Jane's Journal

Ik was tijdens tabletop Vaesen lekker aan het meerderen geweest. Nog een klein stukje rechtuit tot de zoom en daarna het einde van het lijf met de boordsteek.
Het was tijd om aan de mouwen te beginnen. Sleevil Island, here I come!

En toen sloeg de twijfel toe. Zou het allemaal wel passen? Ik wist van mijn tussentijdse passessies dat de Groene Sprig ongeveer net zo strak zou gaan zitten als de Snowflake. Maar intussen was het weer koud genoeg geworden dat ik ook mijn wollen truien weer ging dragen over een longsleeve. En de Blauwe Sprig zat eigenlijk wel prima.
Maar de Blauwe Sprig zat absoluut niet net zo strak om het lijf als de Snowflake.

Eigenlijk zat de Blauwe Sprig wel heel netjes.

Oké, de hals van de Blauwe Spring was nog steeds wel wijd en daarmee een stukje kouder dan ik zou willen. Maar het lijf zat echt perfect. Omdat het niet zo nauw aangesloten zat was er geen blubje vetrol zichtbaar, maar gewoon een hele nette trui die heel flatteus om het lijf viel.

De twijfel werd alleen maar groter en ik vroeg het na bij mijn breivriendinnetjes, wat sinds kort inclusief tabletop buddy Claire is. Claire zei dat met blocken en wassen de wol nogal ontspant en het best zo kon zijn dat je er 5 cm bij zou krijgen. Hm, 5 centimeter is een hele kledingmaat - en de zou genoeg zijn om het van 'dit kledingstuk tekent' naar 'dit kledingstuk tekent af' te transformeren.
Anemoona zei ook iets heel flatteus: toen ik een foto van de Blauwe en de Groene Sprig doorstuurde zei ze "Ik vind hem niet te strak. Meestal lubbert breiwerk nog een beetje als je het aanhebt. Ik zou hem niet kleiner maken."

En daarmee was mijn twijfelachtige hoofd tot rust gemaand. Ik moest vooral maar gewoon doorgaan.
Het had niet veel gescheeld of ik had inderdad de hele trui afgetrokken tot ik bij de halsmeerderingen zou komen. Zodat ik nog eventjes iets verder door kon gaan met meerderen en de trui ietsjepietsje groter zou kunnen breien.

Mijn perfectionistische kant liet ik eigenlijk altijd alleen maar buiten spelen als ik Factorio aan het spelen was. Voornamelijk omdat je dan ook robotjes hebt die je hele fabriek 2 vakjes naar links kunnen verhuizen als je het in je hoofd haalt dat dat beter is. Maar nu lijkt het erop dat de perfectionistische kant ook iets te zeggen heeft over grote breiprojecten. Want als je er maanden mee bezig bent om een trui te breien -- dan moet het toch ook wel een goede trui worden.

Finished is better than perfect.
Dat is nu de slogan waar ik me aan vast houd. Deze Sprig ga ik afmaken. En ja, ik ga waarschijnlijk de zoom nog uithalen zodat ik het lijf nog ietsje langer kan maken dan hoe lang het nu is. En een tubular cast-off gebruiken omdat die mega-stretchy is.

Omdat ik wel de aantekeningen heb van de Blauwe Sprig maar niet heb opgeschreven in welke maat ik die gebreid heb is het moeilijker te achterhalen -- maar niet onmogelijk. Ik schreef erover "omdat mijn gauge zo afwijkt, kan ik deze trui twee maten kleiner breien dan verwacht".
Wat ik wel kan doen is de steken van het lijf tellen om erachter te komen welke maat de blauwe is. En ik weet op welke gauge dat was. Zodat ik misschien voor mijn derde Sprig - wanneer dat dan ook moge zijn - de hals zo kan maken als de Groene Sprig en het lijf zoals de Blauwe Sprig. En dan komen die perfectionistische trekjes ook eens goed aan hun trekken.

Sleevil island is dus niet de enige horde geweest - ook mijn perfectionisme overwinnen is dus een leermomentje van deze trui.

Vorig weekend zou Anemoona even gezellig op de koffie komen - een combinatie-bezoekje nadat ze bij haar tante elders in Brabant op bezoek was geweest. Ik nodigde Kat ook uit, omdat dat toch wel heel gezellig zou zijn. Een mini Beppen & Breien dus!

De dames kwamen nog geen vijf minuten na elkaar aan en ik had Anemoona nog helemaal niet ingelicht dat Kat er ook zou zijn, dus dat was een leuke verrassing. Ik serveerde een redelijk simpele lunch: een bloemkoolsoepje die echt lekkerder was dan verwacht, met wat vers brood van de bakker en een parfait van kwark, vanillesuiker, mandarijn en bastognekoek. Mmm!

Al snel gingen de bordjes aan de kant en kwamen de breiwerkjes op tafel. Anemoona prikte fijn verder aan haar sok, Kat wond een streng tot een bolletje zodat ze een trui waar ze al een tijdje mee vast zat, toch af kon maken, en ik pakte de Sprig erbij.

Ik was de avond ervoor eventjes gaan zitten, maar na een drukke week met de laatste (vervelende) stagedag van de stagiair du jour kon ik er even niks mee. Dus ik las nog een paar keer het patroon door in de hoop het te snappen.
Eenmaal de verkorte toeren klaar had ik besloten de halsbies te gaan breien - het eerste bolletje van 50 gram was op, dus ik had geen ellenlange draden die in de weg konden zitten. Met de halsbies op zijn plek kon ik immers passen. Wel hing er natuurlijk een rondbreinaald in het werk aan de onderkant en moest ik nu aan de kant van de hals dingen gaan doen.

Ik snapte niet helemaal waarom ik maar zo weinig steken op moest pakken bij de eerste mouw, maar eenmaal aan het einde van het oppakken van alle steken, werd het duidelijk. Je begint met steken oppakken halverwege de mouw, en niet bij één van de stekenmarkeerders die de raglan aangeven. Aan het einde van het oppakken van de steken pak je namelijk nog een keer een x aantal steken voor dezelfde mouw waar je al begonnen was op, om helemaal rond te komen. Dat had het patroon niet heel duidelijk voorgekauwd.
Gelukkig kon ik de steken die ik aan het begin opgepakt had, eenvoudig weer afhalen, en het juiste aantal steken oppakken voor die mouw. En dan begin je aan de bies. Eindeloos hele korte toeren heen en weer, met aan de bovenste rand (het dichtst bij de hals) een chique i-cord, en aan de onderkant het samenbreien van de bies met de steken die je net opgepakt hebt, zodat alles netjes vast zit.

Ik heb het al eerder gezegd: dit patroon is briljant en geweldig leuk om te breien.
Het is niet per se het makkelijkste patroon om te breien, maar het geeft een leuke uitdaging en een prachtig resultaat.

Zaterdag kreeg ik de halsbies niet helemaal klaar, en ik was nog maar net halverwege de hals toen ik 's avonds (nadat de meiden waren vertrokken) de chart helemaal af had. Hm. Gelukkig waren er op de volgende bladzijde nog meer instructies voor de halsbies, en had ik daarmee de hele bies af!
Maandag ging het breiproject mee naar het werk voor een officiële eerste foto op de pop:



De hals ziet er ook echt strakker uit dan bij de Blauwe Sprig en ik heb goede hoop dat dit echt voorkomt dat deze kan gaan lubberen. (Ik heb nog steeds niet besloten wat ik met de Blauwe Sprig ga doen. Waarschijnlijk doe ik dat pas als de Groene Sprig klaar is.)

Omdat ik tijdens de verkorte toeren gewoon door ben gegaan met meerderen, komt er nu een interessant stukje breien aan: het achterpand zal als eerste het juiste aantal steken hebben, daarna de mouwen, en als laatste het voorpand. Ik zal deze aantallen opzoeken in het patroon en bij mijn breiwerkje bewaren, zodat ik niet per ongeluk teveel steken aanmaak.

En nu gauw door!

Mijn lieve mama kocht op de handwerkbeurs een mooie set merino wol merk Silke Peo 30 als een vroeg kadootje voor mijn verjaardag. Het is een prima wol die niet te duur is in een donkere flessengroen. Ik loop al tijden te kijken naar een groene wol voor een vest of een trui, en deze was zeer betaalbaar. Er waren op de Handwerkbeurs natuurlijk ook prachtige strengen die vele malen duurder waren, maar als ik daar een trui van zou willen breien zou ik 120 euro aan wol voor één trui nodig hebben. Dat vind ik niet helemaal nodig.

Ik besloot nog een keer de Sprig te breien. Mijn eerste Sprig in blauw is nog steeds prachtig, maar ik vind de hals vrij wijd en ik vraag me dan af of dat is omdat ik ben afgevallen of omdat de wol uitgerekt is. Omdat ik in mijn aantekeningen nergens meer kon vinden in welke maat ik de eerste Sprig heb gebreid, is het heel lastig terug te halen. Het enige wat ik erover terug kon vinden was "omdat ik niet op gauge brei, kan ik deze trui in twee maten kleiner breien." Hm.
Wat ik wel kon zien was dat de steken van de eerste Sprig inderdaad vrij los waren en daarmee werd de 'lubbertheorie' aannemelijker. Misschien was het niet op gauge breien wel het probleem waardoor de trui en diens hals uitgelubberd waren en de lange mouwen de hals steeds wijder lieten worden.

Ik besloot een halve naaldmaat kleiner te pakken deze keer en breide een heel snel (klein) proeflapje. En op naalden 3,5 mm kwam ik verdorie precies op gauge uit! Dat maakt alles wel een heel stuk makkelijker.
Ik twijfelde nog over de maat, maar besloot verstandig te zijn en maat 109,5 cm borstomvang te gaan breien en niet 101,5 cm, puur omdat ik het niet mooi vind als de trui over de buste moet rekken en de steken dus ver uit elkaar zouden komen te staan. Ik hoop alleen heel erg dat dit niet ook een te wijde hals op gaat leveren.
Eerlijk is eerlijk, als ik de foto's terugkijk van de blauwe Sprig, is die hals perfect geweest tijdens het breien en het passen en kan ik maar moeilijk terugzien of ik echt veel zwaarder was dan dat ik nu ben. Ik kan dus niet bepalen of de hals al te groot was toen ik de blauwe Sprig breide, of dat dat is gekomen doordat de hals uitlubberde nadat ik de trui af had.

Als ik de techniek van de Snowflake zou gebruiken, zou ik de 101,5 cm maat opzetten, meerderen tot ik op de maat van de 109,5 cm zit. Puur zodat de hals niet te groot wordt.
Omdat ik nu al met de short rows bezig ben, heb ik daar niet al teveel zin in. Bovendien zit ik nu precies op gauge - mijn steken zijn echt veel strakker dan in Sprig 1, dus ik hoop dat als het inderdaad een lubber-probleem was, ik er niet nog een keer mee te maken ga krijgen. En omdat ik op gauge zit, merk ik dat het een zwaardere belasting is voor mijn handen en polsen, dus daar moet ik ook op letten.

En wat doe ik dan met Sprig 1? Die hals is misschien nog te redden met een gehaakte rand aan de binnenkant om hem ietsje strakker te maken, maar dat is maar de vraag.
Een andere optie is om de trui af te halen en er een Boden van te breien: een simpele trui met lange mouwen en eventueel een col. Mijn eerste Boden heeft inmiddels een ronde hals omdat de wol teveel kriebelde voor een col. Wel zou ik dan de asymmetrische zoom eraf laten.

Kortom: sokken zijn stom, grote projecten zijn tof, en ik ben weer lekker bezig. Yay Sprig!

The inevitable Sleeve Island, where many an adventurer was trapped and garments strand unfinished. Over the summer, such as it was, I didn't knit much and when some shiny socks were luring I forgot ignored the Sprig, but as the weather turned wetter and colder than it has been all summer, it was going to be high time to finish this garment. I haven't blogged about working on it since May, so a little recap:

In my last post about Sprig I had just finished the increases at the waist, and still needed to finish off the rest of the body and the hem. I had decided to put in a row of purl stitches before doing regular 2x2 ribbing, because in my Boden jumper that seemed to prevent the hem from turning up. I'm not sure Sprig is behaving the same way, but it's not been blocked yet, so who knows.
I picked up the sleeve stitches and followed the instructions for decreasing down the arm. A quick fit later it was too tight.
So I decided to knit just straight down for ten centimetres and start the decreases later. Around elbow-length I fit it again. It still wasn't the right shape for my arms.
So I frogged back again and decided to skip the decreases altogether, knit straight down to the wrist. At some point I marked the sleeve length and measured 13 centimeters to go. Then I knit a little more, promptly lost the marker from my work (so....xx centimeters to go?) and had to fit again.



It's clear that despite the stitches being stretched a bit because the dpns are keeping them properly spaced, the sleeves were becoming too wide. Urhnn. Did I really want to frog back and do the sleeve again? Not really.
So I asked my friends for their opinion. Kat came back with a really simple question: "Will you be annoyed if your wide sleeve catches on something?"
Yes, I would. My favourite (sewn) merino jumper had wide sleeves and after one season I altered them to fit more snugly. I would be afraid if I finished the Sprig sleeves with a 2x2 ribbed cuff I they would show wear too quickly, and I'd be sad if such an interesting jumper wouldn't also have an interesting cuff.
Granted, the original finishing of the sleeves was at the elbow, but I could very easily do the same side-ways knit band of sprigs at the wrist instead.

I would just need to frog back to the point where the sleeve was fine, right at the elbow where there's a marker in the above picture, and then start my decreases.
*sigh*

Building a raft is hard when everything tapers at the wrong point, but some day I will figure out how to build a perfect fitting raft and escape the evil Sleevil Island!
(I am a little worried about how Sprig will look when I've finished everything, because I've lost 15 kilogrammes since casting on this project, and I'm still losing weight, but I am going to finish Sprig the way it is, darnit!)

With the Sock Madness over for me, and only a very intricate sock on the needles, I needed to return to Sprig. A simple stockinette is just the thing for post-dinner Netflix and chilled knitting.

I hadn't picked up this project since March 17th, when we took the progress photo below. The decreases were done, and the next instruction from the pattern was "knit straight for 13..." and in my head it translated to 13 centimeters -- but the pattern actually said ROUNDS.
The decreases look pretty perfect, and you can probably see why I was hesitant to continue straight down for 13 centimeters, because I'm already almost at my natural waistline, and 13 centimeters more would be far too much.
No wonder I left the project lying in a little bag while Sock Madness kicked off.

I picked it back up yesterday after some heel-dragging. It wasn't hard to find the project, it wasn't in an abominable state. It was simply a matter of pick it up and go. And my Gods, what a delight it was to have these spiffy HiyaHiya sharps in my hands again! I was off and flying!



So it's 13 rounds straight down, not 13 centimeters. And then we start increasing for the hips. I am chuffed to bits that I am working on this again, these Hiya Hiya needles are such a delight to work with, this yarn is so lush and lovely. I can't wait to see whether they have the Lana Grossa Cool Wool in my favourite colour green^* for a cardigan as well.

*) It's the darkest one in this palette.

ETA: They do! Colour 2050.

Last weekend I was ready to dive into some raglan increases after joining in the round and I mentioned some short rows as well. There's been a ton of progress!

The pattern starts off with only 22 stitches and then increases each round in a weird and interesting new way of doing short rows. This accounts for the lopsided or a-symmetrical shoulder yoke, so that after the yoke is in and the work has been joined in the round, you've managed to knit a straight line across the body and you've suddenly got a 'normal' project again.

I knit a couple of raglan increases and then looked up the instructions for Boden, the jumper I made when Donald Trump was elected president and knitting a big pullover to hide away from this world I didn't recognise seemed like a good idea. Just yesterday Joe Biden was inaugurated and he started off undoing most of the shit the previous president had fucked up. A good start!
Boden started out with ten short rows in the back and went on for a bit after that, and I considered this number. Boden was initially meant to be a turtleneck jumper and needed its back neckline raised considerably in order to not have the turtleneck sag in the back.

So I did ten short rows (5 knit rows, 5 purl rows), each time adding a stitch before making the next wrap & turn. I started turning the work just 1 stitch past the back raglan markers (on the sleeve side) and added 2 stitches each time I came back to a previous W&T, going steadily farther into the two sleeve heads. There were plenty of stitches in the sleeves to make the wraps less noticable and the wrap & turns all neatly picked up means you can't really tell where the turning point was if you start looking for them now.
The only thing is that this does add extra rows in the back, including the raglan increases on the right side rows, so as I continue down the body my back will reach its desired number of stitches sooner than the front and the sleeves will, because of those extra rows with their increases. That's something to look out for.
I considered if I should frog and cast on fewer stitches for the back to compensate for the short rows, but that would throw my yoke stitches off by quite a bit - and that's not something I could easily compensate for!

As soon as I finished my short rows I did another round or two just to make sure none of the wrap & turns would be forgotten or stretched out as I was working on the next bit, and then it was time to start focusing on the yoke. There was no way I could fit this if I didn't add the yoke to the neckline, and knitting something without fitting is a definite no-no for my wonky, weird body.

First I had to pick up stitches around the cast-on edge so I would have something to connect the yoke to. These stitches were picked up with a tail of yarn from a fresh skein and the tail was cut. Then with the new skein, a few stitches were cast on a small double pointed needle so that I could knit the yoke sideways to the rest of the body, with an i-cord edge at the top row and ssk or sssk to attach it to the stitches that were picked up on the cast-on edge. I had the stitches on an old KnitPro needle, and worked back and forth on a set of bamboo DPNs to create the yoke.
About halfway through, it suddenly made a lot of sense most of these were sssk, as only one in two rows were connected to the cast-on edge, so it makes sense to grab two stiches to connect to.

The chart was easy enough to follow, except for the leaves it was mostly "knit as you find", so if you had a purl stitch, it will be purled again. There was hardly any counting involved. I also learned a new way to increase to 3 stitches from a single stitch. Fun!



I finished the yoke last night and decided to bring the project to work so I could test it on a mannequin now that there were fewer skeins dangling from the work. I fell in love with this project all over again. It's *so* pretty!

Better still, the short rows seem to have lifted up the back neckline to very acceptable levels. Of course, I can't be sure of this until the work is joined (and anchored) under the arm and I can test it on my body, but it looks really fine so far.

Next up: I still need to connect the cast-on edge and the binding-off edge of the yoke on the left-hand shoulder, they are still loose and leaving a gap, but I may need to figure out how to best do this invisibly.
Then it's raglan increases until the underarm and keeping an eye on the number of stitches, because the back will reach that point far sooner (10 rows) than the rest of the body.

I am so excited about this project! No regerts (sic).
(Also, the Vitamin D supplement seems to be working really well. )