Dolle Griet is verhuisd!
Jul. 27th, 2025 03:50 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzVrijdag ging ik nog even naar het werk om de laatste dingen te doen. Er moesten nog een paar kleine laatste dingen ingepakt worden in een doos en dan zou alles klaar staan. Ik toog naar het werk af en besloot om ook vast te kijken of ik de laminaatvloer er voorzichtig uit kon halen. De ruimte was 40 m2, een heel stuk groter dan de slaapkamer waar mijn atelier straks in zal huizen, dus het zou genoeg laminaat moeten zijn voor de nieuwe ruimte. En het was echt mooi, donker laminaat, dus waarom niet proberen om dat mee te nemen.
Ik verplaatste dus de meubels en alle opgestapelde dozen voorzichtig van de ene kant van de kamer naar de andere, zodat ik het laminaat eruit kon halen en op kon stapelen tegen een muur.
Gisteren was het dan zover. Om negen uur haalden Eisirt en ik de bus op bij de Bo-Rent. 11m3, en nog had ik er een hard hoofd in dat het groot genoeg zou zijn voor alle meubels.
Bij aankomst zag ik een platte kar bij het laaddok van Plan-B staan en ik dankte de goden voor dat gelukje. Dat zou het een heel stuk makkelijker maken om de meubels en dozen naar het laaddok te brengen.
Bram stond al voor de deur van Plan-B en niet lang nadat wij binnenkwamen stond ook Raoul klaar om ons te helpen. We bekeken de meubels en het plan: de grote tafel, de spiegels, dat waren de lange jongens. Eisirt schroefde het tafelblad van de kniptafel af zodat die los van het onderstel vervoerd kon worden. Een plaatwagen, de platte kar, een aantal winkelwagentjes, de twee steekwagentjes: we hadden genoeg karretjes om alles in te laden. Met heel veel spierballen (Bram) en voorzichtigheid (Eisirt en Raoul) werden de spiegels naar beneden gereden en voorzichtig door verhuisdekens gezwachteld ingeladen in de bus. De grote tafel paste erbij, en ook het formicabureau, de cursustafel een heleboel dozen en de kleine Kallaxen gingen in de bus. We laadden zoveel mogelijk in tot er, voor mijn gevoel tenminste, niet zo heel veel meer over was in de ruimte. Maar het was al vrij direct duidelijk dat we toch een tweede keer zouden moeten rijden.
We dankten Raoul voor zijn tetrisvaardigheden en spierballen, want twee handen extra maakte het toch een lichtere taak, ook al was het maar voor een uurtje.
Bram reed achter ons aan met de naaimachines in zijn auto, waar ze veilig zouden zijn voor enig geweld of schuivende meubels van de bus. Ik reed heel voorzichtig omdat de bus toch wel zwaar beladen was. Bij aankomst in Tilburg kwamen we erachter dat we misschien een of meer steekwagentjes mee hadden moeten nemen om het uitladen wat makkelijker te maken.
Zucht.
Het uitladen duurde dus wat langer dan gehoopt, maar met wat ingewikkeld maneouvreren kregen we de grote kniptafel helemaal achterin de schuur. Daaronder stouwden we de dozen die niet heel nodig waren, terwijl bepaalde dozen die ik mogelijk wel nodig zou kunnen hebben apart hielde zodat ze niet onderop de stapel zouden eindigen.
Toen ik met Bram de naaimachines naar zolder bracht, struikelde ik op de trap, en één van de naaimachines (Oscar of Olivia, een van de 435s!) rolde naar beneden. F*ck! Ik had mezelf niet bezeerd maar ik baalde dat de machine was gevallen. Hij had geen grote val gemaakt maar rolde echt tree voor tree naar beneden, en Bram had hem gelukkig opgevangen voor hij op de tegels in de gang kon kletteren, maar het zal niet heel goed voor de machine zijn geweest.
Toen de bus uitgeladen was, reden Bram en ik naar Oisterwijk. Daar kon ik een Pax kast van 200 cm hoog ophalen die ik op Marktplaats had gevonden. Onze eigen Pax is 236 cm hoog, en dus te hoog voor de nieuwe slaapkamer. De dame van Marktplaats was heel vriendelijk en haar vriend hielp ons met de kast te verplaatsten, maar helaas paste die net niet door hun smalle gang. Dus moest de kast nog gedemonteerd worden. We wikkelden de glazen schuifdeuren in de verhuisdekens, en legden de kastonderdelen er voorzichtig bij, en reden toen weer naar Tilburg.
Daar had Eisirt al een deel van het grofvuil wat nog over was klaargelegd. Het plan was om dat weg te brengen in Eindhoven. Het waren nog een laatste paar kastonderdelen van de oude keuken, en een stuk of 8 puinzakken met betongruis uit de keuken. We spraken af dat Bram naar Plan-B zou doorrijden en even pauze zou houden terwijl Eisirt en ik met de bus naar het milieupark gingen.
Daar moest natuurlijk al het grofvuil goed gesorteerd worden, dus dat kostte iets meer tijd dan verwacht, maar het ruimde wel heel lekker op.
We reden weer door naar Plan-B voor de laatste spullen. Het fijne naaibureau, de twee Billy's, een paar laatste dozen en natuurlijk de lockmachine en de stapel met laminaat. De bus zat weer helemaal vol (nét niet tot de nok). Ook de steekwagentjes moesten mee, en het enige wat achterbleef in Plan-B was een klein doosje met labels, een permanent marker om de labels mee te schrijven en een veger en blik.
In Tilburg hadden we de pech dat de bus deze keer niet dichtbij de schuur kon staan, hij kon de draai niet maken zodat we tussen een paaltje en de heg door konden steken, dus het was iets verder lopen. En we mochten beginnen met de grote stapel laminaat. Het achterpad tussen de schuurtjes door was te smal om met een steekwagentje vol laminaat te rijden, dus namen we dat gewoon in de armen. We keken wederom naar de volgorde waarin dingen de schuur in konden, en sloten de stapel meubels af met de grote, zware lockmachine. Dankzij Bram zijn geweldige spierballen en crossfit-training was het niet een mega drama om dat ding in en uit de bus te tillen, maar een feestje was het zeker niet.
Om 18:00 waren we zo'n beetje klaar, en na nog een aantal evergreens en nog veel meer water, gingen we voor de laatste keer naar de bus. Bram reed lekker naar huis (MEGA DANK!) en wij reden terug naar Eindhoven. Onderweg af en toe bepiept door de waarschuwing dat de zijdeur van de bus niet goed dichtzat. Aangezien ik dat probleem ook had met de zes-kuubs bus die ik bij Fantasy Court had gehuurd, heb ik het idee dat dat meer een huurbus kwaaltje is en niet elke keer nagekeken kan worden, dan dat er echt iets mis was. De deur was namelijk elke keer gewoon netjes dicht.
We tankten de bus af, reden terug naar de Bo-Rent waar ik tot mijn grote vreugde zag dat er voldoende ruimte was om het grote gevaarte achteruit in te steken op zijn parkeerplek, geholpen door een spiegelende wand waar ik precies kon zien hoe de bus ervoor stond. Het was heel fijn om alles ingeleverd en klaar te hebben!
De schuur staat echt heel erg vol, de nieuwe kledingkast staat onder de overkapping klaar, en voor bij het klussen hebben we nu ook de EHBO koffer op locatie. Het is heel fijn dat alle meubels nu verhuisd zijn. Dat is een pak van mijn hart.
Ik verplaatste dus de meubels en alle opgestapelde dozen voorzichtig van de ene kant van de kamer naar de andere, zodat ik het laminaat eruit kon halen en op kon stapelen tegen een muur.
Gisteren was het dan zover. Om negen uur haalden Eisirt en ik de bus op bij de Bo-Rent. 11m3, en nog had ik er een hard hoofd in dat het groot genoeg zou zijn voor alle meubels.
Bij aankomst zag ik een platte kar bij het laaddok van Plan-B staan en ik dankte de goden voor dat gelukje. Dat zou het een heel stuk makkelijker maken om de meubels en dozen naar het laaddok te brengen.
Bram stond al voor de deur van Plan-B en niet lang nadat wij binnenkwamen stond ook Raoul klaar om ons te helpen. We bekeken de meubels en het plan: de grote tafel, de spiegels, dat waren de lange jongens. Eisirt schroefde het tafelblad van de kniptafel af zodat die los van het onderstel vervoerd kon worden. Een plaatwagen, de platte kar, een aantal winkelwagentjes, de twee steekwagentjes: we hadden genoeg karretjes om alles in te laden. Met heel veel spierballen (Bram) en voorzichtigheid (Eisirt en Raoul) werden de spiegels naar beneden gereden en voorzichtig door verhuisdekens gezwachteld ingeladen in de bus. De grote tafel paste erbij, en ook het formicabureau, de cursustafel een heleboel dozen en de kleine Kallaxen gingen in de bus. We laadden zoveel mogelijk in tot er, voor mijn gevoel tenminste, niet zo heel veel meer over was in de ruimte. Maar het was al vrij direct duidelijk dat we toch een tweede keer zouden moeten rijden.
We dankten Raoul voor zijn tetrisvaardigheden en spierballen, want twee handen extra maakte het toch een lichtere taak, ook al was het maar voor een uurtje.
Bram reed achter ons aan met de naaimachines in zijn auto, waar ze veilig zouden zijn voor enig geweld of schuivende meubels van de bus. Ik reed heel voorzichtig omdat de bus toch wel zwaar beladen was. Bij aankomst in Tilburg kwamen we erachter dat we misschien een of meer steekwagentjes mee hadden moeten nemen om het uitladen wat makkelijker te maken.
Zucht.
Het uitladen duurde dus wat langer dan gehoopt, maar met wat ingewikkeld maneouvreren kregen we de grote kniptafel helemaal achterin de schuur. Daaronder stouwden we de dozen die niet heel nodig waren, terwijl bepaalde dozen die ik mogelijk wel nodig zou kunnen hebben apart hielde zodat ze niet onderop de stapel zouden eindigen.
Toen ik met Bram de naaimachines naar zolder bracht, struikelde ik op de trap, en één van de naaimachines (Oscar of Olivia, een van de 435s!) rolde naar beneden. F*ck! Ik had mezelf niet bezeerd maar ik baalde dat de machine was gevallen. Hij had geen grote val gemaakt maar rolde echt tree voor tree naar beneden, en Bram had hem gelukkig opgevangen voor hij op de tegels in de gang kon kletteren, maar het zal niet heel goed voor de machine zijn geweest.
Toen de bus uitgeladen was, reden Bram en ik naar Oisterwijk. Daar kon ik een Pax kast van 200 cm hoog ophalen die ik op Marktplaats had gevonden. Onze eigen Pax is 236 cm hoog, en dus te hoog voor de nieuwe slaapkamer. De dame van Marktplaats was heel vriendelijk en haar vriend hielp ons met de kast te verplaatsten, maar helaas paste die net niet door hun smalle gang. Dus moest de kast nog gedemonteerd worden. We wikkelden de glazen schuifdeuren in de verhuisdekens, en legden de kastonderdelen er voorzichtig bij, en reden toen weer naar Tilburg.
Daar had Eisirt al een deel van het grofvuil wat nog over was klaargelegd. Het plan was om dat weg te brengen in Eindhoven. Het waren nog een laatste paar kastonderdelen van de oude keuken, en een stuk of 8 puinzakken met betongruis uit de keuken. We spraken af dat Bram naar Plan-B zou doorrijden en even pauze zou houden terwijl Eisirt en ik met de bus naar het milieupark gingen.
Daar moest natuurlijk al het grofvuil goed gesorteerd worden, dus dat kostte iets meer tijd dan verwacht, maar het ruimde wel heel lekker op.
We reden weer door naar Plan-B voor de laatste spullen. Het fijne naaibureau, de twee Billy's, een paar laatste dozen en natuurlijk de lockmachine en de stapel met laminaat. De bus zat weer helemaal vol (nét niet tot de nok). Ook de steekwagentjes moesten mee, en het enige wat achterbleef in Plan-B was een klein doosje met labels, een permanent marker om de labels mee te schrijven en een veger en blik.
In Tilburg hadden we de pech dat de bus deze keer niet dichtbij de schuur kon staan, hij kon de draai niet maken zodat we tussen een paaltje en de heg door konden steken, dus het was iets verder lopen. En we mochten beginnen met de grote stapel laminaat. Het achterpad tussen de schuurtjes door was te smal om met een steekwagentje vol laminaat te rijden, dus namen we dat gewoon in de armen. We keken wederom naar de volgorde waarin dingen de schuur in konden, en sloten de stapel meubels af met de grote, zware lockmachine. Dankzij Bram zijn geweldige spierballen en crossfit-training was het niet een mega drama om dat ding in en uit de bus te tillen, maar een feestje was het zeker niet.
Om 18:00 waren we zo'n beetje klaar, en na nog een aantal evergreens en nog veel meer water, gingen we voor de laatste keer naar de bus. Bram reed lekker naar huis (MEGA DANK!) en wij reden terug naar Eindhoven. Onderweg af en toe bepiept door de waarschuwing dat de zijdeur van de bus niet goed dichtzat. Aangezien ik dat probleem ook had met de zes-kuubs bus die ik bij Fantasy Court had gehuurd, heb ik het idee dat dat meer een huurbus kwaaltje is en niet elke keer nagekeken kan worden, dan dat er echt iets mis was. De deur was namelijk elke keer gewoon netjes dicht.
We tankten de bus af, reden terug naar de Bo-Rent waar ik tot mijn grote vreugde zag dat er voldoende ruimte was om het grote gevaarte achteruit in te steken op zijn parkeerplek, geholpen door een spiegelende wand waar ik precies kon zien hoe de bus ervoor stond. Het was heel fijn om alles ingeleverd en klaar te hebben!
De schuur staat echt heel erg vol, de nieuwe kledingkast staat onder de overkapping klaar, en voor bij het klussen hebben we nu ook de EHBO koffer op locatie. Het is heel fijn dat alle meubels nu verhuisd zijn. Dat is een pak van mijn hart.
