janestarz | Recent Entries

Vandaag (maandag) zou Tim weer langskomen om te klussen. Vorige week hadden we laminaat gelegd in de grote slaapkamer en het atelier, en deze week hoopten we verder te gaan met andere belangrijke zaken. Maar omdat Johnny nog niet klaar was met de woonkamervloer konden we nog steeds niet beneden verder. Johnny was net klaar toen ik het hofje binnen kwam rijden in mama's auto (ZO fijn dat ik die mag lenen!) dus we konden nog heel even overleggen voor hij verder ging. Hij verwachtte dat hij die middag terug zou komen voor de derde laag lak op de woonkamervloer, en de tweede laag was net klaar. "Die is misschien al wel droog, met dit weer."
Ik verzekerde hem dat we heel braaf buiten de woonkamer waren gebleven en alleen door het raam hadden gespiekt en dat we ook vandaag de woonkamer niet zouden betreden.

Tim kwam kort daarna aan en we begonnen met een snel kopje koffie, maar hij wilde gelijk beginnen. De grote slaapkamer was zaterdag geschuurd en met primer behandeld door mama, Luc en Jos dus daar konden we een laag latex overheen doen. Ik vertelde ook dat ik in het atelier nog een stukje van het plafond moest aanstippen. Hét grote probleem van witte latex over een witte voorstrijk over een laag wit stucwerk: je ziet niet zo goed wat al wel goed in de latex zit en wat niet. Maar gelukkig als het eenmaal is opgedroogd kun je dat wel zien.

Tim nam de verlengstang met een roller ter hand en ik pakte een kwast. Omdat mijn rechterschouder het maandenlange klussen inmiddels wel beu is nam ik me voor om zoveel mogelijk met links te doen ~~want waarom slechts één schouder blesseren als je er ook twee kan blesseren?~~
Het plan was om eerst het plafond te doen, dan een kop koffie en daarna de muur. Ik begon in het hoekje van het plafond links en werkte richting het raam. Tim maakte banen en werkte hard door.
Het probleem met RAL 9010 is niet zozeer dat het wit-op-wit is. Als je het erop smeert lijkt het wel bijna geel ten opzichte van de ondergrond. Maar zogauw het ook maar een klein beetje droogt, is het verschil bijna niet meer te zien. Waar was je nou geweest? Lastig om te zien.

Randjes bij het plafond, hoekjes bij het raam en achter de verwarmingsbuizen en ook dat kleine stukje boven de deur. Er leek wel geen einde aan te komen. Voor ik het wist was Tim al met een muur bezig en kon ik fluiten naar mijn koffie. Doorwerken dan maar. Ik schonk water in papieren bekertjes zodat we goed gehydrateerd bleven.

Rond lunchtijd was ik het een beetje beu. Ik had inmiddels wat butsen in het stukwerk van de trap opgevuld met alabastine (volgende keer op de lockmachine maar een bordje hangen: 'pas op! zwenkt uit') en wat plekjes op het plafond van het atelier die toch net gemist waren aangestipt met de roller. Ook op het plafond van de slaapkamer konden we een paar plekjes al zien die net niet helemaal lekker gedaan waren, dus die kon ik ook aanstippen.
En toen was ineens alles gedaan.
"Het is verstandig om eerst even te lunchen en dan te kijken of we nog iets gemist hebben;" stelde ik voor; "Ik zie het verschil allang niet meer. Alles is wit!"

Zo gezegd zo gedaan. Even lekker in de schaduw zitten lunchen, met een glas cola als beloning voor ons harde werk.
Na de lunch was het tijd om de Pax kast die ik van Marktplaats had gehaald in elkaar te zetten. We keken even kritisch naar de grote glazen schuifdeuren. Twee deuren van 200x100 met echt glas erin: oftewel niet te tillen. Ik wilde Tim dat niet aandoen, dus we besloten eerst de Pax maar in elkaar te zetten. De kleine kast van 50 cm tilden we in het hoekje van de slaapkamer en de twee brede units van 100 cm breed bouwden we rustig in elkaar. Ik haalde het emmertje met restschroefjes uit de schuur om nog wat spijkers op te zoeken voor de achterwand, en tot mijn grote verbazing misten we niet eens één officieel schroefje.
Tim was helemaal in zijn element met het in elkaar schroeven van de Pax. Hij had de handleiding niet eens nodig en liet het eruit zien als kinderspel.

We schoven nog wat met de opstelling: de smalle 50cm Pax in het hoekje, de brede met de lades het dichtste bij de deur, en de brede met de roede ertussenin. Het fijne hiervan was dat de middelste kast een lelijke zijkant had die nu niet zichtbaar meer was, en dat de lades voor sokken en ondergoed ook voor mij (vanaf de andere kant van het bed) makkelijk bereikbaar zou zijn.
Toen eenmaal de kasten tegen elkaar gezekerd waren stond het stabiel als een huis en was het prach-tig!
Het nadeel van de glazen schuifdeuren was wel: loodzwaar, dus die zouden gedemonteerd moeten worden voor ze naar boven kwamen. En daar hadden we niet heel veel zin in (krakkemikkig). Het ophangmechanisme was ook nog niet heel duidelijk, dus die rails heb ik er maar even bovenop gelegd. Onze kleren kunnen er in ieder geval in en dat is het belangrijkste.

Daarom gingen Tim en ik verder met de plakplintjes van het laminaat. Ik had niet alle plinten weten te redden, maar het waren er toch best een hoop en niet elke hoek van de kamer hoefde een plint. Omdat de Pax zo'n groot deel van de lange muur besloeg hoedfde daar alvast geen plint langs, en ook onder het raam was eigenlijk niet nodig. Vooral de muur waar de deur inzat in beide kamers moest een plint. Tim haalde een doekje met terpentine over de vloer om het te ontvetten en druppelde houtlijm langs de randjes. De plintenschaar maakte prachtige 45° hoeken in de plinten en we verzwaarden ze met de rondslingerende tools en een aantal opbergboxen van zolder zodat de houtlijm goed zou pakken.

Om kwart over vier nam ik afscheid van Tim met een geweldige knuffel. Wat was het mooi geworden! Ik had nu al zin om de kast in te ruimen.
Ik stuurde Claire een berichtje en vroeg haar hulp in om de volgende dag de kast even schoon te boenen, en om mij te helpen met het plaatsen van de stucloper. Johnny was inmiddels gearriveerd voor de laatste laag parketlak op de woonkamervloer en die beaamde dat ik dinsdag de stucloper kon plaatsen zodat de vloer goed beschermd zou worden terwijl we de muren en het plafond nog aan zouden pakken in de woonkamer.

Eenmaal thuis begon ik te puzzelen. Dinsdag de stucloper plaatsen, en woensdag zouden mama en Luc weer komen helpen. Maar de benedenverdieping was zo groot dat we het waarschijnlijk niet zouden gaan redden om zowel het plafond als de muren te schuren, met primer te behandelen en ook nog te latexen.
Donderdag was de laatste dag voor de verhuizing en we moesten nog echt een hoop inpakken. Die dag zouden we dus niet kunnen gaan klussen -- en Menno moet die avond ook werken.

Ik legde me neer bij het feit dat we de woonkamer niet af konden gaan krijgen voor de verhuizing. Shit.
Maar ergens: ook wel heel verstandig. Met mijn schouder die het niet eens is met een regime van drie maanden klussen zag ik het niet zitten om nóg harder te gaan pushen om het klaar te krijgen. Theoretisch gezien zouden we misschien nog wel een avond of twee hulp kunnen inroepen, maar ik zag het écht niet zitten om klusdagen van 9 tot 21 te gaan maken. Daar was ik echt al veel en veel te moe voor.
Ik deelde dit op de app, en Luc had een briljant inzicht: misschien moesten we ons woensdag gewoon eerst richten op het plafond. Een muur is makkelijker nog te latexen als de meubels er al staan, maar plafonds niet. Dus dat spraken we af: woensdag is plafond-dag.

Morgen ga ik dus eerst met Claire de stucloper leggen. Die had ik vanmiddag al gekocht bij de Gamma (50m² zou toch genoeg moeten zijn?). En na de verhuizing gaan we niet keihard doorpushen om zo snel mogelijk de muren ook de latexen, dat is nergens voor nodig. Liever een beetje rustiger aan en af en toe nog een momentje bijkomen!
De stucloper laten we gewoon liggen tot de keuken is geplaatst. Dus we gaan ons daar morgen heel goed over buigen, dat hij echt goed plat ligt en geen kieren heeft. Drie weken op een stucloper leven overleven we ook wel weer.

Al met al een hele productieve dag waarin we echt al de shine van het nieuwe huis kunnen zien. De slaapkamer ziet er al supermooi uit en de Pax kasten hebben nog niet eens hun deuren! De lockmachine staat in het atelier! Morgen gaan we poetsen en breng ik de stapels gereedschappen die nu in de badkamer en de rest van de bovenverdieping verspreid liggen even naar beneden, zodat alles weer bij elkaar ligt.
Het begint ergens op te lijken!

Current Mood: productive
Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Gisteren (zaterdag) zou een gezellige klusdag worden. Yvonne, Jos, Luc, Roos, Bram en mijn mama zouden me komen helpen terwijl Eisirt op zijn werk zat. En gelukkig konden we deze zaterdag wel aan de slag; Yvonne had de week ervoor ook willen komen helpen maar het stucwerk was toen nog niet droog genoeg.
Eisirt was lief genoeg om me even naar Tilburg te brengen, want het was voor hem maar een kwartiertje verder dan mij naar het station te brengen. Een carpool naar de andere stad scheelde mij een uur! Tussen naar de bus lopen, op de bus wachten, de tijd tussen de bus en trein en de andere bus is met de auto rijden echt een heel stuk sneller.
Dus ik was om 9u al in het nieuwe huis, stalde de boodschappen die ik 's morgens had opgehaald bij de Aldi uit in de koelkast, en begon de rollers, schuurpapier, blokjes, kwasten en bakjes vast klaar te zetten. Al snel kwamen Roos en Bram aan, en niet veel later mijn ouders, Jos en Yvonne ook.

We spiekten door het woonkamerraam naar de vloer. Johnny was al wel begonnen met de eerste laag lak, maar omdat er nog meerdere lagen overheen moesten was de woonkamerdeur afgeplakt met plastic om het oppervlak stofvrij te houden. Het zag er al heel mooi uit. Maandag maakt hij het hopelijk af, zodat ik dinsdag daar verder kan.

Jos en Bram begonnen de dag met het naar boven tillen van de industriële lockmachine, een titanenklus! Ze deden het heel voorzichtig om de trapopgang en de machine niet teveel te beschadigen, en één trede tegelijk. Maar het is ze gelukt! Wat een helden. We hebben de lockmachine even tijdelijk opgeslagen in de kleinste slaapkamer, wat nu echt een rommelhok is geworden waar ook de onderdelen van een Pax kast klaarliggen om te assembleren. Die slaapkamer heeft echt de laagste prioriteit, heeft ook nog geen vloer, en wordt straks ook het hok waar de onderdelen van de nieuwe badkamer in opgeslagen gaan worden voor de heren van Altunkaya die gaan installeren.

In de slaapkamer aan de voorkant (wat straks mijn atelier wordt) waren Yvonne, Roos en Bram al begonnen met het schuren van het stucwerk, en Jos, Luc en mama gingen naar de grotere slaapkamer aan de achterkant van het huis. Ik vulde nog eventjes de butsjes in het stucwerk op. De trapopgang had een aantal kleine butsjes en in de grote slaapkamer waren er tijgerstrepen in het stukwerk ontstaan op één of andere manier.

Toen het schuren in het atelier klaar was, gingen we daar snel verder met de voorstrijk, terwijl de familie uit de andere kamer alvast aan de koffie en lunch begon. De voorstrijk was wit en ging er vlot op!
Toen wij vieren bij de familie in de tuin gingen zitten (braaf om het huizenblok heengelopen) konden we even bijkletsen. Mijn moeder deelde broodjes uit en ik zette nog meer koffie en thee en deelde de karnemelk met Roos.

De fam ging als eersten weer aan de slag, wij lieten de voorstrijk nog eventjes verder drogen en zij pakten onze rollers over. Roos en Bram gingen ervandoor, die gingen 's middags naar de film.
Daarna gingen wij aan de slag met latex. Witte latex (RAL 9010) over witte voorstrijk over wit stucwerk -- het was maar moeilijk te zien waar je geweest was met je roller. De latex is gebroken wit en ziet er een beetje gelig uit als je het erop smeert, maar als je nieuwe latex op je roller doet is dat effect alweer bijna weer weg.

Toen de voorstrijk in de andere (grotere) slaapkamer erop zat ging ook de fam ervandoor. Jos gaf nog een aantal goed(bedoeld)e tips en ik kreeg een dikke knuffel en de autosleutels van mijn moeder. We hadden nog even de planning van de komende week bekeken, en Luc en mama komen mij woensdag nog een keertje helpen. Want de hele benedenverdieping moet nog, en ik weet niet zeker dat ik daar dinsdag aan de slag kan.
Nadat Yvonne en ik het atelier hadden gelatext hebben we nog eventjes een kopje thee gedronken in de tuin en daarna nog een blik geworpen op ons werk. Het droogde prachtig op, en ik zag op het plafond nog een plekje wat ik had overgeslagen.
Maandag komt Tim helpen, dus dan kunnen we dat plekje nog even aanstippen, en doen we de grote slaapkamer ook.

Ik kon met mijn moeder's auto terugrijden nadat ik een maaltijdsalade bij de Aldi had opgepikt, en ben na een douche op de bank in elkaar gestort met een film.

Helden!

Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Woensdag (gisteren) zou Almar ons komen helpen met klussen. Ik had hem aangeschreven omdat Menno Almar altijd zijn beste vriend noemt en die vriendschap gaat alweer meer dan 40 jaar terug volgens mij, dus ik vond het de moeite waard om in ieder geval te vragen of hij wilde helpen. Almar reageerde gelukkig enthousiast en wilde best deze woensdag komen helpen.

Vlak voordat we in de auto wilden stappen om naar Tilburg te rijden belde Johhny mij. Of we nog naar Tilburg kwamen die dag, want de stukadoor was nog niet klaar.
Oef, maar de stukadoor was vorige week maandag begonnen met de muren van de slaapkamer en had mij verteld dat het anderhalve week moest drogen. De muren zouden inmiddels toch wel droog genoeg zijn om aan te pakken?
We overlegden even met elkaar en met Johnny. Er was echt nog wel iets wat we konden doen, dus het zou zeker geen verloren dag worden. Maar ik had er wel aardig de pee in dat we zo 'op het laatste moment' oranje licht kregen van Johnny. Ja, we konden wel wat doen, maar we moesten hem en Hirshan niet teveel in de weg lopen en die laatste was nog bezig met de plafonds. En Almar afbellen was geen optie, want die was natuurlijk al onderweg!

En ondanks mijn broer zijn grote woorden dat er "vast wel genoeg mensen zijn die je willen helpen" is het toch best bijzonder als er mensen komen helpen. Al onze vrienden wonen ver weg en om zomaar op een verloren woensdag hulp te krijgen is geweldig!
Het vinden van de K+R bij station Tilburg was een beetje een uitdaging, het station en de omgeving daaromheen was aardig veranderd sinds 2012. Eisirt vond een parkeerplek en we dwaalden aan de noordkant van het station rond. Uiteindelijk mochten we van een vriendelijke meneer door zijn brouwerij en café heen lopen om bij het station te komen. Aldaar vonden we een geduldig wachtende Almar. (We waren niet ver genoeg doorgereden...)

Hij vroeg ons de oren van het hoofd en we gingen eerst maar eens aan de koffie. Hirshan was net het plafond van de overloop aan het stucen, en wij hadden inmiddels ook met Almar overlegd. We konden de Pax kast die ik van Marktplaats had opgehaald wel alvast naar boven slepen zodat die later (nadat we klaar waren met latexen) in de slaapkamer op konden bouwen. Maar daarvoor moesten we eerst om de huizenrij heen, en daarna de trap op en de overloop over.
We zetten eerst alle kastdelen in de voortuin en op het pad en wachtten geduldig tot Hirshan klaar was. Daarna gingen we heel voorzichtig met de kastdelen de trap op. Omdat het stucwerk op de strap nog erg vers was, kon elke buts een deuk opleveren...

Almar hielp mij om de vier rijen laminaat die ik maandag met Tim alvast op maat had gezaagd erin te klikken, en we gaven elkaar een welverdiende high-five. Almar had nog nooit kliklaminaat gelegd en wij grapten dat hij maar niet te trots erover moest vertellen aan Philla, anders kreeg ze misschien nog wel ideeën...
De rest van het laminaat werd naar zolder verplaatst en Almar pakte alle losse dingen van onze geïmproviseerde keuken in de badkamer in, zodat dat allemaal naar de geïmproviseerde keuken in de schuur verplaatst kon worden.

Johnny had de woonkamervloer inmiddels helemaal geschuurd en vroeg onze mening over de grote knoesten in de vloer: opvullen of zo laten? Die beslissing liet ik graag aan Eisirt over, en hij koos voor opvullen. Johnny zei ook dat we in principe wel door de woonkamer konden lopen, maar we mochten niet op de natte plekken staan waar hij de knoesten en kieren net had opgevuld. Toch bleven we voorzichtig en om de rij huizen heenlopen, want het was een kleine moeite en voorkwam problemen.
Hirshan had zijn werkzaamheden afgerond en alles opgeruimd (of op het tuinpad gezet...) en de gang gedweild zodat het meeste stof daar weg was en het niet makkelijk de woonkamer ingelopen zou kunnen worden. Toch vroeg Johnny mij om met zijn bouwstofzuiger en de dweil nog een keertje de gang onder handen te nemen. (kreun x3)

Onderwijl waren Eisirt en Almar naar de badkamer gegaan. We hadden afgesproken met de heren van Sanidirect dat we de oude badkamer onderdelen zelf zouden verwijderen, en het eerste wat eraan moest geloven was de douchecabine. Eisirt demonteert dat graag met beleid, en toen ik naar de glazen wanden keek twijfelde ik of we die wel door het gat van de trap zouden krijgen. Misschien wel, maar niet zonder schade aan het nieuwe stucwerk daar. Ik stelde voor om de grote trap van Dolle Griet tegen de aanbouw te zetten en de glazen wanden daar voorzichtig naar beneden te laten zakken. Dus ik draaide de dranger van het raam los en liep om de huizenrij heen om de ladder neer te zetten.
Al snel stond Almar op het dak om de wanden aan te geven, wat erg goed ging. Ik stapte maar 1x verkeerd en was bijna van de trap getuimeld, maar gelukkig kon ik mijn evenwicht hervinden. De glazen wand gleed makkelijk over de tredes en het ging verder heel soepel. Wel kreeg ik een halve hartverzakking toen er een aluminium frame naar beneden werd gegooid -- ik dacht dat het een volle glasplaat was!

Met de grote moker die we van Tim hadden geleend was het muurtje waar de douchecabine op had gestaan ook zo gesloopt, en ik haalde nog eventjes het plankje boven de wastafel weg. De wastafel zelf doen we dan een andere keer, want daarvoor moet het water ook even afgesloten worden en we waren eigenlijk wel een beetje klaar.

We zetten Almar op het station en reden vervolgens door naar Eindhoven. Ondanks de stress van "we kunnen niets doen en hebben Almar voor niets laten komen!" werd het toch een hele productieve en fijne klusdag waar we heel tevreden over zijn!

Current Mood: pleased
Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Zaterdag ging ik even naar het nieuwe huis om de reserveplanken van de vloer op te zoeken in de schuur, en die had ik gelukkig snel gevonden. Maar toen kwam er de vraag of ik de vloer van de woonkamer nog even te vegen en dweilen want dat was beter voor de stucloper. Ugh, prima. Mijn nette blouse ging even uit en werd over een stoel gehangen en ik stofzuigde en dweilde de houten vloer. Ik dronk even een kop koffie zodat de vloer goed kon drogen.
Hirshan vroeg ook of de muur van de kast onder de trap gestuct moest worden. Maar daar hadden we net de nieuwe tegels voor de keuken, de voorstrijk en de latex opgeslagen. Dus daar kon hij helemaal niet bij en ik zag het niet zitten om die dingen te verplaatsen.

De verjaardag van Roos was heel erg gezellig, en Eisirt kwam na zijn werk daar ook nog even heen voor gezellige mensen en een dikke verjaardagsknuffel. Ik was wel best moe, met de bus en de trein naar Tilburg, het schoonmaken van de vloer en de wandeling op niet al te beste schoenen hadden hun tol geëist.

Zondagmorgen werd ik vroeg wakker met de gedachte dat het toch wel heel erg zonde zou zijn als we de muur van de kast onder de trap zouden overslaan. Door de werkzaamheden van Lujoun waren er gaten in het beton en de muur zag er niet uit. Ik vertelde Eisirt dat ik tóch even op en neer zou rijden om die kast leeg te halen.
Het optillen van een pakket tegels van 60 x 60 cm is niet makkelijk, zeker niet als het plat op de grond nét buiten je macht ligt en je je vingers er niet onder krijgt. Grom. Maar de aanhouder wint, en ik sleepte de vijf pakken tegels naar het terras, waar ze onder de formica tafel onder het afdakje prima veilig zouden liggen. De enorme emmers voorstrijk (x3) en latex (x2) volgden al snel.
Ik veegde de betonnen vloer in de kast en schreef een briefje voor Hirshan. Dat zou hij vinden als hij maandagochtend zou beginnen, want waarschijnlijk zou ik pas later aankomen. Maar dan wist hij in ieder geval alvast dat de kast onder de trap ook meegenomen kon worden.

Maandagochtend stond de wekker ook heel vroeg. Ik moest met het OV naar Tilburg en zou met Tim laminaat gaan leggen op de bovenverdieping. Ik had een beetje een rommelige start: mijn thermosbeker thee liep leeg in mijn rugtas dus ik moest stante pede een andere tas pakken om mee te nemen. Ook begonnen mijn fietstassen te muiten: de stevige plasticen achterkant boog om en probeerde tussen de spaken te gaan zitten. Daar had ik nou nét geen puf voor! GROM!
Gelukkig had ik precies de trein die de reisplanner had voorgesteld; als je met de fiets vertrekt op het moment dat je eigenlijk naar de bus had moeten lopen, ben je ruim op tijd.

In de trein zocht ik op hoe dat nou werkte met een OV-fiets. Het was zo simpel als een abonnement afsluiten, wat gratis was, en dat bevestigen met een overboeking van € 0.01 zodat ze een SEPA machtiging kregen om de kosten van de fietshuur af te schrijven van die bankrekening. En met een bankapp op de telefoon was dat zo gepiept.
Op station Tilburg piepte ik dus mijn OV-kaart en kreeg ik een fiets mee. Ik liet Google me helpen om de weg te vinden, en het eerste deel van de route was erg bekend: via de Koestraat en de Hoefstraat fietste ik vroeger ook naar het station toen ik nog in Tilburg woonde. Aan de noordkant van het kanaal ging het minder soepel, ik zette de navigatie uit 'omdat ik het toch wel wist' en raakte hopeloos verdwaald in de componistenbuurt. Uiteindelijk wist Google me bij de Aldi van het Verdiplein te brengen, en daar haalde ik snel nog wat broodjes, beleg en krentebollen voor de lunch.

Hirshan was al druk bezig in de gang en vertelde dat ik de kast mooi had opgeruimd, dus hij kon daar heel goed aan de slag. Prima! Het was ook echt heel erg mooi geworden.
Niet lang daarna kwam Tim aan en na een kop koffie gingen we aan de slag. Het laminaat lag al klaar in de badkamer omdat ik verwacht had dat Johnny met de woonkamervloer bezig zou zijn, maar die was nog nergens te bekennen. Tim zette de workmate op in het atelier en ik belde Lujoun. Hij had in de vloer een driehoekje uit moeten beitelen om een kabel te trekken, en daar stak nog een oude ethernetkabel uit. Kon die weg?
Lujoun belde me gelijk even op (held!) en vertelde dat die kabel inderdaad gewoon weg kon. Maar dat gat in de vloer moest ik misschien wel even dichtsmeren. Ik mocht daar een zak mortel met kalk voor gebruiken die hij daar nog had staan. Toen ik vroeg naar de mengverhouding reageerde hij laconiek: oh, ik doe gewoon de mortel in een emmer, en dan een klein beetje water erbij. Niet teveel!

Zo gezegd, zo gedaan, ik spoelde een klein emmertje om en deed er een flinke dot mortel in. Met het water was ik heel spaarzaam, en toen ik het omschepte met een plamuurmes had ik al snel De Verboden Pudding. Ik kon eenvoudig het gat over de pvc buizen van de nieuwe leidingen dichtsmeren en gebruikte precies alle mortel zonder over te hebben of tekort te komen. Winst!

We legden de ondervloer neer en plakten de randjes met duck tape aan elkaar, en toen kwam Johnny binnenlopen. Hij was weer terug van vakantie en vertelde dat hij de volgende dag aan de vloer zou beginnen. Maar of ik nog even de vloer schoon kon maken, want Hirshan had weer aardig wat stof de woonkamer ingelopen en er lagen kleine steentjes op de vloer.
Johnny zei ook dat hij nog wat kleine dingetjes aan het stucwerk had gezien en hij had Hirshan gevraagd om die nog even aan te stippen. Johnny huurt deze vakmensen in om voor hem het werk te doen, dus als er iets niet helemaal netjes genoeg is komt dat op hem terug, en hij stuurt de vakmannen daar dus ook op aan.

We bespraken de tegels voor de keuken en Johnny mat de breedte van de ruimte even op. Omdat het zulke brede tegels zijn zou hij zowel links als rechts een passtuk maken, zodat de tegels optisch vanuit het midden van de keuken beginnen. Ik vertelde hem dat we precies hetzelfde hadden gedaan met de badkamer in ons appartement. Je zult het niet bewust zien, maar onbewust geeft het toch een rustiger geheel.
Ik vertelde hem ook over de bodemexpeditie van Lukas en dat ze een stukje van de vloer hadden losgehaald. Dat ik waarschijnlijk een klein plankje had zoekgemaakt waardoor er bij de woonkamerdeur nu een stukje vloer miste, en dat we als plafondje in de wc dezelfde planken hadden gevonden als waar de woonkamervloer mee gelegd was. Het lag allemaal voor hem klaar als hij met de vloer bezig zou gaan.

Tim en ik maakten goede voortgang en we beoordeelden elke plank die we aanpakten. Omdat het toch al derdehands laminaat was wat al in twee ruimtes in Plan-B had gelegen waren er wel wat beschadigingen. Tim viel zelfs over krassen die mij niet eens waren opgevallen, en alle kleine beschadigingen verwerkten we zo in de vloer zodat ze onder het bed terechtzouden komen.
Het nadeel is wel dat het Skandor Magic Walnut laminaat niet meer verkrijgbaar is. Waar ik 3 jaar geleden nog een pak of twee bij kon kopen om de vloer in Plan-B compleet te maken was het nu nog maar zeer beperkt beschikbaar. Vorige week was het in Tilburg al nergens meer te vinden maar nog wel online te bestellen en gisteren was er online nog maar 1 pak beschikbaar. Overal uitverkocht dus.

Na een korte lunch met een aantal nieuwsgierige en hongerige wespen hadden we de grote slaapkamer klaar. Ik pakte de stofzuiger erbij en kwam er tot mijn verbazing achter dat als er nog geen meubels in de weg staan stofzuigen niet eens zo heel vervelend is. Hopelijk is ons grotere huis ook een goed excuus om minder troep op de vloer te hebben en dus wat makkelijker te kunnen stofzuigen.
Ik legde een stucloper in de grote slaapkamer zodat Hirshan daar ook het plafond kon gaan stucen als hij dat wilde. We verplaatsten de workmate, haalden de stofzuiger over het beton van de tweede slaapkamer en gingen stug verder. Om vier uur ging Hirshan even een broodje doner halen en bood ons ook een snack aan, waar we beleefd voor bedankten.

Het stukje beton wat ik opgevuld had was nog niet droog, maar Tim stelde voor om de vloer wel af te maken en die laatste vier rijen planken er weer uit te halen zodat het er later alsnog overheen gelegd kon worden. Zo gezegd, zo gedaan. Op de onderkant van elke plank schreven we waar hij moest liggen en welke kant het raam zou zitten. We bonden deze vier rijen bij elkaar met een klein stukje ducktape en legden deze pakketjes veilig op zolder en klapten de ondervloer aan de kant zodat het beton goed kon drogen.

Het was al ruim na zessen dus ik stelde voor dat ik Tim zou trakteren op een frietje zodat hij daarna op huis aan kon, en dan zou ik na het eten de stucloper op de nieuwe vloer leggen. Hirshan was nog blij bezig met de trapopgang en zou er een latertje van maken.
De frietjes van Cafetaria de Heikant waren erg goed en ook erg veel! We kregen onze portie allebei niet op, en het gaf een goede bodem voor de rest van de avond. Tim zette mij af en ging weer richting huis, en ik ruimde de laatste dingetjes op en ging wederom de vloer van de woonkamer klaarmaken voor Johnny's werk van de volgende dag. Ik sprak met Hirshan af dat hij niet meer in de woonkamer zou komen (ik blijf niet bezig!) en ik liep zelf na het dweilen en wachten en het afsluiten netjes om het rijtje huizen heen om nog eventjes naar de wc te gaan voor ik weer op de fiets naar het station zou gaan.

Ik zat om negen uur weer in de trein naar huis. Wat een lange dag! Ik ben blij dat ik vandaag (dinsdag) even vrij neem want de spierpijn is niet niks.

Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Maandag wil Tim komen klussen en is het plan om laminaat te gaan leggen op de bovenverdieping. Het stucwerk zou woensdag droog genoeg moeten zijn dat we dan pas kunnen beginnen met schuren, voorstrijk en latexen, maar hoe ver is de stukadoor eigenlijk?
Aangezien Johnny niet reageerde op mijn vraag over hoe de planning eruit zag en ik geen telefoonnummer van de stukadoor had, zat er niets anders op dan om vandaag (vrijdag) even naar Tilburg op en neer te rijden en te overleggen. Dan kon ik gelijk een pakketje inpakken aldaar.

Zo gezegd, zo gedaan. De woonkamer begon toch al echt een heel stuk witter te worden en ook in de keuken zaten de eerste lagen al op de muur. De bovenrand van het doorgeefluik van de woon- naar de eetkamer had een mooi metalen randje zodat het goed strak zou worden en de plank die daar op de muur lag als barretje was keurig ingepakt! Zo fijn. En Hirshan was heel druk bezig. We overlegden even snel en ik maakte aantekeningen op mijn telefoon.

Zaterdag zou hij ook gaan stucen en wilde hij de eetkamer en de gang beneden doen. Hij vroeg of we de tegels in de gang wilden houden. Ja, graag, ik ga niet ook nog de hele gang renoveren en die mintgroene en witte tegels zijn prima.
Of ik dan even kon helpen met vegen zodat hij die kon bedekken met een stucloper. Natuurlijk!
Zijn plan was om maandag het kleine slaapkamertje en de trapopgang aan te pakken, en dan dinsdag de andere plafonds in de slaapkamers. Hopelijk zou woensdag dan alles klaar zijn.

Maar omdat tijdens dit gesprek Hirshan al moeite leek te hebben met onthouden wat we nou net besproken hadden, vroeg ik hem ook of we, als we het laminaat hadden gelegd, de vloer daarna ook moesten afdekken. Ja, als ze de plafonds nog niet gedaan hadden moest het laminaat wel beschermd worden, dus dan moesten we het goed afplakken. Prima.
En aangezien Tim waarschijnlijk niet om acht uur op de stoep staat, en Hirshan mogelijk al wel, kan het maar net zo zijn dat we achter hem aan gaan werken. Maar we zien het wel. Er is wel een mouw aan te passen, dat weet ik zeker.

Ik berichtte Tim hierover en testte nogmaals of ik wel een sleutel van de schuurdeur had die het deed. Als Johnny maandag inderdaad de woonkamervloer wil gaan lakken, mogen we daar natuurlijk niet zomaar doorheen lopen en moeten we buitenom om bij de koelkast met cola en het koffiezetapparaat in de schuur te komen. Maar dat is te doen. De sleutel die ik had werkte inderdaad prima.

Na het vegen van de gangvloer pakte ik mijn boeltje (inclusief de volle broodtrommel die ik woensdag was vergeten in de koelkast, en het pakketje wat ik moest inpakken) en ging ik weer naar huis. Op terugweg had ik maar ietsje minder file dan op heenweg. Great succes.

En ik bedacht me ook dat ik nog eventjes op zoek moet naar restplankjes van de woonkamervloer. Die had de vorige bewoonster als verlaagd plafond in de toilet gemaakt, dus dat hébben we wel ERGENS liggen. En het kan maar zo zijn dat Johhny die nodig heeft om de vloer te repareren nadat Lujoun en Lukas een deel hadden losgemaakt en er een latje bij de deur is verdwenen. Die kan ik morgen opzoeken als ik toch in Tilburg ben voor de verjaardag van Roos.

Current Mood: pensive
Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Maandag is de stukadoor begonnen en ik kreeg een verzoekje van Johnny, die ook op vakantie is. De vloer van de woonkamer moest helemaal schoon gemaakt worden zodat de stukadoor die goed af kon dekken. Dus reed ik naar Tilburg om aan het verzoek te voldoen. Na een iets maandag-ige start met het meerdere keren laten vallen van mijn fles water, waardoor die half leeg was, en het label van mijn pakket onleesbaar was gemaakt door de vlekken, het pakketpunt wat nog niet open was en het feit dat ik mijn telefoon was vergeten stond ik al snel weer thuis.
Blijven ademen...

Gelukkig hadden we de grote brokstukken in de keuken allemaal al verwijderd met de bouwstofzuiger van Lujoun, maar op de vloer van de woonkamer lag nog genoeg gruis. Ik ging eerst aan de slag met een veger en blik en pakte daarna de stofzuiger erbij. Die worstelde nog met een hoop van het stof, dus ik maakte even het filter schoon, wat ervoor zorgde dat er vooral aan beide zijkanten van de stofzuiger nog meer stof uitgeblazen werd. Ach ja.
Na het stofzuigen maakte ik een sopje om de vloer even goed te dweilen. Ah, dus die kleur had de vloer!!

De stukadoor maakte boven goede voortgang, de muren van de grote slaapkamer zagen er al echt spierwit uit, maar het moest nog wel goed drogen. Hij raadde aan dat we anderhalve week zouden wachten voor we verder gingen met schuren, voorstrijk, en latexen van de muren. Zelfs met de aangekondigde hittegolf zou dat niet heel veel sneller gaan.

Dinsdag waren de temperaturen al niet te harden. Ik voelde me een beetje schuldig dat ik niet meer nuttige dingen kon doen, maar ik had de eerste twee facturen van Lujoun ingescand zodat ik die kon insturen naar het bouwdepot. Verder heb ik vooral zitten zweten.

Maar vandaag (woensdag) moesten we er toch echt aan geloven. Maandag komt Tim langs om ons te helpen met laminaat leggen op de bovenverdieping, en dat laminaat moest toch echt acclimatiseren. Het lag nog in de schuur bij de andere dingen die uit het atelier waren verhuisd, en waarschijnlijk is volgende week Johhny ook heel druk bezig met het schuren en lakken van de woonkamervloer en kunnen we dus niet door de woonkamer.
Daarom gingen we vandaag het laminaat verslepen. Dwars door de hittegolf heen...

De stukadoor was inmiddels ook in de woonkamer bezig met een primer. Een roze primer. De muren van de keuken, de muren van de woonkamer, alles werd ingesmeerd om de zuigende werking van de ondergrond te verminderen. De lange muur van de woonkamer was al spierwit en heel erg netjes.
Omdat er in de eetkamer nog een gipsplaat kon bewegen vroeg hij of we die vast konden zetten, maar Eisirt twijfelde over de soort schroeven. We hadden welgeteld twee schroeven die Adri boven uit een plafond had gehaald omdat het toch een beetje overkill was, maar de andere schroeven die we hadden waren vast niet de juiste. Dus stuurde ik Johnny een berichtje over wat nu te doen, en die vroeg Lujoun om na zijn werk dat nog even te komen regelen.

We hadden ook bij de Hornbach gekeken naar het laminaat wat ook in het atelier had gelegen. Omdat we nu 40m ² van het oude atelier gaan hergebruiken komen we nog maar een klein beetje te kort. De hele bovenverdieping is 43m² en daar gaan de trapopgang en de badkamer natuurlijk nog vanaf.
De Hornbach in Tilburg had toevallig dit laminaat niet meer op voorraad, dus haalden we alleen 40m² ondervloer.
En in het ergste geval doen we de kleinste slaapkamer later.

De grote vraag gaat wel zijn of we maandag inderdaad laminaat kunnen gaan leggen. Als de stukadoors maandag of dinsdag aan de plafonds boven gaan beginnen lopen we elkaar alleen maar in de weg. Dat ga ik morgen wel even met Johnny bespreken...

Na het klussen mochten we van de airco van de auto genieten en thuis weer gaan zitten zweten. Morgen is het nog heet, en dan zou het vrijdag weer wat af moeten koelen. Fingers crossed!

Current Mood: determined
Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Zaterdag hebben we echt niks gedaan behalve uitgerust. Donderdag was een veel te lange klusdag, vrijdag moesten we natuurlijk het laminaat afvoeren en lagen we alleen maar voor Pampus dus zaterdag was een echte rustdag.

Ik ben ook blij om te delen dat mijn slaapwandelingen nog steeds niet voorbij zijn. Waar ik voorheen op zoek was naar de hypotheekstukken, zat ik deze week nog rechtop in bed omdat het stucwerk van het plafond naar beneden zou komen. Gelukkig is Eisirt dan meestal nog wel wakker en iets aan het lezen, zodat hij tegen me kan praten en me kan verzekeren dat er niets ernstigs aan de hand is. En dan slaap ik zo weer verder. Ik onthoud mijn slaapwandelingen maar zelden, maar als er een heel gesprek uit voortvloeit (omdat Eisirt toch wel wil snappen wat mijn slaapdronken brein zo verdomde logisch vond) blijft er vaker wat hangen.
En deze week toen Eisirt nachtdienst had kwam ik om 4 uur 's morgens met deze parel uit de hoek. Ik stuurde hem per SMS naar Eisirt want het was té grappig én logisch:
4 am brain zegt:
Wat is het toch enorm fijn dat we voor de knuffels van onze jongens geen declaratie bij het bouwdepot hoeven in te dienen.
I have spoken.
Nu kan ik hopelijk weer verder slapen...

Deze week had ik namelijk de Ikea rekening (ad € 6050,-) voldaan en ingediend bij het bouwdepot. Zogauw die was uitbetaald, en dat gebeurt gelukkig al heel snel, kon ik de onderdelen van de badkamer en toilet betalen. Het grote jongleren met de facturen is begonnen!
Een aantal onderdelen waren niet leverbaar maar konden uit de nieuwe collectie besteld worden, en zou dan ook prima in de keuken passen. Perfect. Die factuur van € 420,- kon ik ook zo betalen en ga ik niet declareren uit het bouwdepot. Dat komt toch wel op zonder deze extra factuur.

De grote vervolgvraag is nog wel: heb ik wel voldoende betaald? Toen wij bij Ikea in de showroom de keuken hadden ontworpen, kwamen ze op een totaalprijs van € 7688,04 uit (en daarnaast nog 2872,65 voor de installatie), maar dat was niet het bedrag wat er op de factuur stond. In de online omgeving van Ikea zag ik zelfs een bedrag van € 7800 euro staan. Maar de factuur was toch echt maar € 6050,-, en die heb ik kunnen declareren op het bouwdepot.
Ik verwacht dus nog half een mail van Ikea, of een chauffeur die ons nog even wil laten pinnen als ze de onderdelen van de keuken komen bregen.
Ik zal daar volgende week, als alles in de boekhouding rond is gebreid aan hun kant, nog wel even een telefoontje aan wijden. Hun telefoon keuze menu is echter een beetje ingewikkeld. Ik weet nooit precies wie ik moet hebben. Maar hopelijk kunnen ze het mij eens goed uitleggen.
De installatie van de keuken van Interiorfix is inmiddels ook betaald dus daar hoeven we ons geen zorgen meer over te maken.

Mijn moeder vroeg of we zaterdag nog hulp konden gebruiken maar eigenlijk waren we wel klaar voor de stukadoor die maandag begint. Er ligt dus nog bar weinig werk wat we nu nog kunnen doen. Het is nu wachten tot de stukadoor klaar is en de wanden gedroogd zijn. Dus we stelden voor om langs te gaan voor een kop koffie, en we waren zondag (vandaag) welkom voor een kop koffie en een lichte lunch. Jos en Eef zouden ook gezellig homen.

Ondertussen had ik gekeken naar kortingen - Praxis had tot zondag de 10e een 20% korting op één artikel naar keuze. En die zou ook gelden op tegels. Als we meerdere pakken tegels zouden kopen, gold de 20% op alle pakken omdat het hetzelfde product was.
Maar we hadden al eerder een mooie vloertegel gezien in de Praxis - en die was nu 30% korting! Het nadeel was wel dat zowel in Tilburg als in Eindhoven deze tegels niet meer op voorraad waren. Waar dan wel? In Tiel.
Ach, dan rijden we onderweg terug van Houten toch langs Tiel naar Tilburg? Dat is vast een mooie route. Zo gezegd, zo gedaan. Na een heerlijk soepje, gezelligheid en knuffels met poezen reden we de toeristische route naar Tiel dwars door de Betuwe, inclusief een pontje om aan de andere kant van een onhandige rivier te komen. Een echt avontuur dus.

De tegels lagen klaar voor ons en omdat die al in de aanbieding waren voor 30% korting kon daar geen 20% keuzekorting meer overheen. Maar we moesten ook voorstrijk hebben om het stucwerk mee te behandelen. We kochten drie grote emmers want het HELE huis is straks natuurlijk aan een goede voorstrijk toe.
Ik ben echt heel blij met de tegels. We hadden initieel geen idee welke kleur we op de muur of vloer zouden willen doen. Saliegroen is nu een trend maar dat is een "ammenooitnietje" en oud-collega Kim had ooit een witte keuken op een donkerblauwe wand, ook heel mooi. Maar dat was niet meer van deze tijd. De plaatjes die ik op internet vond van witte keukens met een houten werkblad, waren vooral heel neutraal. En dat snap ik: dan is je houten werkblad echt de eyecatcher van de keuken, en dat mag ook!
Daarom dus een neutrale beige vloertegel. Met een klein zandpatroontje, dat je niet alle katteharen en koffiespetters er heel goed op ziet. De muren worden RAL 9010 (net als de rest van het huis) en zo wordt de hele keuken vast heel rustgevend en licht. Met een mooi donker houten werkblad. Zin in!

Toen we de tegels en voorstrijk hadden uitgeladen in de kast onder de trap (waar het niemand in de weg zou liggen) en ik de pakketjes voor de webshop ingepakt had, liepen we nog een rondje door het huis. De bovenverdieping was echt helemaal leeg, maar in de huiskamer stond nog een stapeltje met gipsplaten, een speciekuip met wat elektra en restjes, en wat metseldingen van Johnny. Ik koppelde dat nog even naar hem terug -- hij is wel op vakantie, maar hij belde mij om te vragen of we klaar waren voor de stukadoor, dus heb ik hem die terugkoppeling ook onderbouwd met foto's gegeven.

De gaten in de keuken- en de toiletmuur zijn voor Lujoun om te vullen, en die bevestigde dat hij daar deze week nog mee bezig zou gaan. Hij wist ook welke stukadoor Johnny had ingehuurd en kon daar ook zelf mee overleggen. Dus niets staat de start van de stukadoor(s) in de weg.
Onze klustools liggen allemaal in de schuur of onder de overkapping bij de schuur, dus ze kunnen echt aan de slag.

En wij? Hoeven maandag in ieder geval even niet in Tilburg te zijn. Kunnen we in Eindhoven aan de slag met inpakken, ontspannen en voorbereiden voor de laatste loodjes.

Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Donderdag (gisteren) had ik een betonslijper gehuurd om de laatste dingetjes van de keuken af te maken. Woensdag was Eisirt zijn slaapdag na veel te veel nachtdiensten dus het leek me verstandig om die dag niet in mijn uppie met zo'n zwaar apparaat bezig te zijn. Eisirt vond het niet zo fijn dat ik wel op tijd bij de Boels wilde zijn om het apparaat op te halen. Maar ik had het raar gevonden als ik een apparaat zou huren en het pas rond de lunch zou ophalen.

Het was niet zo'n zwaar apparaat per se, maar het kon wel echt Grootsche Dingen. Met een diamanten slijptol kon het rondjes in beton slijpen. Zulk werk hoefden wij er niet mee te doen: het ging puur en alleen om het verwijderen van de oude lijmresten van de tegels die over de tegels van de keuken zaten.
De gang, keuken en WC waren origineel allemaal in dezelfde mintgroene en witte tegels getegeld. Van de voordeur kon je zo rechtdoor de keuken inlopen. Een vorige bewoner had de mintgroene en witte tegels overtegeld: in de wc lagen er vrolijke tegels met een brede voeg ertussen ^* en in de keuken was er ook overheen getegeld. Dat betekende gelukkig dat de bovenste laag vloertegels er snel genoeg afwaren, maar ook dat er lijmresten waren blijven zitten. Die moesten eraf van Johnny, dus vandaar de betonslijper.

*) het feit dat ik je niet zo 1-2-3 kan vertellen welke kleur die tegels zijn, zegt misschien wel genoeg...

De oude bewoonster had overigens gevraagd of zij de tegels uit de keuken nog mocht hebben! Omdat Eisirt ze makkelijk genoeg kon oplichten van de vloer (ze zaten deels ook al los) zetten wij ze bij de voordeur neer. In ruil voor een reep Tony Caramel Zeezout mocht ze ze meenemen. En gisteren zat die inderdaad in de brievenbus!

De betonslijper maakte korte metten met de oude tegellijmresten (scrabble!) op de mint-groene en witte tegels. Het stof spatte in het rond, maar met een klein uurtje was het gepiept. Ik wachte nog even tot het vele stof weer was neergedaald voor ik met een kleine veger bekeek of echt alle resten er nu af waren. Hier en daar moest ik nog een beetje meer slijpen, maar het was geen grote klus.

Lujoun en zijn helper Lukas kwamen rond lunchtijd binnen zetten. Ze wilden de keuken afmaken, dus het was maar goed dat ik daar inmiddels klaar was. Eisirt had ook al flink wat meters gemaakt: met een schuurblokje de oude behanglijm van de trapopgang afschuren was ook een groot karwei, en hij ging daar gestaag mee door terwijl ik nog wat meer stucwerk in de gang vond wat eraf brokkelde, en ik met een plamuurmes me daar tegenaan ging bemoeien.
Net als bij het stucwerk op de trap: ik was bijna klaar met de patch die ik eraf wilde steken, toen er een heel stuk stucwerk nog een laag dieper echt los zat. Grom. Dan gaan we nog wat dieper...

Lujoun ging ondertussen ook aan de slag om de spotjes in de eetkamer op te zoeken. Hij had de leidingen allemaal aangelegd, maar daar waren de gipsplaten natuurlijk overheen geplaatst dus nu moesten ze weer opgezocht worden.

Ik bracht te betonslijper terug naar de Boels waar ik te horen kreeg dat de diamantschijf 'minimaal' was versleten maar ik wel nog 2 euro moest betalen voor het schoonmaken van het ding. Oh ja, hij was inderdaad wel een beetje stoffig geworden.

Lujoun en Lukas hadden sleuven in de keukenvloer gefreesd. Ik was blij dat ik daar inmiddels helemaal klaar was, want anders hadden we elkaar flink in de weg gezeten. Ze bekeken de opties kritisch en besloten een deel van de woonkamervloer er even uit te halen, zodat ze wat makkelijker in de kruipruimte konden komen. Gelukkig stond de decoupeerzaag van Tim nog bij ons, want de houten ondervloer moest een enigzins groter gat...
Het doet best pijn om zo je mooie vloer opengebroken te zien en ik heb foto's en filmpjes gemaakt voor het plakboek. De resten tegels, beton en stucwerk, het open gat met losse planken ernaast... en de voeten van Lukas die nog net boven het gat uitsteken terwijl hij onder de vloer probeert de leidingen richting de meterkast te voeren. Drie dikke kabels gingen onder de woonkamervloer door naar het luik achter de voordeur. Ze hebben er echt moeite mee gehad. Eén van de kabels zat goed klem, en bij het uitboren van het gat raakten ze een kabel, die vervolgens nog iets verder doorgetrokken moest worden om het kapotte deel eruit te kunnen knippen.

Omdat Lukas eigenwijs was geweest en er met zijn hoofd eerst in was gekropen, en omdat er geen ruimte was geweest om om te draaien tussen de piepschuimen korrels, kwam hij met zijn voeten weer eerst naar de opening. En dan is het verdomde lastig om eruit te klimmen. Ex-marinier Lujoun heeft nog geprobeerd de beste man bij zijn enkels uit het gat te tillen en de enige reden dat dat niet lukte was omdat het bierbuikje van Lukas achter een balk bleef hangen volgens mij.
Gelukkig is het uiteindelijk gelukt en is de beste man weer onder de vloer vandaan gekropen. Mèn wat een operatie!

Ik ging met stoffer en blik en een troffeltje in de weer om de laatste restjes beton, gruis, zand, stucwerk en baksteen uit de keuken op te vegen, en gelukkig mochten we daarvoor ook de bouwstofzuiger van Lujoun lenen. We kregen toch nog twee puinzakken vol met alle restjes!

Eisirt zette de auto op het gras voor de deur zodat we makkelijk het oude laminaat van de bovenverdieping in konden laden. Helaas is onze Fiesta net niet lang genoeg om alle planken in de lengte te leggen, en ook in de breedte paste het niet. Dat belooft nog wat als we nieuw laminaat willen gaan halen! (Gelukkig is de auto van Bram een stuk groter, misschien wil hij wel rijden. Ik zal het hem eens vragen.)
Gelukkig was het laminaat makkelijk genoeg te breken, dus alles wat niet in de lengte paste hebben we gewoon gebroken. Heel cathartisch.

We hadden al onze tools, de krat met verfdingen en de kluskrat netjes opgeborgen, en zo werd de woonkamer al een heel stuk leger. Ons lijstje van dingen die nog moesten gebeuren voor de stukadoor maandag aan de slag kan is eigenlijk allemaal wel klaar.
We vertrokken pas om 18u -- het was echt een hele lange dag! -- dus vandaag (vrijdag) hebben we het laminaat pas weggebracht naar de milieustraat in Eindhoven. Opgeruimd staat netjes.

Morgen gaan we even kijken naar nieuwe tegels voor de keuken - er is een mooie korting bij de Praxis en dan kunnen we het vast klaar leggen in het nieuwe huis.

Current Mood: satisfied
Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Vandaag kwamen mama en Luc helpen in Tilburg. We zijn bijna op het punt aangekomen dat de stukadoors aan de slag kunnen, en de hele zware klussen zoals het afbeitelen van de tegels zijn inmiddels afgerond (gelukkig!).
We begonnen met koffie in de tuin, en Luc stelde voor om de formica tafel op te zetten als tijdelijke terrastafel. We begonnen dus met thee en koekjes op het terras!

Luc en ik haalden het laminaat uit de slaapkamers terwijl mijn mama bezig ging met een plamuurmes. In de slaapkamer aan de voorkant van het huis was een grote wandschildering waarbij er direct over de muur gelatext was. En volgens Johnny was het beter als dat eraf was voordat de stukadoor zou beginnen.
Om eerlijk te zijn vermoed ik dat constructeurs en klussers zoals Johnny liever een kale betonnen of bakstenen doos zouden hebben om leefbaar te maken. Dat is namelijk veel makkelijker dan een ouder huis met twijfelachtige verbeteringen. Zo hebben we in het muurtje van de gangkast al vier verschillende maat en soorten schroeven gevonden om de muur aan de muur en de vloer te bevestigen. Dat maakt het demonteren ingewikkelder, omdat je steeds moet zoeken welke maat schroevendraaier je nu weer nodig hebt. "Oh, ik heb deze schroef nog, die doet het ook wel." was waarschijnlijk de gedachte van de originele klusser.

Het laminaat verwijderen ging snel en ik verbaasde me over het gebrek aan een ondervloer. We legden stapeltjes klaar in de woonkamer om het maandag af te kunnen voeren.
Met enige moeite warmden we een blik tomatensoep op op een warmhoudplaatje. Mogelijk was de bodem van mijn emaille LARP pan wat kromgetrokken op het kampvuur en maakt hij niet optimaal contact meer met het plaatje. Maar dat mocht de pret niet drukken, dat maakte de lunchpauze gewoon iets langer en daar hadden we geen bezwaar tegen.

Luc hielp mij ook om de gangdeur met glas-in-lood erin veilig te stellen. We schroefden de afdekplaat eraf en kwamen erachter dat er twee lange bouten bovenin de deur zaten. Als we daar de moeren ietsje losser van zouden draaien konden we hem zo uit de rails tillen!
De deur ging veilig naar de schuur, waar we een andere deur ervoor zetten zodat ook in de schuur er niet per ongeluk iets mis kon gaan met het mooie glas-in-lood.

Om drie uur deden we nog even een kopje thee, en daarna was het tijd om op te breken. Morgen weer een dag!
(Met nog een klein stukje latex eraf steken met het plamuurmes, en het afvoeren van het laminaat)

Current Mood: tired
Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Vandaag was Eisirt vrij, dus hebben we rustig aan opgestaan met een gekookt eitje (meer eiwitten voor beter kluswerk!) en rond tien uur gingen we richting Tilburg. Eisirt ging de plinten in de slaapkamers eraf slopen, iets wat mij echt niet lukte. Mijn taak was om de laatste stukken stucwerk en cement van de keukenmuren af te bikken.
Het is altijd een hele taak om "om te kitten" voor kluswerk. Een stofmasker, veiligheidsbril, gehoorbescherming en handschoenen aan, nog voordat je de boorhamer ter hand neemt. Ik was wel zo slim geweest om mijn hemd en t-shirt vast uit mijn broek te trekken. Zeker bij bovenhoofds beitelen spat het cement in je gezicht en het valt allemaal in je decolleté. Zo kon het beton gruis tenminste gewoon ~~op de grond vallen~~ in de tailleband van je broek en je onderbroek landen. Joy.

Bij de warmwaterleiding deed ik een stuk met de hand. Mijn armen waren nog steeds moe van de vorige dag en de zware boorhamer maakte dat ik niet al te secuur werkte. Op het beton kon het niet veel kwaad, maar ik wilde de waterleiding niet (nog meer) beschadigen. Met een handbeitel en klauwhamer heb ik dan een stuk meer controle over wat er allemaal stukgaat.

We namen af en toe even pauze zodat mijn spaghetti armpjes even bij konden komen, en na de lunch ging ik met goede moed verder. Nu de waterleiding veilig vrijgekomen was hoefde ik alleen nog maar een bovenhoofds stuk, waar ik niet al te veel hoefde op te letten.
Oh, wacht. Er zat daar nog een pvc buis met electriciteitskabels...

Nu had Lujoun al gezegd dat het geen kwaad kon omdat alle stroom behalve die van de schuur afgesloten was. Bovendien waren er nog 'loze leidingen' in de muur aanwezig. Leidingen die op dit moment geen nut hebben en dus niet nodig zullen zijn. Die kon ik gewoon afknippen, volgens hem.
De PVC buis was dan wel beschadigd, maar de electriciteitskabels erin waren nog sterk genoeg om een echt gevecht op te leveren. Ik haalde met de klauw van de klauwhamer de pvcbuis uit de muur, haalde een combinatietang en wist uiteindelijk de tegenstribbelende kabels af te knippen. En toen was het een kwestie van de kabels eruit trekken om ze weg te kunnen gooien.
(Dit waren waarschijnlijk oude kabels van een oud stopcontact wat niet meer nodig was. Lujoun's werk is heel duidelijk te zien en goed te ontwijken en daar blijf ik dus ook vanaf. Hij heeft de nieuwe elektra echt heel netjes aangelegd!)

De boorhamer ging steeds energieker te werk maar we kwamen er niet uit waarom, dus was het een kwestie van volhouden en voorzichtig blijven in de hoop dat ik niet teveel stuk zou maken. Het stofmasker had ik al aan de kant gegooid omdat de veiligheids(duik)bril besloeg van de condens, en daar bleef dan weer betongruis in plakken. En ondanks dat de (duik)bril goed aansloot en veel van mijn gezicht afschermde, kreeg ik toch weer af en toe korreltjes beton in mijn ogen. Maar elke twee minuten je bril afpoetsen haalt ook het tempo eruit.
Maar de bril heb ik gewoon opgehouden en de rest van de muur deels op gevoel gedaan.

Uiteindelijk was het laaste stukje ook schoon! Ik koppelde de boorhamer los, rolde het verlengsnoer weer netjes op, en ging door met de volgende klus: Stofmasker weer op en al het gruis opvegen en in puinzakken doen.
Eisirt was ook echt wel een beetje klaar. Niet alle plinten waren even makkelijk te verwijderen, dus hij hielp me met het opvegen van het gruis. We brachten 6 puinzakken naar de auto.
Nu zitten die puinzakken niet helemaal vol tot de nok; dan zouden ze veel te zwaar zijn. Het was nu ook al een worsteling om de puinzakken in de auto te tillen.
We reden naar het milieupark in Eindhoven om de zakken daar (met enige moeite) in de bak met schoon bouwpuin te storten. En daarna lekker naar huis voor een welverdiend frietje.

Het is zo enorm fijn om de hele keuken nu schoon te hebben. Lujoun moet nog een paar stopcontacten aanleggen en 11 augustus beginnen de stukadoors. Maar daar is de benedenverdieping nu (bijna) helemaal klaar voor.
Wat heerlijk dat de keuken leeg is!

Current Mood: grateful
Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Toen ik woensdag in ons nieuwe huis in Tilburg kwam hoorde ik muziek. Aha! Er is iemand aan het werk!
Dat is dan wel het voordeel van de klusser en de electriciën een sleutel geven: je hoeft niet voor dag en dauw aanwezig te zijn, en ze kunnen gewoon aan de slag zonder op je te hoeven wachten.
De man in kwestie was heel druk bezig op het dak! Het dak van de aanbouw was namelijk hoognodig aan reparatie en vervanging toe, dus dat was een belangrijke klus. We hadden al sporen van oude lekkages gevonden en ik moest er niet aan denken dat we de prachtige houten huiskamervloer net hadden laten opknappen en er een nieuwe lekkage zou ontstaan.

De man van LS Daken was dinsdag ook al aan de slag geweest en was dus al bijna klaar! Ik keek vanuit het slaapkamerraam naar zijn werk en het zag er al echt super uit. En het oude dak was ...een beetje raar. De afvoer van water liep bijvoorbeeld door het huis heen: tussen de balken van de aanbouw liep er een regenpijp in een haakse hoek van het dak naar buiten toe. Daarnaast was het daklicht lager geplaatst dan de dakrand, dus als er water op het dak zou blijven staan, zou het daklicht snel gaan lekken.

Nu had de beste man een verlaging in het dak gemaakt waar het water naartoe zou lopen, en daar een uitloop naar de zijkant gemaakt waar (later) een regenpijp op aangesloten kon worden. Het water zou dus niet meer door het huis lopen. Yay!
Ook de oude schoorsteen die door het dak gestoken was, was verwijderd. Johnny had die aan de binnenkant al weggeslepen toen ze met de gipsplaten een plafond maakten, en nu was de rest van de schoorsteen van buiten ook verwijderd. De restanten lagen op het terras, tussen de afgesneden restjes van het ...eh... bitumen? Daklood? Het zwarte spul waar het nieuwe dak mee bedekt was.

De beste man deed zijn best om me gerust te stellen dat hij alles netjes ging opruimen en dat het al bijna klaar was, en ik bedankte hem voor zijn geweldige werk. Want wat zag het er netjes uit! Echt geweldig.

Ik ging in de huiskamer aan het werk met het oude stucwerk. Er waren nog een paar plekjes waar het op de muur zat, en het was beter (voor de stukadoor) als het allemaal verwijderd was. Op sommige plekken kwam het makkelijk los en dat gaf ons al nachtmerries van een pas gestuct huis waar al het stucwerk naar beneden kwam zetten omdat de onderste laag niet meer vast zat. Dus: eraf steken met een plamuurmes was de beste optie.

Terwijl ik bij het raam van de huiskamer bezig was zag ik ineens een bekend snoetje: de lieve ragdoll poes (wit en cappuccino kleur) die ons huis al eens op haar dooie akkertje had geinspecteerd en wij "Sneeuwwitje" hadden gedoopt. Ze keek nu naar binnen met een blik van "waarom is dit raam dicht...?" dus ik haastte me om haar binnen te laten en tilde haar op schoot om even uitgebreid te knuffelen. Ze is een schootpoes! Wat heerlijk!

Nadat de knuffelsessie was beëindigd en mevrouw via de voordeur weer was vertrokken ging ik verder met het stucwerk. Op de meeste plekken kon ik ver achter het stucwerk steken met het plamuurmes en het werk ging voorspoedig. Nadat ik de laatste stukken los had gestoken veegde ik het op in een puinzak, en ging ik verder met de keuken.

Daar gebruikte ik de boorhamer met beitelkop die we van Tim hadden geleend om de laatste tegels af te bikken. Ja, in principe hoefden de lagere tegels niet afgebikt te worden, omdat daar toch de nieuwe keukenkastjes voor geplaatst moesten worden. Maar ik was inmiddels behoorlijk paranoïde aan het worden dat alles zo glad mogelijk voorbereid moest worden. Dus: eraf ermee!
Tegen de tijd dat ik bij de gasleiding kwam waren mijn handen aardig aan het trillen van de zware boorhamer en het intensieve werk. Laat ik verstandig zijn en even pauze houden.

Het was twaalf uur en ik heb echt een uur pauze genomen om goed uit te rusten. Boterhammetje erbij, nog een kopje koffie én thee, en een milkbreak. Ondertussen was de klusmeneer van LS Daken ook klaar met de aanbouw, dus sprak ik wederom mijn bewondering uit voor de prachtige klus!
De beste man heeft al zijn kleinste snippertjes opgeruimd en zelfs het terras gestofzuigd met zijn kleine kruimeldief. Keurig! Zo blij mee. Ik heb beloofd een review achter te laten voor zijn geweldige werk.
Hij vertelde me dat er 10 jaar garantie zit op het dak, en dat het nu voor 15 jaar weer helemaal klaar is. Dus in 2040 hoeven we dit op zijn vroegst pas weer aan te pakken.

Na de lunch ging ik nog even verder. Ik wilde echt de tegels er allemaal afhebben zodat er alleen nog oud pleisterwerk en stucwerk op de muren zat. Zoveel werk was het niet meer en toen ik de laatste tegels eraf had gebikt stapte ik weer in de auto. Rond twee uur zat ik met een voldaan gevoel weer lekker thuis. Zoveel gedaan en afgerond!

Current Mood: pleased
Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Vrijdag ging ik nog even naar het werk om de laatste dingen te doen. Er moesten nog een paar kleine laatste dingen ingepakt worden in een doos en dan zou alles klaar staan. Ik toog naar het werk af en besloot om ook vast te kijken of ik de laminaatvloer er voorzichtig uit kon halen. De ruimte was 40 m², een heel stuk groter dan de slaapkamer waar mijn atelier straks in zal huizen, dus het zou genoeg laminaat moeten zijn voor de nieuwe ruimte. En het was echt mooi, donker laminaat, dus waarom niet proberen om dat mee te nemen.
Ik verplaatste dus de meubels en alle opgestapelde dozen voorzichtig van de ene kant van de kamer naar de andere, zodat ik het laminaat eruit kon halen en op kon stapelen tegen een muur.

Gisteren was het dan zover. Om negen uur haalden Eisirt en ik de bus op bij de Bo-Rent. 11m³, en nog had ik er een hard hoofd in dat het groot genoeg zou zijn voor alle meubels.
Bij aankomst zag ik een platte kar bij het laaddok van Plan-B staan en ik dankte de goden voor dat gelukje. Dat zou het een heel stuk makkelijker maken om de meubels en dozen naar het laaddok te brengen.

Bram stond al voor de deur van Plan-B en niet lang nadat wij binnenkwamen stond ook Raoul klaar om ons te helpen. We bekeken de meubels en het plan: de grote tafel, de spiegels, dat waren de lange jongens. Eisirt schroefde het tafelblad van de kniptafel af zodat die los van het onderstel vervoerd kon worden. Een plaatwagen, de platte kar, een aantal winkelwagentjes, de twee steekwagentjes: we hadden genoeg karretjes om alles in te laden. Met heel veel spierballen (Bram) en voorzichtigheid (Eisirt en Raoul) werden de spiegels naar beneden gereden en voorzichtig door verhuisdekens gezwachteld ingeladen in de bus. De grote tafel paste erbij, en ook het formicabureau, de cursustafel een heleboel dozen en de kleine Kallaxen gingen in de bus. We laadden zoveel mogelijk in tot er, voor mijn gevoel tenminste, niet zo heel veel meer over was in de ruimte. Maar het was al vrij direct duidelijk dat we toch een tweede keer zouden moeten rijden.

We dankten Raoul voor zijn tetrisvaardigheden en spierballen, want twee handen extra maakte het toch een lichtere taak, ook al was het maar voor een uurtje.
Bram reed achter ons aan met de naaimachines in zijn auto, waar ze veilig zouden zijn voor enig geweld of schuivende meubels van de bus. Ik reed heel voorzichtig omdat de bus toch wel zwaar beladen was. Bij aankomst in Tilburg kwamen we erachter dat we misschien een of meer steekwagentjes mee hadden moeten nemen om het uitladen wat makkelijker te maken.
Zucht.

Het uitladen duurde dus wat langer dan gehoopt, maar met wat ingewikkeld maneouvreren kregen we de grote kniptafel helemaal achterin de schuur. Daaronder stouwden we de dozen die niet heel nodig waren, terwijl bepaalde dozen die ik mogelijk wel nodig zou kunnen hebben apart hielde zodat ze niet onderop de stapel zouden eindigen.
Toen ik met Bram de naaimachines naar zolder bracht, struikelde ik op de trap, en één van de naaimachines (Oscar of Olivia, een van de 435s!) rolde naar beneden. F*ck! Ik had mezelf niet bezeerd maar ik baalde dat de machine was gevallen. Hij had geen grote val gemaakt maar rolde echt tree voor tree naar beneden, en Bram had hem gelukkig opgevangen voor hij op de tegels in de gang kon kletteren, maar het zal niet heel goed voor de machine zijn geweest.

Toen de bus uitgeladen was, reden Bram en ik naar Oisterwijk. Daar kon ik een Pax kast van 200 cm hoog ophalen die ik op Marktplaats had gevonden. Onze eigen Pax is 236 cm hoog, en dus te hoog voor de nieuwe slaapkamer. De dame van Marktplaats was heel vriendelijk en haar vriend hielp ons met de kast te verplaatsten, maar helaas paste die net niet door hun smalle gang. Dus moest de kast nog gedemonteerd worden. We wikkelden de glazen schuifdeuren in de verhuisdekens, en legden de kastonderdelen er voorzichtig bij, en reden toen weer naar Tilburg.

Daar had Eisirt al een deel van het grofvuil wat nog over was klaargelegd. Het plan was om dat weg te brengen in Eindhoven. Het waren nog een laatste paar kastonderdelen van de oude keuken, en een stuk of 8 puinzakken met betongruis uit de keuken. We spraken af dat Bram naar Plan-B zou doorrijden en even pauze zou houden terwijl Eisirt en ik met de bus naar het milieupark gingen.
Daar moest natuurlijk al het grofvuil goed gesorteerd worden, dus dat kostte iets meer tijd dan verwacht, maar het ruimde wel heel lekker op.

We reden weer door naar Plan-B voor de laatste spullen. Het fijne naaibureau, de twee Billy's, een paar laatste dozen en natuurlijk de lockmachine en de stapel met laminaat. De bus zat weer helemaal vol (nét niet tot de nok). Ook de steekwagentjes moesten mee, en het enige wat achterbleef in Plan-B was een klein doosje met labels, een permanent marker om de labels mee te schrijven en een veger en blik.

In Tilburg hadden we de pech dat de bus deze keer niet dichtbij de schuur kon staan, hij kon de draai niet maken zodat we tussen een paaltje en de heg door konden steken, dus het was iets verder lopen. En we mochten beginnen met de grote stapel laminaat. Het achterpad tussen de schuurtjes door was te smal om met een steekwagentje vol laminaat te rijden, dus namen we dat gewoon in de armen. We keken wederom naar de volgorde waarin dingen de schuur in konden, en sloten de stapel meubels af met de grote, zware lockmachine. Dankzij Bram zijn geweldige spierballen en crossfit-training was het niet een mega drama om dat ding in en uit de bus te tillen, maar een feestje was het zeker niet.
Om 18:00 waren we zo'n beetje klaar, en na nog een aantal evergreens en nog veel meer water, gingen we voor de laatste keer naar de bus. Bram reed lekker naar huis (MEGA DANK!) en wij reden terug naar Eindhoven. Onderweg af en toe bepiept door de waarschuwing dat de zijdeur van de bus niet goed dichtzat. Aangezien ik dat probleem ook had met de zes-kuubs bus die ik bij Fantasy Court had gehuurd, heb ik het idee dat dat meer een huurbus kwaaltje is en niet elke keer nagekeken kan worden, dan dat er echt iets mis was. De deur was namelijk elke keer gewoon netjes dicht.

We tankten de bus af, reden terug naar de Bo-Rent waar ik tot mijn grote vreugde zag dat er voldoende ruimte was om het grote gevaarte achteruit in te steken op zijn parkeerplek, geholpen door een spiegelende wand waar ik precies kon zien hoe de bus ervoor stond. Het was heel fijn om alles ingeleverd en klaar te hebben!

De schuur staat echt heel erg vol, de nieuwe kledingkast staat onder de overkapping klaar, en voor bij het klussen hebben we nu ook de EHBO koffer op locatie. Het is heel fijn dat alle meubels nu verhuisd zijn. Dat is een pak van mijn hart.

Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Omdat wij dinsdag een lange dag hadden gehad in Tilburg had ik besloten om woensdag even rustig aan te doen. Ik kon maar beter in het atelier voorbereiden voor de grote verhuizing, want ik moet de ruimte in Plan-B opleveren voor 1 augustus. Ik was zo slim geweest om de schroeftol, steeksleutels en het bitsetje mee te nemen zodat het demonteren van bepaalde dingen sneller kon gaan.
De buurmannen van Rustaagh hadden gelukkig (zoals altijd) een aantal hele grote dozen voor hun deur staan die nog eens een keer naar de papierbak moesten, dus ik kon daar nog wat dozen halen om spullen in te verpakken. De garens van de garenboards gingen er in zo'n doos, en lange dingen zoals het mouwplankje, een klein plankje wat boven de strijkplank was gemonteerd geweest gingen in een doos die nét niet dicht kon.

Ik haalde de poten onder het formica bureau vandaan en haalde het tafelblad van de grote naaitafel af. Zo, wat een ander gezicht! De twee kleine 4x2 kallax kasten die onder de kniptafel stonden werden er ~~vakkundig~~ voorzichtig onder vandaan geschoven. Ik stapelde alles in een hoek van het atelier op. Tegen de tijd dat het zes uur was was ik bijna helemaal klaar om te gaan. Er staan nog een paar dingen op de archiefkast die in een doos moeten, maar alle kasten zijn leeg en alle dozen en meubels staan klaar.
Vrijdag (de dag dat ik dit schrijf) is het plan om de dingen die ik nodig heb om de shop te blijven runnen mee naar huis te nemen, zodat de Etsy shop echt, echt, echt zo lang mogelijk open kan blijven. Anders heeft mijn bedrijf een maand lang helemaal geen inkomsten. Ik zette de verwerkingstijd van Etsy naar 3-5 dagen en plaatste berichten op mijn Woocommerce site om aan te geven dat ook daar de verwerkingstijd iets langer kon zijn.

En natuurlijk kwam er precies op dat moment nog een bestelling binnen voor iemand in NL, dus kon ik dat pakketje nog even snel inpakken en op de bus doen voor ik naar huis doorfietste voor een welverdiende maaltijdsalade.

Gisteren (donderdag) had ik gepland om in Tilburg nog te klussen, maar omdat ik best nogal gaar was van dinsdag en woensdag besloot ik om 's morgens even rustig aan te doen. Ik moest nog wel even naar de Bo-Rent om mijn gegevens compleet te maken zodat ik zaterdag heel snel de bus kan ophalen en haalde wat boodschappen bij de Aldi, ook voor in Tilburg.
Eisirt reed zichzelf naar zijn werk en gaf daar de autosleutels aan mij, zodat ik door kon rijden naar Tilburg. Eenmaal daar werd ik verrast door een bord op het raam. Heel even dacht ik dat het huis weer te koop stond (maar hoe dan?) maar het was een reclamebord van Klusbedrijf de Bruyn dat zij in dat huis aan het verbouwen waren. Nice! Dan weet de buurt gelijk waar die herrie vandaan komt. (Onze arme nieuwe buren!)

Adri was weer druk bezig met het plafond van de eetkamer en had net rondom het daklicht de moeilijke kleine stukjes geplaatst. Electriciën Lujoun was er ook en had in de keuken al een heel stuk van de elektra aangelegd. We spraken even door wat hij gedaan had want hij vond de bouwtekeningen van Ikea niet per se heel duidelijk, maar het zat volgens mij allemaal wel op de juiste plek.
Johnny had het kozijn tussen gang en keuken verwijderd en daar een muurtje gemetseld. Dat was een eis geweest van Ikea; dat de vorige bewoners hun koelkast gewoon voor een dichte deur hadden geplaatst was hun ge-wel-di-ge idee geweest, maar dat was niet goed genoeg voor de jongens van Interiorfix die de keuken gaan installeren voor ons.

In de eetkamer hingen er ook allemaal draden uit het plafond naar beneden, de aansluitingen voor de spotjes die daar gaan komen. Ik kan door alle ruwheid heenkijken en alleen maar de potentie zien -- dat is altijd al zo geweest bij dit huis. Ik denk alleen dat ik onderschat heb hoeveel werk dat allemaal nog is.
Ik vroeg Lujoun waar de schakelaar voor de spotjes zou gaan komen, en die kwam tegen de linkermuur. Ai. Dat was ook waar de computerbureaus zouden komen, dus om het licht in de eetkamer aan te doen moest je daar over een bureau heen reiken. Ik vroeg hem of de schakelaar misschien ook in de muur tussen keuken en eetkamer kon komen, omdat daar de doorloop zou komen. Dat kon gelukkig nog.

Ik maakte koffie voor de heren en een schaal met milkbreaks, sultana's en evergreens en een kop thee voor mezelf. Het was wel even zoeken naar een werkend stopcontact. Omdat Lujoun echt met alle elektra in huis bezig is staan heel veel groepen uit en heeft hij bepaalde aansluitingen gewoon doorgeknipt. De nieuwe stopcontacten hebben nog niet eens echt een stopcontact - dat wordt pas geplaatst nadat de stukadoors klaar zijn.

Ik had even moeite om op te starten. Pfff, moe! Na overleg waar ik de heren niet in de weg zou zitten kon ik gelukkig wel verder met de keuken. Om met de gevleugelde woorden van Annet uit 2014 te spreken: I vandalised a kitchen tonight, and all was well with the world.
Met gehoorbescherming, stofmasker, veiligheidsbril en handschoenen aan pakte ik de grote boorhamer met beitelkop er weer bij die we van Tim hadden geleend. Er was nog beton op de muur wat eraf mocht. En stucwerk. En restjes tegels. Halverwege veegde ik het puin bij elkaar in een puinzak zodat ik de ladder er veilig neer kon zetten.

Bovenhoofds beton afbikken is echt funest voor je joie de vivre. De scherven en brokjes beton spatten in je gezicht, en vallen daarna in je decolleté. Je kunt er net niet lekker bij en de hoek waarin je die zware boor hanteert maakt het ook nog eens lastig om effectief te werken. Rond vijf uur (toen Adri ook precies klaar was met opruimen) vond ik het welletjes geweest. Het bovenhoofdse deel was misschien wel een heel stuk makkelijker af te bikken dan waar de tegels hadden gezeten, maar ik had wel even genoeg gedaan. Er was toch wel weer een strook van een meter hoog weg en ik had een deel ook met de hand gedaan. Beton wegbikken bij een gasleiding is best eng!

Omdat Lujoun de volgende dag weer verder zou gaan met de elektra veegde ik het puin allemaal bij elkaar. Er stonden alweer zeven of acht puinzakken klaar om afgevoerd te worden. Omdat het heel snel heel zwaar wordt kan de zak ook niet helemaal vol. Ik heb de zakken naar de overkapping gebracht en bij de andere dingen gezet die we dit weekend af gaan voeren naar het milieupark.
Het leverde een redelijk opgeruimde keuken op waar Lujoun in ieder geval iets makkelijker weer op kan starten vandaag.
Ik voerde nog even een epische veldslag tegen zijn haspel in de hoop dat ik die weer netjes kon oprollen en zette de haspel weer voor hem klaar bij de meterkast.

Ik zette nog een steekwagentje in de auto, een spanband en een klos sisaltouw, en ging op mijn gemak weer terug naar Eindhoven, een douche en mijn maaltijdsalade. Om 22u kon ik Eisirt ophalen van zijn werk met een voldaan gevoel.
De keuken is nog steeds niet helemaal schoon, dat is misschien nog een dagje werk, maar ik heb wel het gevoel dat ik nuttige dingen heb gedaan. Yeah!

Vandaag is een dag van de laatste dingen klaarzetten op het atelier (en mogelijk de vloer er vast uithalen?), verhuisdozen lenen bij Leandra, en dingen wegbrengen naar de kringloop. Als ik dan vanmiddag nog wat tijd en puf overheb kan ik misschien beginnen aan de berging. Het plan is om de stellingkast leeg te ruimen en alvast af te breken, dat geeft ruimte. De samla bakken met kostuums stapelen een stuk economischer (en dus lager) op als de kast er niet tussen zit. En dan hebben we daar ook plek voor meer verhuisdozen te stallen zodat ons appartement niet helemaal vol staat straks.

En dan morgen verhuizen we het atelier.

Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Gisteren was Eisirt's enige vrije dag deze week (twee collega's op vakantie en eentje die herstellende is van een operatie...) dus wij gingen naar Tilburg om in het nieuwe huis te werken. Niet echt een rustgevend weekend, maar het moet gebeuren.
Johnny was aan het werk met een hulpkracht en ze waren al sinds 8 uur 's morgens bezig, vertelden ze. Op de bovenverdieping waren ze inmiddels de laatste hand aan het plafond van het atelier te leggen. De andere slaapkamers waren al gedaan en zagen er superstrak uit!
We maakten met Johnny een rondje door het huis om even te kijken wat wij nog konden doen tijdens zijn vakantie (eerste twee weken van augustus) zodat hij daarna echt volle kracht vooruit zou kunnen. Dat overzicht had ik verdomde hard nodig. Ik schreef alles op.

Op de bovenverdieping hoefde niet heel veel meer te gebeuren, maar hij raadde ons wel aan om het laminaat nu alvast te verwijderen voordat de stukadoor bezig zou gaan. Ook de vloerbedekking van de overloop en de trap kon er alvast uit, en doe de plinten ook maar. En ook de latexlaag die op de betonblokken tussen de twee grote slaapkamers zaten moest er toch af. Dat ging op zich wel redelijk makkelijk, en dat was ook beter voor de stukadoor.

De keuken, ja, daar moest echt nog een laag af. Hij raadde ons aan om nóg dieper te gaan, tot op de betonblokken of de baksteen. We waren al heel diep gegaan, maar er was nog een duidelijk verschil tussen het stucwerk wat boven en rondom de keuken had gezeten en waar de tegels hadden gezeten. Voor het mooiste resultaat moest dat eigenlijk gelijk getrokken worden. Hij pakte een beitel en begon vast, zodat we het verschil konden zien (en er ook niet meer omheen konden). Dan kon de stucadoor (die 11 augustus komt) alles mooi strak trekken en als hij dan later de wandtegels zou doen zou dat ook makkelijk, mooi en strak kunnen.

Het goede nieuws was wel dat we de laatste laag vloertegels niet hoefden te verwijderen. Als we daar de lijmlaag vanaf konden schuren ("met een speciale diamantslijper is dat zo geregeld!") kon Johnny daar de nieuwe laag tegels wel overheen leggen.
Die tegelvloer liep vanaf de voordeur naadloos door de gang door naar de keuken, dus als Johnny de deur tussen gang en keuken dicht zou metselen zou dat over die tegels gebeuren. Maar dat zou geen probleem zijn, zei hij. Prima.

Over de leidingen en afvoer in de keuken hadden we nog wel vragen. Ik belde met Interiorfix die voor Ikea de keuken zouden gaan installeren, en stuurde op hun verzoek foto's door. Ik werd daarover teruggebeld door de man die onze keuken in had gemeten, en die stuurde vervolgens zijn bevindingen ook in de mail door. Het zou fijn zijn als we de gasleiding zelf zouden afdoppen. De waterleidingen over de muur zat al in onze offerte dus dat zouden zij regelen. En de leidingen voor de afvoer waren geen probleem. Ook de leidingen van de verwarming die in een hoekje zaten konden ze omheen werken, als het nodig was zou er een gat in dat hoekkastje gemaakt worden. Kortom: geen stress, dat gaat allemaal goed komen. (Yay!)

Na het overleg ging Eisirt aan de slag in de schuur. Alle plinten, restjes van de oude keukenkastjes en afval wat nog naar het milieupark afgevoerd moest worden zette Eisirt onder de overkapping. Resten hout zaagde hij met de geleende decoupeerzaag van Tim op de juiste lengte zodat het in een puinzak afgevoerd kon worden (al dan niet naar een familielid met open haard). Hij veegde en haalde de stofzuiger door de schuur zodat die helemaal leeg was en klaar voor de spullen uit het atelier. (ETA: de stofzuiger is op mysterieuze wijze weer werkzaam geworden. Voorlopig even geen bouwpuin meer mee opzuigen!)
Zaterdag komen we met een volle bus die meubels en de laatste 20 dozen bregen zodat ik de ruimte in Plan-B kan opleveren.

Ik deed nog een poging met de grote beitel om tot de bakstenen van de keuken te komen. Bovenhoofds werken was minder fijn, het betongruis viel voor mijn gevoel allemaal in mijn decolleté. Het bracht weer herinneringen terug aan de verbouwing uit 2014, toen ik de scherfjes tegel in mijn beha vond na een dag klussen.
Gelukkig ging de beitel er wel heel snel doorheen. Zeker het stucwerk boven werkbladhoogte ging als boter en regende in grote brokken naar beneden. Soms zat de beitel bijna tot mijn hand achter het beton (?) en kon ik het eenvoudig met mijn hand lostrekken. Bij de leidingen vond ik het wel eng en ging ik toch over op de handbeitel. Maar ik sloeg vaak genoeg mis dat mijn duim op een gegeven moment helemaal beurs was. Eisirt nam het af en toe van me over, en haalde meer puinzakken en ook een kitkat voor ons vieren.

Toen ik even helemaal klaar was met de beitel ging ik naar boven met een plamuurmes en ging ik verder met de lelijke wandschildering van de muur halen. Als het plamuurmes onder de juiste hoek stond kon ik daarmee heel makkelijk onder de latex door, maar bovenhoofds werken was ook echt weer heel vermoeiend.
Johnny en zijn hulpkracht hadden in de aanbouw de oude schoorsteen verwijderd en de rachels aangebracht waar later de gipsplaten tegenaan gemonteerd zouden worden. Rond vijf uur gingen ze naar huis (lange dag!). Wij bleven nog even wachten tot Lujoun er was. Die had in de kleinste slaapkamer een plafondlamp aansluiting vergeten, waardoor ze met de gipsplaten niet alles dicht konden maken.
Zo konden we ook nog even met Lujoun door het huis lopen. Hij zou voor het glasvezelkastje stroom aanleggen, want dat zat daar nog niet (en de vorige bewoner had drie verlengsnoeren onder de verwarming door nodig gehad om het daar te krijgen) en we spraken nog even de laastste dingen voor de keuken en de aanbouw / eetkamer door zodat hij daar ook mee verder kon.

Het was na zessen toen wij eindelijk weer richting Eindhoven reden. Het was een hele productieve dag en ik heb in ieder geval een veel beter beeld van wat wij nog kunnen doen in de komende weken.

Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Zondag begonnen we met het slopen van de keuken. Tenminste: het demonteren. Eisirt ging voorzichtig te werk en begon bij de koelkast helemaal aan de rechterkant van de U-opstelling. Omdat het toch wel fijn is om een koelkast te hebben als je midden in de zomer aan het verbouwen bent, tilden we de inbouwkoelkast uit zijn kast en zetten we die in de schuur. Hij moest na het verplaatsen nog wel even afkoelen (ha!) dus hij bleef daar nog even uit.

De oven volgde al snel, die zetten we onder het afdak bij de schuur. We draaiden de gaskraan dicht en verwijderden het gasfornuis, en daarna begonnen de demontagewerkzaamheden echt. Kastje voor kastje haalde Eisirt van de muur, en daarna werden ze voorzichtig gedemonteerd. Het was niet het snelste werk, maar daardoor ging het met beleid.
Totdat ik de lades naar de tuin kon brengen. Ik kon geen schroeven vinden, dus ging ik pontificaal middenin de lade staan en schopte ik de vier zijkanten eraf. Zo.
Alle panelen van de kastjes en alle rails en platen werden in de schuur gezet. We sorteerden het op formaat, zodat het niet een lukraak zooitje werd en later makkelijker af te voeren was.

Maandag kwam Tim ons helpen met de keuken. We waren nog niet klaar met het demonteren, maar hij bood direct zijn enorme nieuwe Mazda zevenzitter aan om ons te helpen dingen naar de stort te brengen. Ik maakte twee afspraken bij het Milieupark zodat we daar terecht konden. Tim had ook een decoupeerzaag meegenomen zodat Menno niet meer met de handzaag het aanrechtblad hoefde te zagen. Hij was inmiddels al zover gevorderd dat we alleen de gootsteen en kraan nog moesten demonteren. Tim begon met tegels bikken met zijn grote boorhamer met beitelkop.

We lunchten met een broodje kipknakworst en laadden de auto vol; terwijl Eisirt zich verder boog over de gootsteen, reden wij alvast een keertje naar de milieustraat. De eerste lading waren de hardboard plafonds van de bovenverdieping en de auto zat tot de nok toe vol.
Op terugweg gingen we naar de Gamma om de hoek om dopjes te zoeken om de waterleidingen mee af te doppen. Eenmaal weer terug bij Eisirt bleken dat de verkeerde maat te zijn dus we konden 's middags weer terug, dit keer met de oude kraan onder de arm zodat we zeker weten de juiste maat kochten.
Tim ging verder met tegels van de muur afbikken en ging door de tegels op de muur heen alsof het boter was. We vonden nog onverwachte elektra onder de eerste laag tegels, maar gelukkig ging dat nét goed. En omdat er vier lagen tegels waren konden we onze lol op.

We laadden de auto nog een keer vol, deze keer met alle apparatuur. Als je een auto hebt waar een vaatwasser, een oven, een keramieken gootsteen en een gasfornuis in kunnen, dan passen er ook wel vier kinderen in, zal ik maar zeggen.
Het was heel bevredigend om de keramieken gootsteen met een grote boog (niet zo groot als een echte bodybuilder zou kunnen gooien, maar toch bevredigend!) op de stapel met puin te kunnen gooien. De medewerkers bij de milieustraat waren heel vriendelijk en behulpzaam en hielpen ons met het aanwijzen waar al het afval heen moest.

Eisirt had de eerste laag tegels van de vloer gehaald, en om een of andere onbegrijpelijke reden wilde de oude eigenaar van de woning deze wel hebben. Ze was een week of twee geleden aan de deur gekomen en toen zij hoorde dat we de keuken gingen vernieuwen had ze mij een berichtje gestuurd of ze die tegels mocht hebben. Initieel had ik haar gezegd dat ze die er zelf dan ook maar uit moest komen halen, maar eigenlijk wilde ik haar niet meer in ons huis hebben. Jij hebt het verkocht, dame, deal with it.
Geen idee wat ze met die tegels wil doen, maar Eisirt stapelde ze langs het paadje in de voortuin waar ze ze zelf kon verwijderen, en wij konden verder met onze werkzaamheden.

Tegen de tijd dat Tim weer op huis aanmoest waren de eerste lagen van de muur verwijderd en had ik Johnny gevraagd hoe diep we moesten gaan. Tsja, die bruine laag oude tegellijm, daar kon hij niet overheen werken, dus we moesten dieper. Uiteindelijk moesten alle lagen muurtegels eraf en keken we tegen een maanlandschap aan. Tenminste, alles boven de 90 cm, want daaronder zou er een keukenkastje voor staan.

Dinsdag gingen we verder met de tegels eraf halen en ruimden we de ravage een beetje op. Met zeven puinzakken met tegels reden we naar de milieustraat in Eindhoven vlak bij Eisirt's werk. Want op de milieupas voor Eindhoven konden we ook nog 12 keer afval wegbrengen. Dat ruimde lekker op. Helaas had de stofzuiger het opruimen niet overleefd...dom natuurlijk dat we een gewone stofzuiger hiervoor gebruikten.

We verplaatsten de schragen tafel naar onder de aanbouw en ruimden de woonkamer zo goed als leeg. Alle gereedschappen deden we in de koffer en stalden we uit het zicht in de aanbouw, maar de woonkamer én keuken waren nu een heel stuk leger.

Current Mood: busy
Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Gisteren was de allerlaatste 'les' van BalfolkSync en alhoewel ik die afgezegd heb (want verhuizen en zo) was ik wel welkom als een +1 op de laatste lesavond van Roos en Bram. Daar was namelijk een band uitgenodigd (Trio...iets?) en was het eigenlijk gewoon een volwaardig bal. Hartstikke gezellig dus. De band had wel iets met vogeltjes en vogelgeluiden kwamen in verschillende nummers terug, hm...

Ik vroeg of Eisirt me op mijn werk af kon zetten zodat ik me tegen de pakketjes aan kon bemoeien, liep daarna naar het PostNL punt gevolgd door een korte reis met de bus. Ik ging met het OV naar Tilburg even naar het nieuwe huis om de kliko weer op ons pad te zetten en om de (volgens mij) missende deurklink op te zoeken. Die had ik gelukkig al snel gevonden.

Van daaruit liep ik naar Roos (een klein kwartiertje lopen) om haar te helpen met koken en thee drinken. Na het eten gingen we naar Den Bosch voor het bal.

Het was een fijne zaal met bruine jaren '70 tegels op de vloer en een aantal bekende gezichten. Arjan en Marjo waren er ook en wat bekenden van de balfolkavonden in Café Wilhelmina. Ik heb me goed vermaakt met een jig om op te warmen, een scottish met Bram en eentje met Arjan (zo duizelig!), en een gavotte de l'aven die ik nog altijd een hele fijne dans vind. Mijn lijf was het niet echt eens met de activiteiten van die dag, met het klussen en het wandelen met een zware rugtas begonnen mijn knieën toch wel te protesteren en ik kan rapporteren dat ik prima een scottish op bergschoenen kan dansen. Daar passen mijn steunzolen tenminste in.

Omdat Roos die dag niet helemaal 100% was vroeg ik Bram om me op het station af te zetten. Hij had me met liefde thuis in Eindhoven gebracht, maar dat vond ik niet eerlijk naar Roos toe: het zou een extra half uur in de auto betekenen nadat ze toch al niet helemaal lekker was. Gauw naar huis en naar bed, ik kom wel thuis. Ik had een hele prima aansluiting van trein en bus en stapte om 23.15 weer binnen, net voordat Eisirt ook thuis kwam van het werk.

Vandaag had mijn lijf helemaal nergens zin in, dus heb ik een rustdagje gepakt. Maar ook wat zaken geregeld voor de Divini Couture website (in de hoop dat de voorraad van Etsy nou eens gesynchroniseerd kan worden met die van de Divini Couture engelstalige én nederlandstalige websites), een verhuizer geregeld en met de klusser en electricien overlegd. En de sok afgebreid die ik nét niet afkreeg gisteren.

We hebben nu in ieder geval een deadline wanneer Johnny aan de keuken wil beginnen - er moet een oud kozijn uitgebroken worden en een muurtje gemetseld voordat daar gestuct kan worden, dus dat is een taak voor ons dit weekend.
Morgen heb ik dan hopelijk weer puf om wat te schilderen.

Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Ik had Niller even om advies gevraagd: waarom zou mijn PC moeite hebben met Windhoos 11? Moest ik een nieuwe netwerkkaart (net als toen die oude laptop over moest van Windhoos 8 naar Windhoos 10)?
Hij keek even naar de specs van mijn PC en concludeerde al snel dat ik alleen TPM maar aan hoefde te zetten, en dat kon ik op mijn moederboard activeren. Hier was een filmpje met instructies. Succes!

In de BIOS dingen aanpassen vind ik niet zo heel spannend, maar ik keek braaf het filmpje en wist al snel in de hardware TPM aan te zetten. Het backuppen van mijn bestanden (just in case) had wat meer tijd nodig, maar dat kon ik gisteren doen toen we even een rustdagje namen en het huis uitzweetten.

Vanmorgen startte ik de wizard op om Windhoos 11 te installeren en dat ging vlekkeloos. Direct na het opnieuw opstarten begon het te zeiken over een Wacom driver voor een tablet wat ik allang niet meer gebruikte en dus heel snel gedeïnstalleerd moest worden. Daarna was het een kwestie van de taakbalk links uitlijnen, de widgets uit te zetten en aan Niller te rapporteren dat mijn dank ginormous was.

De volgende stap wordt een glasvezel internet aansluiting in het nieuwe huis, maar dat volgt binnenkort.

Ik heb het gevoel dat we niet zo heel veel verder kunnen met het huis totdat Johhny (de klusser) en Lujoun (de electricien) aan de slag gaan. Tja, deuren en kozijnen schuren en lakken, maar deels wachten we daarop ook tot de ramen op de eerste verdieping vervangen zijn natuurlijk. De zin daarin begint echter wel te komen, want van het nietsdoen word ik ook niet blij.

Daarom probeerde ik vrijdag, met de heerlijke temperatuur van 30 graden, de laatste plinten in de woonkamer los te schroeven. Toen die weigerden los te komen vond ik het tijd om mijn frustraties te botvieren op de bamboe in de tuin. Als er iets mijn wraak verdiende was het die wel. En anders het zevenblad wat ernaast stond.

Met een zaag en een slechte snoeischaar toog ik te werk. En buiten was het iets beter te doen dan binnen want er was een fijn briesje en ik zat in de schaduw. Ik kan trots rapporteren dat de bamboe, voor nu in ieder geval, afgekapt is en op de tegels van het terras ligt te verwelken.
Omdat ik de wortels nog niet heb uitgegraven zal die ongetwijfeld weer opkomen, maar voor nu is het een legere tuin dan eerst.
Eisirt had ook al de schuttingpanelen losgeschroefd van de muur -- waar ze dan nog vast zaten tenminste, ze waren al aardig aan het composteren en bogen de tuin in waar de bamboe ze niet tegenhield.

Het muurtje tussen onze tuin en onze buurvrouw (Deira?) is in ieder geval laag genoeg om gewoon overheen te loeren. Lange mensen dat we zijn!

We deden een uurtje werk en dan weer een half uurtje zitten, wat niet opschoot, maar ons wel gehydrateerd hield. Klussen midden in de zomer is niet grappig.
Terwijl we op de dakgotenmeneer zaten te wachten konden we even douchen in de oude badkamer. Wat een drama-douche, ik was maar heel kort genegen om het gevecht aan te gaan. Ik ben te verwend met een thermostaatdouche en Eisirt zei ook al dat de warme waterdruk erg te wensen overliet.
De dakgootmeneer heeft snel de twee lasnaden in de dakgoot gerepareerd: eentje aan de voorkant en eentje aan de achterkant en ging toen ook weekend vieren.

Wij reden verder naar Roos en Bram om daar beef spareribs te eten met hen en Claire en Erik. Bram had die dag in de smoker de ribs klaargemaakt. Ze serveerden een kikkererwtensalade en geroosterde bloemkool en broccoli uit de smoker bij. Een prima afsluiting van een hele hete dag.
En daarna hebben we heel gezellig Vaesen gespeeld met zijn allen. Ik zat in mijn fleecejack gewikkeld want mijn temperatuur kelderde en ik was om 11 uur echt kapot. Maar er was een fijne twist in het avontuur. Zin in de volgende!

Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Na een dagje op het werk maandag (pakjesdag) gingen we dinsdag aan de slag in het huis. In de slaapkamers waren de plafonds van hardboard, een soort papier maché wat in de jaren 60 en 70 waarschijnlijk een prima plafond was. Het hardboard was vastgetimmerd aan de houten balken die tussen de verdiepingen lopen, en daarnaast ook vastgezet met een houten lat. Met een beetje gepast geweld met een beitel kon ik de klauwhamer tussen het hardboard en de lat zetten en toen ik eenmaal door had waar ik precies tussen kon komen, haalde ik al snel de eerste lat los. Fijn! Nu de anderen nog.

Het was een heel bevredigend gezicht toen ik mijn vingers tussen het hardboard en de muur kon zetten en ik voorzichtig het hardboard los kon trekken van het plafond. Alsof in slow motion zakte het board naar beneden en kwam de hele plaat in één keer eraf.
Inclusief een gemummificeerde muis. Een compleet ingedroogd lijkje wat op het laminaat ratelde toen ik het op veegde met stoffer en blik. Ew.

We waren in de kleinste slaapkamer begonnen en daar waren maar 2 platen in het plafond. De grote slaapkamer was nogal wat groter, en ook daar was het even spierballenwerk voordat de latten rondom het plafond loskwamen. Bovenop de plafondplaten vonden we plastic frietbakjes en een heleboel hulzen van zaden, het was duidelijk muis-central geweest. En ik vermoedde dat de frietbakjes muizengif hadden bevat.

We trokken de spijkertjes (alle tig gaziljoen) uit het hardboard, de latten en ook de balken van het plafond. Soms trokken we namelijk de draadnagels door de plafondplaten heen, en soms kwamen ze met het hardboard mee naar beneden. Voor onze eigen veiligheid was het wel zo fijn om de latten en platen zonder spijkers te hebben als we ze naar beneden zouden brengen.
We kregen de plafonds van alle drie de slaapkamers af, maar de overloop moest nog. Dat bewaarden we voor later.

We sloten dinsdag aan in de middagspits om fijn thuis te eten en gingen vandaag verder. Alleen nog maar 'even' de overloop. Nu we wisten wat we moesten doen ging het toch best gesmeerd en we troffen nog steeds spijkertjes aan in de balken boven ons hoofd.
Toen eenmaal al het hardboard eraf was konden we de platen en latten naar beneden verplaatsen. Eisirt stelde voor om ze van het dak van de aanbouw aan te geven, dus ging ik in de tuin staan. Nadat ik de eerste plaat had aangenomen kon ik die gebruiken als een soort glijbaan om de rest tegenaan te duwen zodat ik hun neerwaartse beweging kon remmen en niet hele platen hoefde te tillen.

En ook kwam er onverwacht een klein snoetje bij het open raam in de woonkamer kijken. Een hele lieve, witte ragdoll poes wilde best even binnen kijken. Ze ontdekte de woonkamer en keuken en wilde best een knuffel maar eigenlijk wilde ze vooral op onderzoek uit. We hebben haar niet naar boven laten gaan en ze wilde toch best wel knuffelen als we aandrongen. Ze had een bandje met GPS om, dus ik ben benieuwd of haar baasjes zich verwonderen over het huisbezoek van deze "Sneeuwwitje".

We waren allebei best wel moe na twee dagen slopen, dus we gingen op tijd naar huis. Alle plafonds van de bovenverdieping verwijderd behalve die van de badkamer, en het afval netjes opgeslagen in de schuur. De kamers geveegd en gestofzuigd, en de spijkers en muizenlijkjes veilig in een puinzak gedeponeerd.

We knutselen en slopen met een rustig tempo verder, want we zijn ook afhankelijk van onze klusser Johnny, diens planning is toch leidend en heel eerlijk gezegd: zoveel van het werk wat nog moet gebeuren kunnen we niet eens zelf doen. Wat we wel kunnen doen is voorbereiden voor Johnny's werk. Dus dat is voor nu het plan.

Oh ja, en zo'n beetje alle deuren en kozijnen moeten geschuurd en gelakt worden, en daar heb ik nog he-le-maal geen zin in. Maar daar zal ik toch aan moeten geloven. Ik zal er een schilderdagje voor inplannen.

Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Gisteren kwamen mama en Luc eens kijken naar ons nieuwe huis. We hebben inmiddels de dingen die uit de opslag kwamen en de stoffen allemaal opgeslagen op zolder, en in de woonkamer een soort koffietafel gebouwd van de woonkamerdeur op twee schragen. Tijd voor een rondleiding.

Tijdens de rondleiding kwam natuurlijk een hoop goed advies ter sprake. Of we eigenlijk wel foto's hadden gezien of referenties hadden gevraagd van de electricien en klusser waar we zo lovend over spraken. En dat we niet alles van tevoren moesten betalen, maar altijd iets achter de hand moesten houden zodat we een troefkaart hadden. 'De factuur zal worden betaald als je dit en dit wat nog af moest, ook gedaan hebt'
Goed advies dus, maar de bui sloeg daardoor al snel om naar achterdocht en waarschuwingen waar we natuurlijk gehoopt hadden op enige lof. Tsja, er moet nog héél veel aan het huis gebeuren voor het lovenswaardig is, maar nadat er een kopje thee in was gegaan stonden ze ook wel te trappelen om aan de slag te gaan.

Luc ging langs een dichtbijzijnde bouwmarkt om schuurpapier te halen -- dat waren we vergeten te kopen toen we een vlakschuurmachine hadden gekocht die ochtend. En ik vroeg mijn moeder om me te helpen in de voortuin. De blauwe regen die naast de voordeur omhoog groeide had het afdakje boven de voordeur van de muur af geduwd. We konden zelfs in de dakgoot nog restanten daarvan ontwaren! Hoezo uit de klauwen gegroeid?
Hij was inmiddels wel ietsje minder groot, maar toch moest die eruit. Ik wilde niet dat we het afdakje door Johnny zouden laten repareren en de blauwe regen het nogmaals van de muur af zou duwen. En passant pakten we ook de hortensia een beetje aan en raapte ik allemaal plastic en papiertjes op die daar waarschijnlijk door de wind waren gedeponeerd.
Om vijf uur waren we er wel een beetje klaar mee. Eisirt had inmiddels de plinten uit de woonkamer verwijderd en was op de bovenverdieping ook spiegeltjes gaan verwijderen. De vorige bewoner had echt iets met spiegels -- zelfs in de schuttingdelen in de tuin zaten spiegels! Een beetje teveel van het goede.

Vandaag moest ik natuurlijk op Plan-B zijn want maandag is pakjesdag. Ook kwam een buurman de grote magazijn stellingkast ophalen. Het was een geweldige stellingkast van 3 meter breed, 70 cm diep, en 2,3 meter hoog en omdat we de stoffen allemaal hadden verhuisd kon de kast ook weg. Ik haalde de laatste dingetjes eruit en omdat het zo'n grote kast was viel het nog best tegen hoeveel dat was. Het léék niet zoveel te zijn...
Met een uurtje had ik de kast gedemonteerd en kwam Rob de onderdelen ophalen met een van de schaarse karren. Hij zou er prima langspeelplaten in kunnen zetten, die verkocht hij. Een mooi nieuw leven voor deze geweldige en ontzettend stabiele en stevige kast.

Ook haalde ik het allerlaatste uit de opslag op de vierde etage en sprak ik met Saidou (beheerder) af om donderdag de sleutel in te leveren. Dan zou het mij wellicht nog een maand huur schelen als hij een nieuwe huurder voor die ruimte kon vinden. Ik nam zelfs de moeite om de opslag even te vegen met veger en blik om het echt netjes op te kunnen leveren.

De komende weken zullen we ontzettend hard aan het klussen zijn en zal ik niet veel tijd op Plan-B doorbrengen. Misschien maar goed ook. Zonder de stoffen, zonder de kast is de ziel er wel een beetje uit. Ik heb vast wat dingetjes ingepakt, maar uiteindelijk zullen de meubels en de laatste dingen pas verhuisd kunnen worden als het huis in Tilburg er klaar voor is.

En toen kwam er ineens een aanvraag van een B2B klant, of ik nog even 50 waslabels op 50 waszakken kan stikken. Nog even op de valreep! Daar maak ik donderdag tijd voor, want dan ben ik toch op Plan-B voor de sleuteloverdracht en daarna de afscheidsborrel van Mathias. Die gaat om minder leuke redenen Plan-B verlaten. De sfeer van Plan-B is ernstig aan het omslaan, vooral vanwege de nieuwe eigenaar. Dat maakt mijn vertrek tijdig, maar toch jammer.

Morgen gaan we weer aan de slag in het nieuwe huis!

Current Location: Eindhoven, the Netherlands

Profile

janestarz

Dolle Griet

April 2026

S	M	T	W	T	F	S
			1	2	3	4
5	6	7	8	9	10	11
12	13	14	15	16	17	18
19	20	21	22	23	24	25
26	27	28	29	30

Syndicate

Page Summary

Style Credit

Base style: Practicality by timeasmymeasure
Theme: Delicate by nornoriel

Expand Cut Tags

No cut tags

Page generated Apr. 18th, 2026 04:41 pm

Jane's Journal

It's Life Happening

Recent Entries

Het begint ergens op te lijken!

Klushelden

Klussen met Almar

(Weer) dingen verplaatsen, en laminaat leggen

Plannen voor de laatste loodjes

Start van de stukadoor

We hebben (de eerste) tegels!

De laatste loodjes uit de keuken breken

Zondags klussen met familie

Beitelen en afvoeren die hap!

Een man op het dak en oude tegels

Dolle Griet is verhuisd!

Inpakken en nog meer vandalisme

We hebben plafonds!

Keuken breken en afvoeren

Rustdagje

Hallo Windhoos 11

Er moest even iets dood

Plafonds eruit!

De ouderlijke inspectie