Jane's Journal

Eind september ben ik weer begonnen met hardlopen, want omdat ik nu niet meer naar het werk hoef te fietsen zit ik alleen maar in huis. Dus nam ik me voor om wat hard te lopen. Langzaam opbouwen, echt een rustdag ertussen, en niet gelijk de 10 kilometer willen doen. Ik had al een aantal routes gelopen als wandeling, en nu begon ik om de dag met datzelfde rondje te hardlopen.

Rondje 1 is de Moerstraat, buiten de bebouwde kom. Je loopt tussen de velden en een verdwaalde boerderij. Echt heel fijn. Die route kan ik ook pakken als ik even naar de Gamma moet fietsen. Het scheelt iets van 2 stoplichten en je bent even tussen het groen. Lekker. Een vrij kort rondje van 2.85 kilometer.
Rondje 2 is de Stokhasseltlaan. Er is een heel breed fietspad compleet afgezonderd van de weg, en ik kan tot de Heikantlaan gaan en daar rechtsomkeert maken. Ook een vrij kort rondje van 2.83 kilometer.

Het zijn allebei niet echt hele grote rondes, en ik kan ook nog echt niet alles rennen. Soms kan ik een stuk van 500 meter joggen voor ik uit mijn ritme val en weer op adem moet komen. Meestal is het minder ver. Maar ik hoop dat het gaat opbouwen.

Nu ik zo'n twee weken hier om de dag mee zoet ben, mag het wel eens makkelijker worden. Vandaag heb ik er een sprint-rondje van gemaakt. Ooit zag ik een filmpje op YouTube dat als je gaat opbouwen met hardlopen dat je ook één training moet doen waarin je zo lang mogelijk, zo hard mogelijk rent. En dan rustig weer op adem komen. Het verbaasde me wel dat ik toch nog best wat snelheid op kon bouwen, maar natuurlijk raakte ik weer snel genoeg buiten adem. Zucht.

Een ander deel van mijn motivatie is mijn nieuwe Emphebion personage Vau. Als militair zou zij toch wel iets van conditie moeten hebben. Ik heb nog iets minder dan 3 maanden voor het evenement. Maar we zien het wel.

Ik ben heel blij dat mijn lijf het prima vindt. Vorig jaar had ik natuurlijk al hele goede hardloopschoenen gekocht, met extra demping. De podotherapeut keurde ze ook goed, en verbood me om steunzolen in die schoenen te leggen. Na het rondje heb ik vermoeide knieën, en soms de volgende dag wat pijn, maar niets wat niet wegtrekt. En aangezien hardlopen bijzonder makkelijk allerlei blessures op kan leveren ben ik blij dat ik het rustig aan probeer op te bouwen.
Gewoon volhouden dus.

We hadden even pech; de verkoudheid die Eisirt meenam van zijn werk nam mij ook in zijn greep en Elise worstelde met wat dingen van het werk, dus we sloegen een aantal keer sporten over. Ik kreeg al vrij snel heimwee naar de gezelligheid van het samen sporten maar na een week of anderhalf kreeg mijn lijf ook heimwee naar het bewegen. Dat was nieuw!

Gisterenavond kwamen we er eindelijk weer aan toe. Een week of twee geleden kocht ik al nieuwe schoenen, want op mijn oude gymschoenen hardlopen op de loopband was direct mijn hielspoor weer uitnodigen om terug te komen. Voor twee honderd euro kocht ik een super spiksplinternieuw paar hardloopschoenen met extra extra veel demping, in de hoop dat een sprintje trekken nu zonder nare gevolgen kon.

Elise was al een tijdje bezig om haar conditie weer op peil te krijgen, en nu volgde ik haar voorbeeld braaf. 6 kph is een heftig wandeltempo voor mij, en de 7.5 kph die zij gebruikt voor een ontspannen jog voelde nog wat sloom, maar tot mijn grote verbazing hield ik dat wel echt langer uit. Omdat ik een hartslagband om mijn ribbenkast draag, pikt de loopband mijn hartslag ook perfect op tijdens deze oefening, en ik zag die netjes omhoog gaan richting de 168 slagen per minuut. Nu is dat niet heel spannend -- je kunt goed zien hoe je conditie ervoor staat hoe snel die hartslag weer terugloopt nadat je weer gaat wandelen. Toch vond ik het geweldig dat het joggen wél gaat, ook na die vervelende verkoudheid. Nu wordt het een kwestie van conditie opbouwen. De schoenen zijn perfect in ieder geval, ik heb geen last meer van mijn hielen, en op dit lagere tempo, zo is de gedachte, kun je beter trainen om je techniek goed te krijgen en andere (gewrichts) problemen te voorkomen.

Nadat we een aantal machines hadden gehad (seated row, bicep curl) en kort een praatje maakten met een andere sporter die ook de Basic Fit vestiging in Veldhoven aanraadde, gingen we richting de mat. Alle schuimrubber matjes waren in gebruik, maar bij hoge uitzondering was een stukje kale muur vrij. Meestal zit daar iemand anders zich uit te sloven.
"Kunnen we eindelijk ook eens een handstand proberen." zei ik enthousiast.
Eén van de vaste sporters die op dezelfde tijd als ons traint noemen we 'Flip'. Hij is enorm gespierd en doet vaak bizarre oefeningen zoals een handstand op een lange halterstang met kleine ronde gewichten aan beide zijkanten. Hij staat dan kaarsrecht met zijn lijf, alle spieren in zijn core aangespannen, terwijl zijn armen en lichaam de balans vast moeten houden omdat de halter kan rollen. Het lijkt me een bizar moeilijke oefening en ammenooitniet dat mij dat zal gaan lukken, maar knap is het wel!
Ook andere sporters oefenen met een handstand bij dat stukje muur, en nu konden wij.

Elise vroeg of ik wel eens een handstand had gedaan. Jazeker, ik had met gym vroeger wel een handstand gedaan, en ook tijdens de volleybaltraining of bij schoolgym, maar dat was al meer dan 20 jaar geleden. 'Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan' gaat dan ook niet op. En ik weet dat mijn armen niet de sterksten zijn, maar ik vermoedde dat het wel zou gaan lukken. Vaak genoeg gedaan als kind, dus waarom niet proberen?

De eerste keer ging het niet zo goed. Ik plaatste mijn armen te ver van de muur af en mijn lijf was gelijk uit evenwicht. Wel kon Elise zien aan welke kant ik mijn eerste stap zette, en besloot ze aan de andere kant te gaan staan zodat ze me kon opvangen.
De tweede keer stond ik zowaar! Wat een bijzondere ervaring. Muscle memory is je beste vriend, zoals ik met stijldansen al had ondervonden. Iets in mijn geheugen wist precies hoe mijn lijf dit moest doen. Wel kwamen er gelijk rare gevoelens omhoog. Mijn hoofd besefte zich ineens ik sta ondersteboven! en in mijn sinus voelde ik wat dingen zich aanpassen aan dat de zwaartekracht ineens anders was. Mijn armen wisten zich wonderwel goed te houden, en het was net als fietsen of schaatsen. Ik kon dit gewoon!
Na een paar seconden ging ik terug, om mijn hoofd even te verzekeren dat de wereld weer terug naar normaal zou gaan. Het was een bizarre gewaarwording om helemaal opzekop te staan!

De derde keer vond mijn linkerelleboog het niet cool. Het was niet alsof de spieren het niet trokken, maar de momentaire wankeling van mijn linkerarm haalde me helemaal uit balans en ik ging gauw terug naar de normale stand van dingen.
Elise vertelde dat ze als kind nooit een handstand had gedaan, en zij moest dus veel meer nadenken over welke spieren ze aan moest spannen. De muscle memory die ik als klein kind had opgedaan, had zij niet, en dat maakte het voor haar veel spannender. Maar we hebben het toch maar mooi geprobeerd.
Ik heb de smaak wel te pakken: dit was leuk en wil ik vaker doen, gewoon omdat het leuk is. En als je er dan een fitness doel aan wilt hangen is dat natuurlijk: een handstand te kunnen doen zonder dat je daar de muur bij nodig hebt, en dan zelfstandig te blijven staan.

Het is echt heel fijn om te merken dat met twee weken niet sporten je niet gelijk al je spieropbouw kwijt bent (wel een deel van je conditie, maar die was toch nog niet al te best). Ik verbaasde me een paar weken geleden al dat een yoga-oefening als 'de boot' zo ontzettend veel makkelijker vol te houden was nu ik de Russian Twist en het planken zo lekker doe (en leuk vind). En nu dus de euforie van een handstand!

Eigenlijk heb ik geen vragen meer. En ondanks dat ik wat meer snoep dan ik zou moeten, blijft mijn gewicht rustig aan dalen. Ik ben me ook bewust van het feit dat ik teveel snoep en trek de teugels weer aan. Dus dit was mijn laatste afspraak bij de diëtiste. En ze was hartstikke trots.

30 april: 128,6
17 mei: 126,8
7 juni: 124,8
28 juni: 121,8
30 augustus: 116.1
27 september: 113.2
15 november: 108.9

Totaal: 19.7 kilo!

Ik had me diezelfde ochtend gewogen alsof het een gewone vrijdagochtend was, zodat ik kan extrapoleren hoeveel mijn thuis-wegen afwijkt van de diëtiste weegschaal. Tot nu toe hield ik beide lijstjes apart bij, maar door deze vergelijking te maken heb ik ook voor het thuiswegen een begingewicht op 30 april.
Ik woog op 15 november 's morgens thuis 106.9 kilo, dus ik had in totaal 2 kilo aan kleding en schoenen aangedaan, en aan ontbijt en thee genuttigd om bij de diëtiste te komen. Dat betekent dat ik op 30 april 's morgens voor het ontbijt thuis waarschijnlijk zo 126.6 kilo woog. De lijstjes kunnen nu ook korter, want elke week wegen is leuk, maar zo'n lange opsomming van cijfers is misschien helemaal niet boeiend om hier neer te zetten.

Zoals ik al tegen de diëtiste zei: ik ben benieuwd wanneer mijn gewicht stabiliseert, en waar mijn gewicht dan blijft hangen. We gaan het wel zien.
Ze drukte me op het hart gewoon rustig aan door te gaan, en als ik in de knoop zat mocht ik altijd een nieuwe afspraak maken. Een fijn idee.

This week I read a most interesting article that was linked through Slashdot and it's certainly made an impression. So much of an impression, I'd like to share it with you.

As you know I'm working on my health and weight, and while doing so I am also running into a heap of myths and a mountain of prejudice. But we can all agree to disagree, we can all realise our bodies work in different ways, and just because this diet works for me, it doesn't mean if I hadn't started on it, my weight would have killed me.

In any case, before I get distracted by another discussion, I'd like to share with you the rather big article titled "Is Sugar Toxic?" by Gary Taubes on the New York Times website.

I was aware there were many kinds of sugar. There's saccharose, from refined sugar and glucose where I wasn't sure where it comes from. There is fructose, from fruits, and dextrose, from grapes (I think). There's also lactose, which is the sugar found in dairy. And aparantly these are all very different. Especially in the way your body handles them.

The article focuses not only on the sugar -> diabetes link, but also on why our bodies react to certain sugars in a certain way. It quotes various studies and theorises quite liberally.
The sugar -> obesity link (and the sugar + fat -> obesity link) is also explored as well as the whole "but it's cultural!" debate, explaining that yes, there is a link between declining health and eating western food. (Korean, Japanese and even the Inuit food habits are explored.)

I must say the last part of the article, where the sugar -> cancer link is discussed, reminded me a bit of sensationalism, but all in all I am very, very impressed with the message from this article and the clear way it was written.

I certainly gained an understanding from it, and I'll be sure to print it for my dietitian tomorrow.

The comments on Slashdot were numerous, but the most fun one I will quote here:
Summary:
Instead of a spoonful of sugar in your coffee, put a potato. (Anonymous comment)