Balfolk: Diaton
Nov. 13th, 2025 09:23 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzNa een onrustige middag / week met klussers over de vloer kwamen Roos en Bram mij ophalen voor Balfolk. We ontweken de drukte voor Glow, stonden even in een korte file om in de parkeergarage te komen, en kwamen mooi op tijd aan in café Wilhelmina.
De band: een Duits-Frans duo genaamd Diaton. Allebei met een accordion. Ik was benieuwd wat dat kon zijn.
De introductie begon met een Scottish, dus ik had even tijd om mijn schoenen te wisselen. En de tweede dans die uitgelegd werd maakte mij blij: een Bourrée in Twee. Twee en een half jaar doe ik nu aan balfolk, maar een Bourrée had ik nog nooit geleerd. Ik sprong blij op en ging met Bram in de rij staan.
De passen waren niet moeilijk en ik had het al snel onder de knie. Het lastigste vond ik nog altijd de drukte op de vloer. Ik ben geen klein persoon (en ik kan me goed voorstellen dat het voor kleine mensen ook eng is - al die ellebogen op ooghoogte!) maar ik krijg het al snel benauwd als ik me tussen de dansers door moet wurmen om van plek te wisselen. Dit is meestal ook de reden waarom ik de Tovercirkel en de Jig oversla als het een drukke avond is.
Na de Bourrée werd ook de Plinn nog uitgelegd. Niet mijn favouriete dans. Het lastigste daaraan is dat je met links naar links stapt, en daarna nog een keer. Of tenminste: het leek alsof Bo en Paul dat wilden.
Als ik naar links stap, moet ik eerst iets met mijn rechtervoet doen, anders is de stap naar links geen stap maar een tap. Dus inplaats van 2x links, doe ik er gewoon maar één. Zoek het uit.
Na de uitleg kwam de band op. Als nacht en dag, zo verschillend leken ze. De ene man was energiek en vrolijk, zijn rechterbeen stuiterde hoog om de maat aan te geven (waarvan soms op een drumpad). De andere man was veel ingetogener en zat met zijn benen over elkaar, maar dan zo strak over elkaar dat ene voet de andere enkel aan kon raken. Hij zat ook niet stil, de bovenste voet wipte af en toe vrolijk op de maat mee en het was duidelijk dat ze aan het genieten waren. De beide muzikanten hadden het geweldig naar hun zin en de muziek was leuk en levendig. Ze speelden ook leuk met het publiek - een never-ending An Dro - waarbij het steeds leek alsof de dans voorbij was, maar de melodie toch weer opkwam en je dus nog verder kon dansen.
De muziek was levendig, en er was heel goed op te dansen. Ze speelden een aantal walsen, die ik nog steeds niet geleerd heb, een Scottish die ik met Arjan draaide (zo duizelig!) en de German Plinn. Bo bedenkt altijd een tekst om je te helpen met de pasjes. De Plinn krijgt "tum-tum, zoe-tig-heid" en volgens haar is de German Plinn "dum-dum, sußigkeit".
Er was ook een Bourrée in drie: met dezelfde pasjes als de Bourrée in Twee, maar dan met twee paren die om een centraal middelpunt draaien. Eerst gaat het ene stel naar het midden, en daarna het andere. Bij het tweede deel van de dans, waarbij de dansers van plaats wisselen, wordt het alleen nog maar wilder en drukker. Want je staat niet stil, je draait met zijn vieren om dat middelpunt heen en dan moet je ook nog van plaats wisselen. Dat zag er geweldig leuk en ingewikkeld uit.
Ik haakte ook aan bij een Jig, maar daar moest ik me best wel in bochtjes wringen. Sommige leiders waar ik mee danste maakten leuke variaties in de dans, maar soms moest ik daardoor ook snel schakelen om het bij te houden of de draai te maken die ze aangaven met hun handhoudingen. Mijn linkerknie nam me dat niet in dank af.
Dus toen we rond elf uur nog keken naar een laatste dans zei Roos al: "Oh een Scottish, dans jij die maar met Bram!" heb ik dat dus even afgeslagen. Dat leek me niet heel handig.
Naast dat ik de schelle accordionmuziek wel een beetje zat was aan het einde van avond heb ik dus niet zo veel kunnen dansen, maar het was wel een hele gezellige avond met een leuke band en lieve mensen.
De band: een Duits-Frans duo genaamd Diaton. Allebei met een accordion. Ik was benieuwd wat dat kon zijn.
De introductie begon met een Scottish, dus ik had even tijd om mijn schoenen te wisselen. En de tweede dans die uitgelegd werd maakte mij blij: een Bourrée in Twee. Twee en een half jaar doe ik nu aan balfolk, maar een Bourrée had ik nog nooit geleerd. Ik sprong blij op en ging met Bram in de rij staan.
De passen waren niet moeilijk en ik had het al snel onder de knie. Het lastigste vond ik nog altijd de drukte op de vloer. Ik ben geen klein persoon (en ik kan me goed voorstellen dat het voor kleine mensen ook eng is - al die ellebogen op ooghoogte!) maar ik krijg het al snel benauwd als ik me tussen de dansers door moet wurmen om van plek te wisselen. Dit is meestal ook de reden waarom ik de Tovercirkel en de Jig oversla als het een drukke avond is.
Na de Bourrée werd ook de Plinn nog uitgelegd. Niet mijn favouriete dans. Het lastigste daaraan is dat je met links naar links stapt, en daarna nog een keer. Of tenminste: het leek alsof Bo en Paul dat wilden.
Als ik naar links stap, moet ik eerst iets met mijn rechtervoet doen, anders is de stap naar links geen stap maar een tap. Dus inplaats van 2x links, doe ik er gewoon maar één. Zoek het uit.
Na de uitleg kwam de band op. Als nacht en dag, zo verschillend leken ze. De ene man was energiek en vrolijk, zijn rechterbeen stuiterde hoog om de maat aan te geven (waarvan soms op een drumpad). De andere man was veel ingetogener en zat met zijn benen over elkaar, maar dan zo strak over elkaar dat ene voet de andere enkel aan kon raken. Hij zat ook niet stil, de bovenste voet wipte af en toe vrolijk op de maat mee en het was duidelijk dat ze aan het genieten waren. De beide muzikanten hadden het geweldig naar hun zin en de muziek was leuk en levendig. Ze speelden ook leuk met het publiek - een never-ending An Dro - waarbij het steeds leek alsof de dans voorbij was, maar de melodie toch weer opkwam en je dus nog verder kon dansen.
De muziek was levendig, en er was heel goed op te dansen. Ze speelden een aantal walsen, die ik nog steeds niet geleerd heb, een Scottish die ik met Arjan draaide (zo duizelig!) en de German Plinn. Bo bedenkt altijd een tekst om je te helpen met de pasjes. De Plinn krijgt "tum-tum, zoe-tig-heid" en volgens haar is de German Plinn "dum-dum, sußigkeit".
Er was ook een Bourrée in drie: met dezelfde pasjes als de Bourrée in Twee, maar dan met twee paren die om een centraal middelpunt draaien. Eerst gaat het ene stel naar het midden, en daarna het andere. Bij het tweede deel van de dans, waarbij de dansers van plaats wisselen, wordt het alleen nog maar wilder en drukker. Want je staat niet stil, je draait met zijn vieren om dat middelpunt heen en dan moet je ook nog van plaats wisselen. Dat zag er geweldig leuk en ingewikkeld uit.
Ik haakte ook aan bij een Jig, maar daar moest ik me best wel in bochtjes wringen. Sommige leiders waar ik mee danste maakten leuke variaties in de dans, maar soms moest ik daardoor ook snel schakelen om het bij te houden of de draai te maken die ze aangaven met hun handhoudingen. Mijn linkerknie nam me dat niet in dank af.
Dus toen we rond elf uur nog keken naar een laatste dans zei Roos al: "Oh een Scottish, dans jij die maar met Bram!" heb ik dat dus even afgeslagen. Dat leek me niet heel handig.
Naast dat ik de schelle accordionmuziek wel een beetje zat was aan het einde van avond heb ik dus niet zo veel kunnen dansen, maar het was wel een hele gezellige avond met een leuke band en lieve mensen.
