Jane's Journal

Ik had al een tijdje een plannetje voor de voortuin als bijen-en-vlinderparadijs. Bij het huis kregen we twee grote hortensia's en twee kleinere, zo'n beetje de minst nuttige struiken ooit. Ik heb er volgens mij nog nooit een vlinder op zien zitten, maar misschien kijk ik gewoon niet genoeg naar die lelijke struik. De twee die voor de ramen stonden deden goed dienst tegen de inkijk tot we de gordijnen ophingen in ieder geval, maar ik wilde eigenlijk niet twee van die joekels van hortensia's voor het raam.
En ik wilde al helemaal niet een voortuin met rood split erin.
"Gewoon op Marktplaats zetten!" spoorde Johhny me aan. Je hebt natuurlijk geen idee wie dat wel toevallig nodig heeft, en als het gratis is kom je er misschien vanaf zonder met puinzakken vol rood grind naar het milieupark te moeten rijden zoals Marjolein ooit heeft gedaan met het split uit haar voortuin.

Het plan werd bekeken door DRG buddy Lorentz die door Tim naar de server was gelokt. Hij is hovenier en weet alles van planten. Hij raadde me aan het geplande lavendelhaagje langs de stoep te vervangen door Nepetha - kattenkruid. Dat is veel minder kieskeurig over het soort grond en is tevens een inheemse plant.
Ik wist wel dat ik een tuin met bloemen wilde voor bijen en vlinders, dus het is een mooie mix geworden. We gaan proberen om twee buddleja's (vlinderstruiken) voor het raam te zetten. Die moeten elke winter goed teruggesnoeid worden zodat ze mooi weelderig gaan bloeien. Lorentz heeft ook geholpen met het uitzoeken van de andere plantjes, en ik haalde inspiratie uit de lijst die de tuinman van Roos en Bram had opgesteld. Zonnehoed, ereprijs, duizendblad, vingerhoedskruid, en natuurlijk oost-indische kers. Ik weet dat duizendblad ook flinke wortelstokken kan aanleggen, maar dat is prima onder controle te houden. En noem me maar raar: dat vind ik van munt ook.

En dan vanuit de voordeur gezien links van het paadje hebben we nog een smalle strook. Daar staat bij de stoep een verwilderde forsythia. Die gaan we pas snoeien nadat hij helemaal aan het begin van de lente heeft gebloeid. Wederom een tip van Lorentz. De struik heeft dan de hele zomer om nieuwe takken aan te maken voor het komende jaar. Maar als ik hem tijdens de wintermaanden zou snoeien zoals je bij andere heesters doet, houd je niks van de pracht van de struik over. Omdat hij nu heel erg verwilderd is gaat het een bloemenzee worden komende lente!

Achter de forsythia, ietsje dichter bij de voordeur staan beide kliko's. Ze hebben een raar plekje van 1 grote grindtegel die net niet groot genoeg is, dus dat moet iets uitgebreid worden. Stoeptegels te over in de achtertuin, immers! Ook staat er een stronk van een oude hazelaar om het hekje vergroeid, die hoop ik dit weekend aan te pakken. De rest van die smalle strook wordt straks een haagje van Viburnum Burkwoodii, een zeer zalig ruikende heester met een hele lange bloeitijd. Wederom een tip van Lorentz.

Ik begon dit weekend met de voorbereidingen. Maandag was de kliko-du-jour grijs-groen. Hoog tijd dus om de hortensia's te snoeien zodat het gelijk met de recycling mee kon. Aan één van de twee grote hortensia's die voor het raam stonden zaten genoeg takken en verdorde bloemen om onze GFT helft van de kliko geheel mee te vullen.
Dus belde ik aan bij de buren, of ik wellicht ook in hun kliko wat mocht doen.
En toen ook die kliko helemaal vol zat met de verknipte stukken hortensia-takken, ging ik 's avonds verder door de kliko's die andere buren klaar hadden gezet voor de vuilnismannen de volgende dag te ontvoeren en ook met mijn groenafval te vullen. Omdat we een gecombineerde kliko hebben, dus half grijs, half GFT, heb je effectief nog maar een halve kliko ruimte. En ik had dus 4 halve kliko's nodig voor het snoeiwerk van die zondag!

Omdat mijn naaimachine bij de winkel is voor onderhoud en het prachtig weer was woensdag en vandaag, zijn Eisirt en ik aan de slag gegaan. Het allereerste wat moest gebeuren was een strook vrijmaken van het split, en het onderliggende worteldoek aan de kant rollen. En daarvoor moesten we de laatste bodembedekkers (die ook prima tussen het split zich hadden gewoekerd) eruit getrokken worden. Dat op zichzelf was al een flinke klus waar we het grootste deel van de woensdagmiddag mee zoet waren. Maar het is gelukt! De oude planten zijn gerooid (op een klein emmertje reserve na die in de achtertuin staat om terug te planten op een later moment) en de split-loze strook naast de voordeur van de buren was klaar.
Vandaag gingen we verder. Ik heb de smalle strook aarde omgespit om de grond vast wat losser te maken, en het split rondom de grote hortensiastruiken aan de kant geschept. Waar het eerst een dikke laag van bijna 5 cm was over de hele tuin wordt het nu steeds meer een hoop in het midden van de tuin. In oktober had ik al een strook langs het pad vrijgeschept om daar de tulpen in de grond te kunnen steken. En nu hadden we aan de andere kant van de tuin een strook vrijgemaakt voor de nieuwe hortensia-haag. Hopelijk komt er straks iemand van Marktplaats die het wel wil overnemen voor noppes. En anders, zo zei Eisirt al, komt er een container. Ik ben heel erg blij met die opmerking van hem, want dat maakt het een stuk makkelijker om straks verder te gaan met de plannen!

Nadat de eerste en grootste hortensia uitgegraven was heeft Eisirt zijn best gedaan om die enorme kluit in twee stukken te steken. Zo hebben we van twee hortensia's hopelijk drie hortensia's gemaakt. Op het hoekje stond al een kleintje, dus dat is de enige die niet verplaatst hoefde te worden. En de andere kleine hortensia kwam in delen uit de grond en was dus nog veel makkelijker te scheuren. En zo hadden we ineens zes hortensia's op een rij die de nieuwe hortensia-haag zullen vormen naast de voordeur van de buren. En hopelijk betekent dat ook dat buurmeisje Ella minder graag in onze voortuin op het raam zal staan bonzen om Kwibus zijn aandacht te trekken als hij in het raamkozijn in zijn mandje ligt te slapen.

Er was ook nog een restant van de blauwe regen naast de voordeur. Omdat we toch zo lekker met de spade in de weer waren hebben we daar de meeste wortels ook van uitgegraven. Dat ruimt lekker op. Die blauwe regen was al flora-non-grata omdat hij de overkapping boven de voordeur van de muur had geduwd, en als Johnny die heeft gerepareerd gaat dat niet nog eens gebeuren omdat een Wisteria met grootheidswaanzin alleen maar omhoog wil. De hele zomer heb ik elke poging die het deed om weer uit te lopen eraf gehaald, en nu is die enorme wortelstok eruit...
...en mijn moeder wil hem adopteren... Goed, we gaan zien of dat werkt. Het is in ieder geval het juiste jaargetijde ervoor.

Ik zat toch wel een beetje te twijfelen, want nu is het naast onze voordeur wel heel leeg. Misschien toch een andere klimmer planten, die we goed in toom houden?
Nee, toen bedacht ik me dat ik wellicht de Miscanthus uit de achtertuin daar neer konden zetten. Die wordt ook hoog en zal de witte afdekplaat die in het oude schoorsteengat naast de voordeur zit misschien wel mooi kunnen verbergen. Want net als mijn moeder vind ik het moeilijk om planten die ik niet mooi vind maar gewoon weg te gooien. Daarom mogen de hortensia's toch soort van blijven en krijgt zelfs een deel van de Miscantus een nieuwe kans op een nieuwe plek. En als die het niet redt....tsja.

De buurvrouw Maryam (moeder van Ella en Michael) vertelde dat ze dol was op hortensia's, dus ik ben blij dat ze in ieder geval positief is over deze verandering van onze voortuin. Want tja, een haag van hortensia's kun je op meerdere manieren interpreteren, inclusief 'hier heb je een barrière, blijf vooral weg'. Hopelijk is ze straks oprecht blij met de rij heesters. Ik zal ze wel goed moeten snoeien elk jaar, want ze staan best dicht tegen de erfafscheiding en het moet hen natuurlijk niet in de weg gaan zitten.
En zij was niet de enige, ook Riekie en de buurman van Riekie en de overbuurman uit Koerdisch Irak waren allemaal oprecht blij dat we zo bezig waren. De vorige bewoner had niet zo veel met tuinieren, zo vertelden ze ons vrolijk. "Is al jaren niks meer aan gedaan."

Ik overlegde ook even met de andere buurvrouw over de verstekeling: de voorgenoemde hazelaar die half om het ijzeren hekje heen zit gegroeid. Ze was het ermee eens dat die ook wel weg mocht, dus ik ga die zondag eens op mijn gemak met een zaag bewerken in de hoop zoveel mogelijk van de dikke stronken weg te halen zonder het hekje te beschadigen voordat ik de spade weer ter hand neem.

Wat een heerlijke vooruitgang! De hortensia's allemaal tijdens het holst van de winter verplaatst, wanneer ze het het beste kunnen hebben. Hopelijk gaan ze het allemaal overleven, want als je er zo zes op een rij hebt staan en er valt er eentje tussenuit moet je toch weer iets verzinnen voor ertussen.
Waneer het split weggaat? Geen idee, maar daar hebben we minder haast mee. In april de nieuwe tuin beplanten is net zo leuk als in maart, en mogelijk is het dan ook makkelijker om de planten te krijgen. Of voor mijn verjaardag te vragen! De grootste en tijds-afhankelijkste verandering is in ieder geval gedaan.

En omdat we twee middagen hieraan hebben besteed en beide middagen rond half vier stopten met de werkzaamheden, hebben we het oprecht niet al te snel gedaan en een beetje tijd genomen om onze arme lijven wat te ontzien. Welverdiende thee en chocoladekoekjes volgden!

Ik werd zojuist gebeld op mijn zakelijke nummer door KPN - dat ze hun netwerk (voor internet) in Tilburg hadden geoptimaliseerd, en dat we elkaar daar in het verleden over hadden gesproken.
En ik ben dan scherp, en zeg "Neehoor, dat hebben we niet" want ik heb alle abonnementen en verzekeringen voor het nieuwe huis afgesloten en weet dus donders goed met welke bedrijven ik gesproken heb.
Meneer reageerde: "Ja, dat was in 2022..."
Mijn reactie: "Oh, dan bel je lekker op tijd terug!"

Hij vroeg of ik wellicht genegen was over te stappen als ze mij een beter aanbod konden doen, en ik reageerde dat ik helaas niet vrij was om over te stappen omdat ik recent nog een nieuw abonnement had afgesloten, maar ik nodigde hem uit om over vier jaar nog even terug te bellen.
Hij: "Oh, u heeft het lekker lang vast gezet?!"
Ik: "Nee, ik refereer aan uw snelle terugbeltermijn."
Ik heb hem aan het schateren gekregen, wat ik al heel wat vind voor een callcentermedewerker.

Ik ben hier de hele week voor al uw outbound sales en slechte komedie.

In maart 2014 kon ik heel blij vertellen over hoe we het appartement in Eindhoven zo mooi hadden opgeknapt. Met voor en na foto's! Wat een feestje.
Maar de huidige verbouwing van ons huisje in Tilburg is nog steeds gaande. De rem staat er wel op: na een hele snelle spurt in juli, augustus en september zijn de grote dingen wel gedaan. De puntjes op de i komen langzaam maar zeker ook. Soms is het zo simpel als een plankje ophangen, maar ik vind het niet kunnen om alvast de NA foto te delen als de wandlampjes nog niet hangen, bijvoorbeeld.

De keuken is nog niet getegeld, dus daar wachten we nog even op. De Lord of the Rings prent in de eetkamer hangt nog niet, dus die kan ik ook nog niet delen. Het plafond van de badkamer is een drama, dus ook die ruimte is nog niet klaar, ook al is daar vandaag wel eindelijk het laatste raam vervangen en heb ik een gordijntje gemaakt zodat we daar ook genoeg privacy hebben om veilig te douchen. En op de hele bovenverdieping missen de gordijnen nog.

( Voor & na )

En zo is de WC de eerste ruimte in huis die écht helemaal af is. We hoeven hem alleen nog maar af en toe schoon te maken.

Tim had gevraagd of hij bij ons mocht crashen na zijn werk op zaterdag, omdat hij de volgende dag in Berkel-Enschot een kwalificatiewedstrijd van het boogschieten had. Natuurlijk mocht dat!
Het was een goed excuus om het huis eens even goed schoon te boenen, van de wc en badkamer tot de stofzuigronde op beide verdiepingen.

Op de vraag wat we voor het eten konden doen had hij wat opties gegeven, maar het was een makkelijke keus. Als je vraagt om een 'pannekoekenfeest' dan bak ik met liefde pannekoeken voor je!

Na de pannekoeken speelden we nog een paar spelletjes. We probeerden Tim zijn bonestaak spelletje, maar ik kon de regels maar moeilijk doorgronden. Mijn openingskaart lag in principe prima om Tim zijn kasteel te blokkeren, maar dat was niet eens mijn bedoeling geweest. Ik wilde gewoon een begin maken met een bonestaak vanuit mijn kasteeltje. Stom.

Dus stapten we over op de Crew: missie Diepzee. Een kaartspelletje waar je samen moet werken zonder te communiceren. De enige manier om iets over te brengen aan je crew is door een fiche op een bepaalde manier op een kaart neer te leggen om aan te geven: dit is mijn hoogste van deze kleur, dit is mijn enige van deze kleur, of dit is de laagste van deze kleur. De bedoeling is dat je samen speelt om missies op te lossen. Het is een erg leuk spel, want de missies zijn van simpel tot ingewikkeld. "Ik verover de gele drie" is best te doen, zeker als je aangeeft dat de gele twee jouw enige gele is. De andere spelers weten dan dat ze jou de gele drie op een andere manier moeten toespelen, want met alleen een twee kun je hem niet winnen. Maar een missie als "ik win evenveel rode als groene kaarten" eist toch wel enige oplettendheid.

We kletsten natuurlijk ook over Maerquin. Tim kon niet bij de special zijn, maar we hadden hem en Bas via de Discord al bijgepraat. Nu was het tijd om plannetjes te maken.
Het was een heel gezellige avond, en dat de wekker vroeg stond mocht de pret niet drukken. Ik bakte pistoletjes voor het ontbijt en Eisirt bakte de restjes spek in een eitje voor Tim en hemzelf. Het was heel gezellig!

En 's avonds hadden Eisirt en ik gereserveerd bij Mr.Meat in Tilburg. Een heerlijk restaurant waar ze prachtige biefstuk serveren. We deelden een gyoza voorgerechtje, gingen beiden voor de rib-eye, en kozen een bloemkool gratin en gebakken champignons voor erbij. De dikke frietjes die standaard bij het vlees geserveerd werden, was eigenlijk nog het minst interessante wat op tafel stond. En alles was zalig!

We sloten af met een decaf capuccino en een latte macchiato. Zo hebben we onze trouwdag goed gevierd!

Dit was mijn eerste keer LARP in het Kruithuis in Delft, een prachtige locatie met stapelbedden, een lange zaal voor de herberg, en een ruim buitenterrein met water en een kade zonder hek. Dat klinkt alsof het heel makkelijk is om in de plomp te vallen en dat is het ook, maar dat is (voor zover ik weet) niet gebeurd.

Voorafgaand aan het event stonden we even te kletsen en er waren best wat mensen die ik ken van Belvedère aanwezig. En toen had ik ineens nogal zin in Belvedère natuurlijk. Gelukkig kon ik met Eric kort overleggen over wat onze personages in Nouvelle France gingen doen, en complimenteerde ik Jimmy op zijn speelstijl als kardinaal Richelieu. Ik was blij verrast geweest dat hij niet verder had aangedrongen dat we het Da Vinci koper goedschiks dan wel kwaadschiks bij de Seneca moesten weghalen. "Als er vijf spelers voor je staan die allemaal voor een vreedzame oplossing gaan, dan moet ik daarin meegaan." We theoretiseerden wel dat als het de kardinaal te lang zou gaan duren, er mogelijk nog wel wat andere dingen zouden gebeuren.

Maar al snel gingen we tijd in: we werden de poort van de Roode Molen binnengelaten. Ik praatte nog even over zijn plannen met de jonge baron Harald. Hij wilde de verjaardag van zijn wijlen vader een jaarlijks feest maken, dat niemand hoefde te werken. Maar wat ging hij dan eten die dag?
Hij had ook aangegeven dat hij graag van mij nog wilde leren koken, dus ik had de oplossing. "Vraag de kok om de dag van tevoren een eenvoudige maaltijd voor te bereiden, die u makkelijk kan opwarmen."
"Oh ja!" zei Harald blij. "Dan zeg ik dat een bediende dat voor mij opwarmt, maar dan kun jij mij daarbij helpen en dan leer ik hoe je dat doet!"

Bij de deur stond een man in spreekstalmeester kostuum ons op te wachten. Blijkbaar was er een gastenlijst. De jonge baron werd voorgesteld en wuifde losjes naar de mensen om hem heen. "Dit is mijn gevolg." En zo konden Steyn en Isa met de baron mee naar binnen sluipen.
De zaal van de Roode Molen was verlicht met rossig licht, en er stonden een aantal wulpse dames in ondergoed ons te bekijken. Mogelijk dachten ze hetzelfde als wij: wat voor vlees hebben we nu weer in de kuip?
En jawel hoor, al snel kwam er muziek en een schaarsgeklede dame begon wulps te draaien en dansen. De avonturiers op de voorste rij werden af en toe licht aangeraakt door de dame in haar ondergoed. "Kan die mevrouw niet beter wat kleren aan doen?" vroeg Zoey luid. "Het is veel te koud om in je nakie rond te lopen!"

Zo in het hart van Orkenslacht kon de postbode ons wel vinden: hij had een brief voor ons. Vader Johannes (geen familie) vond het nodig om ons aan te spreken op onze functie, en sprak zijn zorgen uit over Bisschop Ariane. Hij probeerde de acties van de bisschop te zien als demoneninvloed, en sommeerde ons om de bisschop in hechtenis te nemen.
Er was geen haar op ons hoofd wat eraan dacht om dát te gaan doen. We lieten de brief aan een aantal vertrouwelingen zien: Giebretius, Mikhael, Lianna en ook de bisschop zelf, toen zij eenmaal was aangekomen. Allemaal sputterden ze over het belachelijke verzoek van Johannes. We verzekerden hen allen dat wij absoluut geen intentie hadden om te doen wat Vader Johannes van ons vroeg.

Miranda, de zus van Vader Johannes, was er ook. Zij was nog steeds met ons mee aan het reizen. We hadden haar gered in Arendsdorp, toen bleek dat ze in Molenbrug bij leenheer Georg had gewerkt, en ook de dames uit de Roode Molen kenden haar. Helaas werd zij die middag dood aangetroffen. Eén van de lichtekooien kwam de gelagzaal binnen rennen met een schreeuw: "Moord!".
Giebretius en de Witte gardisten gingen natuurlijk direct op onderzoek uit en vonden het levenloze lichaam van Miranda achter de schermen.

Giebretius stelde ons voor aan Ethan, een onderzoeker. Hij werd naar voren geschoven om de moord op Miranda te onderzoeken. Ethan bleek een goed stel hersens te hebben, en zou zich buigen over de moord op Miranda en bewijsmateriaal verzamelen.
Later op de avond werd duidelijk dat een Witte Gardist achter de moord zat. Die werd uit zijn functie gezet en leverde zijn zwaard in. Ethan zou een rapport opstellen om in te dienen bij de magistraat. (Dit gaat in down-time gebeuren)

Octavius kwam naar ons toe met een brief. Of wij ene 'Merel' kenden. Schijnbaar was dat een avonturier, maar niemand wist wie ze was. Hij had de brief zelfs open gemaakt om de inhoud te lezen, en spoorde ons aan dat ook te doen. Blijkbaar was 'Merel' goed bezig geweest (althans, dat vond de schrijver van de brief):

Beste Merel van de Avonturiers,
Wat goed dat jij en je coven van avonturiers Zwarte Vos hebben bevrijdt en de Raadsheer hebben uitgeschakeld. Dat heeft ons bijzonder goed geholpen in Molenbrug. Al hebben we wel wat tegenslag moeten verwerken. De demon van IJdelheid, Sjaanel, is door een half-elf vermoord. Bijna was Volkmar uit het Pantheon, maar deze puntoor heeft dat voorkomen. en nog erger: het is niet gelukt om Kharnun te laten opeten, waarbij Septish zijn macht is gestolen. Maar gelukkig heeft Septish wel een heilige plek in de Schoot der Goden toegeëigend met dan aan de Messaida. Deze schade kunnen jullie dus nog beperken.

Ga naar Wateringen, nabij de Gnoomse Vrijstaat. Het is jammer dat de kaars verloren is gegaan. Maar we hebben daar nog een kans om onze magie weer te herstellen. De Gnomen zijn bezig met de bouw van een Magische Perkament Machine. Die neuzen hebben daarvoor meer dan tweehonderd blauwe meteoorstenen verzameld. Dat hebben wij nodig voor ons ritueel!
Zoals jullie weten is Wateringen van ons! Daar hebben wij de stad in de grond laten zakken. Daar hebben wij het zegel gebroken en Septish bevrijd. Daar hebben we de inquisitie veranderd in ratten!

Dat verleden zullen wij herhalen. Dus breng het Gnoomse Artifact naar de Gebroken Zegel en help ons met het ritueel. En als het lukt, ook nog wat Gnoomse wetenschappers om te offeren. In ruil daarvoor leren wij jullie dan alles over onze nieuw verworven krachten.

In het ritueel verbindt Malatië zich weer aan het Rijk der Demonen. die zullen hun kracht terugkrijgen en wij onze magie.
Kaarsen Bloed en Hekserij zonder meer afhankelijk te zijn van Dinea's kruimels of de uitvindingen van een dikke vieze trol. Als dat gelukt is, kunnen we Septish weer machtig maken en zijn we weer onafhankelijk.
Tot in Wateringen,
H.X.

Ik kopieerde de brief snel in mijn boekje. Het klonk alsof 'Merel' een heks was die we maar eens kennis moesten laten maken met het gerecht. Of een lucifer. Of beide.

Gelukkig waren er ook fijne gesprekken. De Mezzaida waren erg geschokt geweest toen wij in Molenbrug ons geheim hadden geopenbaard, en ik nodigde Niraiya, Raava en Salima uit om met mij 'brood te breken'. Ik had een kleine boule zuurdesem meegenomen en de botervloot met roomboter. Het was een handreiking, en het was ook echt een heel fijn gesprek.
Ze waren vooral benieuwd naar wat een heks nou weer was, en of iedereen die kaarsenmagie deed ook een heks was. Ik legde uit hoe ik het altijd interpreteerde. Kaarsenmagie is ontzettend gevaarlijk, want een goede inzet van Kaarsenmagie kon heel eenvoudig leiden naar een iets minder onschuldig gebruik van die magie. En voor je het wist zat je diep in de zwarte magie of demonenaanbidding. Ik vertelde ook dat ik gehoord had dat bij hen in Mezzaida kaarsenmagie heel normaal en geaccepteerd was, maar dat dat hen niet direct heksen maakte.
Niraiya vroeg ook naar haar profetische dromen: of dat ook hekserij was. Ik antwoordde eerlijk: ik zag niet hoe dat zomaar als hekserij gezien kon worden. Tenzij ze andere mensen wilde beïnvloeden door hen voor te liegen over wat zij gedroomd had, en daarmee anderen schade zou berokkenen was het waarschijnlijk geen hekserij. En ik vertelde dat we wel eens een Orakel hadden aangezien voor een heks, en dat dat ons niet in dank werd afgenomen.

Gelukkig ontdooiden de dames tijdens het gesprek en konden we weer samen lachen. Niraiya bood zelfs aan om Steyn te leren flirten. En Salima had prachtige wol voor mij als dankjewel voor de omslagdoek die ik haar in oktober de Wintermaand (bij het vorige evenement, binnenspels drie dagen geleden) had gegeven.

En ik maakte kennis met Valentijn Donkervoort. Die achternaam kende ik wel: net als de Vroeghindeweitjes een criminele familie waar je maar niet teveel contact mee moest hebben. Hij kocht een snee brood met boter, legde 5 cret neer, en wilde niks weten van wisselgeld. Hij vertelde dat hij op zoek was naar een klein kistje met gesmeed beslag op de deksel.
Niet lang daarna zag ik Teske met het kistje lopen. Ik waarschuwde haar voor Valentijn en raadde haar aan het kistje zoveel mogelijk verstopt te houden. Maar Teske was ontzettend nieuwsgierig en niet zo heel voorzichtig. Ondanks dat Valentijn nog steeds binnen de Roode Molen rond bleef lopen was Teske druk bezig met het kistje. Toen ze zag dat ik opgemerkt had dat ze weer heel opzichtig met het kistje bezig had, stopte ze het weg.
"Ik wil het niet van je afpakken;" zei ik; "Ik wilde je slechts waarschuwen. De Donkervoortjes zijn slecht nieuws, en als die weten dat je het hebt kun je erg in de problemen komen." Maar Teske was vooral onnozel en ging verder met het prutsen aan het kistje.

Nadat de Bisschop was aangekomen in de Roode Molen kwam ook Ank Vroeghindewei, de regentes, aan. Ik probeerde zoveel mogelijk afstand te houden van die vuile heks. Maar kort na het vallen van de avond bleek dat Ank, de bisschop en de jonge baron Harald kwijt waren. Mikhael, priester van Ranaa was erg ontdaan. Ik legde voorzichtig een hand op zijn schouder. "We gaan 'm redden, kom. Vooruit." Hij leek de moed weer te vinden door mijn woorden.

De Magos, Parisu, wilde wel een Locate Person spreuk gebruiken, maar blijkbaar werd hij tegengewerkt door de mensen die Harald hadden meegenomen. Het was toch ook wel bijzonder dat binnen de Roode Molen niemand had opgemerkt dat de jonge baron was verdwenen. Toen zijn pogingen mislukten, overlegde Parisu met Giebretius. Gieb stelde voor om er een ritueel van te maken en het over een andere boeg te gooien. Misschien konden we met een Locate Object de baron wel vinden. Ik stak mijn hand op toen ze vroegen wie deze spreuk machtig was. Tsja, ik was op reis met drie neven die mij altijd vroegen waar hun spullen waren omdat ik blijkbaar de enige was die wist waar ze hun spullen hadden laten slingeren.
In het ritueel probeerde ik de jas van de baron voor te stellen: goud met zwart. En ik sprak hem toe: "Waar heb je hem voor het laatst gehad? Hoe kun je je mooie jas kwijt zijn? Ligt hij niet op je bed? Nee? Ligt hij niet onder je bed dan? Heb je daar al gekeken?"
Het leek eindeloos te duren en in het ritueel stapte ik rond. Misschien lag de jas wel bij de aardappels in de mand. Of bij de oven. Of in de stallen. Ik raakte behoorlijk door mijn inspiratie heen, maar uiteindelijk kreeg ik van de spelleiding een hint: Een felle ster, misschien wel de ster van Harald, die in het sterrenbeeld Ranaa stond, verplaatste zich aan de hemel en ging richting het sterrenbeeld van Septish.
Geen idee wat dat precies betekende. Maar uiteindelijk kwamen we niet verder en beëindigde Giebretius zijn ritueel.

Uiteindelijk vonden we een spoor. Het leidde naar een klein weiland achter de Roode Molen, waar een grote groene haag ons de weg versperde. De avonturiers begonnen de haag weg te hakken. In een grote ruis van takken stortte de haag in elkaar. Daarachter stonden allemaal krijgers. De ene was nog lelijker dan de andere. En ik dacht ook een trol te zien; hij torende boven de anderen uit en de stank was verschrikkelijk.
Er lagen meerdere rituele cirkels en in de binnenste zag ik een altaar. Naast het altaar zag ik bekende schimmen: de heks Ank, en ook haar man, de overleden Baron Wolfgang! Op het altaar lag Harald, en zijn lichaam was omslingerd met een vaal licht wat van hem naar zijn moeder leek te gaan. Bij zijn hoofd stond een brandende zwarte kaars.
Steyn en ik moesten Harald daar weghalen zo gauw de avonturiers de monsters hadden verslagen. Ik rende langs de monsters toen ik een momentje zag, en pakte de rechterhand van Harald en sprak hem moed toe. Niet lang daarna kwam Nova ook aangerend, en zij nam plaats bij zijn hoofd. Samen baden ze tot Ishtra. De Anmarack priester Luca ontfermde zich over de zwarte kaars.
Eén voor één kwamen er verschillende avonturiers aanlopen om Harald te genezen. De geprevelde gebeden om genezing leken wel effect te hebben, maar de nieuwe kracht die Harald werd gegeven leek door het vale licht naar zijn moeder te stromen.
En Harald sprak over opgeven.

Ik zag Meike staan, en riep haar naar me toe. Zo gauw ze erbij zat, gaf ik haar de rechterhand van Harald. "Samen zijn jullie sterker." zei ik tegen hen beiden. "Meike heeft jou nodig, en Harald heeft jou nodig." Ik probeerde de band tussen de tweeling nog maar eens met woorden te beschrijven.
Uiteindelijk werd ik weggestuurd door de wijlen baron Wolfgang. Hij wilde afscheid nemen van zijn zoon.
En uiteindelijk werd Ank overgehaald om Harald te laten gaan. Om haar plan om koste wat kost haar man terug te halen op te geven.

Nadat iedereen (sans Ank en Wolfgang) weer binnen in de Roode Molen was, kwam de magistraat binnen. Mevrouw van Tesselrode sprak Bisschop Ariane streng toe en las de aanklacht voor. De bisschop werd onder andere verdacht van landverraad. Ze mocht zich terugtrekken met haar raadslieden om een verdediging op te stellen. De magistraat sprak mij aan en eiste dat ik stoelen klaar zou zetten voor de rechtszaak.
Ik schoof met stoelen, regelde water en bekers, en zette alles klaar. Maar bij de rechtszaak hield ik me afzijdig. Vincent en Octavius hadden de zaken wel in hand. Na een korte pauze sprak de magistraat haar vonnis uit: onschuldig bevonden op alle aanklachten. Maar de Bisschop werd wel de facto verbannen, terug naar Merida waar zij vandaan kwam. En Merida ligt ver buiten de baronie, in de wilde landen waar de groenhuiden en de trollen regeren.

De jonge baron Harald wilde ook nog even met ons spreken. Hij leek niets overgehouden te hebben van het ritueel met zijn moeder, maar wellicht dat de echte klap later nog zal komen. Hij leek wel in regel-modus te zitten en vroeg naar mijn mening over kaarsenmagie. Of het inherent slecht was.
Ik koos mijn woorden zorgvuldig, en sprak over de verleiding van kaarsenmagie. Hoe een klein beetje kaarsenmagie de deur open kon zetten tot grotere werken, wat niet onschuldig zou zijn.
En hij vroeg ook naar onze geloofsbrief en onze stamboom. De kopie die Willem voor ons had gemaakt was van de originele brief van onze bet-overgrootouders. Harald beloofde dat hij een nieuwe voor ons zou maken, om te voorkomen dat we problemen zouden krijgen. De lieden die hun handtekening gezet hadden en hun goedkeuring had gegeven, waren immers al heel, heel lang overleden. En dat onze roeping overgedragen zou worden over de generaties zou minder gewicht hebben dan een nieuwe aanstelling van de kersverse baron.

Kort daarna werd de ceremonie gestart. Harald werd begeleid door twee witte gardisten, en bood de vertegenwoordigers van de goden elk een geschenk aan en vroeg om de zegening van hun god. Als eerste Shelindra en Volkmar, als allerlaatste Ranaa. Daarna nam hij plaats en brak er gejuich uit.
"Leve de baron! Leve de baronie!"
En ook Meike werd gevierd: met hun verjaardag was Harald baron, en Meike werd benoemd tot paladijn van Ranaa.

Na de feestelijkheden en het zingen van "Lang zullen ze leven" begon Marnix ineens met mij te flirten. Bij de veiling eerder die middag hadden we samen proberen te bieden op een fles prosecco, en ik was zijn vervelende tegenboden zat. Ik bood ineens 50 cret, maar hij stond erop om de helft van mij over te nemen zodat we de fles samen op konden drinken. Zijn knipoog sprak boekdelen, en de hand die hij op mijn schouder legde bekeek ik sceptisch.
We gingen aan een tafel zitten om te pokeren, en ik zette mijn helft van de fles prosecco in zodat ik mee kon doen aan het spel. Maar poker is niet echt mijn spel, en Marnix bleef tussen de rondes door maar pogingen doen om me uit te horen. Hij vertelde dat hij een hele jaloerse, sterke vriendin had, maar dat hij ook wel benieuwd was naar mijn achtergrond, en dat hij daarom met mij aan het flirten was. Ieuw.

Uiteindelijk vond ik de uitsmijter veel interessanter. Hij droeg zijn rode overhemd half opengeknoopt, en toen ik hem erop wees dat de knoopjes scheef dicht zaten, nodigde hij mij uit om daar iets aan te doen. Terwijl ik probeerde me op die taak te concentreren, bood hij me ook een slaapplek aan bij hem in bed. Nou, daar ben ik maar niet op in gegaan...

-----

Rond een uur of twee vonden we het welletjes, en we laadden de NPC die Harald speelde in. We zouden langs zijn dorp rijden en konden hem daar wel afzetten, zodat hij de zondag nog kon studeren voor zijn examens. We waren zelf om half vier thuis.

"De WC is zo'n kleine ruimte, die kan ik binnen no time even latexen" dacht ik nog. We bekeken een mooi kleurenpalet, lieten een klein potje latex in de juiste kleur mixen en gingen naar huis.
En toen gebeurde er een paar weken niks.

Tot ik voorstelde om de schuifdeur terug te hangen. Er kwam veel koude tocht van de voordeur af, dus met de schuifdeur tussen de entree en de rest van de gang zou dat al heel veel schelen. Maar dan moest wel de hal gelatext worden.
En tsja, ik had toch de latex voor de WC klaarstaan.

Ik ging aan de slag met afplaktape in de hal en de WC, schuurde het kersverse stucwerk op, en ging aan de slag. Eerst met voorstrijk natuurlijk.
En de dag erna met de latex voor de hal en het plafond van de WC. Hetzelfde gebroken wit wat we eigenlijk op alle plafonds en muren hebben zitten. Ik kon gelijk nog wat kleine puntjes aanstippen: de deuk in het plafond van de slaapkamer die we met de schuifdeur van de Pax kast hadden gemaakt bijvoorbeeld. Snel opgevuld met alabastine, en dan een uurtje later even aanstippen omdat je toch een roller met latex vast hebt. Ideaal.

En weer een dag later plakte ik het net gelatexte plafond van de WC af en begon ik de latex op de muur te smeren. De kleur heette "winter white" en maar vers van de roller zag het eruit alsof het donkergrijs was. Ik hoopte dan maar dat het in orde zou komen en wat lichter zou opdrogen. Gelukkig viel het mee. Het is een lichte grijs, die prima kleurt bij de donker petrol tegeltjes. Ik had al een beige-kleurige handdoek gehaald bij de HEMA, en de laatste finishing touch voor de WC is nog een klein plankje ophangen boven het barretje achter de WC. En dat plankje moet natuurlijk ook nog 'even' gelakt worden.
Eisirt heeft al plannen over hoe het plankje opgehangen moet gaan worden, dus ik ben benieuwd wanneer we daar aan toekomen.

En de hal is bijna klaar: alleen nog even de houten balken schuren en lakken, en dan kan de schuifdeur terug. Hopelijk gaat dat nog voor de lente lukken...

De temperatuur kelderde flink vlak voor kerst, en tijdens Emphebion was het vochtig en koud. Ik ben niet veel het bos in geweest, maar het was te doen. Ook omdat de Kievit goede verwarming heeft, ook in de slaapzalen boven de stallen.
En net na nieuwjaar ging het sneeuwen! En het sneeuwt nog steeds. Volgens de weersverwachting blijft het deze week aan. Geweldig leuk! Het brengt mooie herinneringen naar boven, over sneeuwpoppen maken in de tuin.

Ik heb een paadje in de achtertuin gemaakt zodat ik makkelijker naar de schuur kan lopen om daar klusspulletjes te zoeken. Omdat er veel kou van de voordeur afkomt is het plan om de hal bij de voordeur in de latex te zetten en de kozijnen in de lak, zodat de mooie schuifdeur weer teruggehangen kan worden. Dat zal een hoop kou in huis schelen.

Een paadje sneeuwvrij maken is echt wel leuk! Waarschijnlijk ook omdat we het niet zo vaak hoeven te doen; it's a novelty. Met onze aluminium kolenschep is het makkelijk scheppen, en ik kon twee emmers sneeuw verzamelen om de orchideeën mee water te geven. De regenton hebben we leeg laten lopen zodat die niet kapot vriest. Ik heb ook langs de voorkant van het huis een paadje gemaakt wat net te smal was voor onze kliko. Er lag gisteren op het hoogste punt 8 cm sneeuw, maar overdag smelt dat weer een klein beetje.

En dan Kwibus. Die was toen wij een balkon hadden nooit zo gediend van in de sneeuw buiten spelen, maar het is nu wel duidelijk dat het vele malen spannender is omdat hij nu een tuin heeft. En dat er witte prut in zijn tuin ligt is misschien onhandig, maar hij wil wél even lekker naar buiten om de boel in de gaten te houden. En als de musjes in de trompetbloem aan het kiften zijn, kan hij gebiologeerd staan loeren terwijl de dikke witte vlokken op zijn vacht vallen.
Maar daarna gaat hij gauw naar een stapeltje afvalhout onder de overkapping. Als hij daar onder een pallet zich verstopt kan hij nog steeds alles in de gaten houden.

Elke keer dat hij weer naar binnen wil heeft hij koude pootjes en is hij mega knuffelig. Hij vindt het wel leuk, maar ooo die arme pootjes!

Ik houd van sneeuw. Eigenlijk zou ik een sneeuwpop willen maken in de voortuin, maar daarvoor ligt er niet genoeg. Misschien later deze week.

Anderhalf jaar geleden stapte Zaphira Leonie Sapphire I mijn wereld uit, en stapte ze definitief de wereld van Emphebion in om deel te nemen aan de setting. Een jaar geleden op het Winterlive ging ik NPC'en omdat ik niet wist wat ik voor nieuws wilde gaan spelen en met het afgelopen zomerlive was ik te druk bezig met klussen in het nieuwe huis. Het was dus al eventjes geleden! Gelukkig was ik bij het pannekoeken eten na het zomerlive van harte welkom, dus hoefde ik niet alle fijne vibes van alle fijne mensen te missen. Emphebion heeft toch een speciaal plekje in mijn hart.
Gaandeweg het jaar kreeg ik inspiratie voor een nieuw personage. Ik had stagiaire Manou een bruin-groene variant van mijn Ksenja tuniek laten maken. Eéntje met lange mouwen van wol, en ééntje met korte mouwen van linnen. Ik kon er ook een wat ouder dun leren hesje met konijnenbont bijdoen voor 'licht pantser', bewerkte mijn flessengroene pijlenkoker met zwarte schoensmeer zodat het iets minder fel werd, en pakte mijn boog erbij.
En oh ja, twee mantels, wollen sokken en een merino wollen longsleeve. Het is immers wel het winterlive. Kerst was dit jaar erg koud en de temperaturen doken rond en net onder het vriespunt, dus lekkere wollen onderkleding, merino wollen col, wollen baret en wollen handschoentjes waren geen overbodige luxe.

Ik had besloten om een boogschutter te gaan spelen omdat ik toch te-zoveel pijlen heb. En ik had een idee voor een personage, wat ik gelukkig voor het evenement nog even met Irma kon bespreken. Er waren namelijk geruchten dat Junkfrau Hildegard (gespeeld door Cleo) een brief had gekregen dat haar familie een echtgenoot voor haar had gevonden / gekozen en dat zij binnenkort werd verwacht om met hem te trouwen. Ik stelde voor om een boogschutter uit de persoonlijke garde of het leger te gaan spelen die dan met die potentiële echtgenoot mee zou reizen. Het was heel fijn om dit concept even met Irma van de Verhaalcommissie te kunnen overleggen, want voor hetzelfde geld hadden ze hele andere plannen met deze huwelijkspartner. Irma overwoog ook goed of Cleo dit ook wel een leuk concept zou gaan vinden. We spraken af dat als Cleo het helemaal niks zou vinden, ik met mijn nieuwe personage binnenspels een iets andere richting op zou gaan en haar de ruimte zou geven. Gelukkig kwam dat helemaal goed.

Welkom 'Vau' Leidenfrost, Verkenner in het Zoltanaxische leger.
Met twee oudere broers (Ernst (onderzoeker) en Werner (slager) en een jonger zusje (Lieselotte, nog 1 dienstjaar te gaan) was haar achtergrond korter dan een A4'tje. Vau had aanleg voor haar werk en toen haar diensttijd erop zat ging zij verder als beroepsmilitair.

Op de eerste avond was het echt heel koud; een aantal graden onder nul met een kille mist boven het veld. De gebruikelijke "kom eerst maar op de locatie"-wandeling werd daardoor ingekort tot een wandeling van vrijwillige lengte. Je mocht ook gewoon aan de rand van de weg beginnen als je dat wilde, en dan snel naar binnen om weer warm te worden.
Ik werd het spel ingestuurd met twee NPCs, beiden soldaten uit mijn regiment. We wandelden rustig van de achterkant van het veld naar de herberg, en namen een plekje in langs de bar. Ik had orders meegekregen van mijn commandant (de aanstaande van Junkfrau Hildegard): regel de overnachting, en houd de Junkfrau veilig en observeer haar. We stonden even langs de bar te kijken hoe ongeorganiseerd de avonturiers waren, wat ons niet echt verbaasde. Helmut had al snel de Junkfrau herkend en alhoewel we in Zoltanaxisch praatten (verbasterd Duits), was het voor de aanwezige avonturiers wel duidelijk dat wij op zoek waren naar de Junkfrau. Een aantal wierpen nieuwsgierige blikken onze kant op.
Gudrun en Helmut gaven aan dat zij weer terug zouden reizen naar de rest van het regiment, en ik moest achterblijven. Prima.

Ik sloot braaf aan in de rij om een kamer te bespreken en besprak voor mijzelf een plekje op de hooizolder, en voor de volgende nacht 2 plekjes op de hooizolder voor Gudrun en Helmut, en een kamer voor de majoor.
Het duurde niet zo lang of ik werd benaderd door de Junkfrau. Ze vroeg mij naar mijn doel en ik antwoordde plichtsgetrouw.
"Ah, u bent gestuurd door mijn aanstaande..." zei Hilde vertwijfeld, vissend naar een naam.
"...genau, da haben Sie recht." reageerde ik stoïcijns. Ik gaf verder geen antwoord. Zij had immers niet om de naam gevraagd, en leek van haar stuk gebracht te zijn van mijn ontwijkende antwoord.
Ik was nog niet heel erg onder de indruk van deze Junkfrau. Gedurende de avond liep ze heen en weer en praatte ze met verschillende avonturiers, maar ze leek niet heel daadkrachtig te zijn. Wellicht was zij nog jong. Ik vroeg sommige avonturiers over hun mening over de Junkfrau, en probeerde alles te onthouden. "Altruïstisch, soms ook ietsje té..."
Later op de avond vroeg de Junkfrau naar mijn naam. "'Vau' Leidenfrost, verkenner." Ik vertelde dat ik diende in het regiment van haar aanstaande, dat hij mijn commandant was. Omdat mijn briefing van tevoren nogal summier was geweest, had ik niet meegekregen wat de naam of zelfs maar de rang van de beste man was geweest, maar gelukkig werd dat door spelleiding snel gerectificeerd en kon ik de rest oplossen met meepraten met wat er door de andere spelers werd gezegd. "Hij is toch majoor?" Ja, uiteraard. Vast. Jij zal het wel weten...

Het kwam initieel niet eens in Hilde op dat 'Vau' mijn voorletter was, niet mijn voornaam. Toen ze daar (nadat het tijdens het OC eten genoemd was) naar vroeg, heb ik ontwijkend geantwoord en verteld over mijn familie. Hilde had nog niet mijn vertrouwen verdiend en ik vond het redelijk meta-gamen. Maar natuurlijk is een geheim alleen leuk als sommigen het wel weten, dus heb ik het binnenspels aan drie verschillende mensen verteld. Ik geloof niet dat deze personen het hebben onthouden. Inmiddels word ik "frau Vau" genoemd door de andere spelers.
Ik maakte ook kennis met Junkherr Ambros, ook van Zoltanax. Een statige heer van stand die geen enkele moeite had om mij aan te sturen. En tsja, het is niet mijn commandant, maar hij is toch van stand, dus ik volg braaf zijn orders op. Mits die niet conflicteren met mijn staande orders, natuurlijk.

Ik ben op de vrijdagavond vroeg naar bed gegaan, het was koud genoeg. Gelukkig is de locatie goed verwarmd en was de slaapzaal prima te doen. Wel moest ik mijn col over mijn hoofd leggen om de felle nooduitgangsbordje-verlichting een beetje af te schermen.

De tweede dag was ik natuurlijk al om acht uur klaarwakker, en na het ontbijt begon ik met een boogschiettraining. Wellicht dat het koude weer niet mee heeft geholpen; ik kwam er niet echt lekker in en mijn rechterschouder protesteerde al snel. Na twee rondjes pijlen schieten vond ik het wel best. Ik was dus niet helemaal lekker ingeschoten, en in de gevechten van de dag zat ik vaak te hoog met mijn pijlen. Er waren problemen met weerwolven en demonen, dus er was genoeg te doen. En tussen de drukte door kon ik lekker een stukje breien aan een simpele sok. Ik hield me in ieder geval best ver van het hoofdplot -- allemaal dingen die teruggrepen op eerdere evenementen waar de rest van de spelers heel druk mee leken te zijn en gedoe met de Goden (vooral de Brenger) waar ik gewoon niet zo heel veel zin in had. Ik moest nog een hoop namen leren, immers. Niet dat dát het plan was...Ik heb ontzettend veel plezier gehad om de namen van de avonturiers te verbasteren. De reactie van sommigen: "Wie is Arie?"

Toen in de middag de Junkfrau naar een rituele cirkel in het bos wilde gaan "om eens te kijken" stond ik klaar om mee te gaan. Er was echter al een groepje van zes personen verzameld, en de Junkfrau zei dat ik maar achter moest blijven. Ze zou beschermd worden door de anderen. [Dankzij de Regel van Zes worden groepen naar het bos beperkt tot zes spelers en zijn er altijd voldoende NPCs in het bos aanwezig om het een interessante encounter te maken, dus als ik echt mee had gewild moest er iemand anders achterblijven.]
Toen de Junkfrau terug kwam uit het bos zag ze er echter gehavend uit. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan, en nam me voor mijn falen te rapporteren aan de Majoor, zoals proper was.

Toen ik bij de bar stond, kwam er een krijger in wit en rood mijn kant op, die zich voorstelde als Scarlet. Hij praatte in Iis en vroeg of ik die taal ook machtig was. Nu had ik bij het creëren van mijn personage wel bedacht dat ik Dosforks (de voertaal) moest kennen, en niet alleen mijn moedertaal Zoltanax, maar de vaardigheid om meer talen te kennen betekende dat je ze per 2 moest aankopen. Dosforks dus sowieso en ik had Iis met een vraagteken gezet, maar dat was dus gelijk besloten. Ik praatte inderdaad Iis.
We praatten wat en hij nodigde me uit om een kaartspelletje te spelen: Five Card Draw (een variant van poker).
Ik vertelde dat ik al bijna door mijn soldij heen was omdat ik de gereserveerde kamers alvast had moeten betalen, dus gebruikten we foci stenen van een magiër genaamd Disgee als fiches om mee te gokken, en zij deed ook gezellig mee.
Na een aantal rondjes was ik door mijn fiches heen, en ik grapte dat ongeluk in het spel, geluk in de liefde zou betekenen. Daar leek Simon the Red (Scarlet) wel oren naar te hebben.
"Ik weet niet hoe aantrekkelijk de hooizolder is..." zei ik sarcastisch.
"Gelukkig heb ik een kamer."
"Oh, maar ik dacht dat ik daar mocht slapen;" zei Disgee snel. "Mijn vader wil niet dat ik op een slaapzaal slaap..."

Ik liet mijn kaarten op tafel liggen (de fiches waren toch op) en liep naar de bar. Niet lang daarna kwam één van de bardames naar mij toe lopen met een groen kristal (waarde: 5). "Deze moest ik u geven van een meneer. Hij zei dat u wel zou weten waar het voor was."
Ik nam het kristal aan, schudde mijn hoofd, en gaf snel het kristal weer terug. "Zeg hem maar dat ik niet te koop ben. Ik werk voor mijn kristal."
Ik zag niet naar wie zij terugliep, maar ik kon het wel raden: Simon the Red...

Er waren een aantal gevechten met demonen en met weerwolven. Blijkbaar was er een macguffin achter de herberg wat licht gaf. Nog steeds hoofdplot, dus alhoewel ik meevocht met de gevechten vond ik het prima om een beeld te krijgen van de avonturiers door aan hun zijde te vechten en de besluiten door de adel te laten nemen. De kapitein Goudhaan leek daar best toe in staat, en ook Ritter David, Grrr de Ork (Gurak) en Sissyphus de Dwerg (Scorpion) stonden hun mannetje.

Heel laat in de avond kwam de Zoltanaxische delegatie pas aan, maar de majoor was er niet bij. Die was teruggeroepen, en Junkherr Garrick, de broer van Junkfrau Hilde, was met een aantal manschappen verder gereisd. Ik was blij dat ik de kamers had betaald, want er was een tekort en de bardames hadden moeite om voor iedereen plek te vinden. Nu was er echter een kamer over, dus een deel van de manschappen kon daar slapen, en voor de overgebleven plekken op de hooizolder speelden ze Schere, Stein, Papier. Met zijn allen. Tegelijk. De vibe tussen de soldaten onderling was geweldig en wij deelden Schnapps en een Wurst-Käse scenario. De Junkfrau zat een stukje verderop bij haar broer en het was duidelijk dat het huilen haar nader stond dan het lachen. Haar broer hamerde op haar Pflicht om te trouwen, en wat er van haar werd verwacht.
Ik kon nog even met Walter praten, de soldaat die met Garrick was meegereisd, en rapporteerde aan hem over de Junkfrau. Hij gaf nog wat tips mee (die ik natuurlijk buitenspels allang weer vergeten ben) en zou voor de deur van Hilde slapen in een fauteuil die daar op de gang stond en die hij wel even wat dichterbij haar deur zou schuiven.
Ik mocht zelfs even met Garrick zelf praten; hij benadrukte de keuze die Hilde had: voldoen aan haar plicht, trouwen met de kandidaat die door haar familie was uitgekozen, en kinderen baren voor de bloedlijn. Of haar plicht verzaken en nooit meer teruggaan naar Zoltanax.

De volgende dag vertelde de Junkfrau dat zij haar beslissing gemaakt had. Of nou ja, Moros-Maan (een NPC Hybard onderdeel van het plot wat ik zo kunstig aan het ontwijken was) had één van de keuzes opgegeten, dus dat was nu weg. Dus ging zij aan haar plicht voldoen en trouwen met de majoor.
Daarmee steeg zij in mijn achting. Wellicht zou het dus nog wel goed komen met haar.

Ik vroeg hulp bij het maken van een kort lijstje zodat ik niet kon vergeten wat ik nog moest rapporteren, en liet een aantal punten opschrijven:
- Slechte organisatie barpersoneel, restitutie onvoldoende
- Onvolledige informatie verstrekt over uitkomst rechtszaak Nadien
- Ongevraagd mening geuit richting de jonkheer over de rechtszaak.
Toen ik later met de Junkherr Ambros stond te praten, vroeg hij naar mijn rapport, dus natuurlijk overhandigde ik hem het lijstje. Hij bekeek de punten en corrigeerde ze. "Hoezo was de restitutie niet voldoende?" vroeg hij.
Ik legde het uit. De dames achter de bar hadden inderdaad de adelbrief van Junkherr Gerrick gezien, waardoor de kamer voor hem gratis was geweest. Maar omdat de majoor niet in staat was geweest om te komen en de kamer wel gebruikt werd, moest die gewoon betaald worden, en kreeg ik minder kristal terug dan verwacht. Ik had zelfs van de Junkherr kristal moeten lenen om alles te kunnen betalen, en ik had niet genoeg terug gekregen om hem terug te betalen.
"Das ist ja kein Problem;" wimpelde de Junkherr mijn bezwaren weg. "Ik geef jou een opdracht om die schuld terug te betalen door te werken. Als jij de Junkfrau veilig houdt, kun je mij daarmee terug betalen en hoeft het niet gerapporteerd te worden."
Ik knikte dankbaar. Die opdracht had ik ook van Majoor Siegefeuer gekregen, dus moest ik toch al doen.
"En die mening over de rechtszaak? Dat was slechts ein observatie." verbeterde de Junkherr het lijstje. Hij kraste het woord 'mening' door en gaf mij het lijstje terug. Ik ging op zoek naar iemand die Zoltanax kon schrijven om mij te helpen het rapport in te sturen. Disgee schreef het rapport voor mij, en ik betaalde mijn laatste kristal om het op te sturen naar de majoor.

In de middag werden we aangevallen door allemaal zieke lieden. Eentje liep er zelfs te schuimbekken. Echt heel smerig, maar de Junkfrau moest beschermd worden. Na dit gevecht voelden velen zich niet lekker, en de Junkfrau drukte mij ook een klein flesje met paardemiddel in mijn hand om mijn lichaam te zuiveren. Het enige nadeel was dat ik daar flink van moest overgeven.
Tijdens de gevechten had ik wel een nare aanvaring. Ik had mijn boog inmiddels weggelegd omdat het schieten zo slecht ging dat ik het niet meer vertrouwde. Ik ging verder met mijn zwaard, een heerlijke anderhalf-hander waar ik echt goed mee om kon gaan. Dat werd echter teniet gedaan toen ik vlakbij het hekje rondom de voorplaats stond en door Ed naar achter gedreven werd. Dat heb ik niet gedaan vanwege dat hekje en ik had geen zin om een gat in mijn achterhoofd te vallen. Leuk dat je kan swaffelen met je twee korte wapens, maar als ik geen stap meer kan doen, dan tel ik de hits niet. Etterbak.

En er was een uitvinder die twee spreekstenen had gemaakt. Als deze beide stenen aan een constructeurspilaar werden gekoppeld kon een boodschap die tegen de ene steen gezegd werd, naar de andere steen gestuurd worden. Daar werd de boodschap van maximaal 100 woorden dan twee keer afgespeeld. Zowel Junkherr Ambros als Junkfrau Hildegard hadden daar wel oren naar. We keken naar onze financiën. Hilde was net als Vau bijna blut, maar ik schoof mijn laatste vijf kristal naar de Junkheer zodat hij mee kon doen met de bieding. Uiteindelijk toen de veiling van start ging werd hij al snel overboden door Torg. En toen kwam ineens het winnende bod van de Meester Troubadour Luciano.
Hilde klapte blij in haar handen. Luciano had haar zijn hulp aangeboden en hij vroeg Ambross om te betalen wat hij kon, en overhandigde de stenen aan Hilde. Zo kon ze altijd een boodschap naar haar familie sturen!

Op de laatste avond stond ik op het punt om naar bed te gaan. Er was genoeg te doen geweest rondom de Brenger, de rechtszaken, en de weerwolven, maar daar had ik me afzijdig van gehouden. Toch bleef ik nog twijfelen. Het was bijna 1 uur, en dan was er waarschijnlijk geen nieuw plot meer. Toch bleef ik dralen, en ik had al een aantal keren oogcontact gemaakt met de Rakker Henrik (Blossem). Ik was er in de afgelopen dagen achter gekomen dat de bardames wel erg leuk waren en dat Vau daar geen probleem mee had (Oh, Vau is bi?), alhoewel Gudrun een beetje teleurgesteld was dat zij dat niet wist. Ook waren er een aantal dwergen geweest met echt woest aantrekkelijke baarden. Hm.
We namen plaats aan tafel. "Wat gaan we spelen?" Ik keek naar de lege tafel. "Warte mal, wat gaan we drinken?"
Ik haalde drinken voor de tafel en schoof aan. Meestermagiër Raistlin wilde een ritueel gaan doen en deelde leren zakjes uit. "Denk aan iets wat je veilig houdt, iets wat je kracht geeft, en stop dat hierin. Niet echt natuurlijk, maar de gedachte zelf."
Toen Rakker Heinrich het woord had sprak hij over een sterk zwaard, en een goede strijder aan zijn zijde en hij keek daarbij naar mij. Ik glimlachte scheef. Oh, dacht hij zo over mij? Sehr schön!
Toen het mijn beurt was, vertelde ik over mijn regiment, mijn sergeant, mijn majoor, het leger, en Zoltanax. Al die dingen gaven mij kracht. Ik probeerde me voor te stellen dat ik dat allemaal in dat kleine lederen buideltje bij mij droeg bij het volgende gevecht. Het gaf me kracht.

Daarna was het tijd voor het vrijgezelligfeestje voor Lukas (Luca), maar ik was niet uitgenodigd en werd geweerd bij de deur. Dus ging ik van buiten door de ramen kijken wat er in de haardkamer gebeurde. Lukas zat op een stoel en een schaarsgeklede dame draaide om hem heen. Op de bar zaten Meester Luciano en de ork Grr met hun beentjes te wiebelen van plezier. Maar het feestje werd al snel onderbroken door de jonkvrouwe Goudhaan, aanstaande schoonzus van de bruidegom, en het feestje droop af. Toen Rakker Henrik met de stripper van het vrijgezelligfeestje van Lukas op zijn arm de gang inliep en mij zag staan keek hij even schuldig. Blijkbaar was hij vergeten dat hij misschien al plannen had voor die avond. Ik glimlachte blij naar hem. "Zo wordt het wel héél gezellig." We zijn met zijn drieën naar de hooizolder gegaan.
Toch wel typisch dat de Jonkvrouwe Van Nimmen mij de volgende ochtend complimenteerde op mijn keuze. Ik vraag me af wie er voor haar de Rakker in de gaten hield...

De laatste dag was weer een drukte van jewelste. Een aantal schavuiten die geen lid waren van het Monsterjagersgilde waren ingehuurd door de lokale adel om het weerwolvenprobleem te verhelpen. De jagers kwamen met een geketende weerwolf aan, en de jonkvrouwe sprak recht en veroordeelde de weerwolf tot de dood. Junkfrau Hilde stond erbij, en omdat zij had toegezegd dat ze haar plicht wilde voldoen en ik zag dat ze het moeilijk had, ging ik bij haar staan om haar bemoedigend toe te spreken. "U mag niet wegkijken, houd uw rug recht. U mag wel de ogen sluiten als u het niet wilt zien. En als u zich niet goed voelt, span dan de buikspieren een beetje aan;" zei ik zachtjes. Ik zag haar inderdaad rechter op staan, en de executie werd voltrokken. De Junkfrau gaf geen krimp. Wellicht werd het nog wat met haar.

De laatste gevechten waren heftig, en alhoewel de Junkfrau eerst nog bij de herberg in de buurt bleef, was zij later afgedwaald naar het veldje erachter, naar de lichtgevende Macguffin. Ik ging snel achter haar aan en ben ook meerdere keren tussen de monsters en haar gedoken. Ondanks haar opvallende lichtblauwe kleding was ik haar op een bepaald moment toch kwijt en werd ik overrompeld door de monsters. Onze lichamen werden bij de Macguffin gelegd, en na een kort ritueel en gegrom van de monsters om ons heen vetrokken die met het lichtgevende ding. Lourens ging ons allen langs, en met een kleine handoplegging voelden we een klein beetje kracht terugkeren. Maar ik werd overspoeld door een gevoel van chaos -- iets wat absolut on-Zoltanaxisch is -- en ik schreeuwde in frustratie en het gevoel dat de Orde en Regelmaat die Zoltanax zoveel kracht geeft, nu was verloren.
We hinkten terug naar de herberg, waar we snel onze spullen bij elkaar graaiden. Ik deelde mijn hardkeks met mijn mede-krijgers, en we vertrokken van deze vervloekte plek.

Vrijdag trok ik aan de bel. Ik kon het niet meer hebben dat het altijd maar koud in huis was. Eisirt zit met een dikke wollen trui en een sjaal om zijn nek achter de PC, maar ik kon het maar niet warm krijgen. Pas als ik met een dekentje op schoot ging zitten had ik het enigzins warm.
Het helpt natuurlijk niet mee dat we nog steeds geen gordijnen hadden. Dus ging ik even zitten met Eisirt om het erover te hebben. Konden we alsjeblieft gordijnen op gaan hangen zodat we in ieder geval een laag lucht als isolatie tussen het koude raam en de (hopelijk) warme kamer zouden krijgen?

Dus we gingen vrijdag naar Ikea. Dankzij een stapeltje Welkom in de Buurt coupons reden we zelfs naar de Ikea in Breda voor € 10,- korting. We hadden de ramen opgemeten en bedacht welke maat gordijnen we moesten hebben en hoeveel.
We gingen eerst lunchen bij Ikea en gingen daarna de showroom in. Met een hele kar vol roedes, gordijnen, gordijnhaken en een rolgordijn kwamen we weer naar buiten. Ik had gekozen voor een 100% katoenen gordijnen, wel zo brandveilig en geen plastic.
We hadden 7 verpakkingen met gordijnen: voor het grote raam aan de voorkant van het huis, voor bij de openslaande achterdeur, voor de slaapkamer en voor het atelier. Bijna het hele huis dus!

Maar toen: het ophangen van de roedes moest maar even wachten. Op zaterdagochtend wilde Eisirt eerst makkelijker beginnen met het kleine rolgordijntje bij de achterdeur. Omdat het niet handig zou zijn als die aan de deur zelf zou hangen en zou gaan flapperen in de wind, wilden we het aan het kozijn hangen. Maar het kozijn stond alleen nog maar in de grondverf. Prima, dan mik ik er een lik verf tegenaan, kunnen we vanmiddag verder.
Toen de verf eenmaal droog was, probeerden we gaatjes te boren. Aan de bovenkant van de deuropening kwamen we echter niet de muur in. Daar was het beton toch echt te sterk. Het lukte ons zelfs om één 6mm boor helemaal krom te draaien. Knap hè!?

Tsja, daar hadden we dus toch een boorhamer voor nodig. Prima. We zochten op welke boorhamer goed zou zijn en reden naar de Gamma. Eenmaal daar bedacht ik me dat zo'n ding bij de Hornbach misschien wel goedkoper zou zijn, maar volgens de website hadden ze niet de boorhamer die wij op het oog hadden. Dus dan toch de Gamma in.
Hm, die van Black & Decker was iets goedkoper, maar op de Bosch kregen we bij registratie van de garantie 20 euro retour. En de accessoires van de Bosch waren beter: een volledig setje van 8 boortjes! Dan kun je inderdaad gelijk aan de slag. Inmiddels was het zaterdagavond en gingen we natuurlijk niet nog boren...

Zondag wel! Het rolgordijntje was zo geregeld nu we de juiste appratuur hadden, en 's middags ging Eisirt verder met de eerste roede van de woonkamer. We hingen een gordijn op, ik mat op hoeveel er aan de onderkant af moest, en knipte dat af (92 cm). Maar toen ik de rest van de gordijnen voor het woonkamerraam inkortte en die aan elkaar probeerde te zetten, bleek dat niet elk gordijn even lang was geweest. Bij de eerste 2 was er toch echt een verschil van 4 centimeter in lengte.
"Gelukkig zijn de ramen boven kleiner." zei Eisirt geruststellend. "Dus deze kunnen we eventueel voor de slaapkamer gebruiken."
Ik had er al flink de pee in. Het duurde allemaal al eindeloos want oh ja, natuurlijk hebben we eerst al deze gordijnen eerst gewassen (op 30 graden, conform de wasinstructie) zodat het later niet nog vreselijk krimpt en je zoom te kort wordt. Daarna moest ik nog proberen om ze kreukvrij te krijgen, maar omdat het 100% katoen is was dat nog niet heel makkelijk.

En vandaag ben ik dus bezig met 4 nieuwe gordijnen voor de woonkamer. Ik heb ze nu opgehangen en ben van plan om uitvoerig veel spelden erin te zetten op de gewenste zoomlengte. Daarna mogen ze er allemaal weer af, meet ik de gewenste zoom op, knip en zoom ik ze, en kunnen ze weer opgehangen worden.

Maargoed, er hangt nu iets, hopelijk is het vanavond ook op de juiste lengte en als het dan rond de feestdagen flink afkoelt, hebben we in ieder geval iets meer isolatie.
Aan de voorkant van het huis tenminste, want de gordijnen aan de tuindeuren hebben we nog niet opgehangen.

Any time someone indicts an entire demographic: red flag.
They say "the Jews, the gays, the blacks." If you hear that out of anyone's mouth: red flag. They want to declare they know everything they need to know about you without actually having a conversation with you. That takes effort, by the way, to learn who people are, to learn the nuances that distinguish one person from another, one person's thoughts, behaviours, actions, motivations from another. One of the greatest travesties what it is to be human is to tribalise in that way.
Generally, if someone feels comfortable categorising demographics in that way, it means they don't know many people from that demographic. That's really all that means. You've led an isolated life.

Neil de Grasse Tyson in his "How to Tell What’s Real Online" video on YouTube.
I love how the video is mainly aimed at encouraging people to think for themselves and not blindly trust what they read on the internet - but at the same time just drops this bombshell that applies to current affairs and the political landscape as well.