk geen goede bedoelingen mee. Omdat het ritueel een stukje van de werkplaats af was, moesten we daarom onze aandacht over twee fronten verdelen. Ik zag Mathilde op de grond liggen tijdens het gevecht, en niemand keurde haar een blik waardig. Dat liet ik niet zomaar gebeuren: zo zouden we nooit weten of ze ook familie was!
De wereld schudde een aantal keer, maar uiteindelijk lukte het ritueel en overspoelden de dromen de wereld.
Ik droomde van een midzomer jaren geleden. Gijsbrecht en Bertrand wilden allebei met Isa dansen. Het was een fijne droom. Het was immers alweer maanden geleden dat ik voor het laatst had gedroomd en toen werden onze dromen beïnvloed door de demonische kaars die we uit Arendsdorp hadden meegenomen. Ik werd wakker met een glimlach op mijn gezicht.

Toen ik Dieter en Wilhelm vroeg of ze nog wisten hoe het was gegaan al die jaren geleden, en of ze Gijsbrecht en Bertrand nog kenden, lacht Dieter blij. "Die heb ik nog aan zijn enkels boven de beek gehangen!"
Wilhelm en Dieter lachen vrolijk, maar ik denk alleen maar "Geen wonder dat ik niet weet hoe een langdurige relatie werkt..."
Uit wanhoop zocht ik Iorek, Mikhael en Ethan op en vroegg hen of ze die avond met mij zouden willen dansen. Een klein beetje balsem voor de ziel misschien. Ze stemmen in, maar met de gebeurtenissen van die avond is het er natuurlijk niet van gekomen.

Mikhael was nog erg moe van het ritueel en ik ga naast hem op het bankje zitten. Ik zoek met mijn linkerhand zijn hand op, en zo zitten we daar. Steyn heeft het vast wel gezien hoe wij daar hand in hand hebben gezeten, maar hield wijselijk zijn mond. Ethan nam onderwijl ook plaats op het bankje en klaagt dat hij moe is, dus ik stel voor dat hij zijn hoofd in mijn schoot legt, dat mocht best. Nog steeds is er geen enkele van mijn drie neven die er iets over durft te zeggen. Ik kom er later wel achter dat Wilhelm Marnix nog even goed aan de tand heeft gevoeld over wat er in de Roode Molen was voorgevallen, dus deze rust is van korte duur.

Ook werd die middag de drukpers van de Ware Stem gesaboteerd door lieden die door de Orde van de Dag waren gestuurd. De avonturiers hebben dat al snel opgelost, en Octavius schrijft de Baron over het probleem (en krijgt al heel snel antwoord!). De Baron denkt erover om de twee rivaliserende kranten te fuseren en vraagt advies over wie een geschikte hoofdredacteur zou zijn.

Ik nam ook even een momentje om Iorek bij te praten over wat er eigenlijk allemaal aan de hand is. Als nieuwe avonturiers die zich pas de vorige dag bij de andere avonturiers hadden gevoegd konden ze niet heel goed doorgronden hoe de vork in de steel zat. Ik nam even een goed half uur om de beste man bij te praten. Walvisbaaiers zijn stug volk, maar heel vriendelijk als je in hun ogen 'goed volk' bent. Ik had de drie Baaiers natuurlijk al een lekker soepje gegeven die middag, en zo kon ik nog wat meer bonuspunten scoren.

Na het avondeten wilden sommige avonturiers aan de slag met het aan elkaar naaien van de Werelden. De Wereld van Magie was te ver weg om de connectie mee te maken, maar de Wereld van de Doden was wel een optie. Ik zag Mikhael nergens meer, en geesten begonnen rond te dolen. Eén van de geesten greep mijn schouder en een ijzige kou vloeide door mijn hele lichaam, alsof mijn levensenergie door de geest werd opgeslorpt. Ik hapte naar adem, en wist gelukkig los te komen. Wapens deden natuurlijk niets op de geesten dus moesten we maar goed opletten waar ze zich bevonden in de hoop ze te ontwijken.
Maar ik maakte me zorgen om Mikhael, Lianna en Riley. Geen van de Ranaa-ploeg was te vinden en ik vermoedde dat ze door 'De Scheur' naar de Wereld van de Doden waren vertrokken. Ondanks dat de kou van de aanraking van de geest in mijn botten gekropen leek te zijn ging ik toch op zoek. Ik zag Nova inderdaad bij de Scheur zitten, wachtend op Mikhael, haar weerwolf-broeder. Ik bleef goed om me heen kijken en lette ook goed op de Scheur. Eén van de ronddwalende geesten die op zoek was naar zijn huis kon ik aanwijzen dat zijn huis zich díé kant op bevond - richting de Scheur. Met geheven hoofd en ferme tred ging die geest weer terug naar de Wereld van de Doden.
Maar ik lette niet goed op. Terwijl ik de geest nakeek en probeerde te zien of Mikhael alweer terug kwam, greep een andere geest me weer vast. De ijzige kou in mijn longen liet mijn hart een slag overslaan. Ik hapte naar adem maar kreeg geen lucht. Mijn spieren weigerden mijn gewicht nog te dragen en ik zakte in elkaar, nog steeds naar adem happend.
Ik hoorde stemmen, de stem van Dieter en die van Ethan, dacht ik, maar de kou, de ijzige kou om mijn hart bleef me verlammen. De sterke armen van mijn neef hielpen me overeind, en hij droeg me weg van de Scheur. "Tijd om naar binnen te gaan." zei Dieter in een stem die geen tegenwerpingen duldde.
We gingen terug naar de warme herberg.

Na de gevechten van die middag waren de genezers compleet uitgeput, en ik werd op een stoel gezet bij de Mezzaida. Salima boog zich bezorgd over mij heen. Zij en Niraiya beloven me een make-over. Ik deed mijn kapje af en Salima haalde het knotje uit mijn haar en begon het te borstelen. "Wat heb jij mooi haar! Zonde om het zo te verbergen!"
Na het borstelen drapeerde ze een kettinkje op mijn voorhoofd en een brokaten sjaal over mijn schouders. Niraiya gaf me ondertussen een kopje thee en serveerde koekjes. Neef Dieter is niet de enige die twee keer kijkt als ze mijn nieuwe look zien...Ook Mikhael geeft een welgemeend compliment als hij terugkomt onder de levenden, maar daarna is hij druk in gesprek met mensen. Hij is ook uitgeput maar vraagt toch om een klein beetje extra energie zodat hij verder kan gaan met de wereld redden. Ik ben best wel teleurgesteld in hem, maar ik krijg niet de kans om dat tegen hem te zeggen.
Ethan lijkt verdwenen te zijn. Van dansen komt er niks die avond.

Terwijl ik zit bij te komen van de confrontatie met de geesten bespreken de Mezzaida de stand van zaken. Salima is verbolgen over hoe Mikhael me behandelt, en sprak over het "Ranaa complex": dat Ranaa volgelingen graag de wereld willen redden, koste wat kost. Dat ze aan hun eigen leven voorbij gaan, om vooral alle anderen maar veilig te houden. Ze spoorde me aan om Mikhael maar gewoon te vergeten, die zou toch nooit tijd voor me hebben...

We spreken ook over de vijf die opgeroepen worden: Giebretius, Edith, Shareefa, Fedor of Raven. Eén van hen moet zich opofferen om de deur naar de Hal der Helden te bewaken. De Mezzaida hebben een uitgesproken mening over Hugo, die de deur van de Hal dichthoudt voor Septish helden. Shareefa bevestigt dat zij ook een aanhanger van Septish is en de kritiek op Hugo is niet te min. De Mezzaida hebben geen goed woord voor hem over.
Ik spreek kort met Giebretius en de familie, en Gieb neemt alvast afscheid. "Er is geen enkele kans dat ik Fedor dit laat doen;" zegt Giebretius stellig. "Die man heeft een zoontje van acht. Hij heeft nog iets om voor te leven." Een traan rolt over mijn wang en ik ben blij dat ik nog met hem heb kunnen spreken voor hij de keuze maakt. Niet lang daarna was Giebretius nergens meer te vinden: vertrokken in het holst van de nacht naar de troon die over de Hal der Helden waakt.

De volgende ochtend worden we gewekt door het brandalarm (te gevoelige rookmelders) om even na acht uur, een mooi moment om dus toch maar op te staan. Na het ontbijt ben ik met de kar bezig in de smidse als ik ineens Ethan uit het bos zie komen. Blijkbaar had hij zich daar verstopt de vorige avond. Hij vraagt bezorgd of het met mij ook weer gaat. Blijkbaar was hij het geweest die me had opgeraapt bij de Scheur naar de Dodenwereld. Dieter had het echter al snel van hem overgenomen.
"Je snapt, nadat ik door die geesten was aangeraakt is er niets meer van het dansen gekomen." zei ik sip.
"Daar is nog een mouw aan te passen;" reageert Ethan droog. Hij houdt zijn linkerhandhand uit, en ik leg mijn rechterhand erin. Zonder muziek, zonder familie, alleen hij en ik. Samen langzaam dansen in de smidse.
Ik keek regelmatig over mijn schouder of één van mijn neven toevallig in de buurt was. Wat ze met Ethan zouden doen als ze ons zo zouden zien, weet ik niet. Maar we maken de dans ongestoord af, een heel mooi rustig momentje voor ons samen.

We lopen apart terug naar de groep. Inquisiteur Blanckschild had ons opgedragen om de Gnolem weer op te halen die die nacht is gestolen door de kannibalen en de groep verzamelt zich. De rollen worden verdeeld en de leidinghebbenden aangewezen. Ik schaar me bij Edith en de genezers, enerzijds omdat ik natuurlijk een klein beetje kan genezen ('moet ik er even een kusje op doen?') maar ook omdat ik met mijn sabel aan mijn riem ook wel echt in staat ben om te helpen.
We reizen af naar waar de Vreters zich ophouden, maar zij staan klaar voor ons. Af en toe rijzen de kannibalen uit de aarde omhoog, en de gewonden kunnen maar moelijk bij de groep blijven. Af en toe kijk ik of Ethan het nog redt, en als we dan oogcontact maken en weten we dat alles nog in orde is met de ander.
Met Steyn, Dieter en Wilhelm gaat het minder soepel. Zij lopen met de krijgers mee en vangen de zwaarste klappen. Gelukkig komen we zonder al teveel kleerscheuren aan bij de Gnolem. Ik zie twee weerwolven het gevecht in duiken, en vraag me af welke van de twee Mikhael is.

Gelukkig weten we de Gnolem terug te veroveren, en de rode (demonen-)steen te verwijderen, zodat de Gnolem weer onder de controle van de Gnomen staat. Vanaf dat moment gaat het gevecht veel beter. De Gnolem kent commando's als 'papier drogen' en gooit dan een hete straal vuur naar voren. De Vreters kermen het uit. Uiteindelijk zijn ze allemaal verslagen en kunnen we met de Gnolem weer terugkeren naar de herberg.

Ethan belooft om ons te helpen met het vinden van een huis, zodat we niet zoveel meer hoeven rond te reizen. Iedereen begon gelijk met hun wensen te uiten. Wilhelm wilde een mooie werkkamer voor zijn boeken, Dieter wilde wel een schuur voor zijn houtbewerking en voor het wild wat hij kon jagen, en Steyn wilde wel een smidse aan huis. En ik wilde natuurlijk een keuken, maar dat was wellicht de makkelijkste eis.

Ook leende Ethan een kaart van één van de Gnomen waar allemaal goblin tunnels op staan. We krijgen ook een groot stuk papier uit de drukkerij en we zonderen ons samen af om de kaart zo netjes mogelijk over te trekken. De neven blijven buiten staan, en ik kan dus net ietsje dichterbij Ethan staan, nu er niemand is die het kan zien of het ons moeilijk kan maken.
"Ik zeg altijd als ik me voorstel 'zeg maar Isa';" zeg ik voorzichtig; "Maar vrienden en familie zeggen 'Bella'." Ik maak de zin niet af, maar Ethan snapt wat ik ermee bedoel.

comments