De verhuizing
Aug. 30th, 2025 01:25 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzOm kwart voor zeven ging de wekker en we begonnen met een snelle boterham. Donderdag hadden we het bed al uit elkaar geschroefd en we hadden met de matrassen op de grond geslapen, die natuurlijk op het gladde laminaat uit elkaar waren geschoven.
De laatste loodjes met dingen demonteren gingen snel. De plankjes bij de printer, het kapstokje aan de voet van het bed. De wasmachine en droger werden uit de badkamer getild en we sloten de poezen daar op. We waren er klaar voor.
Stephan van Studentmovers kwam binnen met een dikke stekker, op zoek naar een geaard stopcontact voor de verhuislift. Gelukkig waren de stopcontacten in de keuken geaard, want de rest was allemaal ongeaard. Hij bekeek kritisch de stapel dozen. "We hadden 20 dozen afgesproken, en dit zijn er veel meer. Dat kost meer tijd, dus jullie rekening wordt waarschijnlijk hoger."
Ik brieste. De manier waarop hij het zei was net alsof ik de schuldige was. Toen hij was komen kijken had hij het inderdaad over 60 dozen gehad, maar ik verwachtte minder dozen van hem nodig te hebben. We konden namelijk aardig wat verhuisdozen lenen van vrienden, dus het was niet nodig om dozen van hem te huren.
Maar blijkbaar was met zijn inspectie niet de vraag geweest hoeveel dozen we wilden huren, maar hoeveel dozen er verhuisd moesten worden. Dat was mij absoluut niet duidelijk geweest. En zoals hij er nu op reageerde voelde ik me echt aangevallen. Wat een puik begin van de verhuizing! (not)
De verhuislift stond, de verhuizers waren geïnstrueerd om niet in de badkamer te komen omdat de katten daar opgesloten zaten, en het feest kon beginnen. Ze zetten de onderdelen van het bed, de Billy's en andere plankjes tegen de achterwand. Af en toe werden er dozen tussen gestapeld. Het was een flink getetris en het was maar een vrij kleine bus. Na een uurtje kwam Stephan ons voorbereiden dat misschien niet alles mee zou kunnen met de bus. Het was nogal een gepuzzel. Wat zou onze voorkeur hebben: de fietsen of alle dozen uit de berging?
Ik koos voor de fietsen, de dozen konden we misschien nog wel met onze eigen auto meenemen, en Bram (die ook was komen helpen) knikte al enthousiast dat we rustig zijn auto ook vol mochten laden als we nog een tweede keer moesten rijden.
Uiteindelijk was het niet zo'n groot probleem. Chloe was duidelijk een ster in tetrissen en wist alles behalve een paar kleine dozen (die niet dicht konden) in de bus te krijgen. Onze eigen auto's stonden vol met de meest fragiele dingen: de TV, de computers, de lampen. Maar ook die zaten helemaal vol.
Ik werd om even na elven gebeld door Boels: dat hij de dixie kwam brengen. Ik vertelde de beste man dat we nog druk aan het verhuizen waren en dat hij wat aan de vroege kant was. Maar de dixie mocht op het grasveld geplaatst worden, dat was prima.
Niet veel later konden we nog even Buurman Cor de hand schudden, en toen was het tijd om te gaan. Stephan haalde de verhuislift weg en koppelde die achter zijn bus, en we beloofden de twee verhuizers die mee zouden gaan naar Tilburg broodjes bij aankomst. (Ze waren blij dat ze niet nog iets hoefden te halen bij een supermarkt onderweg.)
De berging was op een aantal lege dozen (ik had er teveel geleend!) en de reservetegels helemaal leeg. En het huis was op een open doos, de spullen van de katten en de katten zelf ook helemaal leeg. Daar zouden we later die avond voor terugkomen. (Moeilijk hoor, om ze zo achter te laten in een leeg huis!)
Eisirt en ik reden in colonne naar Tilburg, en toen werd ik gebeld door de heren die voor Sanidirect de badkamer kwamen brengen. Ik wist dat Claire en mama al in het nieuwe huis waren, dus ze waren welkom, en ik belde gelijk mijn moeder om ze een heads-up te geven. Toevallig kwamen de badmakermensen net aanrijden toen wij aankwamen, dus ik parkeerde mijn auto in een vak en bleef maar niet staan kijken hoe ze hun vrachtwagen aan het manoeuvreren waren in de hoop de laadklep een beetje in de buurt van het paadje naar de voordeur te krijgen (#hofjelife). Eisirt ging de verhuiswagen opwachten, en dirigeerde die naar het grasveld voor de deur. Je kunt namelijk nét langs de betonnen paaltjes als je voorzichtig rijdt, en dat scheelt toch een paar meter lopen met alle spullen.
Claire had een geweldige lunch verzorgd met belegde broodjes, krentebollen, sinasappelsap, melk, karnemelk en peperkoek. We streken tevreden neer.
Maar natuurlijk waren de heren van de badkamer er ook nog, dus die wezen we de kleinste slaapkamer boven waar de spullen gestald mochten worden. Niet alles paste daar, dus de glazen wand voor de inloopdouche ging in het dooie hoekje naast de trap beneden, en de tegels moesten maar in de schuur en de tuin staan. Ze hebben met een elektrische pompwagen twee kleine pallets met tegels door de brandgang de schuur ingemanoeuvreerd! Echt superknap. De pallet met de kleinste lading laadde Eisirt direct af, zodat de lege pallet weer retour kon, wel zo fijn. De grotere pallet moest in een hoekje van de schuur staan en dankzij de vele handen was dat ene hoekje ook zo leeggeruimd. Geweldig.
Eisirt controleerde de bestelling met de bezorger om zeker te zijn dat ze echt alles hadden geleverd, en ik zocht wat chocolade bij elkaar. Buitengewoon vriendelijke heren, super service om de pallets zo achter het huis te krijgen, amazing. Dat maakte een heleboel goed, want over hun planning was ik niet te spreken (nee, we kunnen de leverdatum alleen een week later doen. Oh, dan wordt de badkamer al geïnstalleerd? Nou, dan moeten we toch maar leveren terwijl u aan het verhuizen bent...)
Mijn mama vertelde nadat beide heren vertrokken waren dat zij ze ook nog een fooi had gegeven voor hun service, en ik had ze vier chocoladerepen gegeven als dank. Echt heel fijn.
Na de lunch gingen we snel aan de slag met het uitladen van de bus. Ik had briefjes op de deuren op de bovenverdieping geplakt en de plattegrond ingetekend met waar de meubels geplaatst moesten worden. Mama ging aan de slag met een sopje en deed nog een aantal keren de keukenvloer afnemen (die had Johnny diezelfde ochtend geplaatst en moest regelmatig afgenomen worden anders zou het grauw opdrogen) en Bram, Claire, Eisirt en ik hielpen mee met het verslepen van de dozen.
Rond drie uur stond het allemaal binnen. We namen afscheid van de verhuizers die het echt geweldig hadden gedaan. Ik mocht wel gelijk de verhuizing betalen met iDeal, en de rekening was nog lager geworden dan in de offerte had gestaan. Dat maakte dat ik me afvroeg: zijn wij nou echt zo raar dat we meehelpen met spullen slepen? Hoe doen andere mensen dat... gewoon wachten tot de verhuizing voorbij is? Koffie gaan drinken bij de buren?
(Lekker pulla, Stephan!)
In de kleinste slaapkamer stonden de meeste dingen die meneer Altunkaya nodig heeft voor de installatie van de badkamer komende week, met de wasmachine en droger erbij op zo'n manier dat alles nog goed bereikbaar was, en de dozen van de keuken en de woonkamer stonden een beetje door elkaar, maar de meubels stonden soort van op de juiste plek.
Claire werd opgehaald door Erik en kreeg van mij een hele dikke knuffel voor haar hulp, en mama ging bezig met het opwarmen van de pilaf die ze voorbereid had. Bram, Eisirt en ik wachtten tot Roos klaar was met werken en zaten als zombies in de tuin. Het was heel fijn om Roos nog even te zien, die wel moeite had met het idee dat ze mee mocht eten zonder dat ze ons geholpen had met de daadwerkelijke verhuizing, maar dat was alleen een probleem in haar hoofd, want ik vond het gewoon heel fijn dat ze erbij kon zijn. (Emotional-Support-Roos)
Na het eten ging mama met de vuile vaat weer naar huis en vertrokken Roos en Bram ook zodat wij terug konden rijden naar Eindhoven om het laatste en allerbelangrijkste onderdeel van ons huishouden op te halen: onze poezels.
Ik speelde nog eventjes met Kwibus; hij vindt het erg leuk om achter brokjes aan te rennen die over de laminaatvloer schuiven en dat was nu wel geweldig: er was zoveel ruimte om te rennen! Ik trok ook de ethernetkabel van de muur en schopte die éne plank van het laminaat terug die onder het bed altijd een grote kier maakte. We laadden de laatste drie doosjes, een aantal plankjes, de krabpaal, de kattebak en de twee poezels in de auto en gingen op pad. Doortje zat in haar bench bij mij op schoot, want de auto zat gewoon toch nog vol.
Eenmaal in ons nieuwe huis legden we de matrassen op een dekbed op de grond en bond Eisirt ze bij elkaar met een spanband zodat ze niet meer konden schuiven. De krabpaal, het water, het kattegras, de voederbakjes en de katten zelf volgden. De deurtjes van de benches gingen open en Doortje ging gelijk op ontdekkingstocht. De dichte slaapkamerdeur was maar raar, maar ok, dat kwam dan misschien later wel (ze is zo lekker ondernemend, ons oude dametje). Kwibus ging uit protest tegen het deurtje van zijn bench aanliggen en brommen. Die was het er nog steeds niet mee eens.
Eisirt en ik keken een aflevering van onze serie maar voor mij was de koek al meer dan op. Het was half tien toen ik lekker ging liggen.
's Nachts ben ik nog wel een paar keer naar de WC geweest (beneden). En het was heel fijn om te merken dat Kwibus lekker tegen mijn voeten was gaan liggen. Doortje had mijn kussen ingepikt en lag later die nacht tussen Eisirt's kussen en de muur gesquisht.
Vanmorgen was het wel even lastig opstaan. Gelukkig was ik wakker voor mijn wekker af kon gaan om 6:45 (vergeten uit te zetten). Ik kleedde me op de gang om. Geen idee waar de toilettas was. Of schone sokken. Of de afstandsbediening van het rolluik van de slaapkamer.
We zijn verhuisd!
De laatste loodjes met dingen demonteren gingen snel. De plankjes bij de printer, het kapstokje aan de voet van het bed. De wasmachine en droger werden uit de badkamer getild en we sloten de poezen daar op. We waren er klaar voor.
Stephan van Studentmovers kwam binnen met een dikke stekker, op zoek naar een geaard stopcontact voor de verhuislift. Gelukkig waren de stopcontacten in de keuken geaard, want de rest was allemaal ongeaard. Hij bekeek kritisch de stapel dozen. "We hadden 20 dozen afgesproken, en dit zijn er veel meer. Dat kost meer tijd, dus jullie rekening wordt waarschijnlijk hoger."
Ik brieste. De manier waarop hij het zei was net alsof ik de schuldige was. Toen hij was komen kijken had hij het inderdaad over 60 dozen gehad, maar ik verwachtte minder dozen van hem nodig te hebben. We konden namelijk aardig wat verhuisdozen lenen van vrienden, dus het was niet nodig om dozen van hem te huren.
Maar blijkbaar was met zijn inspectie niet de vraag geweest hoeveel dozen we wilden huren, maar hoeveel dozen er verhuisd moesten worden. Dat was mij absoluut niet duidelijk geweest. En zoals hij er nu op reageerde voelde ik me echt aangevallen. Wat een puik begin van de verhuizing! (not)
De verhuislift stond, de verhuizers waren geïnstrueerd om niet in de badkamer te komen omdat de katten daar opgesloten zaten, en het feest kon beginnen. Ze zetten de onderdelen van het bed, de Billy's en andere plankjes tegen de achterwand. Af en toe werden er dozen tussen gestapeld. Het was een flink getetris en het was maar een vrij kleine bus. Na een uurtje kwam Stephan ons voorbereiden dat misschien niet alles mee zou kunnen met de bus. Het was nogal een gepuzzel. Wat zou onze voorkeur hebben: de fietsen of alle dozen uit de berging?
Ik koos voor de fietsen, de dozen konden we misschien nog wel met onze eigen auto meenemen, en Bram (die ook was komen helpen) knikte al enthousiast dat we rustig zijn auto ook vol mochten laden als we nog een tweede keer moesten rijden.
Uiteindelijk was het niet zo'n groot probleem. Chloe was duidelijk een ster in tetrissen en wist alles behalve een paar kleine dozen (die niet dicht konden) in de bus te krijgen. Onze eigen auto's stonden vol met de meest fragiele dingen: de TV, de computers, de lampen. Maar ook die zaten helemaal vol.
Ik werd om even na elven gebeld door Boels: dat hij de dixie kwam brengen. Ik vertelde de beste man dat we nog druk aan het verhuizen waren en dat hij wat aan de vroege kant was. Maar de dixie mocht op het grasveld geplaatst worden, dat was prima.
Niet veel later konden we nog even Buurman Cor de hand schudden, en toen was het tijd om te gaan. Stephan haalde de verhuislift weg en koppelde die achter zijn bus, en we beloofden de twee verhuizers die mee zouden gaan naar Tilburg broodjes bij aankomst. (Ze waren blij dat ze niet nog iets hoefden te halen bij een supermarkt onderweg.)
De berging was op een aantal lege dozen (ik had er teveel geleend!) en de reservetegels helemaal leeg. En het huis was op een open doos, de spullen van de katten en de katten zelf ook helemaal leeg. Daar zouden we later die avond voor terugkomen. (Moeilijk hoor, om ze zo achter te laten in een leeg huis!)
Eisirt en ik reden in colonne naar Tilburg, en toen werd ik gebeld door de heren die voor Sanidirect de badkamer kwamen brengen. Ik wist dat Claire en mama al in het nieuwe huis waren, dus ze waren welkom, en ik belde gelijk mijn moeder om ze een heads-up te geven. Toevallig kwamen de badmakermensen net aanrijden toen wij aankwamen, dus ik parkeerde mijn auto in een vak en bleef maar niet staan kijken hoe ze hun vrachtwagen aan het manoeuvreren waren in de hoop de laadklep een beetje in de buurt van het paadje naar de voordeur te krijgen (#hofjelife). Eisirt ging de verhuiswagen opwachten, en dirigeerde die naar het grasveld voor de deur. Je kunt namelijk nét langs de betonnen paaltjes als je voorzichtig rijdt, en dat scheelt toch een paar meter lopen met alle spullen.
Claire had een geweldige lunch verzorgd met belegde broodjes, krentebollen, sinasappelsap, melk, karnemelk en peperkoek. We streken tevreden neer.
Maar natuurlijk waren de heren van de badkamer er ook nog, dus die wezen we de kleinste slaapkamer boven waar de spullen gestald mochten worden. Niet alles paste daar, dus de glazen wand voor de inloopdouche ging in het dooie hoekje naast de trap beneden, en de tegels moesten maar in de schuur en de tuin staan. Ze hebben met een elektrische pompwagen twee kleine pallets met tegels door de brandgang de schuur ingemanoeuvreerd! Echt superknap. De pallet met de kleinste lading laadde Eisirt direct af, zodat de lege pallet weer retour kon, wel zo fijn. De grotere pallet moest in een hoekje van de schuur staan en dankzij de vele handen was dat ene hoekje ook zo leeggeruimd. Geweldig.
Eisirt controleerde de bestelling met de bezorger om zeker te zijn dat ze echt alles hadden geleverd, en ik zocht wat chocolade bij elkaar. Buitengewoon vriendelijke heren, super service om de pallets zo achter het huis te krijgen, amazing. Dat maakte een heleboel goed, want over hun planning was ik niet te spreken (nee, we kunnen de leverdatum alleen een week later doen. Oh, dan wordt de badkamer al geïnstalleerd? Nou, dan moeten we toch maar leveren terwijl u aan het verhuizen bent...)
Mijn mama vertelde nadat beide heren vertrokken waren dat zij ze ook nog een fooi had gegeven voor hun service, en ik had ze vier chocoladerepen gegeven als dank. Echt heel fijn.
Na de lunch gingen we snel aan de slag met het uitladen van de bus. Ik had briefjes op de deuren op de bovenverdieping geplakt en de plattegrond ingetekend met waar de meubels geplaatst moesten worden. Mama ging aan de slag met een sopje en deed nog een aantal keren de keukenvloer afnemen (die had Johnny diezelfde ochtend geplaatst en moest regelmatig afgenomen worden anders zou het grauw opdrogen) en Bram, Claire, Eisirt en ik hielpen mee met het verslepen van de dozen.
Rond drie uur stond het allemaal binnen. We namen afscheid van de verhuizers die het echt geweldig hadden gedaan. Ik mocht wel gelijk de verhuizing betalen met iDeal, en de rekening was nog lager geworden dan in de offerte had gestaan. Dat maakte dat ik me afvroeg: zijn wij nou echt zo raar dat we meehelpen met spullen slepen? Hoe doen andere mensen dat... gewoon wachten tot de verhuizing voorbij is? Koffie gaan drinken bij de buren?
(Lekker pulla, Stephan!)
In de kleinste slaapkamer stonden de meeste dingen die meneer Altunkaya nodig heeft voor de installatie van de badkamer komende week, met de wasmachine en droger erbij op zo'n manier dat alles nog goed bereikbaar was, en de dozen van de keuken en de woonkamer stonden een beetje door elkaar, maar de meubels stonden soort van op de juiste plek.
Claire werd opgehaald door Erik en kreeg van mij een hele dikke knuffel voor haar hulp, en mama ging bezig met het opwarmen van de pilaf die ze voorbereid had. Bram, Eisirt en ik wachtten tot Roos klaar was met werken en zaten als zombies in de tuin. Het was heel fijn om Roos nog even te zien, die wel moeite had met het idee dat ze mee mocht eten zonder dat ze ons geholpen had met de daadwerkelijke verhuizing, maar dat was alleen een probleem in haar hoofd, want ik vond het gewoon heel fijn dat ze erbij kon zijn. (Emotional-Support-Roos)
Na het eten ging mama met de vuile vaat weer naar huis en vertrokken Roos en Bram ook zodat wij terug konden rijden naar Eindhoven om het laatste en allerbelangrijkste onderdeel van ons huishouden op te halen: onze poezels.
Ik speelde nog eventjes met Kwibus; hij vindt het erg leuk om achter brokjes aan te rennen die over de laminaatvloer schuiven en dat was nu wel geweldig: er was zoveel ruimte om te rennen! Ik trok ook de ethernetkabel van de muur en schopte die éne plank van het laminaat terug die onder het bed altijd een grote kier maakte. We laadden de laatste drie doosjes, een aantal plankjes, de krabpaal, de kattebak en de twee poezels in de auto en gingen op pad. Doortje zat in haar bench bij mij op schoot, want de auto zat gewoon toch nog vol.
Eenmaal in ons nieuwe huis legden we de matrassen op een dekbed op de grond en bond Eisirt ze bij elkaar met een spanband zodat ze niet meer konden schuiven. De krabpaal, het water, het kattegras, de voederbakjes en de katten zelf volgden. De deurtjes van de benches gingen open en Doortje ging gelijk op ontdekkingstocht. De dichte slaapkamerdeur was maar raar, maar ok, dat kwam dan misschien later wel (ze is zo lekker ondernemend, ons oude dametje). Kwibus ging uit protest tegen het deurtje van zijn bench aanliggen en brommen. Die was het er nog steeds niet mee eens.
Eisirt en ik keken een aflevering van onze serie maar voor mij was de koek al meer dan op. Het was half tien toen ik lekker ging liggen.
's Nachts ben ik nog wel een paar keer naar de WC geweest (beneden). En het was heel fijn om te merken dat Kwibus lekker tegen mijn voeten was gaan liggen. Doortje had mijn kussen ingepikt en lag later die nacht tussen Eisirt's kussen en de muur gesquisht.
Vanmorgen was het wel even lastig opstaan. Gelukkig was ik wakker voor mijn wekker af kon gaan om 6:45 (vergeten uit te zetten). Ik kleedde me op de gang om. Geen idee waar de toilettas was. Of schone sokken. Of de afstandsbediening van het rolluik van de slaapkamer.
We zijn verhuisd!
no subject
Date: 2025-09-01 07:12 am (UTC)