Zondagklusjes en: Start van de badkamer
Sep. 1st, 2025 09:04 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzEisirt had een hele vroege dienst en zijn wekker ging dus nog veel vroeger dan normaal. De reistijd naar zijn werk is nu wat groter geworden. Meestal sta ik heel eventjes mee op om even te plassen en probeer ik daarna weer in slaap te vallen, wat gelukkig ook deze keer weer lukte.
Toen ik goed en wel wakker werd ging ik nog eerst even aan de slag in de slaapkamer met dingen uitpakken. Ik wist alles behalve drie dozen uit te pakken: twee met schoenen en eentje met badkamerspullen wat we nog niet uit kunnen pakken want we hebben nog geen badkamer. Ik verschoof het ladekastje naar het voeteneind en verplaatste de voederbakjes voor de jongens. Het zag er al bijna opgeruimd uit, en dat voor een tijdelijke oplossing!
Aangezien Doortje die nacht op haar kussen naast het bed had geslapen was het hoog tijd om die ook weer op de juiste plek te leggen. Ik schoof het nachtkastje dichter bij het bed en propte haar kussen ertegenaan. Zo kon ze weer naast mijn hoofd liggen in plaats van op de grond. Ook mijn wake-up light en lampje gingen op het nachtkastje, en ik wist wonder-boven-wonder de wake-up light in te stellen op de juiste tijd, zowel het alarm als de klok, en ook de FM zender te vinden. Niet slecht, want dat LCD scherm is amper meer leesbaar en geeft het helemaal op met warm weer.
(Stiekem vind ik het heel fijn dat er nu meer plek tussen mijn kant van het bed en het raam zit. Dankzij het nieuwe stopcontact kan het bed er niet dichter tegenaan staan, en dat gaat me een heleboel blauwe plekken schelen! Nu mag Eisirt door een smal gangetje schuifelen.
Bij het doorgeefluik *) in de eetkamer haalde ik het plastic weg wat de nieuwe tegels op de keukenvloer moesten beschermen tegen ons schuurwerk, en daar kwamen natuurlijk lelijke randjes onder vandaan. Dat hadden we wel gezien, maar nu moest dat nog even glad gestreken worden. Dus pakte ik voorstrijk, een kwast, een roller en een bledje (waar ik een grote V op schreef) en ging ik aan de slag. De houten plank bedekte ik met een krant, ik plakte de nieuwe plinten af met schilderstape en ik flatste met voorstrijk.
-----
*) Zullen we dit gewoon de Chinese afhaal in de eetkamer noemen? Want 'doorgeefluik' en 'aanbouw' vind ik geen leuke termen.
-----
Eisirt had nog even het appartement gestofzuigd ter voorbereiding voor de inspectie, en daarna was hij met de overgebleven dozen die we niet nodig hadden gehad (lekker pulla x2, Stephan!) naar Leandra gereden om ze terug te brengen. Zo fijn dat we die van haar mochten lenen!
Maar daardoor was hij wel vrij laat thuis. Ik was die dag begonnen met lijnen want je kunt niet eindeloos blijven eten, zeker nu we in de laatste fase van de verbouwing en de eerste fase van het bewonen zitten, dus ik had al een flinke hangry bui.
Eindelijk kwam Eisirt in beweging en reden we naar Cafetaria de Heikant waar ik een paar weken geleden met Tim ook al een frietje had gegeten. Zo wist Eisirt ook waar het was, en konden we de volgende keer met de fiets frietjes gaan halen.
Maar na het eten was er nog steeds geen rust: de volgende dag (vandaag, maandag 1 sept) zou de aannemer beginnen met de verbouwing van de badkamer en we moesten nog dingen demonteren en water opslaan voor als de hoofd waterleiding afgesloten zou zijn. Eisirt was echter écht op dus die liet ik lekker hangen achter de PC en ik ging aan het werk.
Ik zocht alles wat ook maar een beetje veilig water kon opslaan bij elkaar: een 2 liter fles van de cola, drie thermoskannen, twee theepotten, twee waterkokers, onze thermosbekers van ruim een halve liter, en twee flesjes die we normaal gesproken naast het bed hadden staan. Ik schatte dat ik ruim 10 liter water klaar had staan, genoeg voor drie dagen. Eigenlijk hadden we nog een jerrycan willen halen, maar we waren nog niet gewend aan de kleinere stad: alle bouwmarkten waren om 17u al gesloten. Ik kwam daar achter toen ik al bijna op het gesloten parkeerterrein van de Hornbach stond. Zucht.
En daarna nog het demonteren: de wastafel in de douche ging er makkelijk af, en die in de WC ook. In de douche schroefde ik de kraan weer op de waterleiding zodat het niet zo makkelijk kon gaan lekken, maar de WC was er geen mogelijkheid om het kraantje te demonteren. Die zat gewoon glad op de tegels gelijmd ofzo, dus dat liet ik graag over aan de aannemer. Ik draaide het kraantje voor het reservoir van het toilet dicht en vertelde Eisirt dat ik voor het slapen gaan wel in de dixie naar het toilet zou gaan, zodat ik 's nachts de WC nog kon gebruiken. En dat was wel nodig: ik ben er twee keer uitgeweest en kon bijzonder slecht de slaap vatten.
Vandaag (maandag 1 sept) was het dan zover. Ik had de wekker gezet en bedacht me dat ik eerst de WC moest demonteren voor ik ging ontbijten. Een YouTube filmpje had me uitgelegd dat het helemaal niet ingewikkeld was en het viel inderdaad best mee. Tot ik de pot zelf los wilde schroeven. De schroeven gingen prima los. Maar de pot zelf was met beton vastgelijmd aan de vloer ofzo. Grom.
De badkamerheren kwamen om kwart voor negen pas aan, ze hadden in de file gestaan. Ik liet ze de spullen zien in de kleinste slaapkamer en vroeg of wij de tegels nog naar boven moesten brengen. Ja. (Darn!) Maar de tegelzetter zou donderdag pas beginnen, dus we hadden nog wel even tijd.
De heren begonnen met frezen, en ik boog me over de bestellingen in mijn webshop.
Rond lunchtijd zag ik ineens dat de muur in het atelier beschadigd was. Het stucwerk was losgekomen door het trillen van de frees, en er waren op twee plekken de onderliggende betonnen stenen zichtbaar en ook in het trappegat was er schade aan het stucwerk.
Ik kon wel janken. Mijn mooie atelier, mijn eigen fijne werkplek. De enige kamer die echt al klaar was. En nu moest er weer opnieuw gestuct worden. Opnieuw schuren. Opnieuw voorstrijk. Opnieuw latexen.
"Ja, wij repareren later." zei meneer Altunkaya. Het is je geraden!
Ik ging met mijn lunch bij de poezels op de slaapkamer zitten. Kwibus kwam meteen naar me toe, die had even bevestiging nodig dat ik nog steeds wel van hem hield, ondanks het geweld buiten de slaapkamer. Doortje was onverstoorbaar aan het tukken op het kussen van Eisirt. En ik had ook even knuffels nodig. Getverdemme, mijn fijne sanctum!
De hele middag waren de heren in de weer met beitels en betonboren om het gat in de vloer te maken voor de rioolbuis. Er was op de bouwtekening wel een toilet op de bovenverdieping getekend maar die zat er toch echt niet in, dus daarvoor moest er een gat geslagen worden zodat de WC in de badkamer via de rioolbuis van het toilet beneden kon lopen. Vandaar dat we ook de WC beneden moeten opknappen.
Ik probeerde te verstoppen voor de herrie, maar mijn oordopjes passen niet heel lekker in mijn rechteroor en mijn noise-cancelling headphones houden de verbinding met mijn PC niet vast als ik meer dan 2 meter wegloop.
Dus speelde ik muziek van mijn telefoon (die kan gewoon in de broekzak) en smeerde ik latex op de Chinese afhaal. Hopelijk zou het mooi egaal opdrogen. Ik had natuurlijk geen stromend water, dus de rollers rolde ik in een vuilniszak en ik poetste provisorisch mijn handen schoon.
Eisirt had (uit eigen beweging!) de notaris gebeld en berichtte blij dat hij zijn paspoort niet hoefde te laten zien, en zou na zijn werk de documenten tekenen die mij toestemming geven ons appartement te verkopen. Dat was dus ook geregeld. Maar daardoor was hij wel laat thuis, maar hij nam een six pack bronwater mee - dus nog eens 9 liter water.
Ik had Roos gevraagd of ik misschien bij hen even kon douchen. Mijn haar voelde vettig aan en die ontspanning kon ik heel goed gebruiken. Roos wilde ook best wel even een kleine 15-minuten-snelle-was draaien, zodat mijn klus t-shirts ook weer schoon zouden zijn. Op terugweg haalde ik een stokbrood en een zak pompoensoep, en spullen voor risotto voor morgen.
Na de douche voelde ik me alweer iets beter, maar het badkamergeweld gaat morgen natuurlijk gewoon verder.
Ik kan dan in ieder geval verder met die ene muur nog een laagje geven waar voorstrijk en Ral9010 naast elkaar een zebra-muur gemaakt hebben. (Vandaar dat ik de bledjes en rollers nu markeer of het L voor latex of V voor voortstrijk is). En als dat droog is kunnen de Billy's daar op hun plek en kunnen de eerste dozen van de woonkamer uitgepakt worden.
En we moeten natuurlijk de tegels naar boven verslepen. Alles op zijn tijd.
Wat. Een. Dag.
Toen ik goed en wel wakker werd ging ik nog eerst even aan de slag in de slaapkamer met dingen uitpakken. Ik wist alles behalve drie dozen uit te pakken: twee met schoenen en eentje met badkamerspullen wat we nog niet uit kunnen pakken want we hebben nog geen badkamer. Ik verschoof het ladekastje naar het voeteneind en verplaatste de voederbakjes voor de jongens. Het zag er al bijna opgeruimd uit, en dat voor een tijdelijke oplossing!
Aangezien Doortje die nacht op haar kussen naast het bed had geslapen was het hoog tijd om die ook weer op de juiste plek te leggen. Ik schoof het nachtkastje dichter bij het bed en propte haar kussen ertegenaan. Zo kon ze weer naast mijn hoofd liggen in plaats van op de grond. Ook mijn wake-up light en lampje gingen op het nachtkastje, en ik wist wonder-boven-wonder de wake-up light in te stellen op de juiste tijd, zowel het alarm als de klok, en ook de FM zender te vinden. Niet slecht, want dat LCD scherm is amper meer leesbaar en geeft het helemaal op met warm weer.
(Stiekem vind ik het heel fijn dat er nu meer plek tussen mijn kant van het bed en het raam zit. Dankzij het nieuwe stopcontact kan het bed er niet dichter tegenaan staan, en dat gaat me een heleboel blauwe plekken schelen! Nu mag Eisirt door een smal gangetje schuifelen.
Bij het doorgeefluik *) in de eetkamer haalde ik het plastic weg wat de nieuwe tegels op de keukenvloer moesten beschermen tegen ons schuurwerk, en daar kwamen natuurlijk lelijke randjes onder vandaan. Dat hadden we wel gezien, maar nu moest dat nog even glad gestreken worden. Dus pakte ik voorstrijk, een kwast, een roller en een bledje (waar ik een grote V op schreef) en ging ik aan de slag. De houten plank bedekte ik met een krant, ik plakte de nieuwe plinten af met schilderstape en ik flatste met voorstrijk.
-----
*) Zullen we dit gewoon de Chinese afhaal in de eetkamer noemen? Want 'doorgeefluik' en 'aanbouw' vind ik geen leuke termen.
-----
Eisirt had nog even het appartement gestofzuigd ter voorbereiding voor de inspectie, en daarna was hij met de overgebleven dozen die we niet nodig hadden gehad (lekker pulla x2, Stephan!) naar Leandra gereden om ze terug te brengen. Zo fijn dat we die van haar mochten lenen!
Maar daardoor was hij wel vrij laat thuis. Ik was die dag begonnen met lijnen want je kunt niet eindeloos blijven eten, zeker nu we in de laatste fase van de verbouwing en de eerste fase van het bewonen zitten, dus ik had al een flinke hangry bui.
Eindelijk kwam Eisirt in beweging en reden we naar Cafetaria de Heikant waar ik een paar weken geleden met Tim ook al een frietje had gegeten. Zo wist Eisirt ook waar het was, en konden we de volgende keer met de fiets frietjes gaan halen.
Maar na het eten was er nog steeds geen rust: de volgende dag (vandaag, maandag 1 sept) zou de aannemer beginnen met de verbouwing van de badkamer en we moesten nog dingen demonteren en water opslaan voor als de hoofd waterleiding afgesloten zou zijn. Eisirt was echter écht op dus die liet ik lekker hangen achter de PC en ik ging aan het werk.
Ik zocht alles wat ook maar een beetje veilig water kon opslaan bij elkaar: een 2 liter fles van de cola, drie thermoskannen, twee theepotten, twee waterkokers, onze thermosbekers van ruim een halve liter, en twee flesjes die we normaal gesproken naast het bed hadden staan. Ik schatte dat ik ruim 10 liter water klaar had staan, genoeg voor drie dagen. Eigenlijk hadden we nog een jerrycan willen halen, maar we waren nog niet gewend aan de kleinere stad: alle bouwmarkten waren om 17u al gesloten. Ik kwam daar achter toen ik al bijna op het gesloten parkeerterrein van de Hornbach stond. Zucht.
En daarna nog het demonteren: de wastafel in de douche ging er makkelijk af, en die in de WC ook. In de douche schroefde ik de kraan weer op de waterleiding zodat het niet zo makkelijk kon gaan lekken, maar de WC was er geen mogelijkheid om het kraantje te demonteren. Die zat gewoon glad op de tegels gelijmd ofzo, dus dat liet ik graag over aan de aannemer. Ik draaide het kraantje voor het reservoir van het toilet dicht en vertelde Eisirt dat ik voor het slapen gaan wel in de dixie naar het toilet zou gaan, zodat ik 's nachts de WC nog kon gebruiken. En dat was wel nodig: ik ben er twee keer uitgeweest en kon bijzonder slecht de slaap vatten.
Vandaag (maandag 1 sept) was het dan zover. Ik had de wekker gezet en bedacht me dat ik eerst de WC moest demonteren voor ik ging ontbijten. Een YouTube filmpje had me uitgelegd dat het helemaal niet ingewikkeld was en het viel inderdaad best mee. Tot ik de pot zelf los wilde schroeven. De schroeven gingen prima los. Maar de pot zelf was met beton vastgelijmd aan de vloer ofzo. Grom.
De badkamerheren kwamen om kwart voor negen pas aan, ze hadden in de file gestaan. Ik liet ze de spullen zien in de kleinste slaapkamer en vroeg of wij de tegels nog naar boven moesten brengen. Ja. (Darn!) Maar de tegelzetter zou donderdag pas beginnen, dus we hadden nog wel even tijd.
De heren begonnen met frezen, en ik boog me over de bestellingen in mijn webshop.
Rond lunchtijd zag ik ineens dat de muur in het atelier beschadigd was. Het stucwerk was losgekomen door het trillen van de frees, en er waren op twee plekken de onderliggende betonnen stenen zichtbaar en ook in het trappegat was er schade aan het stucwerk.
Ik kon wel janken. Mijn mooie atelier, mijn eigen fijne werkplek. De enige kamer die echt al klaar was. En nu moest er weer opnieuw gestuct worden. Opnieuw schuren. Opnieuw voorstrijk. Opnieuw latexen.
"Ja, wij repareren later." zei meneer Altunkaya. Het is je geraden!
Ik ging met mijn lunch bij de poezels op de slaapkamer zitten. Kwibus kwam meteen naar me toe, die had even bevestiging nodig dat ik nog steeds wel van hem hield, ondanks het geweld buiten de slaapkamer. Doortje was onverstoorbaar aan het tukken op het kussen van Eisirt. En ik had ook even knuffels nodig. Getverdemme, mijn fijne sanctum!
De hele middag waren de heren in de weer met beitels en betonboren om het gat in de vloer te maken voor de rioolbuis. Er was op de bouwtekening wel een toilet op de bovenverdieping getekend maar die zat er toch echt niet in, dus daarvoor moest er een gat geslagen worden zodat de WC in de badkamer via de rioolbuis van het toilet beneden kon lopen. Vandaar dat we ook de WC beneden moeten opknappen.
Ik probeerde te verstoppen voor de herrie, maar mijn oordopjes passen niet heel lekker in mijn rechteroor en mijn noise-cancelling headphones houden de verbinding met mijn PC niet vast als ik meer dan 2 meter wegloop.
Dus speelde ik muziek van mijn telefoon (die kan gewoon in de broekzak) en smeerde ik latex op de Chinese afhaal. Hopelijk zou het mooi egaal opdrogen. Ik had natuurlijk geen stromend water, dus de rollers rolde ik in een vuilniszak en ik poetste provisorisch mijn handen schoon.
Eisirt had (uit eigen beweging!) de notaris gebeld en berichtte blij dat hij zijn paspoort niet hoefde te laten zien, en zou na zijn werk de documenten tekenen die mij toestemming geven ons appartement te verkopen. Dat was dus ook geregeld. Maar daardoor was hij wel laat thuis, maar hij nam een six pack bronwater mee - dus nog eens 9 liter water.
Ik had Roos gevraagd of ik misschien bij hen even kon douchen. Mijn haar voelde vettig aan en die ontspanning kon ik heel goed gebruiken. Roos wilde ook best wel even een kleine 15-minuten-snelle-was draaien, zodat mijn klus t-shirts ook weer schoon zouden zijn. Op terugweg haalde ik een stokbrood en een zak pompoensoep, en spullen voor risotto voor morgen.
Na de douche voelde ik me alweer iets beter, maar het badkamergeweld gaat morgen natuurlijk gewoon verder.
Ik kan dan in ieder geval verder met die ene muur nog een laagje geven waar voorstrijk en Ral9010 naast elkaar een zebra-muur gemaakt hebben. (Vandaar dat ik de bledjes en rollers nu markeer of het L voor latex of V voor voortstrijk is). En als dat droog is kunnen de Billy's daar op hun plek en kunnen de eerste dozen van de woonkamer uitgepakt worden.
En we moeten natuurlijk de tegels naar boven verslepen. Alles op zijn tijd.
Wat. Een. Dag.
