Balfolk: Kabál
Oct. 9th, 2025 09:08 am![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzGisterenavond reed ik met Roos en Bram naar Eindhoven voor een balfolkavond in Café Wilhelmina met de leuke band Kabál. Ze waren helemaal uit Leuven gekomen om voor ons op te treden, vier man sterk. De soundcheck was wat laat begonnen dus de instructie ook, maar dat mocht de pret niet drukken.
Kabál maakte lekker levendige muziek, met een accordion, viool of contrabas, gitaar en een percussionist die ook echt een lekkere stevige beat toevoegde aan de muziek.
Na de uitleg van een An Dro, een Scottisch en een Jig was de eerste dans ook gelijk een Jig. Ik stapte gezellig de dansvloer op maar tijdens de dans vond zo'n beetje iedereen het een goed idee om met de Jig mee te doen, waardoor de vloer echt hutjemudje-vol was. Ik word me dan altijd zeer bewust van waar ik mijn ellebogen laat; waar een kleinere dame hooguit iemand tegen de borst of de schouder stoot, kan ik gewoon neuzen breken als ik niet oppas. Niet echt een fijne en ontspannen manier van dansen. De daaropvolgende Scottish heb ik daarom ook gelijk afgeslagen. Niet op zo'n volle vloer, dankuzeer.
Er kwamen een aantal Bourrées en Walsen langs en die heb ik natuurlijk nog steeds niet geleerd, maar ik vond het helemaal prima om even langs de kant te zitten. Toen er een Gavotte de l'Aven werd gespeeld sprong ik op om gelijk in een rijtje aan te sluiten. Het was inmiddels iets rustiger geworden op de vloer en het is altijd een hele fijne, rustige, bijna zen dans om te dansen.
Bram vroeg mij ook om een Scottish te dansen op een An Dro. Nu vind ik de An Dro niks, maar om dan heel recalcitrant iets anders te gaan dansen zie ik ook niet zitten. Ik voel me dan altijd bekeken.
(Niet dat dat het geval is, de andere dansers gunnen jou ook gewoon een fijne dans, dus dat is puur iets wat in mijn hoofd zit. Ik had gisteren ook net iets teveel aan mijn hoofd om het lekker los te kunnen laten.)
Toch heb ik nog 2 Scottishes gedanst, eentje met Bram en eentje met een guitige jongeman waar ik de naam niet van ken. Dat was heel fijn.
Ik was blij dat ik toch mijn steunzolen in mijn dansschoenen had gelegd en tegen het einde van de avond waren mijn tenen ook wel klaar - het is dan toch best krap en eigenlijk hadden de schoenen een half maatje groter gemogen. Misschien is dat nog op te rekken met natte kranten of zoiets. We gingen tijdens het laatste nummer richting de parkeergarage en weer richting Tilburg.
Kabál maakte lekker levendige muziek, met een accordion, viool of contrabas, gitaar en een percussionist die ook echt een lekkere stevige beat toevoegde aan de muziek.
Na de uitleg van een An Dro, een Scottisch en een Jig was de eerste dans ook gelijk een Jig. Ik stapte gezellig de dansvloer op maar tijdens de dans vond zo'n beetje iedereen het een goed idee om met de Jig mee te doen, waardoor de vloer echt hutjemudje-vol was. Ik word me dan altijd zeer bewust van waar ik mijn ellebogen laat; waar een kleinere dame hooguit iemand tegen de borst of de schouder stoot, kan ik gewoon neuzen breken als ik niet oppas. Niet echt een fijne en ontspannen manier van dansen. De daaropvolgende Scottish heb ik daarom ook gelijk afgeslagen. Niet op zo'n volle vloer, dankuzeer.
Er kwamen een aantal Bourrées en Walsen langs en die heb ik natuurlijk nog steeds niet geleerd, maar ik vond het helemaal prima om even langs de kant te zitten. Toen er een Gavotte de l'Aven werd gespeeld sprong ik op om gelijk in een rijtje aan te sluiten. Het was inmiddels iets rustiger geworden op de vloer en het is altijd een hele fijne, rustige, bijna zen dans om te dansen.
Bram vroeg mij ook om een Scottish te dansen op een An Dro. Nu vind ik de An Dro niks, maar om dan heel recalcitrant iets anders te gaan dansen zie ik ook niet zitten. Ik voel me dan altijd bekeken.
(Niet dat dat het geval is, de andere dansers gunnen jou ook gewoon een fijne dans, dus dat is puur iets wat in mijn hoofd zit. Ik had gisteren ook net iets teveel aan mijn hoofd om het lekker los te kunnen laten.)
Toch heb ik nog 2 Scottishes gedanst, eentje met Bram en eentje met een guitige jongeman waar ik de naam niet van ken. Dat was heel fijn.
Ik was blij dat ik toch mijn steunzolen in mijn dansschoenen had gelegd en tegen het einde van de avond waren mijn tenen ook wel klaar - het is dan toch best krap en eigenlijk hadden de schoenen een half maatje groter gemogen. Misschien is dat nog op te rekken met natte kranten of zoiets. We gingen tijdens het laatste nummer richting de parkeergarage en weer richting Tilburg.
