janestarz | Recent Entries

Terwijl Eisirt ons bed opzocht na zijn nachtdienst, ging ik op zolder aan de slag. Hij slaapt in principe overal doorheen behalve wegwerkzaamheden en klussers, maar toch deed ik heel voorzichtig. De houten vloer op zolder piept en kraakt nog wel eens, en ik wilde de stoffen uitzoeken.
En dat zijn er véél.
Ik maakte wat ruimte om mijn kont te keren en trok een deel van de stoffen van de kant af en begon te sorteren. De wol moest helemaal vooraan komen te liggen zodat ik er makkelijk bij kan. En dat waren best een hoop rollen. De 100% wol vooraan en de dunnere varianten onderop, zodat die de grote doos die de opening tussen voorzolder en opslag af kon dichten. Daarna de wol blends en de mysterie-wolletjes. Uiteindelijk had ik alle stoffen onder het schuine dak aan de kant en kon ik dingen op hun nieuwe plaats terugleggen. Na de wol kwam de katoen keper en poplin, daarnaast de linnen. Omdat ik vanuit Plan-B al een deel van de linnen (met verlies) had verkocht waren dat niet zoveel rollen meer. Achterin kwamen de rollen waar ik niet zoveel mee ging doen. Een bloemige impulsaankoop waar ik misschien nog een dans-rok van ga maken. Een viscose met een geborduurde rand. De ribfluweel die ik van een collega had gekregen.

Uiteindelijk lag het allemaal best netjes. Tijd voor de andere kant van de zolder. Daar stonden legio opbergboxen allemaal door elkaar, en onder het schuinste deel van het dak waren de blauwe krokodillenbakken waar normaal gesproken de cloaks inzitten. Na Fantasy Court had ik zoveel mogelijk in de bakken gepropt in plaats van te sorteren op kleur. Tijd om dat weer recht te trekken. Want hoeveel cloaks had ik eigenlijk nog op voorraad? Ik schreef gelijk een lijstje. De zes bakken met cloaks (2 kleuren per bak) gingen naast het kledingrek tegen de muur.

Kwibus mocht bij hoge uitzondering 'me helpen'. Normaal gesproken is het achterste gedeelte van de zolder afgesloten zodat de katten niet zomaar bij de stoffen kunnen, maar omdat ik er nu bij was mocht hij ook rondsnuffelen. Hij liep rond als dr. Livingstone, met een langzaam zwiepende staart. Hij wurmde zich tussen dozen door en onder het schuine dak. Soms paste het nét niet. Hij was lekker bezig.
Ik stapelde de doorzichtige opbergboxen zo dat ik de labels goed kon lezen en ze ook eenvoudig kon pakken als ik ze nodig had. De ritsen onderop, want die gebruik ik bijna niet, en de bakken met lapjes tricot, katoen, restjes wol en linnen bij elkaar. Zo werd het een heel stuk overzichtelijker. Ik vermoed dat er zelfs plek is voor de archiefkast met patronen als ik het kledingrek nog ietsje anders neerzet.

Een grote doos met kussenvulling aan de strekkende meter nam ik mee naar beneden en ik appte Claire of zij daar wat mee kan. Dat kon ze wel. Na de lunch fietste ik even haar kant op om hem te brengen. Het was een eenvoudige fietstocht, even het kanaal oversteken en dan was ik er al bijna. De doos was groter dan een verhuisdoos maar dat ging prima op de fiets met een spin eroverheen. Ze gaat er een kattenkussen van maken voor haar jongens, dus dat wordt goed gebruikt. Ik heb voor mijn eigen quilt-dingetjes nog een bijna volle rol met tussenvoering, dus ik zit niet ineens zonder. Oh ja, ik wilde dingen opmaken. Misschien zelf ook nog een paar kattenkussens bedenken. De vensterbank is er breed genoeg voor.
En ik haalde mijn hexjes quilt naar beneden. Misschien zijn die twee projecten te combineren...? Een volledige quilt gaat het vast niet worden, maar we kunnen zien.

Ik kon ook nog eventjes wat gamen en maakte om vijf uur een wandeling. Yay! Dat was in ieder geval gelukt. Bij de Stokhasselt langs het hoogspanningsstation en dan via de Sibeliusstraat weer naar huis. Al met al een half uurtje, dus misschien als ik het opbouw kan ik dat ook als hardloop-route gaan proberen want dat lijkt me een kilometer of drie te zijn.

Nadat ik thuis kwam ging ik aan het eten beginnen. Ik had een recept voor een kruidige bloemkoolschotel met kaas en kookroom uit de oven. Omdat ik alles met de deksel op de ovenschotel prima kon schudden (voordat de kookroom erdoor zat) zakten de stukjes nog iets strakker tegen elkaar en paste het perfect, en ik zette het in de combimagnetron voor 35 minuten op een stand die "traditioneel bakken" heette.
Maar na 35 minuten was het nog helemaal niet gaar! De bloemkool lag bovenin en ook al had ik die best in dunne reepjes gesneden, was die nog bijna helemaal rauw. Ook de aardappel die toch in de kookroom had gelegen was nog niet gaar. Grom. Ik heb al een haat-haat verhouding met de combimagnetron omdat de OK knop het niet doet, maar dit maakte de betrekkingen niet beter. (Maandag komt de monteur.)
Ik schoof de schotel dan maar in de magnetron, en met veel moeite om de OK knop zijn werk te laten doen kregen we het eten soort van half gaar. Met een beetje meer bite dan echt lekker zou zijn.
Toch wil ik het recept best nog een keer proberen. Ik had een eigen garam masala kruidenmix gemaakt zonder chilipeper of kruidnagel, en met komijn, korianderzaad, kaneel, gember en knoflookpoeder en dat maakte het in ieder geval een bijzondere smaaksensatie. Het kliekje gaan we vanavond nog opbakken in de hoop dat het dan wél gaar wordt. Een goed excuus voor meer kaas erover in ieder geval.

's Avonds vroeg ik Mco of hij zin had in nog meer Dead by Daylight. Dinsdagavond hadden we ook DBD gespeeld en ik kon wel wat afleiding gebruiken. Omdat D&D afgelast was door de DM zat Brasak er ook gezellig bij. Precies de gezelligheid waar ik even naar op zoek was.

Current Location: Tilburg, the Netherlands

Alhoewel ik natuurlijk genoeg plannen had voor maandag is er maar weinig van terecht gekomen. De pakketjes werden ingepakt, ik belde met Intime in de hoop dat ze mijn printerproblemen konden helpen oplossen en dat konden ze. Na de verhuizing was de A6 labelprinter aan het muiten geweest, en dat was nu net de printer waar ik naar over wilde stappen zogauw de labels op een A4tje op zijn. Gelukkig zijn de heren van Intime echt geweldig, ik kan ze niet hoog genoeg de hemel in prijzen!

Maandagavond was ook de avond dat we de geleende verhuisdozen van de StudentMovers konden terugbrengen. Ik belde even om te vragen hoe laat maandagavond dat was. Eisirt had namelijk nachtdienst en kon dat misschien combineren. Maar Stephan zei dat het tussen 17 en 19 kon, dus ik besloot om dat zelf even op me te nemen. Ik appte Linde ook om te vragen of zij thuis was zodat we ook haar 10 geleende dozen konden retourneren, dan kon dat in 1 moeite door.
Ik was de spits voor en kwam om 17:10 aanrijden bij de StudentMovers en leverde de dozen in. Stephan berichtte dat me dat € 75,- retour opleverde, wat natuurlijk meer dan welkom is. Daarna ging ik even naar de MacDonalds om een plaspauze in te lassen en iets te eten, want Linde was net niet thuis maar haar man zou rond 18u er weer zijn. Dat maakte ook dat ik vrijwel file-loos weer terug kon rijden en een simpele maaltijd met broccoli kon maken voor Eisirt naar zijn werk moest.

We zijn allebei behoorlijk op, en mijn plan om het hardlopen weer op te gaan pakken valt aardig in duigen. Misschien dat ik eerst moet beginnen met een ronde wandelen, zo rond lunchtijd ofzo. Toch een beetje iets aan beweging doen nu er minder geklust wordt, want ook daar heb ik de puf even niet voor. Hopelijk heb ik ergens deze week toch de energie om de ombouw van de radiator in de woonkamer een likje verf te geven. De onderdelen staan al klaar in de schuur...

Gisteren startte ik langzaam op in de hoop dat ik wat kon bijkomen, maar rond de lunch ging ik toch even naar de HEMA. Ze hadden stapelkorting gehad en mijn mama wilde best ook nieuwe handdoeken. Als ik er 10 zou bestellen konden we gebruik maken van 40% korting.
Maar met mijn verbouw-verhuis-verinstorthoofd ging dat aan alle kanten mis. Ik bestelde er eerst te weinig, en die bestelling kon ik annuleren. Vervolgens bestelde ik er per ongeluk 20, en dat waren er toch echt teveel. Daarna bestelde ik nog een keer, en nu het juiste aantal. Toen ik dinsdag bij de HEMA stond was de dame achter de balie gelukkig oplettend genoeg om te zien dat mijn bestelling naar het Kastelenplein was gegaan. Daar had ik helemaal niet op gelet, maar blijkbaar als je inlogt bij HEMA (en ook bij andere winkels) heb je een favoriete winkel waar je dus altijd naartoe moet.

Ik speelde nog eventjes met het idee om op en neer te rijden en belde Daphne, of zij tijd had voor een kopje thee. Dan was er nog iets meer te halen dan alleen handdoeken. Maar Daphne had even geen puf, maar ze vond het wel heel gezellig dat ik belde.

Gelukkig was de dame bij de HEMA heel lief. Ze raadde me aan om de bestelling (nogmaals) te annuleren en een nieuwe bestelling te plaatsen. De stapelkorting was inmiddels al wel afgelopen, maar die kon ze op de nieuwe bestelling handmatig invoeren. Superlief! Dus zo gezegd zo gedaan, nogmaals 10 handdoeken besteld. In de juiste kleur. Geen 20. En naar het juiste filiaal deze keer.
Maar natuurlijk heb ik daar vanmorgen om 4 uur nog over liggen woelen. Ik heb echt een tik van de molen gekregen van XS4all die ook korting beloofde, en daar na de verhuizing glashard op terug kwam. Moest ik dan de streepjescode van de bestelling die naar Eindhoven was gegaan maar laten scannen? Oooooh waar is mijn nachtrust jongens. Om wanhopig van te worden.
En ja, als Eisirt nachtdienst heeft slaap ik altijd slechter. En er is nu al helemaal niets te bespreken want tussen sporadisch slapen en zijn werk heeft Eisirt nog minder energie over dan ik.

Ik heb nog wel gezellig met Marco Dead By Daylight kunnen spelen en best een aantal fijne matches gehad, dus dat is tenminste iets.
Voor vandaag is het plan dus: wandeling maken, proberen te ontspannen, en vanvond D&D. Maar eens kijken hoe het gaat, want eigenlijk heb ik er niet zoveel lol meer in, de hele campaign lijkt één grote fetchquest, en Eisirt is vanavond natuurlijk aan het werk...

Oh ja, en sinds dit weekend mogen de poekies in de achtertuin naar buiten. Ze hebben er de grootste lol mee! De opening in de schuur hebben we dichtgemaakt met een grote kartonnen doos, en ze kunnen hun lol op. Omdat aan de ene zijkant een schutting met heel veel trompetbloem zit en aan de andere kant een muur, kunnen ze er niet echt uit. En in de trompetbloem zitten de mussen hen uit te dagen, ze vinden het absoluut geweldig!

Current Mood: sleepy
Current Location: Tilburg, the Netherlands

Dit weekend was redelijk rustig. We worden nog steeds ergens rond zevenen (vaak nog vóór zevenen) wakker dus zaterdag was ik vroeg genoeg om een afspraak bij het milieupark in te plannen om de volgende lading karton weg te brengen. Om half negen stond ik daar al voor de deur met een volle auto met karton. Ongelooflijk hoeveel karton je in huis haalt als je 'alleen maar' een nieuwe keuken en nieuwe badkamer laat plaatsen.
Enfin, dat ging lekker weg en ik reed langs de Hornbach (kamakajaja jippie jippie yay!) voor plintprofielen. dat was de tip geweest van de heren van Interiorfix: de plint onder de kastjes kon ik zelf eenvoudig verwijderen en als ik daar een dweilprofiel onder zou klikken was de triplex plint gelijk beschermd voor al dat water wat we op de vloer zouden hebben omdat we natuuuuuuurlijk elke week de keuken zouden dweilen. (Yeah, right!)

De plinten waren ook nét niet dezelfde kleur als de keuken. Waar de kastjes en frontjes gebroken wit zijn was de plint net een tintje geler. Gelukkig hadden we in het appartement bijna alle kozijnen en deuren roomwit geschilderd gehad, en omdat ik de gangdeur nog een likje gegeven had voor de verkoop had ik nog een half potje roomwit staan. Prima kleur voor de plinten dus! Met de vlakschuurmachine was het zo geschuurd en op de kist konden de klemmen die aan de achterkant van de plinten zaten tussen de latten van de kist liggen. Toen het begon te druppelen verplaatsten we de plinten onder de overkapping, waar één van de plinten toch nat gedruppeld werd. Toen ik dat zag heb ik 'm wel verplaatst, maar het was natuurlijk niet zo goed voor de pasgeverfde plint.
Ik depte de natte plek met een stukje keukendoek en bedacht dat ik er zondag wel even naar zou kijken. Gelukkig was het de tweede laag geweest en zag je het niet echt, en omdat deze plinten nergens bij ooghoogte in de buurt zouden komen geloofde ik het wel. Goed genoeg voor onze keuken!

Na een controle dat er echt geen katten meer onder de kastjes zaten klikte ik de plinten terug met het dweilprofiel eronder, en was de keuken nu 90% klaar. Alleen het definitieve werkblad nog, dat komt eind oktober. Het tijdelijke werkblad is wit fineer en ik ben er nu al klaar mee. Je ziet er élk spatje, druppeltje, niesje en kruimeltje op. Getver.

Ik maakte het raam aan de voorkant schoon met ~~stierepis~~ spiritus zodat de vegen die de stukadoor had achtergelaten (toch fijn dat er geen gips meer op het glas zat hoor, maar....) maar na het grote raam was ik er wel even klaar mee. De twee kleine raampjes ernaast en de deuren aan de achterkant moesten maar even wachten.

Ik keek de eerste aflevering van de serie waar ik de avond ervoor bij in slaap was gevallen en breide verder aan mijn vingerloze handschoentjes voor Vau, mijn nieuwe Emphebion personage. En ik zette vast de kip in de marinade. We hadden Claire en Erik uitgenodigd om te komen eten om te vieren dat de de keuken klaar was. Ik maakte Poulet Moutarde, een favoriet recept wat echt zalig is met alcoholvrije witte wijn, mosterd, sjalotjes en kip. Ik vergat prompt om de kookroom erdoor te doen, maar dat mocht de pret niet drukken. De saus is ook heerlijk bij de gekookte aardappeltjes en ik had heel veel sperzieboontjes erbij. Mjammie!
Ik had nu eens uitgezocht welke van mijn koekenpannen in de oven mochten en probeerde dat met de hapjespan. Dat is de enige waarvan op de bodem nog leesbaar is dat hij inderdaad in de oven mag. Ik brandde me natuurlijk wel aan het handvat zogauw de pan nog even op de inductieplaat stond. Zucht.
Misschien volgende keer de kip nog ietsje bruiner laten worden en filets pakken in plaats van reepjes. Dan lijkt het nog meer op wat het recept voorschrijft. Maar het was heerlijk en o zo gezellig.

Vandaag doe ik nog een laatste run met het laatste karton, ga ik met een lijstje voor lampen nog even langs de kamakajaja jippie jippie yay! zodat Lujoun vrijdag de laatste dingetjes kan doen, en is het pakjesdag. De eerste cloak van het najaar is verkocht!

Current Mood: busy
Current Location: Tilburg, the Netherlands

Dinsdag voerde ik de installateurs van Interiorfix die de keuken van Ikea aan het installeren waren een appelflap bij hun tweede rondje koffie. De heren waren goedgemutst, gezellig, en heel vakkundig aan het werk. Tijdens de werkzaamheden was er af en toe ook ruimte voor een grapje en af en toe werden Eisirt of ik gevraagd om een mening. De deur van de koelkast bijvoorbeeld: die heeft een kort en een lang paneel. Of we de korte of de lange boven wilden. Ik keek even kritisch naar de rest van de keuken, en als we het lange paneel boven zouden doen kwam dat overeen met de hoogte van de bovenkastjes, dus dat was de logischere oplossing.

Ik was dinsdagavond al een beetje begonnen met het inruimen van de keuken; de dozen met keukenspullen hadden in de eetkamer gestaan (verstopt achter de berg met keukenonderdelen) en nu kon ik mondjesmaat uitpakken. Woensdagochtend ging ik daarmee verder. Na een heerlijk ontbijtje gemaakt in de keuken in plaats van in de schuur, wat een opluchting!
Al snel kwam ik erachter dat de keuken inderdaad groter was, maar we hadden vooral extra onderkastruimte. In de bovenkastjes hadden we zelfs een kastje minder!

Omdat Ikea nu een aftimmering maakt in het kastje met de afzuigkap krijg je een smal deel en een ondiep deel. Voorheen hadden ze gewoon een ovalen gat gemaakt in de plank van het kastje, en heb je dus veel meer ruimte rondom de buis van de afzuigkap. Tsja. Ik propte alle kruiden in dat rare kastje met de theorie: alles wat ik vaak gebruik komt vanzelf meer vooraan te staan.
Het kastje wat we nu misten was het kastje waar onze voorraad thee en koffie en soepen en sauzen in had gestaan. Ik kon wel meer kwijt in het bovenhoekkastje omdat deze geen carrousel had, maar heel praktisch is het nog niet want voor de bovenste plank moet ik toch een trappetje gebruiken. De pasta en rijst gingen dan maar in het smalle kastje naast de combimagnetron en ik bedacht me dat het ook fijn zou zijn als we in de kast onder de trap ook een voorraadrek konden plaatsen.

Johhny was er woensdag ook; zijn plan was om het kastje rondom de nieuwe uitgebreide meterkast in orde te maken. Samen met Adri (lustegij ookwel koffie jongûs?) waren ze een groot deel van de dag hiermee bezig.
Eisirt en ik reden met het piepschuim naar de milieustraat, en alleen daarmee zat de auto al vol. In de middag ging ik nog een keer die kant op met een deel van de dozen waar de onderdelen van de keuken in hadden gezeten. Maar we hebben nog wel genoeg dozen om nog een keer of twee naar het milieupark te gaan om alles af te voeren. Ooit.

Adri en Johnny gingen door naar een volgende klus en niet lang nadat ze weg waren kwam Lujoun ook nog even langs. Er was nog meer elektra om na te meten, en hij wilde een overzicht maken van welke groepen welke kamers bedienden. Ik vroeg hem ook naar het licht in de badkamer: ondanks dat ik een peertje gewisseld had deed dat het nog niet.
Lujoun keek het even na, en kwam tot de conclusie dat de badkamermeneer de trekschakelaar aan een draad had gemaakt die niet (meer?) aangesloten zat op de rest van de elektra. Ik kon wel janken. Meneer A. had een aantal stroompunten voorbereid op de eerste dag en was daarna mogelijk de draad kwijtgeraakt (ha!) van wat nu precies wat was. Ik had hem aangeraden te bellen met Lujoun en ik had hem het telefoonnummer gegeven, maar meneer A. had gewoon lekker zelf iets bedacht en nooit overlegd met Lujoun. En ik kon het hem ook niet vertellen, ik wist amper meer waar vroeger de lichtschakelaar zat.
Lujoun kon er ook met zijn hoofd niet bij. "Als je dan verlichting aanlegt, dan test je toch of die het doet?"
Hij beloofde dat hij zijn best zou doen om het werkend te krijgen, maar ik zag dat hij echt even aan zijn achterhoofd moest krabben hoe hij dit nou weer op zou gaan lossen.

Donderdag (vandaag) ging ik nog een beetje verder met de keuken inruimen. Ik had bedacht dat het smalle kastje tussen de koelkast en de afzuigkap prima kon voor meer dan alleen pindakaas. Op de bovenste plank sloeg ik de geleisuiker en bakpoeder op, want die heb ik bijna niet nodig, en verder gingen de olies en azijnen voor het koken erin. Op de onderste plank kwamen de pindakaas, stroop en poedersuiker. Het moest toch ergens staan... Het is in ieder geval een heel gepuzzel. En ik weet nog niet waar ik de schoonmaakmiddelen ga opslaan. Niet alles past in het kastje boven de koelkast, omdat die niet hoog genoeg is voor de flessen van Glassex, chloor en Jif bijvoorbeeld. Misschien moet dat ook maar in de gangkast. Ik verzamelde alles wat te groot was in een kratje zodat het allemaal bij elkaar stond en straks makkelijker te verplaatsen was.

De pluizebeesten hadden inmiddels toestemming gekregen om het huis verder te verkennen. Direct na de verhuizing mochten ze alleen in de slaapkamer vertoeven. Tijdens de badkamerwerkzaamheden zaten daar ze van achter een plexiglas plaat alles een beetje in de gaten te houden, en 's avonds mochten ze de bovenverdieping op hun eigen tempo ontdekken. De plexiglas plaat hield ze tegen dat ze niet naar beneden konden, een verhuisdoos hield ze van de zoldertrap af. Toch had ik Doortje al twee keer boven op zolder gevonden. Johnny had helaas niet genoeg tijd om de rest van de zolder goed af te schermen, dus ik had vanochtend even mijn best gedaan met de grotere stukken karton om de openingen tussen de dakbalken af te schermen. De plexiglas plaat kon nu de deuropening afdekken zodat de poezen niet zomaar meer naar de stoffen konden komen.
Ik volgde Doortje naar boven. Ze keek af en toe onzeker over haar schouder, dus ik aaide haar en sprak haar vriendelijk toe. (Bevestiging!) Eenmaal op zolder liep ze direct naar de opening links en stopte ze verward. Daar had ze voorheen toch gewoon door gekund? En nu niet meer! Flauw.
Doortje sliep de rest van de dag vooral op Eisirt's kussen, maar Kwibus was helemaal avontuurlijk en liep regelmatig door de woonkamer. De jongens waren echt toe aan meer ruimte om te ontdekken en Kwibus vond het duidelijk interessant. Ik had het trappetje bij de achterdeur gezet zodat hij daar naar buiten kon kijken, maar natuurlijk wilde meneer nog veel meer. (Mee naar buiten!) Dat mag nog niet, nog eerst even goed wennen.

Lujoun klopte aan en stelde voor dat hij nog wat dingetjes af zou maken. Ik vertelde hem dat ik heel slecht had geslapen van het gedoe met de badkamer. In mijn nachtmerries was meneer A. de badkamer half aan het afbreken om het licht maar werkend te krijgen! Ik zag het ook echt niet zitten om dit te bespreken met meneer A. of Sanidirect, want ik kon me zo voorstellen dat nul op rekest een te verwachten uitkomst zou zijn. Bovendien is mijn kruim wel een beetje op na drie en een halve maand klussen.
Lujoun stelde me gerust. Zo'n vaart zou het niet lopen, hij zou zijn best doen om het op te lossen. En dat lukte hem! Geweldig, die man is echt een treasure. Ook hing hij de nieuwe (kleinere) plafondventilator op in de slaapkamer, en een plafonnière in het atelier, en maakte hij dat de bel het doet. Nu hebben we alleen nog licht nodig op de overloop en in de kleinste slaapkamer, en de benedenverdieping.

Het is ook pakjesdag en ik ging me even tegen de stapel inpakpapier aan bemoeien. Ik had alle glazen, borden en bekers ingepakt in inpakpapier van het werk, en dat kon best nog een keer hergebruikt worden voor mijn pakketjes. Een derde keer gere-cycled dus. Maar daarvoor moest een verhuisdoos met opgefrommeld papier even weer glad gestreken worden. Ook een heel fijn en zen klusje om te doen.
Ik draaide ook een wolwas met Eisirt zijn sokken. We waren de socktopus kwijt geweest waar de sokken goed aan konden drogen en Eisirt had in allerlei dozen gezocht -- behalve die ene doos die midden in de woonkamer op ooghoogte bovenop de Kallax stond. En jahoor, daar zat hij in!

Toen Eisirt thuis kwam van zijn werk ging ik snel even bij de Aldi boodschappen doen voor het avondeten en marineerde ik de kip voor vanavond én morgen. De eerste keer echt koken in de nieuwe keuken was echt heel fijn. Omdat de kookplaat aan de zijkant van de keuken zit kan ik zo met Eisirt blijven kletsen en sta ik niet met mijn rug naar hem toe. De afzuigkap was een heel stuk stiller dan die we in het appartement hadden. Het enige nadeel was dat de combimagnetron niet goed reageerde op het touch-screen. De OK knop registreerde slechts zeer sporadisch mijn input, en aangezien elk programma ingesteld moet worden met die OK knop kon ik wel janken.
Ik plande gelijk een afspraak in met een onderhoudsmonteur (Ikea verwijst je gewoon door naar de fabrikant, die je dan zelf mag bellen) en ik moest bijna lachen toen de vraag was of het nog binnen de garantie viel. "Ik mag het hopen, ze hebben hem afgelopen dinsdag geïnstalleerd!"

En ik heb vandaag een deel van de stucloper verwijderd. En wat is de vloer prachtig! Morgen moet ik daar de laatste beetjes nog van weghalen, en dan nog een keer stofzuigen zodat de woonkamer echt helemaal netjes is want zondag komen Claire en Erik bij ons eten! Een beetje extra positieve vibes in huis kunnen we wel gebruiken.

Current Mood: exhausted
Current Location: Tilburg, the Netherlands

Het was weer een drukke dag. We begonnen de zondag met een rustig ontbijt en daarna gingen Eisirt en ik aan de slag met ~~het kleinste kamertje~~ de kleinste slaapkamer. Ik poetste de droger, die we daarna naar de badkamer verplaatsten en op de wasmachine zetten. Hiermee was de logeerkamer helemaal leeg. Technisch gezien kan ik die dus stofzuigen, behandelen met voorstrijk en daarna met latex en dan moeten we op zoek naar wat laminaat voor een vloer daar. Maar: lage prioriteit.
We overlegden ook nog even over de badkamer: was het nog de moeite om de kleine dingetjes die ons waren opgevallen te bespreken? Ik zei dat als hij dat wilde, dat Eisirt maar even moest bellen. Vanaf zijn werk belde hij mij later op: tja, misschien was het toch niet zo'n groot probleem...

Ik zette nog even een was aan en hing die op hangertjes. Waar we daar vroeger een kapstokje in de slaapkamer voor hadden kan die nu op de stabilisatiestang voor de inloopdouche hangen. Het enige is dat zogauw die was droog en opgevouwen is de hangertjes weer opgeruimd moeten worden.
Terwijl ik eventjes op zolder bezig was hoorde ik achter mij ineens een bekende "mrrooooww??"
Doortje was bezig met een ninja-check! Met haar echolocatie stelde ze de boiler op zolder veilig van ongure sujetten. Ze was me heel stiekem naar boven gevolgd, want Doortje is op haar oude leeftijd toch nog een bijzondere ontdekkingspoes, en ze was in het kastje waar de boiler hing gaan kijken. Hartjes!
Maar ze mocht natuurlijk niet mee naar zolder. Daar staan teveel dingen in dozen en kratten en daar liggen ook de stoffen waar ik geen kattenharen op wil. Johnny gaat daar als het goed is nog wel een keer een stokje voor steken. Tot die tijd mogen de jongens niet naar boven.
En hoe ondernemend ze ook is: de trap áf is toch behoorlijk veel spannender dan de trap óp. Maar dat is met enig aansporen toch gelukt.

Ook wilde ik de stucloper alvast voor een deel verwijderen. In ieder geval van onder de bank. En het tafeltje wat bij het raam stond moest naar de andere kant, waardoor ik de bank een klein stukje op kon schuiven en de stucloper eerst onder de ene pootjes, en daarna onder de andere pootjes weg kon halen. Dat eikenhouten tafeltje kreeg ik in mijn eentje toch ook maar mooi opgetild. Ik denk dat mijn rugspier daadwerkelijk veel sterker is geworden, want ik had er niet eens heel veel moeite mee. (Het tafeltje is best groot en kun je dus bijna niet vanuit je knieën tillen, ook al let ik daar steeds beter op.)
Daarna bouwde ik de krabpaal weer deels op. Hij haalde het plafond bijna, en of hij nu op de juiste plek staat moeten we nog maar even bekijken. Eisirt heeft wat moeite met dat soort dingen beslissen (of überhaupt bespreken...) dus ik zet het er wel neer, dan kan hij er even over nadenken.

Rond een uur of vijf ging ik op bezoek bij Bram. Roos was naar een vriendin en hij had beloofd lekker voor mij te koken. Zalm, prei, aardappel, kerrie onder een quiche-deegje uit de oven. En daarna een lekkere wandeling langs de noordkant van de stad.

's Avonds bestelde ik een container van Verhoeven en betaalde die gelijk. Drie kuub zou groot genoeg moeten zijn voor de restjes bouwafval die nog in onze voortuin lag en ik vond het wel eens tijd worden dat het afgevoerd zou worden. We waren al drie keer met een auto vol puinzakken naar het milieupark geweest en Tim had ons al geweldig geholpen met het afvoeren van de oude keuken, maar de stukadoors, badkamermensen en klusser hadden voldoende rotzooi verzameld en dat was allemaal in de voortuin gedeponeerd.
Vanmorgen om kwart over zeven waren we net een beetje wakker aan het worden en de katten aan het knuffelen toen ik het piepen van een vrachtwagen die achteruit aan het rijden was, hoorde. Ik sprong gelijk uit bed: zou het Boels zijn die (eindelijk) de dixie kwam ophalen?
Nee! Het was Verhoeven, die echt mega-snel de container kwam brengen! Ik had de avond ervoor de container besteld en betaald, en die ochtend stonden ze al op de stoep! Echt geweldig.

Na het ontbijt stonden de heren van Interiorfix voor de deur: tijd om de keuken te installeren. Ze sleutelden nog wat aan de oude gasleiding die nog over de achterwand liep. Ik had het altijd raar gevonden dat die leiding uit de vloer omhoog kwam, daarna in een U weer naar de vloer terugliep, en dan door de trap naar zolder ging. De beste man legde uit dat dat kwam omdat die eerste verticale leiding van staal was, en je pas bij het eerste stuk met een schroefdraad van richting kon veranderen. Je kan hem wel eerder afzagen als hij in zijn geheel weg moet, maar je kunt niet zomaar een nieuwe schroefdraad maken.
Hij kortte de rare u-bocht van de gasleiding wat in en dopte een ongebruikte leiding in de meterkast ook af (daar was een kraantje gewoon alleen dichtgedraaid, maar nooit afgedopt!). En ze brachten de warmwaterleiding die nog uit het stucwerk stak ook een stukje verder naar achteren. Daarvoor moest een klein stukje stucwerk weggebeiteld worden tot er een koppelstuk werd gevonden, maar daarna werd het heel netjes afgewerkt. Wat Johnny ook al had nagevraagd bij Interiorfix was dan ook waar: Komt helemaal goed.

Inmiddels staan de meeste onderkastjes en ligt het tijdelijke werkblad er al bijna op. Er is nog wel een beetje te puzzelen om de u-vormige keuken mooi aan te laten sluiten op de houten ombouw van de stalen draagbalk, maar die jongens zijn echt vakmannen. En een heel stuk fijner om in huis te hebben dan de badkamermannen.
Ik ga er straks nog wel een kop koffie ingieten, dat hebben ze wel verdiend!

Current Location: Tilburg, the Netherlands

Na het ontbijt ruimde ik de doos met badkamerspulletjes leeg. De shampoo en crèmespoeling op het planchet, en alle andere potjes en flesjes in het spiegelkastje dan wel de wastafelmeubel. Onze twee zwart-witte monsters hebben nu de hele eerste verdieping als hun speelterrein, en waren druk aan het ontdekken.
Ergens werkt dat wel heel fijn. Toen ze aankwamen in Tilburg kregen ze alleen toegang tot de slaapkamer. Daar moesten ze met zijn tweeën even vertoeven terwijl de bouwvakkers in en uit liepen, en ik lunchte bij ze en zat regelmatig even met ze te knuffelen omdat ze anders heel alleen waren. En dat is nu in hun geheugen gegrift als hun veilige plek.

Toen de aannemer voor de badkamer bezig was hebben we de slaapkamerdeur open gedaan, maar versperd met een plexiglas plaat. Zo konden ze alles in de gaten houden terwijl de heren druk bezig waren.
Toen de heren klaar waren kon het leefgebied nog iets uitgebreid worden. Met een lege verhuisdoos versperden we de trap naar zolder en de plexiglas plaat zorgde ervoor dat ze niet zomaar de trap naar beneden konden betreden. De atelierdeur is nog even open, en Kwibus heeft daar gelijk mijn bureaustoel geclaimd. Die ruikt namelijk lekker naar mij en het is een nieuw plekje echt even weg bij zijn zusje vandaan.
En volgende week als de keuken installatie achter de rug is kunnen we ze ook de benedenverdieping geven. Dan is er weer heel veel nieuws om te ontdekken en kunnen ze in de vensterbank kijken naar iedereen die voor ons huis langs loopt.

Vandaag kwam Lujoun de elektra klaarmaken voor de installatie van de keuken maandag. We wezen hem erop dat de lichtschakelaar in de keuken precies achter de grote koelkast zou komen, dus die moest nog even verplaatst worden. Initieel had hij gezegd dat deze lichtschakelaar niet op de houten latei kon komen, maar nu was dat ineens geen probleem meer. Hij pakte een hele grote boor en boorde vanuit de latei schuin naar beneden richting het probleem-lichtknopje.
Ik vertelde hem ook dat we geen warm water hadden (en ik vermoedde dat dat was omdat de zolder geen stroom had), en hij ging op onderzoek uit. Mogelijk hadden de badkamermannen iets geraakt bij het aanleggen van de elektra van de badkamer - er was inderdaad heel even kortsluiting geweest. Lujoun zocht het uit, en repareerde niet alleen de stroomvoorziening van de zolder maar ook die van de kleinste slaapkamer. Zo kan daar (voorlopig?) de droger zijn werk doen. En er was ineens warm water!

We spraken af dat hij eind september de allerlaatste dingetjes komt doen: hij gaat ons helpen met de lampen ophangen, want dat is nog niet zo eenvoudig in dit oude huis, de bel moet nog geïnstalleerd worden, en het stopcontact bij het glasvezelkastje moet uitgebreid worden.

Nadat hij vertrokken was pruttelde ik nog even door - het is verbazingwekkend hoe vaak je de trap op en af gaat om dingen te pakken die toevallig Functie Elders hebben - en daarna nam ik even tijd voor mezelf. Het was namelijk tijd om de nieuwe douche te testen.
Raar hoor, een inloopdouche. Ik heb eigenlijk altijd een afgebakende douche gehad, of het nu een gordijn of een cabine was. Dit is veel groter en opener, maar de douche was geweldig fijn! Ik had ook sinds ons etentje bij Roos en Bram niet meer gedouchet, dus het was de hoogste tijd.

Na de douche moest ik natuurlijk nog even zoeken, want waar was het trekkertje gebleven? De glazen wand moest natuurlijk drooggemaakt worden zodat er niet gelijk dikke kalkvlekken op kwamen. En ik pakte ook even de badmat uit de slaapkamer.
Het was een zalige douche en zeer zeker voor herhaling vatbaar.

Current Mood: cheerful
Current Location: Tilburg, the Netherlands

Toen de heren de laatste dingetjes gemonteerd hadden en de kitter klaar was met kitten had ik natuurlijk nog vragen. Want wanneer konden we de WC gebruiken? En hoe lang moest de kit drogen?
"Drie weken." zei de kitter, en hij barstte gelijk in lachen uit. Hij mag blij zijn dat hij een vak heeft geleerd want als caberetier gaat hij het vast niet redden. "Nee, nee, nee, 24 uur."
Meneer A. vatte het kort samen: we mochten al gebruik maken van de WC, maar niet teveel wiebelen want dan kon de kit barsten. Hij verzekerde me dat de stukadoor de volgende dag zou komen om het gat in het plafond van de badkamer en de vergeten koof om de rioolbuis bij de meterkast af te maken.

Toen iedereen vertrokken was, verplaatste ik de doos met de badkamerspulletjes vast naar de badkamer en we bekeken het resultaat. In het kastje onder de wastafel was een gat uitgezaagd zodat daar de sifon van de afvoer doorheen paste, en dat leek me een ontwerpfout van het kastje. Nu kon alles wat in die la zou schuiven zo in de la eronder glijden. Misschien daar nog zelf een barrière bij maken die de sifon niet in de weg zou zitten maar wel mijn spulletjes veilig zou houden.
Het kastje wat we op de Oudaen hadden gehad had een daadwerkelijke uitsparing in de bovenste la, die netjes rond de sifon liep en alles wat in de la zat veilig hield. Bruynzeel > Sanidirect.

Ik zag dat het toilet boven al was gebruikt. Misschien moest het even gekeurd worden of was het afbakening van territorium, maar de gele druppel op het kersverse porselein had van mij niet gehoeven. Ik veegde het weg met een WC-papiertje en sloot de deksel.

De volgende uitdaging was de wasmachine. We hadden geopperd om die in de badkamer te zetten voordat de heren de wastafel zouden monteren, maar dat was niet nodig volgens meneer A. Plek genoeg, zei hij.
Nou, dat viel tegen. Eisirt en ik moesten de wasmachine over de rand van de wastafel tillen want er was niet genoeg ruimte tussen de glazen afscheidingswand van de inloopdouche en de wastafel voor een volledige wasmachine. Maar gelukkig zijn wij sterk genoeg om met zijn tweeën een wasmachine zo ver op te tillen en na enig gepuf en gehijg stond die ook op zijn plek.

Toen ik naar bed ging, bezocht ik voor de laatste keer de dixie, en ik had me voorgenomen om vannacht de WC nog niet te gebruiken en braaf op het emmertje te plassen. Ik kon de verleiding niet weerstaan, en ging natuurlijk gewoon wel op het kersverse toilet plassen. Zo, nu was het ook van mij. (Nee, ik druppelde niet op het porselein!)

Vanochtend was het heel fijn dat ik me in onze gloednieuwe badkamer kon wassen en naar de WC kon gaan. Wat een luxe! Ik maakte de wasmachine schoon en koppelde die aan de kraan en de afvoer, en zette een allereerste was aan van sokken en ondergoed. De condensdroger stond nog niet op zijn plek maar dat was ook prima; die hoefde niet bij een afvoer te staan. Zo kwam ik eracher dat in de kleinste slaapkamer er nog geen stroom op de wandcontactdozen stond. Hm. Met een verlengsnoer kon ik de droger wel aansluiten op stroom uit de slaapkamer, en zo kon de allereerste was opgevouwen worden en de kast in!

Ik ruimde ook de restjes op. We hadden niet alle tegels nodig gehad en we overlegden waar we die wilden opslaan. De vloertegels van de badkamer, die van de WC, en ook die van de keuken gingen als eerste erin. Ik tapete de dozen weer dicht en deed er labels op welke doos wat had -- en ook aan de zijkant van de doos zodat je vanaf de zijkant kon zien welke doos welke tegels had. Ook de muurtegels van de badkamer en de kleinere wandtegels van de WC beneden en die van de WC in de badkamer gingen erin, en de 7,5 kilo voegen-beton die over was. Misschien dat ik die nog op Marktplaats kan zetten, want anderhalve zak over is wel bizar veel.
(En ja, ik had Theo gevraagd of we de volle verpakkingen nog terug konden geven voor geld terug, maar daar deden ze niet aan.)

In de kleinste slaapkamer waren meerdere dozen met alle afval en ik sorteerde die ook. Plastic eruit en in een aparte zak voor plastic, en een lege doos om alle papier en karton bij elkaar te verzamelen. PVC, losse schroefjes, piepschuim en ander restafval ging in de grootste doos, die meekan met de container als we die eenmaal hebben staan. En dat statiegeldflesje wat opgefrommeld erbij zat heb ik weer in vorm gekregen en is een mooie fooi voor het uitzoeken van de zooi.

Ik heb het waarschijnlijk hier nog niet genoemd, maar ik ben ontzettend blij met hoe Tilburg met de afvalinzameling omgaat. We hebben twee kliko's voor de deur: eentje met papier en PMD, en de andere met groen en restafval. Elke maandag worden ze geleegd, dus ze zijn om de week aan de beurt.
Als je dat vergelijkt met onze oude flat: restafval en papier, en dat is het dan wel. Plastic moest bij het restafval en in een flat had je geen enkele mogelijkheid om je GFT verantwoord te scheiden (alhoewel mijn volkstuin enige tijd daar een oplossing voor had). Dit is zoveel beter!
Natuurlijk zamelen we glas, textiel en KCA ook apart in, maar die brengen we zelf weg naar de supermarkt of het milieupark. Daar is niks aan veranderd.

De stukadoor is inmiddels gearriveerd, dus hopelijk zijn binnenkort de laatste restjes van het stucwerk gedaan en kan ik de badkamer echt als "af" bestempelen.
Het enige jammere is dat ik nog niet kan douchen -- we hebben op zolder ook geen stroom, dus ook geen warm water. En ik ben nou niet zo'n grote bikkel dat ik met koud water mijn haar wil wassen.

Current Mood: busy
Current Location: Tilburg, the Netherlands

Vanmorgen kwam meneer A. weer langs: de badkamer zou gemonteerd worden. Niet alleen de douche, de glazen wand, het spiegelkastje en de wastafelmeubel, maar óók de belangrijkste onderdelen: de WC in de badkamer en die in de gang beneden.

Hij stak gelijk goed van wal. Waar waren de stopcontacten, hadden we die niet gekocht?
Euh, nee? Wij gingen ervan uit dat als je een badkamer met een aantal stopcontacten bestelt, deze door de aannemer geplaatst gaan worden. Niet dat je je eigen design stopcontacten moet regelen.
Maar weet je wat? Fuck it. Ik rijd wel langs de Hornbach en haal wat stopcontacten. Welke moeten het worden? Eén dubbele voor de wasmachine en droger, één enkele voor als we inderdaad een radiator op stroom wilden ophangen op een bepaald moment. Ook een wasmachinekraan en een trekschakelaar voor het licht aub.

En hij was verbaasd dat de stukadoor het plafond van de badkamer niet had gedaan. Bij het monteren van de waterleidingen voor de douche was er een gat van ongeveer 10 cm gemaakt, wat ze opgevuld hadden met een stukje gipsplaat. En de stukadoor had ook de koof die boven de meterkast liep, waar de afvoer van het toilet boven doorheen liep, niet gedaan.
Ik haalde mijn schouders op. Ik had het sowieso raar gevonden dat meneer A. de stukadoor niet zelf had geinstrueerd, en toen ik de stukadoor vertelde over het badkamerplafond kon dat er niet meer bij. Zucht.

Ik ging met mijn lijstje naar de Hornbach, waar ik het pad met schakelmateriaal snel genoeg gevonden had en me verbaasde over hoeveel aanbieders van stopcontacten er eigenlijk zijn. Ik zocht dezelfde stopcontacten uit als die Lujoun had geinstalleerd, zodat we in ieder geval door het hele huis heen matching stopcontacten hebben. Je kunt maar ergens een punt van maken (like I care).
Maar toen liep ik stuk. Ik had gevraagd waar ik de wasmachinekraan kon vinden en was naar een pad gestuurd met allerlei radiatorknoppen en kraantjes. Honderden van die dingen. Totaal hopeloos dus.

Ik vroeg een medewerker op hulp en hij wees "u staat in het juiste pad" en dat hielp me dus echt totaal niet. Het huilen stond me nader dan het lachen, en ik was blij dat hij dat doorhad en me twee opties aanbood met 30 cent prijsverschil. Prima, dan die ene.
Ik was nog wel wakker genoeg om te bedenken dat een trekschakelaar voor het licht een koordje of ketting nodig had. Nou kon ik er wel eentje vlechten of weven, maar een RVS ketting was ook zo gekocht. Dus dan die maar. En, recalcitrant dat ik was, ik besloot niet op zoek te gaan naar een ringetje om de ketting aan de trekschakelaar te bevestigen. Dat mocht meneer A. oplossen. Die had vast wel een ring in zijn enorme gereedschapskoffer.

Ik leverde alles in bij de badkamermensen, die nog af en toe een vraag hadden. De WC's werden al iets hoger gemonteerd omdat wij zulke lange mensen zijn, en ook het badkamermeubel met de wastafel zou iets hoger opgehangen worden. Daarna hoefden we alleen nog maar aan te wijzen waar de handdoekenstang moest komen (precies waar we die op de tekening hadden laten intekenen alstublieft) en waar de haakjes voor de badjassen moesten komen (we hebben maar 1 badjas, de mijne, maar ik kan me zo voorstellen dat ik hiermee een perfect cadeau heb bedacht voor Eisirt's verjaardag).
Maar meneer A. was verbaasd. Ik had niet alles meegenomen wat er nodig was voor een trekschakelaar. Het ding was 17 euro en blijkbaar niet compleet. Tsja, hoe had ik dat in vredesnaam kunnen bedenken? Waarom stuur je mij dan om dat ding te kopen en zorg je daar niet zelf voor?
Toen hij en zijn zoon even gingen lunchen zei hij al dat hij het ontbrekende onderdeel nog wel mee zou nemen.

Ze maken goede voortgang en er is inmiddels ook een kitter aangekomen om de randen af te kitten zodat er geen water tussen de tegels van de muur en die van de vloer kan lopen. De belofte is dat ze vandaag alles afronden.
Morgen komt de stukadoor nog een keertje, voor de koof in de gang en het plafond van de badkamer. En hopelijk kunnen we vanavond dus al in eigen huis weer naar de WC, wat echt een hele fijne ontwikkeling zal zijn!

-----

In ander nieuws: ik had echt grote twijfels over de installatie van de keuken en had Johnny nog even gebeld. De warmwaterleiding die van zolder naar beneden komt, komt halverwege het kersverse stucwerk uit de muur zetten. En Intiorfix had een hele duidelijke eis dat "alle leidingen in de muur weggewerkt moeten zijn" gesteld.
Johnny vermoedde dat het niet zo'n vaart zou lopen, maar beloofde even voor mij te bellen met Interiorfix en te overleggen. Hij belde me vanochtend terug met het vonnis: Alles zal goedkomen.
Interiorfix zal niet weggaan voordat de hele keuken goed geïnstalleerd is, en ze kunnen prima om de gasleiding en de waterleiding heen werken als dat nodig is. De waterleiding kunnen ze zelf nog even in de muur brengen. Kortom: Geen zorgen.

Het deed me enorm goed om dit van hem te horen, en zo ontzettend fijn dat Johnny het voor ons opgenomen heeft en dit even in vakmannen-taal besproken heeft met de installateur.
En Johnny heeft ook tegen Interiorfix gezegd dat "mevrouw is niet zo moeilijk". Squee! Dat vind ik echt heel lief van hem.
Ik verwacht overigens wel dat ze die warmwaterleiding in de muur gaan brengen omdat hij anders tussen de tegels boven het aanrechtblad zichtbaar gaat zijn, maar de belofte dat alles goed gaat komen ontstresst behoorlijk. En ja, er zal een prijskaartje aan hangen, maar die zou niet al te hoog zijn, beloofde Johnny mij.

Hopelijk vandaag dus de badkamer klaar en maandag/dinsdag de installatie van de keuken.
Ik bedoel: er moet nog heel wat kersvers stucwerk gelatext worden (2x trapopgang, de hal en de kleinste slaapkamer. Het stuk van de ateliermuur wat gerepareerd is, de WC en de hal en het badkamerplafond. Dat heeft allemaal niet zoveel haast. Maar gevoelsmatig is het einde in zicht.

Current Mood: chipper
Current Location: Tilburg, the Netherlands

Zondag reed ik in de geleende auto van mijn mama richting Krimpen voor het vieren van de verjaardag van Tim. Het was een vervelende reis omdat de parallelbaan van de Van Brienenoordbrug eruit lag en iedereen over de hoofdrijbaan ging. Ik zag de grootste aso's over een afgekruisde baan rijden om echt écht op het allerlaatste moment in te voegen. Assholes. Maar door de omleiding kwam ik via Oosterflank aanrijden en kon ik me nog even verwonderen over hoe er niets was veranderd en hoe ik het niet miste om daar te wonen.
Het feestje was echt geweldig gezellig. Tim heeft fijne vrienden en maakte een lekkere barbecue klaar voor iedereen. Ik kon nog gezellig bijkletsen met Karin en Vincent, Bart, Maartje en Arto.
Onderweg naar huis kon ik genieten van een prachtig dun randje van de maan. Ik bedacht me nog dat hij 'net nog' vol was, dus ik vond het al zo raar, maar ik schreef het af onder de noemer "ik denk niet zo helder meer dankzij al het verbouwen". Tegen de tijd dat ik bij Waalwijk van de A59 afging belde ik Eisirt op om mijn bevindingen te delen. Het leek al wel meer maan te zijn. Zater kwam ik erachter dat het zowel een bloedmaan als een maansverduistering waren geweest. Dat had ik toch maar mooi meegekregen tijdens de rit.

De aannemer had mij een berichtje gestuurd dat maandag om half vijf de stukadoor zou komen, en jawel hoor. De beste man was druk bezig van half vijf tot half negen. Ik kon niet wachten tot zijn klus erop zou zitten. Die verstoring van mijn huisvrede kon ik er even niet bij hebben. Ik liet mijn salade opwarmen omdat ik eigenlijk gewoon even tijd voor mezelf nodig had, maar die kon ik niet nemen als er een stukadoor in huis aan het werk was. Ik speelde een spelletje op mijn telefoon en wachtte met smart tot hij was vertrokken zodat ik eindelijk even mijn serie (Yellowstone) af kon kijken en de rest van mijn avondeten op kon peuzelen.
Vlak voordat hij klaar was met het toilet en het repareren van de gaten die gemaakt waren in de trapopgang en de muur in het atelier, bedacht ik me ineens dat er in het plafond van de badkamer ook een gat zat. Daar was nog helemaal niet over gesproken. Hij schudde zijn hoofd. Dat stond blijkbaar niet in de taakomschrijving.
Ik voelde me schuldig dat ik er pas laat aan had gedacht, maar sprak mezelf even streng toe: het is niet aan mij om een stukadoor te instrueren wat hij moet doen. Dat had de aannemer moeten doen! Eisirt gaf me een dikke knuffel toen hij thuiskwam van zijn werk en was het daar roerend mee eens.

Ik zat verder ook in mijn maag met BalfolkSync, de danslessen van Balfolk. Ik had de eerste cursus al gemist vanwege huizenperikelen en ik had me uiteindelijk wel ingeschreven voor deze run, maar daar had ik al aardig spijt van. De proefles kon ik niet bijwonen vanwege de verbouwing en ik zat behoorlijk slecht in mijn vel. Ik zag het écht niet zitten om dinsdagavond temidden van alle stress uit mijn bouwput van een huis weg te gaan om een avondje gezellig te doen. En of het nu verergerd werd door de stukadoor die mijn rust verstoorde of de maansverduistering van de avond ervoor, ik had er gewoon de energie niet meer voor.
Eigenlijk wil ik gewoon rust. Geen bouwvakkers meer, geen wachten meer. Dat de badkamer en de WC klaar zijn en de keuken ook, dat ik de laatste dozen kan uitpakken en de stukloper op kan ruimen en het eindelijk een écht huis wordt.
Maar dat kan voorlopig even niet. Het is nu een kwestie van volhouden en hopen dat de laatste loodjes binnenkort klaar gaan zijn.

Dinsdag (gisteren) kwamen er een paar sterke jongemannen de onderdelen van de keuken van Ikea leveren. Het hele bouwpakket (x veel) kon zo in de eetkamer opgestapeld worden en dat deden ze met plezier. Ik had nog wat meer dingen uitgepakt maar het was wel duidelijk dat het nieuwe atelier echt een stuk kleiner is en het puzzelen blijft met allerlei losse dingen. Ik had mijn laptop en de printer uitgestald op het bureau, maar nu was er gewoon geen plek meer over voor een naaimachine. Daar moet ik dus nog even goed over na gaan denken.
Nadat de keuken was geleverd gingen Eisirt en ik even naar de bouwmarkt. Het was heel fijn dat hij beter in zijn vel zat deze dag. Ik kon de zwenkwieltjes die ik over had gehad terugbrengen en we liepen tegen het perfecte planchet aan voor in de douche. Een glazen plankje met afgeronde hoekjes. Dus die brachten we naar huis, en daarna brachten we het andere planchet wat ik dat weekend had gekocht terug naar de Praxis, en kochten we daar ook een plattere plafondventilator voor de slaapkamer omdat die nu ook met 30% korting ging. We worden wel echt beter in het opzoeken van alle aanbiedingen zo.

Die avond gingen we eten bij Roos en Bram, en eigenlijk was het de bedoeling dat Bram en ik daarna naar balfolk zouden gaan, maar dat ging natuurlijk niet door. Bram kookte een heerlijke gnocchi met kip en champignon-boursin roomsaus waar we van smulden. Na het eten gingen we even een rondje wandelen. Roos had bedacht dat Bram en ik samen een rondje zouden doen, maar ik nodigde Roos en Eisirt ook uit. Want Eisirt kon een wandeling misschien nog wel meer gebruiken dan ik. Toen ik hoorde dat het een rondje van 5 kilometer zou worden sprak ik mijn twijfels uit, ik had gehoopt op een nog kleiner rondje. We gingen het toch proberen.
Het voordeel van aan de noordkant van de stad wonen is dat je de stad echt zo uit bent. Mijn rug begon halverwege al te protesteren en we kortten het rondje iets in, maar ik liep het wel uit. En het is ook wel goed om dat wat vaker te doen; ietsje meer conditie opbouwen zou fijn zijn.

Vandaag had ik me voorgenomen om de keuken te latexen. Maandag en dinsdag komen ze de keuken installeren en daarna is dat natuurlijk veel lastiger te doen. Waar mijn 6am brain me al voor had gewaarschuwd: de stopcontacten waren nog niet allemaal op de juiste plek. Dus ik belde Lujoun om hem te vragen wanneer hij daaraan toe zou komen, en hij beloofde dat het dit weekend allemaal rond zou komen.
Eisirt merkte ook op dat in de muur waar straks de koelkast voor komt te staan een schakelaar zat. Heel raar! Dus daar moet Lujoun ook nog even naar kijken.
Ik begon met het voorstrijken van het plafond van de keuken en de wanden. De wand waar de koelkast voor komt te staan heb ik helemaal overgeslagen. Daar komen uiteindelijk bovenkastjes en een plint tot het plafond, en op de achterwand tegeltjes.
Na de lunch kon ik verder met de latex. Eerst het plafond, en daarna ook de wand met het loket (waar ik de deuk in het stucwerk repareerde omdat de deur de wand had aangevallen). De wand in het midden hoefde maar een klein stukje, want daar komen ook bovenkastjes te hangen. Ik deed ongeveer de helft van de muur, zodat het zeker weten ver genoeg gelatext zou zijn.
En dat rare hoekje naast de keuken waar de verwarmingsbuizen naar boven lopen, die was overgeslagen toen we de rest van de woonkamer hadden gedaan en kon ik nu met een klein rollertje nog even doen.

We aten frietjes vanavond en straks is er D&D. Ook daar heb ik even geen puf voor. Bah.

Current Location: Tilburg, the Netherlands

Omdat Eisirt vandaag een vrije dag heeft wilde ik heel graag verder met het atelier inrichten. Als we samen even het bureau en de archiefkast naar boven zouden tillen, kon ik maandag verder met het verder inrichten. Maar grote meubels in je eentje tillen ~~kost je je stucwerk~~ gaat gewoon niet.
Gelukkig wilde hij wel helpen. We groeven het bureau uit in de schuur. Dat stond verborgen onder de eetkamertafel, de vier stoelen van de eetkamertafel, en verschillende soorten binnenwerk en tussenvoering. Toen we bij de trap stonden, krabde Eisirt op zijn achterhoofd. Hij dacht dat het niet zou passen.

We haalden een rolmaat erbij om te meten, en op zich zou het moeten passen. De poten van het bureau waren 75 cm, en de trapopgang was toch echt breder. We gingen het nog eens proberen, met een iets andere invalshoek en alle voorzichtigheid die geboden was. Gelukkig lukte het toen wel om het bureau naar boven te krijgen. Vanwege de uitstekende poten moesten we wel via de badkamer, waar we gelukkig nu (nog) voldoende plek hadden om het hele bureau te draaien.

Daarna zetten we de industriële lockmachine op zijn plek, en van de hondjes af. Ik haalde de wollen dekens eraf die de trapopgang en de machine hadden beschermd tijdens zijn reis de trap op.
En zag dat de lockmachine een beetje scheef stond. Hm, ik wist niet dat dat een optie was. De lockmachine was op zijn zij getild om naar boven te gaan en daarmee was de lockmachine uit zijn pootjes gelopen. De onderkant van de lockmachine had namelijk vier stalen pinnen die in een rubber ring stonden. En die rubber ring stond op zijn beurt ook weer op vier stalen pinnen. Maar de machine stond niet meer in alle vier de ringen.
Het kostte enige moeite om het weer goed te krijgen. De aandrijfriem die van de motor naar de machine loopt hield al het tillen en manoeuvreren tegen, en pas toen ik die van de motor af had getild en de ketting van het rechterpedaal had losgekoppeld kregen we genoeg ruimte om de machine weer op de rubber pinnen te zetten.
De grote verrassing was dan ook: je kunt de machine wél lostillen van de tafel. Dan houd je een zware machine en een zware tafel met motor over om te tillen. Iets makkelijker dan het hele pakket in één. Die gaan we onthouden voor als de machine ooit verkocht wordt!

Ik schoof de dozen die onder de kniptafel in de schuur stonden naar buiten, klaar om ze naar boven te tillen. Een grote zwarte renspin vluchtte onder de dozen vandaan. Brrrr! Wat een Griezel! Die is niet welkom in ons huis!
We tilden de vele dozen naar het atelier en ik besloot dat ik daar maandag wel even naar zou kijken.
En wat op de plattegrond wel had gepast, maar in het echte leven niet: de archiefkast paste niet tussen de lockmachine en het bureau voor de naaimachines in. Darn. Daar moeten we dus een ander plekje voor zoeken. Eisirt opperde dat we die op zolder zouden zetten. Het scheelde wel het verslepen van 3 dozen met patronen, die bleven voorlopig nog in de schuur ~~voor Griezel~~.

Ik had Bram even gevraagd wat hun plannen voor het weekend waren, en ze hadden een redelijk rustige agenda. Dus vroeg ik of ik misschien nog even bij hen kon douchen, dan zouden wij met een zak frietjes en een zak snacks komen. We waren van harte welkom, maar ze hadden niet zo'n zin in frietjes. Of pasta ook een optie was. Bram zou koken.
Het was heel erg fijn om mijn haar en lijf even goed te kunnen wassen. Schone kleren aan en daarna lekker in de tuin genieten van het gezelschap en een lekkere pasta met kip. We vertrokken weer op tijd omdat ze ook nog ergens op bezoek gingen, maar we hadden ons eerste ritje met de fiets erop zitten!

Toen we weer thuis waren konden we de jongens hun brokjes geven en gingen we nog even lekker een paar missies in Deep Rock Galactic doen. Lekker even ontspannen.

Current Mood: cheerful
Current Location: Tilburg, the Netherlands

Ik begon de dag met een simpel stukje Ikea-knutselen. Voor het atelier had ik namelijk 2 Kallax kasten van 2x4 vakken, en ik kwam erachter dat Ikea daar tegenwoordig een onderstel voor had. Hm, interessant. De grote kniptafel past namelijk helemaal niet in het atelier (of de trap op!) dus die moet in de schuur gaan wonen. En het is niet heel praktisch om daar steeds naartoe te gaan om alles te knippen.
Maar wat nu als ik de twee Kallax-en zou ombouwen tot een provisorische kniptafel? Ik mat de hoogte van de kniptafel uit en kwam uit op 95 cm. Lager dan de gewenste hoogte van ons keukenaanrecht, maar ik wist ook nog dat omdat de tafel zo breed was, hij niet veel hoger moest zijn omdat je anders maar slecht overal bij kon.

Ik had nog wel wat balken van mijn oude kniptafelconstructie van 7 cm hoog. Als ik zelf een frame zou bouwen van hout, en daar zwenkwielen van 10 cm onder zou zetten kwam ik ook op een mooie hoogte uit.
Maar het probleem was dat ik geen lang genoege balken had om de lengte van de Kallax (147 cm) te ondersteunen. Dan zou het wel een heel gepuzzel worden.

De andere optie was om het nieuwe onderstel van Ikea te kopen en die eronder te zetten. Maar kon je daar ook wieltjes onder doen? Ik zocht, en Reddit had een antwoord. De pootjes die onder het onderstel schroefden zaten daar met een M8 schroef onder, dus als je een zwenkwieltje kon vinden met eenzelfde bout, kon je daar inderdaad makkelijk een kniptafel van maken.
En dat lukte! Ik moest langs twee Gamma's om acht zwenkwieltjes te vinden, maar die pasten perfect in de in de poot. Helaas waren het bureaustoelwieltjes en zat er geen rem op, maar dat was een kwestie van "niet tegen de tafel leunen aub". Ik zekerde de twee Kallaxen op hun gewielde onderstel met vier platte plaatjes zodat ze niet meer uit elkaar konden rijden, en zo had ik een heel stabiel bouwwerk en kon ik weer een doos met voorraad uitpakken en in de Kallax zetten. Nadat ik even een lapje door beide kasten had gehaald natuurlijk.
Ik zag alleen wel dat zelfs met het minimale verrijden wat ik tot nu toe had gedaan de wieltjes in het midden toch vervelend tegen elkaar duwden, waardoor de poot van het onderstel scheef begon te staan. Morgen ga ik even kijken of ik wellicht daar iets 'uit kan dunnen'.

De tegelzetters kwamen na de lunch om de voegen van de badkamer en de WC te doen, en ik schonk koffie en bleef uit de buurt. In plaats daarvan probeerde ik het slot van de WC deur te vervangen. Die hadden ze uit zijn sponning gehaald zodat ze meer ruimte zouden hebben en hij stond in de keuken.
Maar de deur werkte niet mee, en hij schoof ook een keer weg, waardoor het stucwerk in het loket beschadigde. Grom. Zogauw we weer een gootsteen hebben dus even aanstippen met alabastine, dan een likje latex eroverheen, en dan is het weer netjes.
Stomme deur.

Ik had echter niet de puf om de deur even te schuren en te lakken, mede omdat we niet heel goed toegang hebben tot stromend water. Het is eigenlijk ook fijner om een deur te lakken terwijl die in zijn sponning hangt, en de deurpost te lakken als de deur eruit is, maar ik had écht even geen puf om de deurpost te schuren. Misschien later. (Of helemaal niet.)

Ik merkte dat het me erg veel energie kost allemaal. Ja, we zijn verhuisd, maar we hebben nog niet echt alles rond. Geen keuken, geen badkamer, geen WC. Het komt allemaal binnenkort wel goed, maar het vreet energie. Als ik 's morgens opsta moet ik me aankleden, dan ga ik met het emmertje wat ik die nacht gebruikt heb naar de dixie om die te legen en mijn blaas ook, waarna ik naar de achtertuin moet om het emmertje om te spoelen en mijn gezicht en oksels te wassen. Daarna kan ik terug naar de slaapkamer om schone kleren aan te trekken en weer terug naar de achtertuin om ontbijt te maken in de schuur. Kamperen in je eigen huis...
We leven nog op een stucloper, daar word ik niet heel gelukkig van, en ik kan niet heel veel verder met uitpakken omdat dingen nog niet op zijn plek staan. De spullen van mijn atelier staan allemaal nog in de schuur en ik heb toch echt hulp nodig om de meubels naar het atelier te slepen (het liefst met enig beleid, zodat het stucwerk van de trap niet nog meer beschadigt...) Pas als de meubels in het atelier staan kan ik daar dozen gaan uitpakken en een werkplek inrichten.
Voor nu is het dus aan alle kanten schipperen. Mijn werk laptop mag af en toe dienst doen op het bureau beneden, maar daar moet ik eerst allerlei bonnetjes en ander papierwerk aan de kant leggen. Alles is een tijdelijke oplossing en niets komt op zijn uiteindelijke plaats terecht, en dat vreet energie.

Morgen is Eisirt vrij, dus hopelijk kunnen we dan de meubels in het atelier plaatsen zodat ik daar verder kan. En ik heb plannen om de stucloper weg te snijden onder de bank en de lange wand in de woonkamer, zodat het grote looppad nog wel beschermd wordt, maar het later verwijderen van de stucloper makkelijker is omdat niet alle meubels er nog op staan.
Wordt vervolgd.

Current Location: Tilburg, the Netherlands

Het verplaatsen van spullen naar het atelier is niet gelukt gisteren (woensdag). Wat ik wel heb kunnnen doen was de planken van de witte Billy boekenkasten afnemen en in de boekenkasten plaatsen. Het lijkt wel alsof ik twee planken teveel heb, daar moet ik nog even naar kijken.
Verder heb ik de tijdelijke keuken in de schuur nog even aangepast. Nu de stapel tegels naar boven was verplaatst hadden we ineens een lege pallet, die ik op verschillende Samla dozen met kostuums heb gezet zodat we een stabiel kook-eiland zouden hebben in de schuur. Niet helemaal waterpas, want de Samla's zitten soms een beetje té vol, maar wel een fijn groot oppervlak.
Ook de tegeltjes van de WC heb ik verplaatst naar de gang in de hoop dat we de Billy met CDs en DVDs op zijn plek konden zetten, maar dat is niet gelukt.

We reisden op tijd af naar Eindhoven zodat we genoeg tijd zouden hebben om de lampen van het plafond te schroeven, te beginnen met de grote ventilator die in de slaapkamer hing. Helaas kan deze niet gebruikt worden in de nieuwe slaapkamer -- daar is het plafond gewoon te laag of de ventilator te groot voor.
We waren ruim op tijd klaar, en toen ik even naar de auto terugliep zag ik de makelaar en de koper met haar familie al voor de flat staan. Sanne (de koper) had haar vader en moeder en een oom meegenomen, dus het werd een gezellige inspectie. Makelaar Dennis deed zijn ding: de WC doorspoelen en alle kranen testen. De koelkast werd opengetrokken en we overlegden of die uit moest. Ik liet zien waar de boekjes van de Ikea keuken lagen, zodat Sanne die altijd kon vinden. Dennis sprak alles met ons door en maakte foto's van alle metertjes zodat de eindstanden voor ons en de beginstanden voor Sanne doorgegeven konden worden.

We konden nog even afscheid nemen van buurman Frank die net thuis kwam uit zijn werk, en ik kreeg van buurvrouw Conny nog een bakje druiven van haar weelderige druivenranken. In de voorgaande jaren had ik daar druivenjam van gemaakt en dat had ik ook dit jaar mogen doen, maar ik heb natuurlijk op dit moment geen keuken. En ook geen badkamer of WC, but who's keeping score, really?
We gingen nog even boodschappen doen bij de Jumbo en aten een laatste frietje bij Brussels en toen gingen we weer huiswaarts.

Vanmorgen had Eisirt weer vroege dienst en gelukkig kon ik me nog even omdraaien om een paar uurtjes verder te slapen. Ik was net klaar met me wassen toen ik de deur hoorde, dus ik trok snel mijn laatste kleren aan en liet de tegelzetter binnen. Ik wees ze waar de spullen stonden en dat ze niet in de slaapkamer mochten komen omdat de poezen daar ~~opgesloten~~ veilig zitten, en ze gingen aan de slag. Ik serveerde de heren nog een kop koffie en ging daarna snel op pad naar Eindhoven voor de officiële overdracht.
Ik heb wel drie keer gecontroleerd of ik de sleutels en mijn eigen sleutels en legitimatie bij me had. Ik pakte toch nog maar even mijn paspoort erbij (je weet het immers niet!) en bedacht me toen ik de stad uitreed dat ik de tegelzetters wel had verteld dat ik een afspraak had en rond 12u weer terug zou zijn, maar niet gezegd had dát ik vertrok toen ik daadwerkelijk de deur uitging. Oh well.

Ik was mooi op tijd bij de notaris en ze nam met mij een aantal dingen door voordat ze de koper en haar ouders uitnodigde bij ons aan tafel. Ik had expliciet gezegd dat haar ouders van harte welkom waren bij de daadwerkelijke overdracht en haar vader stond klaar met de telefoon om een foto te maken van het spannende moment. De sleutels lagen midden op tafel en werden opgepakt door Sanne. En toen was het hoofdstuk Oudaen echt afgesloten.
Ik reed door naar Ikea voor twee onderstellen voor de Kallaxen in het atelier, en daarna ging ik even bij Eisirt op bezoek op zijn werk. Vooral omdat ik het zo geweldig leuk vond als hij bij mij op het werk even koffie kwam doen. En vandaag was toch een bijzondere dag.

Toen ik terug kwam in Tilburg met wat broodjes voor de lunch en de boodschappen voor het avondeten kon ik gezellig bij de jongens op de slaapkamer lunchen. Ik vind het heel zielig dat ze echt alleen maar de slaapkamer tot hun domein kunnen rekenen en er niet uit mogen, dus ik probeer elke dag met ze te lunchen en ook 's middags en 's avonds nog even gezellig bij ze te zitten. Anders zijn het wel hele lange dagen.
De badkamer en het toilet vorderden gestaag, en het zag er al heel mooi uit. Ik liet de heren gewoon lekker hun ding doen en schonk af en toe koffie voor ze.

Ik moest nog wel even wat dingen afvinken en bedacht me dat ik XS4all nog even moest bellen. Toen ik hen belde om de verhuizing door te geven en ons abonnement op te waarderen naar glasvezel, had ik na vijf minuten verbaasd terug gebeld omdat voor nieuwe klanten er een veel goedkoper abonnenment beschikbaar was dan voor trouwe klanten die al 10 jaar van hun diensten gebruik maken. Mij werd toen beloofd dat ze een vergelijkbaar aanbod konden doen, maar dat dat pas kon nadat de verhuizing was voltooid. Of ik even terug kon bellen na de verhuizing.
Het aansluiten van het internet op onze FritzBox modem ging (dankzij een andere KPN glasvezel klant die erover vertelde op hun forum) gelukkig vlekkeloos. Maar nu nog even die korting. Want we zouden als trouwe klant € 73,- per maand moeten gaan betalen voor 1 gig internet. Terwijl een nieuwe klant het eerste jaar € 35,- zou betalen voor hetzelfde internet.

"Nee mevrouw, ik weet niet wie dat tegen u heeft gezegd, maar dat kan écht niet hoor." Ik had al ruim een half uur in de wacht gestaan tot ik bij de juiste afdeling terecht kwam. Ik sorteerde onderwijl een emmer met schoefjes die Eisirt had verzameld bij het demonteren van de keuken.
Hoe ik het ook wendde of keerde, hoe ik mijn eerdere gesprek met iemand van XS4all/KPN aanhaalde - de medewerker van vandaag had er echt geen boodschap aan. In een vlaag van wanhoop vroeg ik of ik niet toevallig zijn supervisor kon spreken. (Ik ben geen Karen, kijk nou wat je in mij naar boven brengt!) Maar dat kon ook niet. En toen sprak de jongeman de magische woorden: "Uw contract is afgesloten op 29 augustus dus u kunt zich nog beroepen op de bedenktermijn. Die geldt twee weken en gedurende die periode kunt u kostenloos opzeggen."

Ik wachtte tot Eisirt thuiskwam en toen hij vroeg hoe het met mij ging en ik reageerde dat ik even mijn bloeddruk probeerde te laten zakken, wist hij wel hoe laat het was. Ik vertelde hem van het geneuzel bij XS4all en stelde voor om dan maar over te stappen. Odido had ook glasvezel internet...
Hij was het ermee eens! Dus ik bellen met Odido, want ik kwam er online eventjes niet uit. En natuurlijk wil Odido ons heel graag als klant hebben.
De jongeman aan de telefoon bood ons een 2-jarig abonnement aan, wat normaal € 55,- per maand zou kosten, maar het eerste jaar kon hij aanbieden voor € 19,95 p/m. En omdat Eisirt al mobiele telefonie bij Odido heeft, kregen we nóg eens € 5,- korting.
Dus: Bij XS4all / KPN zouden we twee jaar glasvezel krijgen voor ruim € 1750,-.
Bij Odido betalen we voor dezelfde twee jaar, voor dezelfde bandbreedte € 1018,-
Nou, dan weet ik het wel.

Ik belde nog een keer met XS4all om me inderdaad te beroepen op de clausule Koop of Afstand. De vriendelijke man die ik nu aan de lijn kreeg wilde wel weten waarom ik me bedacht had, dus ik vertelde hem precies wat er was gebeurd. Hij was verbaasd hoe het was gelopen. Zo'n hoge korting als mij was beloofd was volgens hem niet mogelijk, maar hij zou nog wel eens gaan rekenen. Omdat ik toch al 11 jaar bij XS4all zat, kon hij me een maximale korting bieden van € 17,50 per maand. Op een bedrag van € 73,-
Druppel, meet gloeiende plaat.
Ik bedankte hem dat hij er nog even naar wilde kijken, maar sloeg zijn aanbod af, en hij verwerkte het netjes in zijn systeem. Nu moet ik morgen nog even met Odido bellen dat zij ook de overstapservice activeren zodat we geen overlap hebben tussen de twee abonnementen, dat zou zonde zijn.

Verder belde ik ook nog even met BrabantWater, want Sanne had bij hen een contract afgesloten voor water, en dat deed alarmbellen rinkelen want OMG ik had mijn verhuizing nog niet doorgegeven. (Jawel, maar niet zo snel als zij!) Dus toch ook maar even controleren of dat nu allemaal goed bij hen in het systeem was verwerkt.
Mèn, wat een dag. Ik had niet graag 1 uur aan de telefoon gehangen met internetaanbieders, maar het kan raar lopen. En Greenchoice krijg ik morgen nog op het lijstje van af te sluiten aansluitingen.

Als allerlaatste acties van de dag ging ik nog even langs de Gamma in Noord en na het eten ook nog even naar de Gamma in Zuid voor wieltjes voor onder mijn Kallax onderstel. Morgen maar eens kijken of ik dat kan monteren terwijl de badkamerheren de voegen smeren.

Current Location: Tilburg, the Netherlands

Nadat ik 's nachts twee keer op een emmer was wezen plassen was het toch fijn om de emmer en mijn blaas te kunnen legen in de dixie. Dag 2 van de badkamer renovatie was begonnen!
Ik nam me voor om de zebra-muur onder handen te nemen. Bij onze mad dash om de woonkamer gelatext te krijgen was het op een bepaald moment niet helemaal meer duidelijk welk bledje voorstrijk en welke latex had. Daardoor was één van de muren in de eetkamer half gebroken wit, half spierwit. Het gebroken wit zag er ronduit geel uit.

Omdat ik de dag ervoor ~~het loket~~ de Chinese Afhaal in de eetkamer al had aangepakt wist ik dat het prachtig op zou drogen (Histor Monodek is een fijne latex!) ook als je maar een randje deed. De verf is allemaal nog zo nieuw dat je echt geen kleurverschillen krijgt.
Ik maakte de roller goed vochtig en pakte ook nog een klein stukje plafond en de stekelvarkenmuur vlak bij de woonkamerdeur aan. Daar had ik wat brokjes weggeschuurd en moest er toch nog een klein beetje aangestipt worden.
Dat was in ieder geval snel gedaan, en nadat ik even uitgerust had en de muur droog genoeg was, haalden we daar de stucloper weg en zetten Eisirt en ik de Billy kasten weer op hun plek. We hebben de hele woonkamervloer nog bedekt met stucloper zodat de pas gelakte houten vloer niet teveel kan beschadigen en krassen terwijl er bouwvakkers in en uit lopen.
Ik pakte de dozen met boeken uit en zette de dozen met CD's en DVDs bij de andere Billy vlak naast de woonkamerdeur. Ik miste nog een heleboel dozen met plakboeken, maar die komen waarschijnlijk nog wel bovendrijven.
Ik kan je niet vertellen hoe heerlijk het is om de boeken weer in hun kast te hebben staan! Dat was in de slaapkamer ook al het geval toen we de kleding in de (door Claire geboende) Pax kast legden. Heerlijk.
Natuurlijk had ik al een plank of drie volstaan toen ik me bedacht dat ik misschien ook wel even een sopje door de kast kon halen, dus ik was nog best lang bezig met de boeken weer verplaatsen en de kast soppen, maar dat weet ik nu voor een volgende keer.

Omdat de inschrijvingen voor Emphebion nu ook geopend waren ging ik even zitten voor mijn nieuwe personage Vau. Ik ben heel slecht in regels en het opbouwen van een personage, maar ik probeerde het toch. Ik maakte drie opzetjes, waarbij ik de Strijder eigenlijk veel leuker vond dan de beide Avonturier-opties. Als Strijder kon ik niet alles aankopen wat ik wilde, waardoor een deel van de vaardigheden pas later zouden komen, en een fijne progressie van het personage garandeerden. Maar Eisirt wees al uit dat de extra levenspunten die ik als Strijder gelijk zou hebben, ook een logische progressie zouden zijn voor één van de Avonturiers opties. Iets om even met de VC te bespreken dus!

Rond de lunch kwam het verlossende woord van meneer A.: het water kon er weer op. We waren nog lang niet door onze voorraad heen, dus we hebben het gered. In de badkamer en de wc beneden waren de leidingen gelegd en afgedopt en klaar voor de waterdruk.
Maar toen meneer A. rond een uur of drie afscheid nam met een "nou, tot volgende week" was ik even verward. Hoezo tot volgende week? Theo van Sanidirect had ingeschat dat het een week werk zou zijn om de badkamer te renoveren en dat had mijn moeder ook al erg kort gevonden. Ineens was ik blij dat ik de dixie voor twee weken besteld had -- ze konden hem altijd eerder op komen halen, was mij beloofd.
We vroegen nog even door. De tegelzetter zou donderdag komen, en blijkbaar kon meneer A. zelf niet verder tot de tegels erin zaten. Alle onderdelen die onder de tegels moesten komen zaten erin. De nieuwe rioolbuis van de badkamer, door de vloer, naar de rioolaansluiting in de WC beneden waren geplaatst en netjes afgetimmerd met gipsen wandjes. De WC beneden was er ook klaar voor. Hij kon in ieder geval niet verder.
Tja, wat moet je dan? Ok, doei?
Ik heb gebeld met Sanidirect, maar Theo was er zelf niet. Zijn collega beloofde hem te mailen met mijn grieven, en ik voelde me redelijk Karen-esque. Maar waar moet je anders heen met je frustraties?

Eisirt heeft ooit wel eens de vergelijking gemaakt met een trein: je zit er in en op een gegeven moment kom je vast ergens aan. Tot die tijd rijd je gewoon maar mee.
Wat ons nog het allermeeste frustreert is dat er heel slecht wordt gecommuniceerd over de planning. De andere klussers hebben daar ook een handje van, maar gelukkig hebben Johnny en Lujoun heel erg hard hun best gedaan om het huis leefbaar te maken voor onze verhuizing. De rest van de klusjes komen ze later afmaken, wanneer het hen uitkomt. En dat is prima.
En wat mij persoonlijk ook echt tegenvalt: meneer A. is heel moeilijk te verstaan. Hij praat erg binnensmonds geaccentueerd Nederlands. Ik was blij dat hij ook Eisirt nog wel eens cornerde voor overleg als ik even bij de katten zat om ze wat aandacht te geven.

Nadat de badkamermannen waren vertrokken maakten wij ons klaar om de tegels naar boven te verplaatsen. Die pallet stond nog steeds in de schuur. Het waren 26 pakken tegels van 60x60 cm, een aantal zakken mortel (ofzoiets) om ze te verlijmen...Retezwaar allemaal. we deden het rustig aan en gingen af en toe even zitten. Wat een klus!

Ik maakte risotto in een van de LARP pannen omdat ik gewoon echt geen idee had waar de hapjespan was. Gelukkig kon ik de risotto en bouillonblokjes wel vinden. Met een beetje Grana Padano. Yum.

Vanmorgen was er nog een andere verrassing: ik kwam bij de dixie om de emmer te legen, en die was op slot. Hoe dan!? Toen zag ik dat ons hangslotje was doorgeknipt. Ik kon het slot gelukkig van buiten openschuiven en was even bang wat ik binnen zou aantreffen.
Maar de dixie was schoongemaakt, de spetters lagen nog op de bril. Er lag een nieuwe rol WC papier en een nieuw hangslotje in het 'fonteintje'. Toen ik dit tegen Eisirt vertelde, ging hij bekant door het lint. Eerst leverden ze geen slot, terwijl we die wel besteld hadden. Vervolgens knippen ze ons eigen slotje door. Belachelijk.
Ik had even geen zin in deze tirade die niet eens naar mij gericht was, dus ik ging boven de kattenbak uitscheppen voordat ik koffie en ontbijt ging maken. Het zal wel. ~~Choo-choo~~ Kedeng-kedeng doet de trein.

Vandaag gaan we waarschijnlijk wat spullen van het atelier (deels) naar boven verplaatsen. En vanmiddag hebben we de inspectie van het appartement met de makelaar en de koper, dus dan kunnen we de sleutels en de milieupas alvast overdragen. We moeten nog eventjes de laatste lampen van het plafond schroeven, maar Eisirt had al gestofzuigd. En dan morgen de overdracht bij de notaris. En dan is het in Eindhoven écht klaar.

Current Mood: exhausted
Current Location: Tilburg, the Netherlands
Current Music: Hadestown Broadway Cast Album - Livin' it Up On Top

Eisirt had een hele vroege dienst en zijn wekker ging dus nog veel vroeger dan normaal. De reistijd naar zijn werk is nu wat groter geworden. Meestal sta ik heel eventjes mee op om even te plassen en probeer ik daarna weer in slaap te vallen, wat gelukkig ook deze keer weer lukte.
Toen ik goed en wel wakker werd ging ik nog eerst even aan de slag in de slaapkamer met dingen uitpakken. Ik wist alles behalve drie dozen uit te pakken: twee met schoenen en eentje met badkamerspullen wat we nog niet uit kunnen pakken want we hebben nog geen badkamer. Ik verschoof het ladekastje naar het voeteneind en verplaatste de voederbakjes voor de jongens. Het zag er al bijna opgeruimd uit, en dat voor een tijdelijke oplossing!
Aangezien Doortje die nacht op haar kussen naast het bed had geslapen was het hoog tijd om die ook weer op de juiste plek te leggen. Ik schoof het nachtkastje dichter bij het bed en propte haar kussen ertegenaan. Zo kon ze weer naast mijn hoofd liggen in plaats van op de grond. Ook mijn wake-up light en lampje gingen op het nachtkastje, en ik wist wonder-boven-wonder de wake-up light in te stellen op de juiste tijd, zowel het alarm als de klok, en ook de FM zender te vinden. Niet slecht, want dat LCD scherm is amper meer leesbaar en geeft het helemaal op met warm weer.
(Stiekem vind ik het heel fijn dat er nu meer plek tussen mijn kant van het bed en het raam zit. Dankzij het nieuwe stopcontact kan het bed er niet dichter tegenaan staan, en dat gaat me een heleboel blauwe plekken schelen! Nu mag Eisirt door een smal gangetje schuifelen.

Bij het doorgeefluik ^*) in de eetkamer haalde ik het plastic weg wat de nieuwe tegels op de keukenvloer moesten beschermen tegen ons schuurwerk, en daar kwamen natuurlijk lelijke randjes onder vandaan. Dat hadden we wel gezien, maar nu moest dat nog even glad gestreken worden. Dus pakte ik voorstrijk, een kwast, een roller en een bledje (waar ik een grote V op schreef) en ging ik aan de slag. De houten plank bedekte ik met een krant, ik plakte de nieuwe plinten af met schilderstape en ik flatste met voorstrijk.

-----
*) Zullen we dit gewoon de Chinese afhaal in de eetkamer noemen? Want 'doorgeefluik' en 'aanbouw' vind ik geen leuke termen.
-----

Eisirt had nog even het appartement gestofzuigd ter voorbereiding voor de inspectie, en daarna was hij met de overgebleven dozen die we niet nodig hadden gehad (lekker pulla x2, Stephan!) naar Leandra gereden om ze terug te brengen. Zo fijn dat we die van haar mochten lenen!
Maar daardoor was hij wel vrij laat thuis. Ik was die dag begonnen met lijnen want je kunt niet eindeloos blijven eten, zeker nu we in de laatste fase van de verbouwing en de eerste fase van het bewonen zitten, dus ik had al een flinke hangry bui.
Eindelijk kwam Eisirt in beweging en reden we naar Cafetaria de Heikant waar ik een paar weken geleden met Tim ook al een frietje had gegeten. Zo wist Eisirt ook waar het was, en konden we de volgende keer met de fiets frietjes gaan halen.

Maar na het eten was er nog steeds geen rust: de volgende dag (vandaag, maandag 1 sept) zou de aannemer beginnen met de verbouwing van de badkamer en we moesten nog dingen demonteren en water opslaan voor als de hoofd waterleiding afgesloten zou zijn. Eisirt was echter écht op dus die liet ik lekker hangen achter de PC en ik ging aan het werk.
Ik zocht alles wat ook maar een beetje veilig water kon opslaan bij elkaar: een 2 liter fles van de cola, drie thermoskannen, twee theepotten, twee waterkokers, onze thermosbekers van ruim een halve liter, en twee flesjes die we normaal gesproken naast het bed hadden staan. Ik schatte dat ik ruim 10 liter water klaar had staan, genoeg voor drie dagen. Eigenlijk hadden we nog een jerrycan willen halen, maar we waren nog niet gewend aan de kleinere stad: alle bouwmarkten waren om 17u al gesloten. Ik kwam daar achter toen ik al bijna op het gesloten parkeerterrein van de Hornbach stond. Zucht.
En daarna nog het demonteren: de wastafel in de douche ging er makkelijk af, en die in de WC ook. In de douche schroefde ik de kraan weer op de waterleiding zodat het niet zo makkelijk kon gaan lekken, maar de WC was er geen mogelijkheid om het kraantje te demonteren. Die zat gewoon glad op de tegels gelijmd ofzo, dus dat liet ik graag over aan de aannemer. Ik draaide het kraantje voor het reservoir van het toilet dicht en vertelde Eisirt dat ik voor het slapen gaan wel in de dixie naar het toilet zou gaan, zodat ik 's nachts de WC nog kon gebruiken. En dat was wel nodig: ik ben er twee keer uitgeweest en kon bijzonder slecht de slaap vatten.

Vandaag (maandag 1 sept) was het dan zover. Ik had de wekker gezet en bedacht me dat ik eerst de WC moest demonteren voor ik ging ontbijten. Een YouTube filmpje had me uitgelegd dat het helemaal niet ingewikkeld was en het viel inderdaad best mee. Tot ik de pot zelf los wilde schroeven. De schroeven gingen prima los. Maar de pot zelf was met beton vastgelijmd aan de vloer ofzo. Grom.

De badkamerheren kwamen om kwart voor negen pas aan, ze hadden in de file gestaan. Ik liet ze de spullen zien in de kleinste slaapkamer en vroeg of wij de tegels nog naar boven moesten brengen. Ja. (Darn!) Maar de tegelzetter zou donderdag pas beginnen, dus we hadden nog wel even tijd.
De heren begonnen met frezen, en ik boog me over de bestellingen in mijn webshop.
Rond lunchtijd zag ik ineens dat de muur in het atelier beschadigd was. Het stucwerk was losgekomen door het trillen van de frees, en er waren op twee plekken de onderliggende betonnen stenen zichtbaar en ook in het trappegat was er schade aan het stucwerk.
Ik kon wel janken. Mijn mooie atelier, mijn eigen fijne werkplek. De enige kamer die echt al klaar was. En nu moest er weer opnieuw gestuct worden. Opnieuw schuren. Opnieuw voorstrijk. Opnieuw latexen.
"Ja, wij repareren later." zei meneer Altunkaya. Het is je geraden!

Ik ging met mijn lunch bij de poezels op de slaapkamer zitten. Kwibus kwam meteen naar me toe, die had even bevestiging nodig dat ik nog steeds wel van hem hield, ondanks het geweld buiten de slaapkamer. Doortje was onverstoorbaar aan het tukken op het kussen van Eisirt. En ik had ook even knuffels nodig. Getverdemme, mijn fijne sanctum!

De hele middag waren de heren in de weer met beitels en betonboren om het gat in de vloer te maken voor de rioolbuis. Er was op de bouwtekening wel een toilet op de bovenverdieping getekend maar die zat er toch echt niet in, dus daarvoor moest er een gat geslagen worden zodat de WC in de badkamer via de rioolbuis van het toilet beneden kon lopen. Vandaar dat we ook de WC beneden moeten opknappen.
Ik probeerde te verstoppen voor de herrie, maar mijn oordopjes passen niet heel lekker in mijn rechteroor en mijn noise-cancelling headphones houden de verbinding met mijn PC niet vast als ik meer dan 2 meter wegloop.
Dus speelde ik muziek van mijn telefoon (die kan gewoon in de broekzak) en smeerde ik latex op de Chinese afhaal. Hopelijk zou het mooi egaal opdrogen. Ik had natuurlijk geen stromend water, dus de rollers rolde ik in een vuilniszak en ik poetste provisorisch mijn handen schoon.

Eisirt had (uit eigen beweging!) de notaris gebeld en berichtte blij dat hij zijn paspoort niet hoefde te laten zien, en zou na zijn werk de documenten tekenen die mij toestemming geven ons appartement te verkopen. Dat was dus ook geregeld. Maar daardoor was hij wel laat thuis, maar hij nam een six pack bronwater mee - dus nog eens 9 liter water.
Ik had Roos gevraagd of ik misschien bij hen even kon douchen. Mijn haar voelde vettig aan en die ontspanning kon ik heel goed gebruiken. Roos wilde ook best wel even een kleine 15-minuten-snelle-was draaien, zodat mijn klus t-shirts ook weer schoon zouden zijn. Op terugweg haalde ik een stokbrood en een zak pompoensoep, en spullen voor risotto voor morgen.

Na de douche voelde ik me alweer iets beter, maar het badkamergeweld gaat morgen natuurlijk gewoon verder.
Ik kan dan in ieder geval verder met die ene muur nog een laagje geven waar voorstrijk en Ral9010 naast elkaar een zebra-muur gemaakt hebben. (Vandaar dat ik de bledjes en rollers nu markeer of het L voor latex of V voor voortstrijk is). En als dat droog is kunnen de Billy's daar op hun plek en kunnen de eerste dozen van de woonkamer uitgepakt worden.
En we moeten natuurlijk de tegels naar boven verslepen. Alles op zijn tijd.

Wat. Een. Dag.

Current Mood: exhausted
Current Location: Tilburg, the Netherlands

De eerste nacht in het nieuwe huis verliep voorspoedig. We hadden geen puf meer gehad om het bed op te bouwen, dus we lagen op matrassen op de grond. Omdat we de afstandsbediening voor het rolluik van de slaapkamer kwijt waren, waren we vroeg wakker door het licht.
We hadden die afstandsbediening in de badkamer bewaard terwijl we in de slaapkamers aan het klussen waren, en Almar had de badkamer leeg geruimd in voorbereiding op de renovatie ervan, en sindsdien had ik de afstandsbediening niet meer gezien. De slaapkamer is tevens de enige ruimte waar het rolluik met een afstandsbediening bediend wordt, dus we konden ook niet de afstandsbediening uit een andere ruimte lenen. En hij kon ook alleen maar met een afstandsbediening bediend worden dus er was geen andere optie (ook leuk als de ontvanger of de afstandsbediening ooit de geest geeft...maar tegen die tijd hebben we vast iets van gordijnen).

We gingen het dak op om grote flip-over vellen (lang leve D&D en ODM dat je dit soort A3 papier in huis hebt!) op de ramen van de slaapkamer te plakken. Dat zou in ieder geval de zon buiten houden. Natuurlijk lieten we een strook aan de onderkant van het raam vrij zodat onze jongens de tuin konden bespioneren.
Daarna gingen we verder met de zoektocht.

Almar had de badkamer ingepakt maar we hadden op dat moment niet zoveel tassen, kratjes of dozen in huis dus hij had vuilniszakken gepakt om de losse klusspullen en de tijdelijke keuken die we daar gemaakt hadden, in te pakken. Ik keek na wat ik kon en begon aan mezelf te twijfelen. Óf hij zat in een blauwe Interveste tas die ik al even niet meer gezien had. Óf hij was in een vuilniszak gegaan die ik vervolgens als normale vuilniszak had gebruikt. Nadat we vrijdagavond al een tijd gezocht hadden naar deze twee opties in de schuur en het huis en de zolder, gingen we daar zaterdag met frisse moed mee verder. We keken alles nog een keer na, maar nergens konden we ze vinden.
Eisirt ging uiteindelijk naar de kliko in de voortuin om de vuilniszakken na te kijken - gelukkig zat er maar 1 in. Daar zat de oude slang van de douche en de oude douchekop in, dus het was waarschijnlijk wel die vuilniszak, maar we vonden geen afstandsbediening.
Op dat moment kwam Sneeuwwitje aanlopen, al babbelend dat ze knuffels wilde. Of misschien wilde ze ons wel moed inspreken. "Ik geloof in jullie! Gib cuddles nao plox." Een geweldige intermezzo.
Uiteindelijk vond ik de blauwe Interveste tas in een even blauwe opvouwbare boodschappenkrat. Geen wonder dat ik hem niet had kunnen vinden, perfecte schutkleur. En daarin vond ik inderdaad de gewenste afstandsbediening. Hoezee!
Het voelde wel een beetje als een dubbele overwinning, want we hadden immers al papier tegen het raam geplakt, maar Eisirt wilde dat nog even laten zitten. Prima.

Bij het in elkaar zetten van het bed liepen we ook tegen een paar uitdagingen aan. Jaren geleden was één van de zijkanten al gebroken en had een timmerman het met hoekprofielen weer in elkaar gezet. Ik was bang geweest dat als we het bed uit elkaar schroefden het nooit meer in elkaar zou kunnen, maar dat viel wel mee.
De arme poekies moesten wel even in de figuratieve hel zitten: een gedemonteerde badkamer zonder lekkere plekjes om te zitten. Kwibus was weer danig aan het brommen en elke keer dat zijn zus in de buurt kwam werd er geblazen. Arme kinders.
De middelste balk van ons Malm bed was een ijzeren balk die langer en korter geschoven kon worden. Maar na de verhuizing zat deze muurvast. Eisirt wist wel raad: we namen de balk mee naar de tuin en spoten WD40 tussen de onderdelen. Ik keek met verbazing hoe de belletjes verdwenen toen de WD40 tussen de twee delen van de balk kropen. Eisirt vertelde trots dat het niet voor niets bekend stond als "kruipolie". Na een minuutje wachten trokken we de twee helften zonder moeite van elkaar. Magic!
En toen de balk er weer inzat konden de lattenbodems en matrassen weer op het bed en konden we de arme, arme poekies bevrijden uit de badkamer. Flinke knuffels op het bed waren even nodig.

Lujoun kwam de wandcontactdozen in de keuken afmonteren en vroeg ons wanneer we internet nodig hadden. Eisirt had inmiddels zijn PC al opgebouwd op het bureau en zat te springen om ~~zijn gaming-verslaving te voeden~~ even zijn 'dailies te doen' en te controleren of het internet het ook wel deed. Ik had ons abonnement bij XS4all verhuisd en vervolgens geüpgrade naar glasvezel, wat al in de woning aanwezig was.
Ik vertelde Lujoun dat ik een webwinkel runde, en zonder internet had ik geen winkel. Hij legde snel een provisorisch stopcontact aan zodat de glasvezeldoos bij de voordeur stroom had. (Die man is geweldig!)
Eisirt begon te prutsen met de FritzBox, want XS4all had geen instructies gegeven hoe het nu verder moest. Ik vond een hele handige post op het KPN forum hoe je de FritzBox moest inregelen op glasvezel, en dat werkte geweldig. We hadden internet en ik kon mijn blogpost over de verhuizing online zetten.

We gingen nog even snel naar het Wagnerplein naar een iets teleurstellende Jumbo voor wat boodschapjes, en daarna begon de volgende uitdaging: koken zonder keuken.
En niet alleen dat, maar waar waren eigenlijk de koekenpannen gebleven?
Ik had eerder die dag de dozen in de eetkamer gesorteerd; de verhuizers hadden de dozen van de keuken en die van de woonkamer allemaal in dat hoekje gezet. Nu kon ik door de dozen van de keuken heengaan, maar ik kon nergens de koekenpannen vinden. Dat was één van de laatste dozen geweest die ik had ingepakt omdat ik de lade met pannen en die met de ovenschalen glad vergeten was. En de ene doos met alle pannen had wél een label gekregen, maar de doos met de koekenpannen niet.
Het duurde even maar uiteindelijk had ik hem gevonden en kon ik aan de slag. Ik kookte water in de waterkoker en zette de bloemkool, aardappeltjes en vegetarische kaasburger op de campingstelletjes aan. Geen idee hoe snel dat zou gaan en hoe ik dat kon timen dus moest ik het oldschool doen met een vork om te testen of alles gaar was. De vegetarische burger en de aardappels waren bijna tegelijk klaar, en de bloemkool moest een paar minuutjes langer. Niet slecht!

Als allerlaatste klusje van de dag wilde ik het formica bureau nu eens goed in elkaar schroeven. In het atelier was dat gelukt, maar voor de verhuizing had ik de poten losgemaakt, en die wilden niet zomaar weer vast. In de poten zit een inkeping, waar een bout met een rechthoekige moer in geschoven kon worden. Maar als de bout en moer te los waren kon je ze niet meer aandraaien omdat de moer dan in de poot gewoon vrij kon ronddraaien. Vraag me niet hoe dat ooit in het atelier was gelukt, maar hier in de tuin ging dat écht niet meer.
Met de herinnering van de magische WD40 nog vers in het geheugen ging ik aan de slag. En jawel, ook hier redde WD40 de dag. Als ik de bout en moer eerst verwijderde en bewerkte met een paar druppeltjes WD40 konden ze veel makkelijker draaien. Dan moest ik de moer in de uitsparing van het frame schroeven, net zo diep tot ik de bout met mijn vinger aan de binnenkant kon voelen. Dan ging de poot in de uitsparing, waarbij de gleuf over de bout heenschoof. De bout zat dan strak genoeg dat de moer niet meer zomaar rond kon draaien in de vierkante poot, en met 2 slagen (zo weinig speling heb je dus!) zit alles muurvast.

En zo kwam er aan onze eerste dag in het nieuwe huis een einde. Eisirt had zijn uniform alvast klaargelegd want deze zondag (de dag dat ik dit typ) heeft hij vroege dienst, de arme man. We gingen dus op tijd naar bed.

Current Mood: accomplished
Current Location: Tilburg, the Netherlands

Om kwart voor zeven ging de wekker en we begonnen met een snelle boterham. Donderdag hadden we het bed al uit elkaar geschroefd en we hadden met de matrassen op de grond geslapen, die natuurlijk op het gladde laminaat uit elkaar waren geschoven.
De laatste loodjes met dingen demonteren gingen snel. De plankjes bij de printer, het kapstokje aan de voet van het bed. De wasmachine en droger werden uit de badkamer getild en we sloten de poezen daar op. We waren er klaar voor.

Stephan van Studentmovers kwam binnen met een dikke stekker, op zoek naar een geaard stopcontact voor de verhuislift. Gelukkig waren de stopcontacten in de keuken geaard, want de rest was allemaal ongeaard. Hij bekeek kritisch de stapel dozen. "We hadden 20 dozen afgesproken, en dit zijn er veel meer. Dat kost meer tijd, dus jullie rekening wordt waarschijnlijk hoger."
Ik brieste. De manier waarop hij het zei was net alsof ik de schuldige was. Toen hij was komen kijken had hij het inderdaad over 60 dozen gehad, maar ik verwachtte minder dozen van hem nodig te hebben. We konden namelijk aardig wat verhuisdozen lenen van vrienden, dus het was niet nodig om dozen van hem te huren.
Maar blijkbaar was met zijn inspectie niet de vraag geweest hoeveel dozen we wilden huren, maar hoeveel dozen er verhuisd moesten worden. Dat was mij absoluut niet duidelijk geweest. En zoals hij er nu op reageerde voelde ik me echt aangevallen. Wat een puik begin van de verhuizing! (not)

De verhuislift stond, de verhuizers waren geïnstrueerd om niet in de badkamer te komen omdat de katten daar opgesloten zaten, en het feest kon beginnen. Ze zetten de onderdelen van het bed, de Billy's en andere plankjes tegen de achterwand. Af en toe werden er dozen tussen gestapeld. Het was een flink getetris en het was maar een vrij kleine bus. Na een uurtje kwam Stephan ons voorbereiden dat misschien niet alles mee zou kunnen met de bus. Het was nogal een gepuzzel. Wat zou onze voorkeur hebben: de fietsen of alle dozen uit de berging?
Ik koos voor de fietsen, de dozen konden we misschien nog wel met onze eigen auto meenemen, en Bram (die ook was komen helpen) knikte al enthousiast dat we rustig zijn auto ook vol mochten laden als we nog een tweede keer moesten rijden.
Uiteindelijk was het niet zo'n groot probleem. Chloe was duidelijk een ster in tetrissen en wist alles behalve een paar kleine dozen (die niet dicht konden) in de bus te krijgen. Onze eigen auto's stonden vol met de meest fragiele dingen: de TV, de computers, de lampen. Maar ook die zaten helemaal vol.

Ik werd om even na elven gebeld door Boels: dat hij de dixie kwam brengen. Ik vertelde de beste man dat we nog druk aan het verhuizen waren en dat hij wat aan de vroege kant was. Maar de dixie mocht op het grasveld geplaatst worden, dat was prima.
Niet veel later konden we nog even Buurman Cor de hand schudden, en toen was het tijd om te gaan. Stephan haalde de verhuislift weg en koppelde die achter zijn bus, en we beloofden de twee verhuizers die mee zouden gaan naar Tilburg broodjes bij aankomst. (Ze waren blij dat ze niet nog iets hoefden te halen bij een supermarkt onderweg.)
De berging was op een aantal lege dozen (ik had er teveel geleend!) en de reservetegels helemaal leeg. En het huis was op een open doos, de spullen van de katten en de katten zelf ook helemaal leeg. Daar zouden we later die avond voor terugkomen. (Moeilijk hoor, om ze zo achter te laten in een leeg huis!)
Eisirt en ik reden in colonne naar Tilburg, en toen werd ik gebeld door de heren die voor Sanidirect de badkamer kwamen brengen. Ik wist dat Claire en mama al in het nieuwe huis waren, dus ze waren welkom, en ik belde gelijk mijn moeder om ze een heads-up te geven. Toevallig kwamen de badmakermensen net aanrijden toen wij aankwamen, dus ik parkeerde mijn auto in een vak en bleef maar niet staan kijken hoe ze hun vrachtwagen aan het manoeuvreren waren in de hoop de laadklep een beetje in de buurt van het paadje naar de voordeur te krijgen (#hofjelife). Eisirt ging de verhuiswagen opwachten, en dirigeerde die naar het grasveld voor de deur. Je kunt namelijk nét langs de betonnen paaltjes als je voorzichtig rijdt, en dat scheelt toch een paar meter lopen met alle spullen.

Claire had een geweldige lunch verzorgd met belegde broodjes, krentebollen, sinasappelsap, melk, karnemelk en peperkoek. We streken tevreden neer.
Maar natuurlijk waren de heren van de badkamer er ook nog, dus die wezen we de kleinste slaapkamer boven waar de spullen gestald mochten worden. Niet alles paste daar, dus de glazen wand voor de inloopdouche ging in het dooie hoekje naast de trap beneden, en de tegels moesten maar in de schuur en de tuin staan. Ze hebben met een elektrische pompwagen twee kleine pallets met tegels door de brandgang de schuur ingemanoeuvreerd! Echt superknap. De pallet met de kleinste lading laadde Eisirt direct af, zodat de lege pallet weer retour kon, wel zo fijn. De grotere pallet moest in een hoekje van de schuur staan en dankzij de vele handen was dat ene hoekje ook zo leeggeruimd. Geweldig.
Eisirt controleerde de bestelling met de bezorger om zeker te zijn dat ze echt alles hadden geleverd, en ik zocht wat chocolade bij elkaar. Buitengewoon vriendelijke heren, super service om de pallets zo achter het huis te krijgen, amazing. Dat maakte een heleboel goed, want over hun planning was ik niet te spreken (nee, we kunnen de leverdatum alleen een week later doen. Oh, dan wordt de badkamer al geïnstalleerd? Nou, dan moeten we toch maar leveren terwijl u aan het verhuizen bent...)
Mijn mama vertelde nadat beide heren vertrokken waren dat zij ze ook nog een fooi had gegeven voor hun service, en ik had ze vier chocoladerepen gegeven als dank. Echt heel fijn.

Na de lunch gingen we snel aan de slag met het uitladen van de bus. Ik had briefjes op de deuren op de bovenverdieping geplakt en de plattegrond ingetekend met waar de meubels geplaatst moesten worden. Mama ging aan de slag met een sopje en deed nog een aantal keren de keukenvloer afnemen (die had Johnny diezelfde ochtend geplaatst en moest regelmatig afgenomen worden anders zou het grauw opdrogen) en Bram, Claire, Eisirt en ik hielpen mee met het verslepen van de dozen.
Rond drie uur stond het allemaal binnen. We namen afscheid van de verhuizers die het echt geweldig hadden gedaan. Ik mocht wel gelijk de verhuizing betalen met iDeal, en de rekening was nog lager geworden dan in de offerte had gestaan. Dat maakte dat ik me afvroeg: zijn wij nou echt zo raar dat we meehelpen met spullen slepen? Hoe doen andere mensen dat... gewoon wachten tot de verhuizing voorbij is? Koffie gaan drinken bij de buren?
(Lekker pulla, Stephan!)
In de kleinste slaapkamer stonden de meeste dingen die meneer Altunkaya nodig heeft voor de installatie van de badkamer komende week, met de wasmachine en droger erbij op zo'n manier dat alles nog goed bereikbaar was, en de dozen van de keuken en de woonkamer stonden een beetje door elkaar, maar de meubels stonden soort van op de juiste plek.

Claire werd opgehaald door Erik en kreeg van mij een hele dikke knuffel voor haar hulp, en mama ging bezig met het opwarmen van de pilaf die ze voorbereid had. Bram, Eisirt en ik wachtten tot Roos klaar was met werken en zaten als zombies in de tuin. Het was heel fijn om Roos nog even te zien, die wel moeite had met het idee dat ze mee mocht eten zonder dat ze ons geholpen had met de daadwerkelijke verhuizing, maar dat was alleen een probleem in haar hoofd, want ik vond het gewoon heel fijn dat ze erbij kon zijn. (Emotional-Support-Roos)
Na het eten ging mama met de vuile vaat weer naar huis en vertrokken Roos en Bram ook zodat wij terug konden rijden naar Eindhoven om het laatste en allerbelangrijkste onderdeel van ons huishouden op te halen: onze poezels.
Ik speelde nog eventjes met Kwibus; hij vindt het erg leuk om achter brokjes aan te rennen die over de laminaatvloer schuiven en dat was nu wel geweldig: er was zoveel ruimte om te rennen! Ik trok ook de ethernetkabel van de muur en schopte die éne plank van het laminaat terug die onder het bed altijd een grote kier maakte. We laadden de laatste drie doosjes, een aantal plankjes, de krabpaal, de kattebak en de twee poezels in de auto en gingen op pad. Doortje zat in haar bench bij mij op schoot, want de auto zat gewoon toch nog vol.

Eenmaal in ons nieuwe huis legden we de matrassen op een dekbed op de grond en bond Eisirt ze bij elkaar met een spanband zodat ze niet meer konden schuiven. De krabpaal, het water, het kattegras, de voederbakjes en de katten zelf volgden. De deurtjes van de benches gingen open en Doortje ging gelijk op ontdekkingstocht. De dichte slaapkamerdeur was maar raar, maar ok, dat kwam dan misschien later wel (ze is zo lekker ondernemend, ons oude dametje). Kwibus ging uit protest tegen het deurtje van zijn bench aanliggen en brommen. Die was het er nog steeds niet mee eens.
Eisirt en ik keken een aflevering van onze serie maar voor mij was de koek al meer dan op. Het was half tien toen ik lekker ging liggen.
's Nachts ben ik nog wel een paar keer naar de WC geweest (beneden). En het was heel fijn om te merken dat Kwibus lekker tegen mijn voeten was gaan liggen. Doortje had mijn kussen ingepikt en lag later die nacht tussen Eisirt's kussen en de muur gesquisht.

Vanmorgen was het wel even lastig opstaan. Gelukkig was ik wakker voor mijn wekker af kon gaan om 6:45 (vergeten uit te zetten). Ik kleedde me op de gang om. Geen idee waar de toilettas was. Of schone sokken. Of de afstandsbediening van het rolluik van de slaapkamer.

We zijn verhuisd!

Current Mood: busy
Current Location: Tilburg, the Netherlands

Terwijl de klussers hard aan het werk waren in Tilburg, Eisirt aan het werk was, was ik de laatste dingen in aan het pakken in Eindhoven. Lujoun moest de stopcontacten en lichtknopjes nog monteren, Johnny had de plinten en de vloer van de keuken gepland staan, en ik moest de keuken, de badkamer en onze kledingkast nog inpakken.
En de sleutels bij de makelaar afgeven.
De slechte rollers terugbrengen naar de Action.
En het oude glas en oud textiel naar de recycling brengen.
En omdat we nog meer dan 10 stofzuigmunten van de lokale pomp hadden, de auto van mijn moeder uitstofzuigen.
En oh ja, nog een pak melk en wat speculaasjes halen voor bij de koffie.

En het is gelukt. Ik heb om te ontspannen nog 2 afleveringen van mijn serie (Yellowstone) kunnen kijken tussendoor. De lamp in de woonkamer en de keuken er vast afgeschroefd. De plankjes in de slaapkamer. En de planten gesoaked zodat ze klaar zijn voor de reis en het weekend (normaal gesproken soak ik ze in het weekend met water uit de condensdroger, maar dat is dit weekend geen optie).

Morgen gaan we verhuizen!

Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Vandaag zouden mama en Luc komen helpen en Eisirt was ook een dagje vrij -- tijd dus om flink aan het klussen te gaan.
We waren dinsdag al tot de conclusie gekomen dat we het niet zouden gaan halen om de hele woonkamer in 1 dag te schuren, voorstrijken en latexen. "Waarom richt je je niet alleen op het plafond?" stelde Luc voor. De muren konden we in principe prima doen door alleen de meubels aan de kant te schuiven, maar het plafond latexen als de hele woonkamer al vol stond was eigenlijk niet te doen.

Ik vond het een prachtig plan, zo gingen we het doen. Mama vertelde ook dat ze Rinus, een kennis uit Ouderkerk, hadden gevraagd om te helpen. Die zou rond 12 uur ter plaatse zijn.
Wij waren er iets eerder en liepen Johnny tegen het lijf die met een felblauwe primer de keukenvloer had voorgesmeerd om voor te bereiden voor de nieuwe tegels. Ik stuurde een foto'tje naar Jos met de tekst "zie je wel, het wordt toch een zwembad!". Johnny plakte met plastic het doorgeefluik en de opening naar de keuken af zodat we niet (zoals Eisirt al had gedaan) per ongeluk in de keuken konden stappen en het stof niet in de primer kon gaan zitten.
Daarna begonnen Eisirt en ik vast met het schuren van het plafond. Een zwaar, bovenhoofds klusje maar wel noodzakelijk. Er waren nog best wat oneffenheden in het kersverse stucwerk en met een schuurpapiertje kon je dat zo weer glad trekken. Het was wel een kwestie van ladder op - ladder af, want je reikwijdte valt wel een beetje tegen als je op een trappetje staat.

We waren net klaar met het plafond toen de hulptroepen arriveerden en die gingen gelijk te werk. Rinus kleedde zich even snel om in zijn kluskleren en we pakten gelijk de voorstrijk erbij. Het was zwaar werk. Ook met een verlengstang blijft bovenhoofds werken maar een zware klus.
We stuurden Eisirt naar de Gamma om wat meer rollers te halen, en die belde op omdat hij door de bomen het bos niet meer zag. Ik wist het ook even niet meer, dus ik gaf de telefoon door aan mijn moeder. Eisirt kwam terug met een stapel rollers van verschillende structuren en maten, en toen ging het ineens heel snel.

De nieuwe rollers waren vele malen beter en effectiever dan die ik van de Action had gehaald, en Rinus sopte lekker door. Na de lunch waren we al enthousiast begonnen met de latex en het ging nu echt een heel stuk sneller. Rinus pakte wel veel latex op zijn roller, maar hij vertelde dat het wel goed in zou trekken en dat het echt goede verf was (Histor Monodek). Net als het werk wat we dit weekend hadden gedaan dekte het inderdaad goed: wit stucwerk, witte voorstrijk, RAL9010 gebroken wit eroverheen. Geen wolkje aan de lucht, sauzen en gaan.

Omdat mijn nek pijnlijke scheuten uit mijn schouderbladen trok ging ik op zoek naar iets anders te doen, dus al snel waren Eisirt en ik de Billy boekenkasten en Kallaxen uit de schuur naar het atelier aan het tillen. In de schuur moest er plaats gemaakt worden voor de samla's met kostuums die vrijdag met de verhuizing zouden komen.
Rond vieren hoorde ik Rinus blij zeggen dat het voor vijven wel af zou zijn, en inderdaad, toen ik een laatste rondje koffie en cola serveerde om mee af te sluiten waren de muren en het plafond van de woonkamer helemaal gedaan. Amazing!

De kluskanjers vertrokken en Eisirt en ik deden nog een laatste rondje om voor te bereiden voor de verhuizing. De lege emmer voorstrijk en latex gingen naar de voortuin bij al het andere grofvuil wat afgevoerd moest gaan worden. Ik spoelde alle rollers en kwasten goed uit zodat we ze nog eens kunnen gebruiken. De ongebruikte rollers van de Action gingen in een tas om terug te brengen naar de Action. En we laadden onze pijnlijke lijven in de auto om terug te rijden naar Eindhoven waar we een friet kapsalon bestelden om bij te tanken.

Nog twee nachtjes slapen!

Current Location: Eindhoven, the Netherlands
Current Music: Dara o'Briain on YouTube

Ik had Claire gevraagd om vandaag (dinsdag) te komen schoonmaken. De Pax kasten die Tim in elkaar had gezet hadden al een paar weken gedemonteerd in de schuur gestaan en waren er niet schoner van geworden. Zelfs de zijkanten van de lades waren vies geworden!
Ik pikte Claire op vlakbij haar huis omdat hun straat opengebroken was, en we gingen gauw aan het werk. Terwijl zij lekker haar nieuwe Ikea boensetje kon proberen raapte ik allerlei klusgereedschap bij elkaar. Er stonden zware dingen de plakplintjes op hun plek te houden terwijl de lijm aan het drogen was, dus dat kon er inmiddels wel af. De verschillende klusmachines (al dan niet in hun koffer) werden weer op zolder opgeslagen, en de rollerhouders, verfrollers, verfbakjes, schuurblokjes, veger en blik, stofzuiger, handschoenen, schuurpapier, ducktape, houtlijm, veiligheidsbril en alllllllle andere klusdingetjes die overal rondslingerden werden in een tas gedaan en gingen mee naar beneden.

Ik sorteerde netjes alles op de klustafel zodat het thematisch bij elkaar lag. De schaar bij de stanleymessen, de schuurblokjes en het schuurpapier bij de kwasten en rollers, enzovoort. Ik moest wel drie keer met een grote boodschappentas op en neer lopen voordat ik alles had verzameld!
Ook haalde ik de stofzuiger naar de tuin en zo ver mogelijk uit elkaar in de hoop er een groot deel van het bouwstof uit te halen. Het is de oude stofzuiger van het werk dus niet echt de moeite waard om veel werk in te steken, maar met een nieuwe stofzuigerzak kan hij misschien nog een heel klein momentje zijn best doen. Ik haalde alle filters eruit en kwam erachter dat hij best aan wilde ook als de deksel niet goed dicht zat. En omdat ik met mijn gezicht erboven hing was dat direct stof happen. *kuch kuch*

Na de lunch begonnen we aan de stucloper en Claire kwam erachter dat haar oude schoenen uit elkaar aan het vallen waren. Overal lagen kleine bolletjes rubber, dus we moesten even de versgelakte voer vegen voor de stucloper erop ging. We vroegen Erik om haar nieuwe schoenen te komen brengen als hij een momentje had en na een korte rondleiding stelde ik voor dat ze lekker samen naar huis zouden gaan. Claire had gepoetst als een heuse Assepoester en ze had een rustige middag meer dan verdiend.

Er was nog maar een klein stukje te gaan om de versgelakte vloer te bedekken met stucloper dus dat maakte ik nog even af, en toen pakte ik een tas en ging ik naar de Aldi om vast lunch te halen voor woensdag. Dan komen mama en Luc helpen om in ieder geval het plafond van de woonkamer te schuren, in te smeren met voorstrijk, en te latexen. De muren kunnen later nog en is een heel stuk makkelijker te doen dan het plafond als er al meubels in de kamer staan.
Met de boodschappen opgeruimd, een maaltijdsalade in de tas voor vanavond, en de rollers, verfbakjes, schuurpapier en alles wat we morgen nodig gaan hebben uitgestald op de formica tafel onder het afdakje, sloot ik het huis af en reed ik naar de Boels. Als ze volgende week de badkamer en het toilet gaan aanpakken hebben we geen wc meer, dus ik had een dixie gereserveerd en daar moest ik de borg nog voor betalen en me legitimeren. Vrijdag (ook al op de dag van de verhuizing!) komen ze hem plaatsen.

Daarna reed ik door naar de Ikea in Eindhoven voor vijf steunkruizen. Onze Billy boekenkasten zijn de beste niet meer en met een stevig steunkruis op de rug zouden ze een heel stuk stabieler zijn. Dat was een kwestie van via "de korte route" naar binnen lopen tussen de kassa's door en ze oppikken in het schap. Ik had op het internet al opgezocht waar ze lagen dus met een kwartiertje stond ik alweer buiten.
En als laatste ging ik nog even met een doos met donaties langs de kringloop. Dan was dat ook maar mooi weg.

Nu ga ik eerst even zitten en bijtanken en mijn salade eten, en na het eten hoop ik nog even een aantal dozen in te pakken.
We mogen vast al aftellen... nog 3 nachtjes slapen!

Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Zondag gingen we eventjes ertussenuit. We hadden vorig jaar een filmavondje bij Matto en Marjolein gehouden waar we met hen en Roos en Bram de film Dogma hadden gekeken. Dat was een hit, we hebben allemaal genoten en het smaakte naar meer. Niet lang daarna stelde Marjolein voor om naar Hadestown te gaan: een musical over het verhaal van Orpheus en Eurydice en hun pogingen om te ontsnappen aan de greep van Hades. En, heel bijzonder: in de originele Engelse versie (met 'ondertiteling' op schermen naast het podium).

We bestelden goede kaartjes en moesten wachten tot augustus voor het zover was. En tja, toen zaten we met onze tickets ineens midden in de verbouwingsperiode. Ik zag het al niet zo zitten en was half geneigd om dan maar af te zeggen, maar de kaartjes doorverkopen is gedoe, en een dagje vrij van het eindeloze klussen was misschien wel goed voor ons. Bovendien had Eisirt vrij gevraagd en toen hij met de planning overlegd had waarom er dan toch een dienst op zijn rooster stond voor die dag had hij die uiteindelijk ook gekregen.
Marjolein was zo lief om mij te coachen met het reserveren van een parkeerplek en zo waren we zondag ineens in het hartje van Amsterdam. Roos was door Mattolein opgehaald bij station Den Bosch en we troffen elkaar vlakbij Carré, waar Hadestown zou gaan spelen.

Een meneer in een rode jas met gouden biezen kwam ons vertellen dat de mensen voor de galerij een andere ingang moesten hebben, en dat de deuren binnenkort zouden openen. Ik was nog nooit in Carré geweest en keek mijn ogen uit. In bronzen tegels op de stoep voor het prachtige theater lagen de namen van grootheden uit cabaret, muziek en theater en ook in de lobby stonden bustes van Youp van 't Hek en Toon Hermans.
We aten nog wat lekkers en dronken een mocktail en toen mochten we de zaal in.
We zaten op de vijfde rij in de stalles en konden de acteurs bijna aanraken, zo dichtbij. De band kwam op met hun instrumenten en de acteurs namen plaats aan de tafels op het podium.
En toen liep de pianist met zijn kruk weer achter de schermen.
Niet lang daarna kwam een medewerker van Carré het podium oplopen. "We zijn gestopt." zei hij tegen de acteurs. Iedereen ging weer af. Na een paar minuten kwam een andere medewerker van Carré een waaier ophalen die één van de acteurs had laten liggen. Een paar minuten daarna kwamen de muzikanten en acteurs weer op. De pianist nam een nieuwe pianokruk mee omdat zijn originele kruk het blijkbaar had begeven. En toen ging de show écht van start.

Het verhaal wordt verteld door Hermes, de boodschapper van de Goden, die vertelt over een dromerige zoon van een muze. Zijn naam is Orpheus en hij wordt verliefd op Eurydice, een dame die al veel tegenslag heeft meegemaakt.
We maken ook kennis met Persephone (de dochter van Demeter) die zes maanden van het jaar bij Hades in de onderwereld vertoeft, en de Fates die zich met het lot bezig houden. Als Eurydice een kaars probeert aan te steken in de koude nacht is daar een Fate die het vlammetje uitblaast...

De show was een werveling van charisma en spektakel. Orpheus werd geweldig vertolkd door Jeangu Macrooy. Hij is dromerig bezig met zijn muziek en merkt niet op dat Eurydice hem nodig heeft, en dan wordt zij verleid door Hades en daalt ze af naar de onderwereld. Daar maken we ook de diepere schaduwen van het verhaal mee: hoe Persephone en Hades uit elkaar gedreven zijn en zij worstelt met haar dubbelleven. En dat er heel veel referenties naar de moderne wereld in zitten: over het bouwen van een muur om je veilig te houden bijvoorbeeld.
Het podium bevatte een aantal draaischijven, waar de beweging van de acteurs werd versterkt. Zo gaan Eurydice, Hades en Persephone met een lift naar beneden of boven, en als er gereisd wordt lopen ze op een ronddraaiende schijf maar blijven ze op dezelfde plek op het podium in zicht of gaan ze juist twee keer zo hard. Met de levendige jazz-muziek en het charisma wat van alle personages afspatte was het een geweldig schouwspel waar we ons heerlijk in konden verliezen. Ik was ook bijzonder gecharmeerd door Joy Wielkens die Persephone speelde en Edwin Jonker als Hades.

Toen het schouwspel ten einde kwam moest ik echt even een traantje wegpinken. Wát een show!
We liepen terug naar de parkeergarage waar ik in de auto instortte. Mijn energie was even helemaal weg. Teveel rondspetterende energie in de zaal, teveel mensen, en al een leeg batterijtje om mee te beginnen.

We reden naar Best waar Matto, Roos en Marjolein een grote griekse schotel haalden om lekker van te smullen, en we tijdens het eten nog even na konden gloeien. Ik was aardig aan het inkakken dus we gingen lekker naar huis met een prachtige herinnering erbij en nog overspoeld door de gloed van een hele fijne voorstelling.

-----

Er is een playlist met alle liedjes van de Broadway productie van Hadestown op YouTube om nog even na te genieten in ieder geval!

Current Mood: happy
Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Profile

janestarz

Dolle Griet

April 2026

S	M	T	W	T	F	S
			1	2	3	4
5	6	7	8	9	10	11
12	13	14	15	16	17	18
19	20	21	22	23	24	25
26	27	28	29	30

Syndicate

Page Summary

Style Credit

Base style: Practicality by timeasmymeasure
Theme: Delicate by nornoriel

Expand Cut Tags

No cut tags

Page generated Apr. 18th, 2026 12:03 pm

Jane's Journal

It's Life Happening

Recent Entries

Zolder aan kant

Laat het instorten beginnen

Rustig weekend

De keuken is klaar!

De droger, een wandeling, een container, en de installatie van de keuken

Verhuizen en poezen en de eerste keer douchen

De badkamer is klaar...het einde is in zicht

Badkamer renovatie, dag ...veel

Feestje, stukadoors, en het einde van mijn energie

Atelier inrichten (deel 1)

Voegen en een Kallax upgrade

Inspectie & Overdracht - en Internet-abonnementen

Badkamer renovatie, dag 2

Zondagklusjes en: Start van de badkamer

De dag van verloren dingen terugvinden en WD40

De verhuizing

De laatste dingen

Kluskanjers

Schoonmaken en preppen

Hadestown