Jane's Journal

Ik had het atelier nog niet teruggebracht in werkende staat omdat het grote open vloeroppervlak het perfecte excuus was om een viertal cloaks uit te knippen. Ik begon met eerst een rondje poetsen: de vloer stofzuigen en dweilen (Kwibus had een oepsje gemaakt, dus het moest even echt goed schoon worden!) Omdat de vloer even moest drogen kon ik gelijk verder met de benedenverdieping stofzuigen en de wc en keuken dweilen.
Het droogde niet hard, dus maakte ik van de gelegenheid gebruik om de zolder op te ruimen. Ik was niet helemaal tevreden met hoe de stoffen ervoor lagen, dus ik pakte de looplamp en ging nog even wat dingen verschuiven. Kwibus ging gezellig mee, want dat deel van de zolder is normaal gesproken afgesloten en hij mag daar alleen rondsteerten als ik erbij ben.

Nadat de vloer opgedroogd was, de stoffen opgeruimd waren en Kwibus weer van de zoldertrap naar beneden sjokte, kon ik verder. Tijd om cloaks te knippen. Er waren inmiddels twee kleuren uitverkocht dus die moest ik bij knippen.
Het is nog altijd niet mijn favoriete klusje om de cloaks op de vloer van het atelier te knippen, maar daar is even niks aan te doen. De kniptafel staat in de schuur en alhoewel Lujoun en Lukas daar vorige week geweldig veel licht hebben bijgemaakt, staat de kniptafel ook nog steeds vol met allerlei klusspullen. Fijn dat we er heel snel en makkelijk bij kunnen, maar onhandig als je de kniptafel wilt gebruiken voor je stoffen.

Terwijl ik daar zo op de vloer bezig was, lag ik met mijn neus zo'n beetje op plint-hoogte en ik begon me steeds meer te ergeren aan de oranje-bruine plint onder de verwarming. Tsja, en hoeveel werk is het nu eigenlijk om drie meter plint te schilderen? Het hoefde niet heel netjes of mooi te zijn, het hoefde alleen wit te worden. Stukkie tape op het laminaat plakken, losjes opschuren, St.Marc en een likje verf. Zo gepiept, toch?

Dus hop, naar de schuur. Een pot Flexa 9010, een schuurblokje en een stukje schuurpapier, een kwast, een oud krantje om de pot op te zetten en een rol afplaktape. Ik kon aan de slag.
En omdat ik toch zo lekker ambitieus bezig was, kon ik net zo goed ook de plint onder de verwarming in de slaapkamer meenemen. Die was donkerbruin en alhoewel ik daar nog niet zo erg met mijn neus op de plint gedrukt werd, was dat een kleine moeite.
En ja, tijdens het witten van de slaapkamer en het atelier heb ik erover gedacht om die twee plinten ook te doen, maar ik had er toen geen zin en geen puf meer voor. En ik kon er prima mee leven als ze bruin bleven. Echt waar!
Kijk maar eens hoe goed dat gaat...

Dus ik ging aan de slag. Ik haalde het schuurpapier over beide plinten en plakte de vloer af. Ik liep naar beneden om een emmertje met St.Marc te maken en pakte een oud sponsje en handschoenen om mijn handen te beschermen van de enorm ontvettende kracht van St.Marc.
Oh ja, de pot verf moest nog open. Even kijken, daar hadden we een platkopschroevedraaier voor gekocht. Dus ik liep weer naar de schuur maar ik kon die specifieke schroevedraaier mooi niet vinden. Dan maar eentje uit het Ikea setje, die kan het vast ook.
Oh ja, een roerhoutje. Weer terug naar de schuur dan maar.
Ik haalde de deksel van de pot verf en roerde enthousiast de verf door. Ik doopte mijn kwast in de verf, schoof de krant met de pot verf opzij, en trok een heel wit spoor op mijn laminaat.
Potverdrie, wat is dat nou? Blijkbaar had ik té enthousiast de verf doorgeroerd, was er een dikke klodder verf op het laminaat gevallen, en had ik daar mijn krantje doorheen gehaald. Zucht. Krantje openvouwen dat de onderkant verf-vrij op het laminaat lag dan maar.
En ik liep dus wéér naar de schuur (dit is een beetje een thema aan het worden...) om een oude lap te halen, vulde een klein emmertje met koud water en boende het laminaat schoon. Gelukkig is het wateroplosbare verf!

En toen kon ik tenminste echt aan de slag. Het was uiteindelijk maar goed dat ik een lapje en water had gepakt, want natuurlijk kon ik niet zo netjes schilderen als gehoopt. Maar het schilderen zelf was een peuleschil.
Omdat het natuurlijk twee donkere plinten waren zal het nog een tweede laagje nodig hebben, maar dat kan ik dan mooi morgen even doen. Ik sloot de pot verf met een hamer, schoof het emmertje met de lapjes en de krant met de verfpot naast de wasmand, en ging beneden mijn overwinning op de plinten vieren met een welverdiend kopje thee.

Wat een druk weekend!

Vrijdag
Even voor 10u haalde ik de bus op bij de Bo-Rent en reed door naar Plan-B voor wat last minute voorbereidingen. Een aantal fournituren misten nog hun nieuwe prijs en ik was nog niet helemaal klaar. Eisirt haalde onze auto even door de wasstraat en kwam daarna ook naar Plan-B. Samen haalden we de spullen die we tijdelijk in de opslag op de 4e etage hadden geparkeerd eruit, en reden we naar Tilburg. Dit waren een aantal dozen met spullen die we opgeruimd hadden voor de fotograaf zijn werk kon doen, en we dus ook niet binnenkort nodig zouden hebben, maar ook mijn luxe breiwolletjes en de swift bijvoorbeeld.

Daarna reden we snel door naar huis om wat spullen in een tas te gooien, de poezels van eten te voorzien en weer op pad te gaan. We sloten aan in de file richting Limburg en kwamen na vieren aan bij het hotelletje in Valkenswaard, waar we met Claire, Roos, Erik en Bram zouden overnachten. Ik gooide snel een trui aan en we carpoolden naar Maastricht om nog snel wat te eten bij Loetje. Deze keer was de biefstuk een beetje teleurstellend en niet echt mals, maar hun op-alle-evolutionair-ontwikkelde-knopjes-drukkende jus maakt een hoop goed. Vet en zout, wat wil een brein nog meer?

Daarna liepen we naar het evenement: South of Heaven Open Air, een klein festivalletje vlakbij de stadswal van Maastricht waar we Heilung zouden gaan zien. Ik was ook blij verrast dat ik in de line-up The Hu zag staan, een Mongoolse Band die toch best bekend is. Naar de groep had ik uitgesproken dat ik The Hu ook heel graag zou willen zien en zij speelden voor Heilung, dus daarom waren we op tijd op het festivalterrein.

The Hu had een heel groot standbeeld op het podium van een mongoolse krijger. En ze waren met acht man op het podium, waarvan twee die met drums los gingen. Het was luid, er was een hoop bas, en de zanger had geen inside voice en sprak het publiek aan met dezelfde throat singing voice als waarmee hij de nummers zong. Het was een goede start van de avond.
Ik ken eigenlijk maar twee nummers van The Hu: The Wolf Totem and Yuve Yuve Yu, maar tot onze verbazing speelden ze ook een cover van Iron Maiden's The Trooper.
En dat ontlokte natuurlijk deze uitspraak bij Eisirt en mij: "You haven't heard the Trooper until you've heard it in the original Mongolian."

Toen The Hu klaar was met spelen trokken ze de stekker uit de pomp en kwamen we erachter dat het indrukwekkende standbeeld van een Mongoolse krijger op het podium een opblaaspop was die daarna langzaam inzakte. Er volgde grofweg een uur pauze waarin de set van The Hu werd afgebroken en de set voor Heilung werd opgebouwd: planten en bloemen, heel veel drums, en een mystieke atmosfeer. Het publiek wisselde ook: de meeste metalheads vertrokken en er kwamen meer alternatief gekleedde mensen binnen. Dreads en tat's!
Heilung opende met In Maidjan en daarna ging het los. Ik heb best veel Heilung geluisterd maar toch is het live heel anders. De vibraties van de drums die over je heen wassen en de sfeer in het publiek maakten dit een uitstekende performance waar we heel erg van konden genieten.

Daarna liepen we weer terug naar de auto's maar onderweg kwamen we langs een EHBO geval. Er stonden al meerdere agenten bij, dus meer EHBO'ers waren niet nodig en we konden doorlopen. Alleen de auto was ingeparkeerd door één van de dienstwagens van de agenten. Geen haar op ons hoofd die eraan dacht om ze daar op te gaan wijzen, dus hebben we heel rustig zitten wachten tot de ambulance met het slachtoffer was vertrokken en de agenten weer naar hun auto kwamen. Zoals Roos al zei: "Wij hebben geen haast en jullie waren een leven aan het redden. Wat is er nou belangrijker?"

Zaterdag
De volgende ochtend hadden we vroeg afgesproken voor het ontbijt en ik was toch voor de wekker wakker. Het was een uitstekend en uitgebreid ontbijt, en daarna namen we afscheid en reed ieder weer naar huis. Vanuit huis ging ik met de huurbus naar Plan-B om daar de prijskaartjes af te maken en de bus in te laden.
Maar omdat we zo vroeg hadden ontbeten en het dus nog niet zo laat was, en ik een platte kar zag staan in Plan-B belde ik Eisirt. Was het niet een plan om vandaag de stoffen al naar Tilburg te brengen? Dan kon de huurbus een dag eerder terug naar de verhuurder en dat scheelde weer geld. Tijd hadden we immers genoeg.

Dus kwam Eisirt naar Plan-B en trokken we de stoffenkast leeg. 3 meter breed, 2,3 meter hoog, en 70 cm diep is die kast en alhoewel die niet helemaal vol stond met stoffen hebben we toch 4 keer moeten lopen. De eerste laag van kuststof bakken vormde een bodemlaag in de bus, en daar gingen alle stoffen bovenop.
In Tilburg legden we de stoffen allemaal in de woonkamer neer. Het was inmiddels al laat in de middag en ik zag het niet zitten om op dat moment de stoffen allemaal naar zolder te tillen. Bovendien kregen we al aardig honger -- we hadden alleen maar een banaan gehad voor de lunch maar dankzij het uitgebreide ontbijt in Valkenburg was dat ook voldoende geweest.
Ook kwamen de buren en masse naar buiten om even kennis te maken. Hoera voor sociale controle! Het huis had natuurlijk al een half jaar leeg gestaan, dus ze waren ook wel benieuwd wie er zo gek zou zijn om dat klushuis te kopen nu zou komen wonen. We maakten dus kennis met een aantal buren en schudden netjes iedereen de hand.

Ik reed ons terug naar Plan-B, waar we in rap tempo de kleding voor de beurs inlaadden, en daarna maakte ik thuis een maaltijdsalade voor het eten. We konden eindelijk zitten en even niets doen.

Zondag
De wekker ging weer op tijd en ik trok mijn Ksenja-outfit aan. Vanwege het wisselvallende weer zag ik het niet zo zitten om een jurk aan te doen. Om 9 uur was ik bij het TU terrein voor Fantasy Court. Bram zou me komen helpen die dag, Eisirt moest immers werken.
Het opbouwen was snel gedaan gelukkig en we konden nog even zitten voor de mensenstroom op gang kwam. Jack of Dice was er ook bij deze keer, maar die stonden verderop op het veld.

Fantasy Court is altijd een hele gezellige beurs, niet te druk, maar ook zeker niet te rustig. De standhouders zijn ook gevarieerd en omdat de standhoudersprijzen laag zijn is het ook voor beginnende ondernemers en hobbyisten goed te betalen. Zo was onze directe buur iemand die kaarsen maakte van gerecycled kaarsvet en heb ik daar heel fijn kadootjes kunnen kopen.
Vanwege de aanstaande verhuizing had ik de kleding (alles behalve de cloaks) in de aanbieding: -50%.
En mede daardoor liepen de verkopen heel erg goed. Elise en Cleo kochten allebei een wollen vestje (Wisp), Marco ging met twee tunieken naar huis, Frank kocht ook een tuniek, en ook een heleboel mensen die ik niet kende kochten iets moois. De cloaks en ponchos liepen ook heel goed, waarschijnlijk dat de frisse wind daar ook bij meegeholpen heeft.
Aan het einde van de middag gingen de mensen zo zoetjesaan weer richting huis en vanaf 18u konden we opruimen. De bus was echt groot zat dus we konden de spullen redelijk ongepland in de bus smijten en we waren zo weer vertrokken.

We reden naar Tilburg waar ik met Bram eerst een frietje at en daarna gingen we door naar de Rossinistraat om de bus uit te laden. Wederom zetten we alle spullen in de woonkamer. Naar zolder tillen komt later wel.
Daarna reed ik terug naar Plan-B om de bakken met cloak clasps en de knopen terug in het atelier te zetten zodat de webshop binnenkort weer open kan (nadat ik de voorraad geteld heb). Ik tankte de bus af met diesel en parkeerde deze op de propvolle parkeerplaats bij Bo-Rent, en meldde de bus af. En daarna liep ik naar huis.

Het was een lang weekend en wat hebben we een hoop gedaan!
- Heilung en The Hu live gezien;
- De opslag van Plan-B leeggemaakt;
- De stoffen en een heleboel bakken met fournituren alvast naar Tilburg verhuisd;
- De verkoopbare inventaris naar Tilburg verhuisd;
- Een hele gezellige en succesvolle Fantasy Court gehad;

Vandaag is gelukkig een rustige dag (2e Pinksterdag) dus ik hoef niet veel te doen, maar ik ga wel lekker iets voor mezelf maken (die Azuki klusbroek heb ik toch echt binnenkort hard nodig!) en hopelijk alvast een beginnetje maken met de telling maken zodat de webshop weer open kan.

The last two weeks were insanely busy and it doesn't look like it's going to lighten up (yet). February was booked with appointments and it looks like March isn't going to be any better. Next to previous customers coming back in and new commissions from old (LARP) friends, there are some people being referred to me as well.

One return customer needed to have his viking trousers adjusted, because "the Covid bug shrank them". Just before he came in with them I remembered what I had made for him: a pair of viking trousers which was basically all the fabric just gathered in pleats onto a waistband. I sent him a message the day before he came in, to suggest he bring the trousers along. Maybe I could just make a new waistband for them and they'd fit him again.
The problem with making trousers is that it's very hard to measure the new waistband size. Everyone likes to wear their trousers to a different tightness. What one finds comfortable, another might find too tight or too restricting. It also didn't help that this customer is very overweight and it was hard to figure out where he would wear the trousers. In the end I made a new waistband and pleated most of the pleats back...but the new waistband was just way too large now.

He didn't mind, luckily, and would be glad to wear the trousers with a belt for his larp last weekend. I was glad I said 'no' to making him a pair of dress trousers for work. I could probably manage making something in his size, but with all the rest of the work I have lying around now I don't have the spoons to spare to wrap my head around it.

Same with a question about a bespoke corset pattern. I could probably draft one from the tightly fitted dress pattern, but I've never done it and it requires quite a few fittings. I'd rather try my hand at those for myself first, to see if I can and what kind of results it would yield, before doing something like that for a client.

Luckily, there are going to be some changes! Last week a possible intern applied for the position I had up on Stagemarkt.nl since November. She had found an internship initially, but they had told her to just do the order picking and she decided that's not what she needed for her internship. It's a crazy notion to me to have your intern to do order picking if they are there to learn to be an assistant fashion tailor.
We met up on Wednesday morning and she came in with a big smile on her face and a shining charisma - already stepping into the room she was so happy to be there. We had a short chat about what her school expects she learns in the internship and I asked her what she would like to learn as well. She is hoping to practice some special techniques some more. It's not something I do a lot of, so I'll be sure to add some just for practice for her.

Looking forward to it! She's going to be with me for nine weeks if all goes well, and it'll be great to have someone around to chat to.

Het begon allemaal met een gratis tafel.


Timmy, Ruwan en Thomas (stagiair van Ruwan)

De wens voor een grotere kniptafel was er al lang, maar toen ik voor het eerst met Melle ging zitten een aantal jaren geleden, schatte hij dat het bouwen van de tafel vanaf niks ongeveer 500 euro zou gaan kosten. Daar had ik toen geen geld voor. Maar het is verrassend hoeveel je kan doen als er twee maanden geen huur betaald moet worden. En de mantels liepen goed dit najaar, dus geld was er wel.
In september vroeg ik Melle of hij tijd zou hebben voor Project Kniptafel. We spraken 20 oktober af, helaas een maand nadat ik bezig zou zijn met de nieuwe vloer. Maar Melle vond ook een gratis tafel. Timmy van de E-waste race op de begane grond had een grote tafel waar hij vanaf moest. Aldus: een gratis tafel.

Omdat bij Mahmoud een grote club mensen zat te lunchen, liepen we op de begane grond met de tafel naar buiten via de nooduitgang. Langs het fietsenhok, en achter het gebouw naar beneden naar de goederenlift. Bertine hielp ons door de goederenlift aan te zetten, en we konden zo naar de eerste verdieping. De tafel was loodzwaar en ook heel groot maar ondanks dat de goederenlift was afgekeurd mochten we hem wel eventjes gebruiken. Hartstikke fijn.



De wens was vrij duidelijk. Ik wilde een tafel van 150 bij 200 cm, op zo ongeveer 100 cm hoog. De tafel van Timmy was eigenlijk veel te groot. Met een tafelblad van 120 bij 240 cm echt wel groter dan gepland. Nu is een tafel op wieltjes zetten niet zo moeilijk, en groter is natuurlijk een luxe. Melle maakte een plan waarbij de originele tafel verhoogd zou worden met een extra tafelblad. Tussen de originele tafel en het nieuwe blad zou ik mijn linealen kunnen opbergen, en door de wieltjes kon de tafel in de ruimte verreden worden. Zodra ik zag wat voor een joekel de tafel zou zijn op mijn 1:20 schaaltekening, vroeg ik wel aan Bertine of ik op de wachtlijst kon voor een 40m² ruimte aan de westkant van het gebouw. Het zou een kolos worden die de ruimte flink zou overheersen. Maar, zoals Eisirt al zei "Misschien moet je op de groei plannen."



We haalden hout op de 18e. Gelukkig zit de Praxis op 500 meter van Plan-B, en kon ik prima met hun kar over straat. De goederenlift ging speciaal aan zodat we ermee naar boven konden rijden. Melle had me een duidelijke boodschappenlijst gegeven en zou me de 20e zien. 's Middags reed ik langs de Ikea om daar een extra 2x4 Kallax te halen voor onder de tafel. Ik had al één 2x4 Kallax overgenomen (gratis) van een andere Plan-Buurman, een tijdje geleden. Omdat ik nog niet precies wist wat ik waar wilde hebben, haalde ik vier laden-inzetten en vier deurtjes. Ik kon altijd nog wat bij halen.



Melle had geschat dat we drie uur nodig zouden hebben, maar ik had daar al gelijk mijn twijfels bij. Terwijl hij in mijn ruimte het onderstel in elkaar zette, was ik op de gang bezig met de nieuwe Kallax monteren. Het ging wel lekker snel, en nadat de wieltjes gemonteerd waren konden de Kallaxen erin gekanteld worden.



Omdat de Kallax net iets te hoog was, zou in de bovenste vier vakken geen laatje of deurtje kunnen. Die zou dan tegen de opstaande (neerhangende?) rand van de witte tafel komen. Maar op zich was dat helemaal niet erg: ik had ook genoeg opbergboxen die in de open vakken konden staan. We monteerden de laatjes aan de strijkplankkant van de tafel, en de deurtjes aan de boekenkastkant van de tafel. De Kallaxen stonden op dwarslatten die weer in het frame geschroefd werden. Op zich kunnen ze schuiven, maar als er eenmaal spullen in staan, zou dat reuze meevallen.

Ik trok ook wat resthout van de vide af. Een grovere multiplex plaat die over was van de zolder kon prima aan de kopse kanten gemonteerd worden (met restlatjes van het frame als steun) om de prullenbakken op te zetten. Dat zou voorkomen dat als ik de tafel verplaatste de prullenbakken om zouden vallen. Ook monteerde Melle de papierafroller onder het onderste tafelblad. Op zo'n bakbeest past alles. We waren in totaal van 10 tot 15 uur zoet geweest, inclusief lunch bij Mahmoud.



Op aanraden van schoonvader Geer ging ik op zoek naar een 1-componentlak die heel hard zou worden zodat ik niet zomaar krassen kon maken met mijn scharen. Ik kon van nieuwe huurder Alyssa een schuurmachine lenen, en haalde kneedbaar hout om de verzonken schroeven op te vullen. Vrijdagmiddag sloot ik de week af met een snelle schuursessie en de eerste laag lak.



Er kwam nog een kleine griep tussendoor, dus zaterdag deed ik niet de tweede laag zoals gehoopt, maar aan het einde van deze week is het prima zo. Met de lak kwamen er toch wat zwarte strepen op het hout omhoog en ook bij één van de schroeven had de schuurmachine zwarte vegen gemaakt. Soit, het is een werktafel.
Mijn patroonpapier, linealen, snijmat, speldenkussen en zelfs de postweegschaal kan ik onder het bovenste blad verstoppen. Dat scheelt weer ruimte in de kast.


Na drie lagen lak nu compleet droog. Hoogglans is de bom.

En nu is al het klussen weer even klaar. Ik moet nog wel een beetje mijn draai terugvinden, en wat schuiven met de spullen. De koffiepot en waterkoker stonden eerst heel handig op de Kallax, en staan nu wat plompverloren en onhandig naast de printer, maar een betere plek heb ik nog even niet gevonden. Er zijn slechts 2 boekenplanken in de Billy vrij gekomen, minder dan verwacht. Wel is het makkelijker om dingen terug te vinden zogauw ik eenmaal weet wat ik in welk laatje of achter welk deurtje heb gezet.
De beste kniptafels zijn met Ikea meubels gemaakt, ook Bernadette Banner en Cathy Hay hebben ze. Maar geen van hen heeft zo'n enorm ding als ik.

Ik moet nog even goed bekijken of ik het hele ding op de foto kan krijgen in de ruimte, dat wordt ook nog een uitdaging. Maar voorlopig ga ik weer even wat geld opzij zetten op een spaarrekening.

Wat kost zo'n epische kniptafel:

Tafel van Timmy:	€ 0,--
Multiplex plaat 120x240	€ 64,99
4 Zwenkwielen met rem	€ 63,96
Div. Hout	€ 71,97
2x4 Kallax	€ 0,--
2x4 Kallax	€ 59,95
4 Kallax inzetten (deur)	€ 50,--
4 Kallax inzetten (lades)	€ 90,--
Rambo Jachtlak 750ml	€ 32,99
Rollertjes	€ 6,49
Kneedbaar hout	€ 4,29
Gewerkte uren Melle	€ 254,10
Totaal:	€ 698,74

Woensdag
Vorige week was de laatste week voor de grote verbouwing. Op woensdag kwam de bruid nog eventjes passen en tot mijn grote opluchting paste alles perfect. Ik gebruikte de rokkenspuit om de juiste zoomlengte af te spuiten en we spraken af dat ze vrijdag de jurk op zou komen halen. Wel waarschuwde ik haar dat ik vrijdag alvast wat dingen zou inpakken vanwege de geplande verbouwing. Dat snapte ze en was geen probleem.
Na haar afspraak maakte ik de rok op lengte en ging alles netjes gestreken in een kledinghoes. Dat kon maar mooi gebeurd zijn.

Donderdag
Eerder die week had ik vijf cloaks geknipt als makkelijk project voor de Rare Week -- mocht ik tijd over hebben na het schilderen kon ik prima cloaks naaien. Zet een naaimachine op een bureau en sluit de strijkbout aan, en ik kan in elke ruimte werken, was het plan.
Nadat ik drie cloaks had genaaid vroeg ik Eisirt om het steekwagentje (wat nog in de kofferbak lag), te komen brengen na zijn werk. Ik gaf de cloaks met hem mee en begon met spullen inpakken. Ik had veel kleine Plenda doosjes, waar precies drie ordners in pasten, en daardoor nog goed te tillen waren. De donderdag was zo om, de kasten waren zo leeg. Een goed begin maar wel een dag vooruitlopend op de planning - ik zou eigenlijk vrijdag pas gaan inpakken.



Vrijdag
Het was natuurlijk het plan om maandag de 20^e met de hulp van Sonnee en Bertine de meubels te verhuizen, maar de bruid zou pas om 4 uur 's middags komen, en toen ik zat te duimendraaien dacht ik al: "Tja, ik kan natuurlijk ook vast dingen op en neer gaan rijden."


Alle tafels al weg, het nieuwe laminaat ligt te acclimatiseren bij het raam --
en is na deze foto minimaal nog vier keer verplaatst...

Aldus geschiedde. Ik maakte me een paar uurtjes druk en voor ik het wist was de halve rataplan verhuisd. Ik sloot de computer aan in de tijdelijke ruimte en reed alle doosjes en kratten en de bureaus die kant op. Toen de bruid om vier uur aankwam waren de boekenkasten al leeg en had ik de vloer geveegd omdat er behoorlijk wat stofnesten opdoken onder verschillende meubels vandaan.
De bruid wilde niet nog een keer passen, bekeek hoe ik haar rok en top opgehangen had en luisterde naar mijn tips over het ontkreuken van zijde zonder het gebruik van een strijkijzer. Toen ze vertrokken was rolde ik met mijn spierballen en trok ik de rest van de meubels naar de andere ruimte. Met mijn krakkemikkige opvouwbare steekwagentje ging het best goed (mits de wielen recht bleven staan) en toen ik om half zeven naar huis ging, stond alleen de industriële lockmachine nog sip in de oude ruimte. Daar had ik hondjes voor nodig, die ik prima kon lenen van een andere huurder, maar ik had er nog niet echt puf voor.
In principe liep ik dus al twee dagen voor op de planning: vrijdag alles verhuizen, in plaats van maandag. Lekker op tijd!


De tijdelijke ruimte aan de overkant van de gang, één deur verderop.
Ingericht zodat ik er prima wat kan werken, mocht het nodig zijn.

Zaterdag
Zaterdagochtend overlegde ik met Eisirt. Hij zou maandag vrij hebben en het plan om alle meubels te verhuizen was niet meer relevant. Wel konden we de vloer eruit trekken en afvoeren naar het milieupark. Maar we zouden maandag ook naar een auto gaan kijken, die we gespot hadden. Omdat Eisirt toch moest werken dat weekend, en ik best wel kapot was van het fysieke werk van de afgelopen week hield ik me rustig op zaterdag.


Oude vloer eruit!

Zondag
Maar op zondag mocht ik weer los. Het zou ontzettend veel tijd schelen op maandag als de oude vloer al klaar stond om af te voeren, en ik kon daar prima een middagje zoet op het atelier spelen. Eisirt had toch dienst van twee tot tien.
Het verwijderen van het oude laminaat ging gelukkig snel, en ik schroefde de oude schragen uit elkaar waar mijn formica bureau op had gestaan als kniptafel. Na vijf jaar waren ze aan het einde van hun latijn, en zelfs de twintig schroeven die ik erin had gedaan voordat Anne-Miek bij mij kwam stage lopen, konden ze niet meer stevig maken. Weg ermee dus.
Ik pakte de ondervloer in een grote doos in, en plopte de houten stukken van de schragen erbij en laadde het oude laminaat op een kar. Dan hoefden we maandag alleen de kar nog maar naar beneden te rijden en in de auto te laden. Ik verwachtte dat het afvoeren ons ongeveer een uurtje zou gaan kosten.
Ook knipte ik, gezien de voortgang van de Etsy shop, zes nieuwe mantels van zwarte 100% wol -- twee hele rollen stof van 9 meter.

Maandag - Pakjesdag
Gedurende het weekend was de Etsy shop zo'n beetje ontploft -- er bleven maar orders binnenkomen voor mantels. Hartstikke fijn natuurlijk, maar misschien was de timing een beetje onhandig. Het is gedeeltelijk ook mijn eigen schuld: de voorraad op Etsy is hoger dan het aantal mantels wat ik daadwerkelijk op voorraad heb. Als ik de stof in huis heb, bereken ik vast hoeveel mantels ik daaruit kan naaien, en tel ik dat aantal bij de daadwerkelijke voorraad op. Meestal niet zo'n probleem, maar als er zoveel bestellingen binnenkomen en de helft nog niet genaaid is, levert dat wel een ietsjepietsje stress op.
Ik verkocht één van de mantels die ik donderdag genaaid had, dus die mocht weer terug naar het atelier. Maar ik verkocht ook drie zwarte wollen mantels die ik nog niet genaaid had. Vandaar dat ik zondag zoveel geknipt had. Ik was blij dat ik beide rollen stof opgeknipt had.

Ik overlegde weer met Eisirt. Die mantels moesten als eerste geregeld worden. Het milieupark zou toch pas om 13 uur open gaan, dus eerder dan dat hoefden wij niet aan te komen. Dat gaf mij de hele ochtend om mantels te naaien en in te pakken. Afhankelijk van hoe de dag verder verliep, zouden we eerst langs de garage gaan of eerst de vloer afvoeren.


Zes cloaks, in zes doosjes, allemaal voor Amerika. Ze gingen mooi op tijd weg.

Sonnee zou voor mij de lift aanzetten zodat de kar naar de kelder kon. De goederenlift is wederom afgekeurd en staat daarom nu uit, maar maandag belde ze mij dat er monteurs bezig waren met de lift, en ik dus niet rond de lunch naar beneden zou kunnen gaan. Dus gingen we eerst een proefrit maken bij de garage. (Daarover in een andere post meer!)
Nadat we bij de garage klaar waren reden we naar Plan-B. En inderdaad, het was zo geregeld. Bertine zette de goederenlift voor me aan, ik rolde de kar naar binnen en liep zelf met de trap naar de kelder. Eisirt laadde de spullen in de auto, en ik bracht de geleende kar terug naar Ron. Hij huurt een ruimte in de kelder, dus aangezien we toch daar stonden en de kar boven niet heel erg nodig was (ik had nog zo'n kar geleend, en één kar was meer dan genoeg gebleken met de verhuizing), bracht ik deze alvast terug zodat Ron ook niet zonder kar zou zitten. Ik was in ieder geval ontzettend blij dat we de auto gewoon langs de rol naar de kelder konden rijden en we niet alle losse planken van het oude laminaat het bordes voor het gebouw af hoefden te tillen!

Even snel langs het milieupark, en we waren rond vijf uur klaar. Alleen nog even boodschappen doen. Zullen we gelijk een frietje meenemen en gewoon vroeg eten? Tuuuurlijk.



Dinsdag
Naar de Praxis! Ik haalde een grote emmer muurverf en vond - puur toeval - precies dezelfde kleur die we er vijf jaar geleden ook al op hadden gesmeerd: RAL 9001.
Eenmaal terug in het atelier bleek mijn oude tube alabastine muurvuller meer solide te zijn dan vloeibaar, dus ging ik weer richting beneden. Maar ik zag Bertine lopen en ik had haar een mail gestuurd over de kleur van de deur. Hey, als je toch bezig bent, kun je best de deur een opfrisser geven, toch?
Ze hielp mij met een kleurenwaaier de juiste kleur donkerrood uitzoeken en ik ging eerst naar de verfmengbalie. Ik kocht het kleinste potje verf die ik kon vinden: RAL 3004 - "Purpurrot"
Toen ik van mijn fiets naar de voordeur van Plan-B liep, dacht ik nog "En nu eerst de gaatjes vullen." en draaide, na een behoorlijke klap tegen mijn voorhoofd, weer om. Ik ging natuurlijk voor alabastine naar de Praxis en was glad vergeten de alabastine te halen omdat ik zo afgeleid was door de rode verf.
"Vergeet u de muurvuller niet?" stond er op het grote display vlakbij de verfmengbalie. Te laat, jongens. De caissière kon er wel om grinniken.

De gaatjes van het oude systeemplafond gevuld, alle randjes afgeplakt, ik kon beginnen!

Woensdag (vandaag)
Vijf jaar geleden, met een verlengsteel aan de verfroller en een klein keukentrapje met drie treden, konden we niet helemaal tot het plafond schilderen. Deze keer had ik een rolsteiger kunnen lenen van Plan-B en kon ik wél helemaal tot het plafond komen. De rolsteiger is redelijk wiebelig, maar het werkte best goed. Ik gebruikte mijn eigen trap (die veel stabieler is!) om op de rolsteiger te komen en werkte alleen als er minimaal twee wieltjes op de rem stonden.
Omdat de bovenste meter van de muur nog lichtgrijs was, moesten er sowieso twee lagen op de muur. Ik begon bovenin, deed dinsdag de eerste laag, en vandaag volgde de tweede laag. Het lijkt nu goed te dekken.

Ook belde er een klant: hij moest voor een herfst-ritueel een cloak hebben, of ik iets voor hem kon betekenen. We kwamen tot een goede oplossing, maar dat betekende wel dat ik per direct de verf dicht moest doen, naar huis moest fietsen om zijn gekozen cloak op te halen, terug naar Plan-B moest fietsen om de cloak in te pakken, en vervolgens naar een DHL punt in de buurt moest fietsen om de cloak op de post te doen. Wat een gedoe! Maar gelukkig lukte dat allemaal, het is toch heel fijn dat ik in de andere ruimte gewoon verzendlabels kan aanmaken en de cloak veilig op kan vouwen en in kan pakken. Gelukkig koos hij geen zwarte cloak die nog genaaid moest worden, daar had ik direct "nee" op gezegd.

Om drie uur belde Sonnee. Of ik de rolsteiger nog nodig had die dag. Ik keek sceptisch naar waar eerst een duidelijke lijn tussen het grijs en het gebroken wit zat, maar de tweede laag leek goed te dekken. Ze haalden de rolsteiger vijf minuten later op, en ik kon het onderste deel van de muur op mijn gemak zijn laagje geven. Ik ging om half zes naar de tuin om de laatste mais te oogsten voor het avondeten.

En de rest...
V'tje, de man die het nieuwe laminaat komt leggen, stelde voor om dat aanstaande zaterdag te doen (twee dagen vóór de geplande datum). Ik ben voor! Het beton onder de oude vloer was niet noemenswaardig nat, en ik heb sinds zondag elke dag met alle ramen en deuren open gewerkt, zodat het goed door kan luchten. Zes dagen drogen moet dan volledig voldoende zijn. En dat betekent hopelijk ook dat ik maandag alweer dingen terug kan verhuizen en op zijn plek kan zetten.

En verdere plannen:
- Morgen wil ik de plinten die tegen de muur zitten schilderen. Ze zijn een donkerdere kleur hout dan wat de nieuwe vloer is, en ik heb nog een restje gebroken witte lak die er prima geschikt voor is.
- De blokjes hout die ik vroeger onder mijn formica bureau had, moeten ook geschuurd en gelakt worden. Nu zijn ze blank grenen. Dat is lelijk tegen de eikenkleur laminaat en ze houden stof vast omdat ze zo grof zijn. Even schuren en dan een snel laagje lak (gebroken wit?) of beits (um...?).
- De deur wil ik pas schilderen nadat V'tje de drempel heeft geplaatst en de deur heeft verhoogd/afgeschaafd zodat hij met zijn werk de nieuwe lak (hoogglans!) niet kan beschadigen.
- Er zal een nieuwe boekenplank boven het computerbureau komen waar de printer op zal staan. Ik denk dat ik daarvoor eerst het bureau op zijn plek zal moeten zetten, om een indicatie te krijgen waar hij moet hangen, dus dit kan op maandag. Dan zit het ook V'tje niet in de weg bij het leggen van het nieuwe laminaat of de nieuwe plakplintjes.
- Begin oktober krijg ik een nieuwe kniptafel! Dat gaat Melle voor mij regelen. Ik ben heel benieuwd!

Pfff, sinds de komst van de tuin in mijn leven is het hopeloos ingewikkeld geworden -- niet alleen omdat er op andere vlakken ook van alles gebeurt wat mijn aandacht nodig heeft.

Sinds begin maart mogen de contactberoepen op afspraak weer klanten ontvangen en zo ook ik. Dat betekent dat het op het werk ineens weer drukker wordt. De blouse van mijn moeder lag al een tijdje te wachten, voor de top die ze bestelde moet ik nog even wat met het patroon stoeien, het complete Tudor kostuum moet nog helemaal getekend en een proefmodel krijgen en ook de bruid die al meer dan een jaar in de planning staat (en pas in 2022 gaat trouwen) heeft inmiddels stof. Dat begint allemaal wat te dringen. Op zich niet zo enorm veel werk, maar ik zal me er wel even over moeten buigen. De blouse is gisteren gelukkig helemaal af gekomen, en vandaag is voor patroontekenen van Tudor dingen en de top. Hopelijk kan ik dan vanaf morgen met de bruid verder.

Daarnaast is er natuurlijk de tuin. Ik had toestemming aangevraagd voor een kas en toen ik die toestemming eenmaal had gekregen, heb ik de kas besteld. Het hielp niet mee dat precies de dag dat de kas binnen zou komen (dat was niet direct de volgende werkdag) ik een afspraak had en Eisirt moest werken. Ik kon de levering ook niet verschuiven en dat was ook na de nachtelijke escapades van de buurvrouw. Ik liep dus op te weinig slaap teveel stress te managen en dat ging niet goed.
Gelukkig had DPD het pakket in de hal beneden naar binnen geschoven toen ik niet thuis bleek te zijn (mijn bestelde zaden, die ik wél naar een parcelshop kon redigeren, zijn nog steeds niet daar aangekomen of domweg niet gescand in de parcelshop).

De kas is ook aan alle kanten een enigma. Leuk, zo'n Ikea-achtig bouwpakket van een kas, dat lukt ons vast. Maar hoe zet je zo'n kas in vredesnaam vast aan de grond? Het lijkt me toch onhandig als een kas bij de eerste herfstwind over de tuintjes rolt.
Mijn mama suggereerde een muurtje te metselen, maar daar kwamen ze snel van terug: dat is nogal een klus en dat zagen mijn ouders ook niet zo zitten. Toen kwam de buurman met goed advies om de hoek: de verticale pootjes van de basisframe zou je wel in beton kunnen gieten, maar omdat er verder geen uiteindes of uitsteeksels aan zitten heeft dat niet veel grip. Buurman Roelf wilde daar best wel wat gaatjes in boren en een schroef in zetten. Dan had het beton meer grip op de pootjes.


Ken nét.

Ik heb besloten om het met maar 1 stap tegelijk te gaan bekijken. Vandaag zoek ik de pootjes op en geef ik die aan Roelf. En dit weekend verplaatsen we de twee bouwpakketdozen naar de tuin. Ik heb een groot groen plastic waar ik de dozen mee af kan dekken tot we het gaan bouwen.
We moeten nog steeds bedenken waar de kas precies gaat komen, en opzoeken hoe je beton kan gieten, maar dat zijn de volgende stappen en daar mag ik van mezelf nog niet over nadenken. Er moeten nog wat meer pallets komen om de compostoplossing mee af te bouwen maar omdat er maar 1 pallet tegelijk in de auto past, en Eisirt deze week allemaal vroege diensten heeft loopt dat ook ongeveer zo soepel en vlot als een naaktslak op een zandstrand.

Vanaf morgen heeft de Aldi kleine plantjes (broccoli en paprika, selderij en peterselie en zelfs fruitbomen) dus dat staat ook op mijn lijstje.
En er was ook iets met sokken die gebreid moesten worden, maar daarover meer op een ander moment.

Vandaag wilde ik nog niet volledig terug aan het werk, maar er moesten natuurlijk wel een berg bestellingen de deur uit die vorige week allemaal opgeschoven werden. Dus, dacht de multitaskende ik heel voortvarend, kan ik best de spullen voor de DDW Pop-up store meenemen. Ik ga toch even snel met de auto op en neer...

Aldus gezegd en gedaan. Voor een bestelling van Etsy moest ik iets uit de bakken in de berging opgraven, dus groef ik gelijk alle poncho's, overhemden, gilets en topjes op die voor een niet-larpend publiek prima zouden kunnen werken. Dat had natuurlijk enige voeten in aarde. Alhoewel de bakken direct links naast de deuropening staan als je de berging inkomt, zijn het twee stapeltjes van drie kratten. Ik vermoedde dat de poncho's helemaal in de onderste achterste bak zouden zitten, maar tot mijn verbazing en blijdschap was het een krat die veel makkelijker te bereiken was.
Omdat ik een trui én een fleecejack aan had, stroomden de straaltjes zweet al snel over mijn rug naar beneden. Wat was het onverwacht mooi en warm weer vandaag!

Bij Plan-B was het dus al heel snel duidelijk. Ik liep hijgend met twee volle boodschappentassen met kleding naar boven en liet de rest nog even in de auto staan. Ik wilde de gedoneerde dozen met stoffen ook wegbrengen, en dat zou in twee loopjes moeten, dus kon ik op terugweg naar boven het kledingrek voor de pop-up store meenemen.

Ik stalde alles uit voor order-picken en toog aan het werk. Met een bijna volle week ziek zijn was het een leuke bezigheid want het leken ontzettend veel bestellingen! Dat waren het eigenlijk ook wel, maar niet meer dan anders -- alles was gewoon op een hoop geschoven.
Net toen ik klaar was, vond ik het welletjes. De dozen met gedoneerde stoffen stonden niet (heel erg) in de weg en ik was al aardig buiten adem van het avontuur. Ik haalde het kledingrek uit de auto en liep Sigunne tegen het lijf.

"Oh, ik heb nog iets voor jou!" zei ik tegen Sigunne. Ik vertelde haar over de gedoneerde stoffen en dat ik een prachtige wollen stof met voering voor haar apart had gehouden. De warme roestbruine kleur zou haar geweldig staan. We liepen samen naar boven en ik praatte haar bij over de ontwikkelingen rondom mijn nieuwe Algemene Voorwaarden.
We kletsten zelfs zo gezellig dat ik hopeloos met de tijd in de knoop kwam. Tegen Eisirt zei ik al "Als ik om 11 uur nog niet klaar ben, dan doe ik iets niet goed" maar inmiddels was het net twaalf uur geweest. Ik maakte dat ik wegkwam uit Plan-B, maar buiten liep ik de Amigo's tegen het lijf die ook even om een update vroegen.

Eenmaal op de parkeerplaats bij het postkantoor (de postzegels waren inmiddels wel op) stuurde ik een berichtje "OK, hopeloos. Nu bij het postkantoor maar ik ben in ieder geval weg bij Plan-B".
Bij het postkantoor was mijn favoriete dame, Susan, aan het werk! Die had ik al heel lang niet meer gezien, ik kwam steeds op de verkeerde dagen en dan was zij er niet. We kletsten terwijl ze mijn enveloppes controleerde of ze voldoende gefrankeerd waren en ze scande mijn brievenbuspakje. Ook kocht ik 50 nieuwe internationale postzegels, altijd een flinke uitgave maar het maakt het sturen van pakjes zoveel prettiger als ik niet elke keer naar de balie hoef.

Ik was ontzettend klaar om naar huis te gaan....kom ik op de parkeerplaats van het Tokkie Winkelcentrum nota bene Roland Wildekind tegen! Ik wist wel dat hij recentelijk naar Eindhoven was verhuisd, maar niet dat hij in dezelfde straat als ik werkte! We kletsten bij en spraken af om een keer te gaan lunchen.

En zo werd mijn "ik ga even pakketjes doen" ochtend al snel een sociaal bijpraat-festijn, bijna zonder einde!
Toen ik thuiskwam was ik best wel uitgeput, dus kon ik met een lekkere bietensalade en een kopje thee bijkomen. Morgen ga ik een kort dagje proberen: strijken van de inventaris voor de pop-up shop, en patroontekenen. Hopelijk kan ik dan woensdag weer 'normaal' aan het werk.

Vorige week met 40°C op de teller was het heerlijk om een rondje boodschappen te doen met een auto met AIRCO. ZOMG. Dan is naar Son rijden echt geen straf. Ik haalde de nieuwe opbergkratten op die ik besteld had en liet patronen op A0 printen bij de Office Centre.
Maar die kratten stonden al een week in het atelier in de weg en vandaag pikte ik de auto, reed ik met laptop en spiegelreflex camera naar het atelier, en begon ik met puin ruimen.

De kleding die nog niet op de foto stond, hing op een kledingrek. De rest van de kleding was weer, soort van, opgeruimd in de oude dozen die meer tape dan karton waren. Ik printte labels voor de nieuwe kratten en begon met het ompakken van de kleding. Een krat met broeken en rokken, waar bijna alles nog op de foto moest ging als eerste. Daarna alle cloaks -- drie kratten vol. Na de lunch de mantels, waar ik van een paar nog detailfoto's wilde hebben. En als allerlaatste de volste en grootste krat met tunieken, blouses, topjes en gilets.

Vraag me niet hoe, maar ik kreeg alle zes de kratten succesvol in de auto gestouwd. Het was geen skôn tetrisverhaaltje, en eigenlijk was het voor de maat van onze auto één krat teveel. Maar het ging allemaal net. Het kledingrek ging dan maar op de bijrijdersstoel en de kleine doosjes met boekjes, veren en beursbenodigdheden pasten er gelukkig tussen.

Daarna kwam het getetris in de berging: het kledingrek wat daar stond moest uit elkaar, anders konden de kratten er niet meer bij. De fietsen werden even op de gang gestald en ik reed alle voorraad weer naar binnen en maakte twee stapels van drie kratten.
Nu staat het netjes opgeruimd naast de deuropening. De minst gebruikte kratten onderop, de gewone mantels en tunieken als bovenste krat. Een grote doos met hangertjes erop, en de kledingrekken ernaast. Als ik er iets uit moet opzoeken omdat het via Etsy verkocht is wordt het een mikado van jewelste, maar dat maakt even niet uit.

Het ruimt heerlijk op: het atelier is weer helemaal leeg zoals ik het graag heb. Ik heb wat grote stofnesten weg kunnen vegen en kon de tekentafel weer precies op zijn plek krijgen bovenop een beschadigde plank van het laminaat. Nu hoef ik alleen nog maar éééééven de foto's te bewerken en de dingen op Etsy te zetten die er nog niet op staan. Eitje toch?

Although being felled by ConCrud on Tuesday night, I spent Wednesday on the couch and am feeling much improved today. It's a bit of a shame I had to call off my intern, but I did get to have my client pick up his 1920s suit today!
Not only that, Kwibus' biological mother's owner with the same first name as me had fallen in love with a tunic I had made and wanted to fit it. It fit her so perfectly and she was all SQUEEEE over it.
That makes today the best-paying day of the year, with some squee and some minor work done.

I had brought some small repairs to the atelier to bide my time until the second client came in. Because what else are you going to do on your last day at work!?
I had pulled a button on the fly of Kseniya's trousers -- somehow I always forget to open the bottom button on the buttoned fly and end up ripping it off as I'm pulling my trousers back up... This is the third time I'm repairing that button and the third time I wore the trousers. *sigh*. Not only that, this time I pulled a little hole in the fabric. Poking a bit of black cotton through the hole into the fly facing and stitching it by machine fixed that weak spot, and then I could sew the button in place with stronger thread than usual. Hopefully, it'll have learned its lesson by now.

Kseniya's tunic also needed repairs. Down the front slit the canvas fabric had frayed enough to come popping from the seam. Nobody will ever notice it without diving into my cleavage, but of course *I* can see it from above, and it's bothering me to no end. Worse, the canvas is loosely woven so it'll keep fraying unless you fix it.
The trick to fixing it was taking the contrast facing off, and the trim that covers the raw edge, turn the facing back to the inside, re-stitch the two seams, apply copious amounts of fray-check and a zig-zag stitch, and put everything back together. All in all, one hour's work for some tricky surgery. Let's hope this is not going to be a thing with these tunics, as I've sold two now.

Furthermore I finished one of the birthday gifts for Kass today and I am near finishing the other. That's a good thing, as we'll be going into town to celebrate on Saturday. I had offered to pick them up from Schiphol, but with the ConCrud they told Eisirt to keep me home if I wasn't feeling better, and now their connecting flight has been canceled. Ugh.

And that just opened up my entire Friday. Could have gone to work anyway. But now my holiday has started, and it's official.
So much time. So much relaxation. What am I going to do for the next two-and-a-half weeks?!!

Last year I had the luxury to be able to skip work when temperatures rose over 30 degrees C - but the hot weather didn't last too long. But this year, like it or not, I can't really skip work. Not that I get a lot of work done, mind you. On Tuesday I came in, took out a pattern that needed alteration, stared at it blankly, and it put away again. I swear it's not a difficult thing that needs doing, but it was already to hot to focus.

I try to work half days, wearing my coolest and least restricting clothes. I went to work today in less clothes than I would normally wear to the gym. A capri sports legging and tank top count as 'underwear' in my book, but this afternoon saw us at 37°C!!!
Despite the heat, I managed to clock a good five hours of work, sewing pre-cut t-shirts. Nothing intricate, but having the feeling of doing something useful in any case. I left work at three and was blasted by the sun on my way home.

There was a spell of rain this afternoon, but nothing too serious. I'm glad it didn't make the whole atmosphere around the house humid and unbreathable. However, I am going back to the couch to sit in the artificial wind and enjoy my home-made foot bath. Kwibus loves it, there are little plastic rings in it he can yoink.

Tomorrow I have a brainstorming appointment at 10am, which is good. Let's hope it'll be cool enough to think. And this weekend I have a larp -- which means I will be sitting in the shade complaining about Southerners and their weird weather in a horribly fake Russian accent.