![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzDe eerste nacht in het nieuwe huis verliep voorspoedig. We hadden geen puf meer gehad om het bed op te bouwen, dus we lagen op matrassen op de grond. Omdat we de afstandsbediening voor het rolluik van de slaapkamer kwijt waren, waren we vroeg wakker door het licht.
We hadden die afstandsbediening in de badkamer bewaard terwijl we in de slaapkamers aan het klussen waren, en Almar had de badkamer leeg geruimd in voorbereiding op de renovatie ervan, en sindsdien had ik de afstandsbediening niet meer gezien. De slaapkamer is tevens de enige ruimte waar het rolluik met een afstandsbediening bediend wordt, dus we konden ook niet de afstandsbediening uit een andere ruimte lenen. En hij kon ook alleen maar met een afstandsbediening bediend worden dus er was geen andere optie (ook leuk als de ontvanger of de afstandsbediening ooit de geest geeft...maar tegen die tijd hebben we vast iets van gordijnen).
We gingen het dak op om grote flip-over vellen (lang leve D&D en ODM dat je dit soort A3 papier in huis hebt!) op de ramen van de slaapkamer te plakken. Dat zou in ieder geval de zon buiten houden. Natuurlijk lieten we een strook aan de onderkant van het raam vrij zodat onze jongens de tuin konden bespioneren.
Daarna gingen we verder met de zoektocht.
Almar had de badkamer ingepakt maar we hadden op dat moment niet zoveel tassen, kratjes of dozen in huis dus hij had vuilniszakken gepakt om de losse klusspullen en de tijdelijke keuken die we daar gemaakt hadden, in te pakken. Ik keek na wat ik kon en begon aan mezelf te twijfelen. Óf hij zat in een blauwe Interveste tas die ik al even niet meer gezien had. Óf hij was in een vuilniszak gegaan die ik vervolgens als normale vuilniszak had gebruikt. Nadat we vrijdagavond al een tijd gezocht hadden naar deze twee opties in de schuur en het huis en de zolder, gingen we daar zaterdag met frisse moed mee verder. We keken alles nog een keer na, maar nergens konden we ze vinden.
Eisirt ging uiteindelijk naar de kliko in de voortuin om de vuilniszakken na te kijken - gelukkig zat er maar 1 in. Daar zat de oude slang van de douche en de oude douchekop in, dus het was waarschijnlijk wel die vuilniszak, maar we vonden geen afstandsbediening.
Op dat moment kwam Sneeuwwitje aanlopen, al babbelend dat ze knuffels wilde. Of misschien wilde ze ons wel moed inspreken. "Ik geloof in jullie! Gib cuddles nao plox." Een geweldige intermezzo.
Uiteindelijk vond ik de blauwe Interveste tas in een even blauwe opvouwbare boodschappenkrat. Geen wonder dat ik hem niet had kunnen vinden, perfecte schutkleur. En daarin vond ik inderdaad de gewenste afstandsbediening. Hoezee!
Het voelde wel een beetje als een dubbele overwinning, want we hadden immers al papier tegen het raam geplakt, maar Eisirt wilde dat nog even laten zitten. Prima.
Bij het in elkaar zetten van het bed liepen we ook tegen een paar uitdagingen aan. Jaren geleden was één van de zijkanten al gebroken en had een timmerman het met hoekprofielen weer in elkaar gezet. Ik was bang geweest dat als we het bed uit elkaar schroefden het nooit meer in elkaar zou kunnen, maar dat viel wel mee.
De arme poekies moesten wel even in de figuratieve hel zitten: een gedemonteerde badkamer zonder lekkere plekjes om te zitten. Kwibus was weer danig aan het brommen en elke keer dat zijn zus in de buurt kwam werd er geblazen. Arme kinders.
De middelste balk van ons Malm bed was een ijzeren balk die langer en korter geschoven kon worden. Maar na de verhuizing zat deze muurvast. Eisirt wist wel raad: we namen de balk mee naar de tuin en spoten WD40 tussen de onderdelen. Ik keek met verbazing hoe de belletjes verdwenen toen de WD40 tussen de twee delen van de balk kropen. Eisirt vertelde trots dat het niet voor niets bekend stond als "kruipolie". Na een minuutje wachten trokken we de twee helften zonder moeite van elkaar. Magic!
En toen de balk er weer inzat konden de lattenbodems en matrassen weer op het bed en konden we de arme, arme poekies bevrijden uit de badkamer. Flinke knuffels op het bed waren even nodig.
Lujoun kwam de wandcontactdozen in de keuken afmonteren en vroeg ons wanneer we internet nodig hadden. Eisirt had inmiddels zijn PC al opgebouwd op het bureau en zat te springen omzijn gaming-verslaving te voeden even zijn 'dailies te doen' en te controleren of het internet het ook wel deed. Ik had ons abonnement bij XS4all verhuisd en vervolgens geüpgrade naar glasvezel, wat al in de woning aanwezig was.
Ik vertelde Lujoun dat ik een webwinkel runde, en zonder internet had ik geen winkel. Hij legde snel een provisorisch stopcontact aan zodat de glasvezeldoos bij de voordeur stroom had. (Die man is geweldig!)
Eisirt begon te prutsen met de FritzBox, want XS4all had geen instructies gegeven hoe het nu verder moest. Ik vond een hele handige post op het KPN forum hoe je de FritzBox moest inregelen op glasvezel, en dat werkte geweldig. We hadden internet en ik kon mijn blogpost over de verhuizing online zetten.
We gingen nog even snel naar het Wagnerplein naar een iets teleurstellende Jumbo voor wat boodschapjes, en daarna begon de volgende uitdaging: koken zonder keuken.
En niet alleen dat, maar waar waren eigenlijk de koekenpannen gebleven?
Ik had eerder die dag de dozen in de eetkamer gesorteerd; de verhuizers hadden de dozen van de keuken en die van de woonkamer allemaal in dat hoekje gezet. Nu kon ik door de dozen van de keuken heengaan, maar ik kon nergens de koekenpannen vinden. Dat was één van de laatste dozen geweest die ik had ingepakt omdat ik de lade met pannen en die met de ovenschalen glad vergeten was. En de ene doos met alle pannen had wél een label gekregen, maar de doos met de koekenpannen niet.
Het duurde even maar uiteindelijk had ik hem gevonden en kon ik aan de slag. Ik kookte water in de waterkoker en zette de bloemkool, aardappeltjes en vegetarische kaasburger op de campingstelletjes aan. Geen idee hoe snel dat zou gaan en hoe ik dat kon timen dus moest ik het oldschool doen met een vork om te testen of alles gaar was. De vegetarische burger en de aardappels waren bijna tegelijk klaar, en de bloemkool moest een paar minuutjes langer. Niet slecht!
Als allerlaatste klusje van de dag wilde ik het formica bureau nu eens goed in elkaar schroeven. In het atelier was dat gelukt, maar voor de verhuizing had ik de poten losgemaakt, en die wilden niet zomaar weer vast. In de poten zit een inkeping, waar een bout met een rechthoekige moer in geschoven kon worden. Maar als de bout en moer te los waren kon je ze niet meer aandraaien omdat de moer dan in de poot gewoon vrij kon ronddraaien. Vraag me niet hoe dat ooit in het atelier was gelukt, maar hier in de tuin ging dat écht niet meer.
Met de herinnering van de magische WD40 nog vers in het geheugen ging ik aan de slag. En jawel, ook hier redde WD40 de dag. Als ik de bout en moer eerst verwijderde en bewerkte met een paar druppeltjes WD40 konden ze veel makkelijker draaien. Dan moest ik de moer in de uitsparing van het frame schroeven, net zo diep tot ik de bout met mijn vinger aan de binnenkant kon voelen. Dan ging de poot in de uitsparing, waarbij de gleuf over de bout heenschoof. De bout zat dan strak genoeg dat de moer niet meer zomaar rond kon draaien in de vierkante poot, en met 2 slagen (zo weinig speling heb je dus!) zit alles muurvast.
En zo kwam er aan onze eerste dag in het nieuwe huis een einde. Eisirt had zijn uniform alvast klaargelegd want deze zondag (de dag dat ik dit typ) heeft hij vroege dienst, de arme man. We gingen dus op tijd naar bed.
We hadden die afstandsbediening in de badkamer bewaard terwijl we in de slaapkamers aan het klussen waren, en Almar had de badkamer leeg geruimd in voorbereiding op de renovatie ervan, en sindsdien had ik de afstandsbediening niet meer gezien. De slaapkamer is tevens de enige ruimte waar het rolluik met een afstandsbediening bediend wordt, dus we konden ook niet de afstandsbediening uit een andere ruimte lenen. En hij kon ook alleen maar met een afstandsbediening bediend worden dus er was geen andere optie (ook leuk als de ontvanger of de afstandsbediening ooit de geest geeft...maar tegen die tijd hebben we vast iets van gordijnen).
We gingen het dak op om grote flip-over vellen (lang leve D&D en ODM dat je dit soort A3 papier in huis hebt!) op de ramen van de slaapkamer te plakken. Dat zou in ieder geval de zon buiten houden. Natuurlijk lieten we een strook aan de onderkant van het raam vrij zodat onze jongens de tuin konden bespioneren.
Daarna gingen we verder met de zoektocht.
Almar had de badkamer ingepakt maar we hadden op dat moment niet zoveel tassen, kratjes of dozen in huis dus hij had vuilniszakken gepakt om de losse klusspullen en de tijdelijke keuken die we daar gemaakt hadden, in te pakken. Ik keek na wat ik kon en begon aan mezelf te twijfelen. Óf hij zat in een blauwe Interveste tas die ik al even niet meer gezien had. Óf hij was in een vuilniszak gegaan die ik vervolgens als normale vuilniszak had gebruikt. Nadat we vrijdagavond al een tijd gezocht hadden naar deze twee opties in de schuur en het huis en de zolder, gingen we daar zaterdag met frisse moed mee verder. We keken alles nog een keer na, maar nergens konden we ze vinden.
Eisirt ging uiteindelijk naar de kliko in de voortuin om de vuilniszakken na te kijken - gelukkig zat er maar 1 in. Daar zat de oude slang van de douche en de oude douchekop in, dus het was waarschijnlijk wel die vuilniszak, maar we vonden geen afstandsbediening.
Op dat moment kwam Sneeuwwitje aanlopen, al babbelend dat ze knuffels wilde. Of misschien wilde ze ons wel moed inspreken. "Ik geloof in jullie! Gib cuddles nao plox." Een geweldige intermezzo.
Uiteindelijk vond ik de blauwe Interveste tas in een even blauwe opvouwbare boodschappenkrat. Geen wonder dat ik hem niet had kunnen vinden, perfecte schutkleur. En daarin vond ik inderdaad de gewenste afstandsbediening. Hoezee!
Het voelde wel een beetje als een dubbele overwinning, want we hadden immers al papier tegen het raam geplakt, maar Eisirt wilde dat nog even laten zitten. Prima.
Bij het in elkaar zetten van het bed liepen we ook tegen een paar uitdagingen aan. Jaren geleden was één van de zijkanten al gebroken en had een timmerman het met hoekprofielen weer in elkaar gezet. Ik was bang geweest dat als we het bed uit elkaar schroefden het nooit meer in elkaar zou kunnen, maar dat viel wel mee.
De arme poekies moesten wel even in de figuratieve hel zitten: een gedemonteerde badkamer zonder lekkere plekjes om te zitten. Kwibus was weer danig aan het brommen en elke keer dat zijn zus in de buurt kwam werd er geblazen. Arme kinders.
De middelste balk van ons Malm bed was een ijzeren balk die langer en korter geschoven kon worden. Maar na de verhuizing zat deze muurvast. Eisirt wist wel raad: we namen de balk mee naar de tuin en spoten WD40 tussen de onderdelen. Ik keek met verbazing hoe de belletjes verdwenen toen de WD40 tussen de twee delen van de balk kropen. Eisirt vertelde trots dat het niet voor niets bekend stond als "kruipolie". Na een minuutje wachten trokken we de twee helften zonder moeite van elkaar. Magic!
En toen de balk er weer inzat konden de lattenbodems en matrassen weer op het bed en konden we de arme, arme poekies bevrijden uit de badkamer. Flinke knuffels op het bed waren even nodig.
Lujoun kwam de wandcontactdozen in de keuken afmonteren en vroeg ons wanneer we internet nodig hadden. Eisirt had inmiddels zijn PC al opgebouwd op het bureau en zat te springen om
Ik vertelde Lujoun dat ik een webwinkel runde, en zonder internet had ik geen winkel. Hij legde snel een provisorisch stopcontact aan zodat de glasvezeldoos bij de voordeur stroom had. (Die man is geweldig!)
Eisirt begon te prutsen met de FritzBox, want XS4all had geen instructies gegeven hoe het nu verder moest. Ik vond een hele handige post op het KPN forum hoe je de FritzBox moest inregelen op glasvezel, en dat werkte geweldig. We hadden internet en ik kon mijn blogpost over de verhuizing online zetten.
We gingen nog even snel naar het Wagnerplein naar een iets teleurstellende Jumbo voor wat boodschapjes, en daarna begon de volgende uitdaging: koken zonder keuken.
En niet alleen dat, maar waar waren eigenlijk de koekenpannen gebleven?
Ik had eerder die dag de dozen in de eetkamer gesorteerd; de verhuizers hadden de dozen van de keuken en die van de woonkamer allemaal in dat hoekje gezet. Nu kon ik door de dozen van de keuken heengaan, maar ik kon nergens de koekenpannen vinden. Dat was één van de laatste dozen geweest die ik had ingepakt omdat ik de lade met pannen en die met de ovenschalen glad vergeten was. En de ene doos met alle pannen had wél een label gekregen, maar de doos met de koekenpannen niet.
Het duurde even maar uiteindelijk had ik hem gevonden en kon ik aan de slag. Ik kookte water in de waterkoker en zette de bloemkool, aardappeltjes en vegetarische kaasburger op de campingstelletjes aan. Geen idee hoe snel dat zou gaan en hoe ik dat kon timen dus moest ik het oldschool doen met een vork om te testen of alles gaar was. De vegetarische burger en de aardappels waren bijna tegelijk klaar, en de bloemkool moest een paar minuutjes langer. Niet slecht!
Als allerlaatste klusje van de dag wilde ik het formica bureau nu eens goed in elkaar schroeven. In het atelier was dat gelukt, maar voor de verhuizing had ik de poten losgemaakt, en die wilden niet zomaar weer vast. In de poten zit een inkeping, waar een bout met een rechthoekige moer in geschoven kon worden. Maar als de bout en moer te los waren kon je ze niet meer aandraaien omdat de moer dan in de poot gewoon vrij kon ronddraaien. Vraag me niet hoe dat ooit in het atelier was gelukt, maar hier in de tuin ging dat écht niet meer.
Met de herinnering van de magische WD40 nog vers in het geheugen ging ik aan de slag. En jawel, ook hier redde WD40 de dag. Als ik de bout en moer eerst verwijderde en bewerkte met een paar druppeltjes WD40 konden ze veel makkelijker draaien. Dan moest ik de moer in de uitsparing van het frame schroeven, net zo diep tot ik de bout met mijn vinger aan de binnenkant kon voelen. Dan ging de poot in de uitsparing, waarbij de gleuf over de bout heenschoof. De bout zat dan strak genoeg dat de moer niet meer zomaar rond kon draaien in de vierkante poot, en met 2 slagen (zo weinig speling heb je dus!) zit alles muurvast.
En zo kwam er aan onze eerste dag in het nieuwe huis een einde. Eisirt had zijn uniform alvast klaargelegd want deze zondag (de dag dat ik dit typ) heeft hij vroege dienst, de arme man. We gingen dus op tijd naar bed.
