Hadestown

[janestarz]

Zondag gingen we eventjes ertussenuit. We hadden vorig jaar een filmavondje bij Matto en Marjolein gehouden waar we met hen en Roos en Bram de film Dogma hadden gekeken. Dat was een hit, we hebben allemaal genoten en het smaakte naar meer. Niet lang daarna stelde Marjolein voor om naar Hadestown te gaan: een musical over het verhaal van Orpheus en Eurydice en hun pogingen om te ontsnappen aan de greep van Hades. En, heel bijzonder: in de originele Engelse versie (met 'ondertiteling' op schermen naast het podium).

We bestelden goede kaartjes en moesten wachten tot augustus voor het zover was. En tja, toen zaten we met onze tickets ineens midden in de verbouwingsperiode. Ik zag het al niet zo zitten en was half geneigd om dan maar af te zeggen, maar de kaartjes doorverkopen is gedoe, en een dagje vrij van het eindeloze klussen was misschien wel goed voor ons. Bovendien had Eisirt vrij gevraagd en toen hij met de planning overlegd had waarom er dan toch een dienst op zijn rooster stond voor die dag had hij die uiteindelijk ook gekregen.
Marjolein was zo lief om mij te coachen met het reserveren van een parkeerplek en zo waren we zondag ineens in het hartje van Amsterdam. Roos was door Mattolein opgehaald bij station Den Bosch en we troffen elkaar vlakbij Carré, waar Hadestown zou gaan spelen.

Een meneer in een rode jas met gouden biezen kwam ons vertellen dat de mensen voor de galerij een andere ingang moesten hebben, en dat de deuren binnenkort zouden openen. Ik was nog nooit in Carré geweest en keek mijn ogen uit. In bronzen tegels op de stoep voor het prachtige theater lagen de namen van grootheden uit cabaret, muziek en theater en ook in de lobby stonden bustes van Youp van 't Hek en Toon Hermans.
We aten nog wat lekkers en dronken een mocktail en toen mochten we de zaal in.
We zaten op de vijfde rij in de stalles en konden de acteurs bijna aanraken, zo dichtbij. De band kwam op met hun instrumenten en de acteurs namen plaats aan de tafels op het podium.
En toen liep de pianist met zijn kruk weer achter de schermen.
Niet lang daarna kwam een medewerker van Carré het podium oplopen. "We zijn gestopt." zei hij tegen de acteurs. Iedereen ging weer af. Na een paar minuten kwam een andere medewerker van Carré een waaier ophalen die één van de acteurs had laten liggen. Een paar minuten daarna kwamen de muzikanten en acteurs weer op. De pianist nam een nieuwe pianokruk mee omdat zijn originele kruk het blijkbaar had begeven. En toen ging de show écht van start.

Het verhaal wordt verteld door Hermes, de boodschapper van de Goden, die vertelt over een dromerige zoon van een muze. Zijn naam is Orpheus en hij wordt verliefd op Eurydice, een dame die al veel tegenslag heeft meegemaakt.
We maken ook kennis met Persephone (de dochter van Demeter) die zes maanden van het jaar bij Hades in de onderwereld vertoeft, en de Fates die zich met het lot bezig houden. Als Eurydice een kaars probeert aan te steken in de koude nacht is daar een Fate die het vlammetje uitblaast...

De show was een werveling van charisma en spektakel. Orpheus werd geweldig vertolkd door Jeangu Macrooy. Hij is dromerig bezig met zijn muziek en merkt niet op dat Eurydice hem nodig heeft, en dan wordt zij verleid door Hades en daalt ze af naar de onderwereld. Daar maken we ook de diepere schaduwen van het verhaal mee: hoe Persephone en Hades uit elkaar gedreven zijn en zij worstelt met haar dubbelleven. En dat er heel veel referenties naar de moderne wereld in zitten: over het bouwen van een muur om je veilig te houden bijvoorbeeld.
Het podium bevatte een aantal draaischijven, waar de beweging van de acteurs werd versterkt. Zo gaan Eurydice, Hades en Persephone met een lift naar beneden of boven, en als er gereisd wordt lopen ze op een ronddraaiende schijf maar blijven ze op dezelfde plek op het podium in zicht of gaan ze juist twee keer zo hard. Met de levendige jazz-muziek en het charisma wat van alle personages afspatte was het een geweldig schouwspel waar we ons heerlijk in konden verliezen. Ik was ook bijzonder gecharmeerd door Joy Wielkens die Persephone speelde en Edwin Jonker als Hades.

Toen het schouwspel ten einde kwam moest ik echt even een traantje wegpinken. Wát een show!
We liepen terug naar de parkeergarage waar ik in de auto instortte. Mijn energie was even helemaal weg. Teveel rondspetterende energie in de zaal, teveel mensen, en al een leeg batterijtje om mee te beginnen.

We reden naar Best waar Matto, Roos en Marjolein een grote griekse schotel haalden om lekker van te smullen, en we tijdens het eten nog even na konden gloeien. Ik was aardig aan het inkakken dus we gingen lekker naar huis met een prachtige herinnering erbij en nog overspoeld door de gloed van een hele fijne voorstelling.

-----

Er is een playlist met alle liedjes van de Broadway productie van Hadestown op YouTube om nog even na te genieten in ieder geval!