Jane's Journal

Woensdagavond was het weer tijd voor balfolk. Het was al een hele drukke week, maar toch wilde ik graag gaan omdat het ook de laatste balfolk was van het seizoen. De band: Le Dríadi uit Italië.

Best bijzonder om zo twee Italianen op bezoek te hebben en hun muziek was nog veel bijzonderder. Met basgitaar en elektrische gitaar maakten ze prachtige melodieuze muziek die best modern leek, maar toch ontzettend geschikt was om op te dansen. Ze genoten zichtbaar van de paren op de vloer en waren lekker aan het viben. En ik kan nu zeggen dat ik een Scottish heb gedanst op een rapnummer. Soms waren het best moderne klanken, maar de vibe echt uitstekend!

De avond begon met de uitleg van de Tricot, dus zowel de An Dro als de Hanter Dro aan elkaar geplakt, en we kregen ook de uitleg voor de Ronde de Saint Vincent en de Mazurka. Die laastste sloeg ik over, de Mazurka en ik zijn geen vriendjes en ook de Tricot en ik kunnen niet echt door één deur: het feit dat de band vaak met de dansers 'speelt' wanneer de muziek omslaat maakt het meer een competitieve dans dan een fijne dans voor mij. En ik houd er niet van om in de maling genomen te worden, vooral niet als ik de dans nog niet onder de knie heb.

Le Dríadi begon gelijk met een Scottish en Bram stond al helemaal blij klaar om met mij de vloer op te gaan, maar ik had even een momentje nodig om tot mezelf te komen. Dus ging hij maar met zijn vrouw dansen.

Later maakten we het wel goed. Ik heb zelfs een An Dro gedanst (dat gaat ook steeds beter)! Ik heb ook meegedaan met een Tovercirckel -- een kleintje, net aan de zijkant van de zaal wat het veel fijner maakte terwijl er toch heel veel mensen op de vloer stonden. Ik danste mee met een Jig, en we hebben een Hanter Dro gedanst. Ik heb de hele Hanter Dro heerlijk mijn ogen dichtgehad en Le Dríadi hadden er een call and response van gemaakt. Eerst zong de zanger een zin, daarna moesten de mensen met het korte haar het herhalen, en daarna de mensen met lang haar. Het maakte voor een bijzonder stuk muziek en een hele bijzondere en fijne dans en omdat de tekst in het italiaans was mochten we ook reageren met "pizza pizza pizza" van de band. :-D

Aan het einde van de avond danste ik met Arjan een Scottish en niet lang daarna met Paul (de instructeur) nog eentje. Arjan was bijzonder enthousiast en liet me veel draaien, en snel, en dat maakte het ook een hele fijne dans. In vergelijking was de dans met Paul maar tam, en Paul draaide nog meer dan dat hij mij liet draaien. Maar een hele fijne afsluiting van de avond.

Zo fijn zelfs, dat ik onderweg naar buiten me ineens bedacht dat het misschien wel handig was om mijn gewone schoenen weer aan te trekken. Was ik bijna op mijn dansschoenen terug gelopen naar de auto!
Het was een fijne dansavond.

In september beginnen de lessen van Balfolk Sync weer, en de bedoeling is zeker dat ik me daarvoor in ga schrijven. Hopelijk is dan het kluswerk een beetje gedaan en begint het leven weer een beetje normaal te worden.

Vandaag was de overdacht bij de notaris en de inspectie. Ik kon me eerst nog eventjes vermaken op het atelier, want Eisirt had nachtdienst gehad. Ik was dus vroeg wakker, vroeg op het werk, en ook vroeg weer thuis.
Daarna gingen we met zijn tweeën richting de Rossinistraat. De beide makelaars waren er al, en de verkoopmakelaar nam de meterstanden op. Daarna liepen we met Makelaar Dennis van boven naar beneden de woning door. De ventilatiekanalen die op zolder naar buiten lopen zijn waarschijnlijk wel asbest, met daaroverheen een kunststof koof. We moeten dus als de badkamer en keukenmensen gaan komen wel opletten hoe ze daarmee om zullen gaan.

En Makelaar Dennis testte alles weer. Hij trok de wc nog een keer door, testte of het warme water het wel deed, en merkte op dat de kraan bij de wastafel in de badkamer verkeerd was aangesloten. En ook de afvoer in de keuken lekte verschrikkelijk. En de verkoopmakelaar bood aan dat hun technische dienst dat nog wel kon komen repareren -- en dat is ontzettend aardig, dat had ze niet hoeven doen -- en daar maken we ook graag gebruik van.

We sloten alle deuren weer goed af en de verkopende makelaar ging weg. Dennis somde nog wat dingen op waar we nog op moesten letten, overhandigde een fles Cava als cadeautje en maakte een foto van ons bij ons nieuwe huis!



Daarna reden we snel naar het centrum voor de overdracht bij de notaris. Net zoals toen ik de Oudaen kocht mocht ik niet een eigen notaris kiezen -- het 'nadeel' van een huis van een woningbouwcorporatie kopen (twee keer op rij!). Maar omdat ze een projectnotaris hebben, kan de receptioniste tekenen omdat die gevolmachtigd is voor zowel de verkopende partij als de hypotheek verstrekker.

De notaris nam de akte van levering en de hypotheekakte met ons door, we mochten onze krabbel zetten, en daarna was het papierwerk allemaal gedaan.
Op terugweg naar de auto kochten we nog een lekkker ijsje bij IJssalon Intermezzo, daar kwamen we toch langs. De Cava (kan ik sowieso niet drinken) en de alcoholvrije wijn die ik had meegenomen bleven onaangeroerd. Vieren met een ijsje is toch ook vieren, en zo konden we op tijd weer thuis zijn zodat Eisirt nog even een dutje kon doen zodat hij zijn nachtdienst vannacht iets beter kan doorstaan.

We hebben een huis!
(Nu komt het grote kluswerk om er een thuis van te maken. )

Deze Belvedère werd in het centrum van Eindhoven gehouden en daarmee behoudt Arcana de trofee van “Reizen Naar Een LARP Op De Fiets”. Ik parkeerde mijn fiets in de ondergrondse stalling bij de Heuvelgalerij en liep een straat verder naar Domus Dela, een voormalig klooster die omgebouwd was tot hotel, zalencentrum en restaurant.
Ik kleedde me snel om: allereerst mijn prachtige Oxfords van American Duchess, daarna chemise en corset, japon, haarnetje en geborduurde fichu. Helaas was mijn zijden geborduurde zakdoekje verdwenen, waar je een binnenspelse uitleg aan zou kunnen hangen, maar ik weet oprecht niet waar het ding gebleven is.

Ik had het geluk dat nog maar weinig mensen klaar waren voor hun portret dus er stond niet eens een rij bij de fotolocatie van Marcel in het sfeervolle trappenhuis van het klooster.
En de spelleiding had me een geweldige briefing geschreven, dus ik ging vol goede moed het spel in. Mijn personage is een jonge nicht van de familie De Guise en zij was twee jaar geleden uit Nouvelle France (Canada) gekomen om hulp voor het handelshuis van haar ouders te vragen. Eenmaal aan het hof werd wel duidelijk dat het een hele andere wereld was, en Oriana is altijd een dom blondje naïeve jonge dame geweest die alles ze tegenkomt maar al te graag probeert.

Zo had ik ten tijde van Belvedère 10 (anderhalf jaar geleden) Ludovic Stuart ontmoet, een Franse adellijke die voor de koning van Engeland werkte. Maar sindsdien had ik hem niet gezien, niets meer van hem gehoord, en op mijn brieven kwam maar geen antwoord. Mijn familie had me wel gewaarschuwd voor de Engelse ambassadrice, Mme Somerset, en dat ik maar niet met haar moest gaan praten, maar nu was de maat vol. Ik vroeg haar of ze wellicht een momentje had en we gingen aan de zijkant van de grote zaal even praten. Lange gordijnen zorgden ervoor dat niet iedereen vol in het zicht was als je langs de zijkant ging praten, dus dat kwam me heel goed uit. Ik had geen zin om weer op mijn vingers getikt te worden door één van mijn ooms of tantes.
Mme Somerset beaamde dat Fort Brittanica inderdaad heel slecht te bereiken was, en dacht dat ik daarom wel niets had gehoord op mijn brieven. Ik vroeg haar of zij nog iets had gehoord van Ludovic, maar zij had ook niets gehoord. Ik zuchtte dat ik me zorgen maakte. Zij wilde best eens navraag doen. En ze raadde me aan om 'ongenaakbaar' te zijn, wat dat dan ook mag betekenen. Ze beloofde me iets te laten weten als ze meer wist.

Père René de Montesquiou benaderde mij met een hulpvraag: hij wilde een project opstarten om in Nouvelle France te onderzoeken of er mijnbouw opgestart kon worden. Omdat ik uit Nouvelle France kwam vond hij mij daarvoor een geschikte persoon, wat ik alleen maar kon beamen.

Bij de kaart van Nouvelle France waar Cosimo Concini een update gaf over zijn recente reis daar naartoe zag ik een bekend gezicht: François Picaud! Ik sprak hem aan en vroeg hem wat hij aan het hof deed, maar hij ontkende in alle toonaarden dat hij François was! Hoe durft hij mij zomaar te vergeten! En mij een leugenaar te noemen!
Dat vond ik echt verschrikkelijk, dus ik heb dat tegen hem gezegd en ben boos weggelopen. Daarna ben ik naar Helène de Medici en Sophiya de Vermillione-Rojas gegaan om mijn hart te luchten. Misschien had ik me wel vergist. En ik heb het ook tegen oom Florent gezegd, want als iemand weet wat ik daarmee zou moeten, dan is hij het wel. (Want hij is toch een beetje mijn surrogaat-papa aan het hof!).
Florent heeft voorzichtig bij François proberen te vissen "want hij zag er zo bekend uit" maar François heeft de vragen deftig ontweken en Florent liep al snel weg.

Maar niet lang daarna kwam François bij mijn tafel staan en zei hij "Oriana we moeten even praten. Privé." Dus hij wist wél wie ik was! Hij vertelde mij dat Frédérique d'Ailly sprekend op hem leek, en dat er mensen in Nouvelle France dachten dat Frederiqe hem was. François had gokschulden en die mannen hebben per ongeluk Frédérique vermoord! En toen vond hij het alleen maar passend dat hij naar Frankrijk zou gaan om voor de familie van Frédériqe te zorgen. Ik vroeg hem of de vrouw en kinderen van Frédérique dat niet door zouden hebben, ik had hem toch ook direct herkend dat hij François was? Maar Frédérique was niet getrouwd en had geen kinderen. En diens moeder was recentelijk overleden!
Maar hij loopt dus wel gevaar, dus moest ik maar voorzichtig zijn wie ik vertelde dat hij François was.
En hij wist *alles* nog. Van de mooiste bevervellen die hij aan mij gaf. En van de soep die wij aten! En hij bood zijn excuses aan mij aan dat hij zo gemeen was geweest. Wat een heer hè?!

Tante Louise (Princesse de Conti) wilde mij bij een gesprek hebben met Mme. de Rohan en Mme. D'Albert en M. De Medici. Zij vertelden dat mijn aanwezigheid als vennoot in de bank vertrouwen gaf. En er was ook iets met 'belangenverstrengeling' maar Tante Louise verzekerde de dames dat zij mij alleen adviseerde. Of zoiets. Maar ik snapte niet helemaal waar het gesprek verder over ging.

Honorat de Bueil stelde voor dat ik misschien maar naar Tours moest komen, daar waren ook genoeg vrijgezelle mannen maar daar had ik niet zo'n trek in dus ik heb alleen gezegd "Wellicht." Bovendien mag dat vast niet van Tante Louise.

En Robert Denard (die ik ook nog ken uit Nouvelle France, van lang geleden!) vroeg mij om naar zijn feestje in Parijs te komen. En bood ook aan een "afleiding" te regelen zodat ik aan mijn chaperonne kon ontsnappen. Maar ik had hem ook verteld dat ik François had herkend, en dat liet hij niet meer los. Ik had hem proberen af te wimpelen dat ik me vergist had (want ik wilde François/Frédérique niet in gevaar brengen), maar Robert wilde het niet loslaten. Hij zou wel even een brief sturen naar Nouvelle France om navraag te doen, en mijn naam noemen. Maar dat wilde ik natuurlijk helemaal niet. Wat zou mijn papa wel niet denken! Dus hij beloofde mijn naam niet te noemen maar wel navraag te doen.
Ik waarschuwde François hier ook over, maar die wuifde mijn zorgen weg. "François Picoud is vermoord in Nouvelle France. Dat is alles wat hij zal horen."

Marie-Françoise vertelde mij trots dat ze mij aan haar tafel had geplaatst met het diner, en ik was even bang want ik had gezien dat ik naast François zou zitten, maar gelukkig was dat nog steeds zo. Zo kon ik nog af en toe een heimelijke blik op hem werpen, en we maakten af en toe oogcontact. Het was weer net als vroeger. En mijn familie die aan tafel zat was heel erg afgeleid omdat de kinderen van Florent en Marie-Jeanne ontvoerd waren door Marie de Medici. Echt heel verschrikkelijk.
Na het diner liep iedereen weer terug naar boven en zijn François en ik naar de koffiekamer ontsnapt. Ik ben wel heel braaf op afstand gebleven: hij stond bij de tafel in het midden van de kamer, en ik langs de muur. Als er dan toch iemand binnen zou lopen zou ik toch niet zo heel veel problemen hebben? We hebben het daar nog even over gehad, wat normaal zijn Tante Charlotte en Tante Louise en de Duc en Oom Florent heel beschermend, maar nu waren ze nergens te bekennen. Het was wel heel jammer dat Girard Desargues ineens binnen kwam lopen, die heeft ons betrapt, maar die heeft er niets van gezegd dat ik zomaar met een onbekende man alleen in een aparte kamer was. Misschien dacht hij dat het niet zijn plaats vond om daar iets van te zeggen, maar ik ben wel bang dat hij Tante Louise op de hoogte gaat brengen.

En het mijnbouwproject van Père René de Montesquiou was helemaal klaar om te beginnen. Ik had Tante Charlotte gevraagd of Sophiya de Vermillion Rohas mee mocht als mijn beschermer en chaperonne en Sophiya wilde dat ook best wel, ze kon dat met Père Santiago wel regelen. Maar toen we dat tegen Tante Louise vertelde was ze niet zo blij. Sophiya is niet van stand en kon dus niet als mijn chaperonne optreden. Toen ik daarover zuchtte bood Mme. de Nevers aan dat zij ook wel naar Nouvelle France zou gaan met haar verloofde, de gouverneur Girard Desargues, maar die komt pas later aan.
Omdat Marie de Medici was ontsnapt besloot Tante Charlotte ook naar Nouvelle France te gaan, want Marie de Medici kende haar nog van vroeger en ze leek niet geinteresseerd te zijn in een hereniging met Mme. de Medici. En Tante Charlotte is natuurlijk wel een geschikte chaperonne! Dus staat niets meer in de weg van mijn reis naar Nouvelle France om als onderhandelaar op te treden in het project van Père de Montesquiou. Ik weet zeker dat ik dat ook heel goed kan, net als vennoot zijn in de bank!

Ik vroeg François/Frédérique ook of hij nog naar Nouvelle France terug ging, maar hij zou niet meegaan met deze expeditie. Dus heb ik hem een van mijn haarlinten gegeven als aandenken.
Het is maar goed dat mijn familie niet weet wat ik allemaal gezegd heb want ik weet zeker dat ze boos zouden worden dat ik zo vrijpostig ben geweest. Maar ik heb echt wel mijn best gedaan om als ik met een man aan het praten was, dat in vol zicht van andere mensen heb gedaan, dus dan kunnen ze het toch niet echt afkeuren?

Kortom: Belvedère was echt geweldig. Ik heb me fantastisch vermaakt!

((En dan was er ook nog: Helène die bedreigd werd door die slang: Justine Concini, en Marie-Jeanne die door Marie-Geneviève de les gelezen werd dat nee, natuurlijk was er geen toetje in het klooster!))

Zaterdag de 10e was er een groot feest want Marjolein en Matto zijn in het huwelijk getreden. Eisirt en ik waren uitgenodigd voor het diner en het feest daarna. Ik had mijn retro donkerblauwe jurkje aangetrokken en besloot mijn blauwe American Duchess Oxfords te dragen voor een fijne retro look.

Het bruidspaar stal natuurlijk de show met een fantastische witte jurk met een kanten lijfje, een blomenkrans in haar haar, een een bruidsboeket wat op een zwaard was gemonteerd. Matto had een prachtig bordeauxrood pak aan met een gilet in prachtige zijde jacquard. *chef's kiss*

Bij het diner zaten we bij Raoul en Eveline, Charlotte en Sigunne, en dat was heel gezellig. Het diner duurde wel lang, want er waren twee lange tafels met gasten, en het kost natuurlijk een hoop tijd om alle kleine gerechtjes uit te serveren. En het eten was heel lekker: elke gang stonden er verschillende kleine schalen met gerechten waar je uit kon kiezen. Zo was er bij het voorgerecht een keuze uit onder andere burrata en carpaccio, was het hoofdgerecht een keuze uit onder andere biefstuk, gnocchi of risotto, en gegrilde groenten. De toetjes waren schattige kleine schaaltjes met eetbare bloemetjes en allerlei mousses.

En de planning was heel strak en perfect: het moment dat wij van tafel kwamen stonden er buiten al allerlei gasten te wachten tot het feest zou beginnen, en daar was het dan ook precies tijd voor. En het leuke was ook: zoveel bekende mensen! De gastenlijst was heel uitgebreid met veel LARPers en mensen die ik ken van een Eindhovense groepsapp. Naast Roos en Bram ook Gérard en Katinka, en half Emphebion.
Het bruidspaar wilde in de stijl van de Eindhovense Studenten Rollenspelvereniging een zwaardhaag hebben aan het begin van het feest, en heel veel mensen hadden een zwaard meegenomen. De zwaardhaag was zo enorm groot, en er kwam zo'n fijne energie vanaf dat ik tranen in mijn ogen kreeg.

Er was een fotobooth waar je gezellig een serie van drie foto's kon maken, die dan in tweevoud afgedrukt werden: eentje voor in het gastenboek, en eentje voor jezelf.
En toen de deejai lekker los ging met de muziek kon ik Alwin verleiden tot het dansen van een cha-cha. Zo fijn!
En OMG: ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Alwin kan ontzettend goed dansen en het is een genot om met hem op de vloer te staan. Of het nu bij Balfolk is of op een bruiloft een stiekeme stijldans is.

We zijn erg laat vertrokken, na middernacht, maar het was een ontzettend fijne avond. Weer helemaal opgeladen met fijne energie van zo'n liefdevol feest van twee bijzondere mensen.

De saga As You Wish gaat nog even door.
Zo besloot ik bij het begin al "Ik heb niet genoeg garen, maar dit patroon is heel makkelijk in te korten dus ik ga het gewoon doen". Ik twijfelde nog of ik genoeg kralen zou hebben, maar ik kon er altijd een paar weglaten. En als ik de shawl korter zou maken, had ik ook vast minder kralen nodig.
Vervolgens kwam ik toch in de clinch met mijn perfectionisme aan het einde van de shawl en moest ik een stukje terug gaan om het een beetje proper af te sluiten.

Gisteren gooide ik de shawl in een badje om te weken, spande ik hem op het bed op en wonder boven wonder ging er geen kat op liggen. Wat zijn onze jongens toch goed opgevoed! (Trots)

Maar toen kwam puntje bij paaltje. Mijn perfectionisme begon zich te roeren. Misschien speel ik niet genoeg Factorio meer, want dat is bij uitstek het spel waar ik dat ongebreideld zijn gang liet gaan.
Toch jammer dat de shawl meer een sjaal werd.
Toch jammer dat er wat imperfecties inzaten in de garter stitch rand een toer of 15 geleden.
Toch jammer dat het niet zoveel kraaltjes waren geworden.
Maar vooral jammer dat de onderrand van de shawl niet zo lace-ig werd als ik had gehoopt.

Het duurde niet lang of ik had gezien dat bij Schaap & Draak de merino, yak & zijde skeins nog op de website stonden. En helemaal 100% zeker kun je het niet weten als er geen kleurnummer op de skein stond, maar het zag eruit alsof het dezelfde kleur was.
Vanochtend deelde ik mijn overpeinzingen met de dames van het Handwerkgroepje, en ik was nog maar net uitgetypt of ik had de skein al in mijn winkelmandje liggen. En tja, dan ook nog maar wat kralen bijbestellen.

Vanavond ga ik dus de As You Wish een heel stuk uithalen (tot het einde van pagina 9 van het patroon) en weer op de naalden zetten.
Want ja: hij gaat vast mooier zijn als hij nog een heel stuk groter is.
Ja, hij gaat een stuk warmer zijn voor bij mijn roze winterjas (eindelijk een goed kleurende shawl!) als de shawl groter is.
En ja: hier heb ik gewoon zin in.
En JA: dit geeft rust.

En wat heb ik nu geleerd: dat als je een hele mooie skein ziet waar je verliefd op wordt, dat je er dan gewoon altijd twee moet kopen. Want voor een shawl heb je al snel 800 meter nodig (fingering). Laat dat nou precies zijn wat ik in Breda heb gedaan een maandje geleden! Gelukkig maar, ik word bij dit soort overpeinzingen best moe van mezelf.

Ik ging wel heel hard door mijn garen heen met de As You Wish shawl voor Isabella. Daarom besloot ik om pagina 10 van het patroon maar in zijn geheel over te slaan en met pagina 11 verder te gaan - en met de kraaltjes te beginnen.

Maar na 2 toeren met kraaltjes had ik nog maar 5 gram garen over en begon de Yarn Chicken zich heel erg kenbaar te maken (rotkip!). Ik moest nog 8 toeren, inclusief een garen-vretende picot bind-off ^*) dus ik had stress.

^*) Geen idee, ik heb nog nooit een picot bind-off gedaan, maar wat ik ervan lees online heb je extra garen nodig om de mooie tandjes te maken.

Uiteindelijk besloot ik een stukje terug te gaan. Hue? Maar hoe krijg je daar meer garen van?
Nou, aan het einde van elke pagina patroon is er een rijtje averechtse steken en aan het begin van elke pagina is die er weer. Eerder in het patroon zat er best wel wat tricotsteek toeren tussen de averechtse rijen, maar op de overgang van pagina 9 en pagina 11 was dat zo weinig, dat ik het eigenlijk niet zo mooi meer vond. (Je kunt natuurlijk beargumenteren dat dit mede kwam omdat ik pagina 10 van het patroon oversloeg...)

Maar dé manier om wat garen terug te winnen is om de tweede averechtse toer weg te halen. Dan heb je nog wel de averechtse toer van pagina 9 als 'afscheiding' tussen de patroondelen, maar als je daarna gelijk weer verder gaat met het ajour gedeelte van pagina 11 valt het vast niet heel erg op. En je wint er welgeteld 3 toeren mee.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik trok een aantal toeren af tot mijn life-line waarbij ik de kraaltjes weer opving in hun bakje. De lifeline ging eruit en daarna stak ik nog 2 toeren verder terug, tot ik weer bij de toer met averechtse steken die wél mocht blijven zitten uitkwam. Het fijne was ook dat ik daarbij het aantal steken tussen de stekenmarkeerders goed kon tellen zodat er weer precies 12 steken tussen elke markeerder zat.

Zo. En nu kan ik weer verder gaan met toer 5 van pagina 11.

Ik heb hier ongeveer 8 gram garen mee teruggewonnen, en ik heb geleerd dat ik ongeveer 1,5 gram garen per toer nodig heb. Ik vermoed dat ik nog steeds nét te weinig garen over heb om heel pagina 11 te breien volgens patroon, maar als ik 2 toeren ertussenuit smokkel komt dat vast goed.

En ja, dan weet ik ook zeker dat ik echt genoeg kraaltjes ga hebben.

Soms is breien gewoon wiskunde, maar oh wat is het toch fijn om dit soort uitdagingen op te kunnen lossen!

Ik wist al dat ik het niet zou gaan halen. De 100 gram merino, yak en zijde van Schaap & Draak die ik had uitgezocht voor Isa's nieuwe shawl was niet genoeg looplengte. De As You Wish van BooKnits vroeg om 420 meter en ik had maar 366 meter op die skein.

Het patroon is 11 pagina's van 16 toeren, maar omdat je elke toer meerdert ga je natuurlijk hard door je wol heen. Aan het einde van pagina 9 ging ik twijfelen. Ik zou niet genoeg garen hebben, dus kon ik pagina 10 niet beter overslaan?
Aan het patroon te zien kon dat makkelijk. Zoveel verandert het patroon niet, en op pagina 11 (de laatste pagina) kwamen de kraaltjes om de hoek kijken.

Hm. Had ik eigenlijk wel genoeg kraaltjes? Het patroon vraagt om 475 kralen, maar als ik een hele pagina over zou slaan omdat ik toch niet zoveel garen had, kon ik dan ook met minder kralen uit?
Ik had 7 zakjes maat 6/0 kralen, maar hoeveel kralen zaten er eigenlijk in een zakje als elk zakje 5 gram was?

En zo ging ik tellen. Er zaten 61 kralen in het zakje wat ik telde, dus ik kwam uit op ongeveer 420 kralen.
Elke herhaling van het patroon zou ik 13 kralen nodig hebben en nog 15 langs de rand.
Ik telde 26 herhalingen van 12 steken in mijn breiwerk. 26 x 13 + 15 = 353 kralen. Ruim voldoende dus!

Dat gaf rust. De enige vraag die nu resteert: heb ik wel genoeg garen als ik pagina 10 van het patroon oversla?
We gaan het zien. Ik ga in ieder geval beginnen met nog een lifeline zetten, mijn haaknaald opzoeken, en dan beginnen met de lace en de kralen.

Fingers crossed!

Wat een gezellig weekend was dat! Zaterdag reisde ik af naar Breda om met anemoona de Brei- & Haakdagen te bezoeken. De halve hal was volgebouwd met gezellige kraampjes met wol. We namen rustig de tijd om even rond te kijken, gingen toen even zitten voor wat lunch, en liepen toen de andere kraampjes af voor het tijd was voor een breitje en thee.

Ik zag bij het Wolbeest een prachtige set groene mini's liggen, maar de dame van het Wolbeest (waarvan ik de naam helaas niet ken) kon me niet vertellen of het stiekem merino was of BFL. En BFL is - uit ervaring - te kriebelig voor mijn huid.
De ronde daarna liep ik er nog een keertje langs om een foto te maken. Want dan had ik in ieder geval inspirerende kleurtjes voor als ik ooit een bestelling bij haar wilde plaatsen voor iets speciaals.
En de ronde daarna liepen we er nog een keer langs, en kocht ik van de mooiste kleur die tussen die mini's zat twee skeins Merino met Yak in een Fingering dikte voor de Lichen & Moss shawl.

Ik had me verder heel braaf ingehouden, en kocht alleen zwarte en witte sokkenwol om een langzaam kleurverloop mee te combineren. anemoona heeft goed ingeslagen voor haar Sock World Championship sokkenbreiwedstrijd, en ging met genoeg wol voor acht paar sokken naar huis.

Op zondag trokken Eisirt en ik naar het Rotterdamse om bij Tim en Maartje op bezoek te gaan. We kletsten, speelden een paar missies in Deep Rock Galactic (the boardgame) en hebben heerlijk genoten van de gezelligheid. Hun blonde kleine kroop ook gezellig op schoot om met de dobbelstenen te rollen en vroeg me of ik haar haartjes wilde kammen.
Um. Ok I guess.
(Echt, ik heb nog steeds niks met kinderen. Echt.)
Na het eten deed Maartje ook mee met een missie die echt spannend was, maar gelukkig konden we die ook succesvol afronden.

We waren pas laat weer thuis, maar de sociale batterij was wel weer helemaal opgeladen.

Het was een grote verrassing om Dieter te zien bij de handelspost aan de rand van het Mistmoeras. Hij had ons toch gevonden en omhelsde Steyn en mij warm.
Door de sshouk handelaarster werd ons opgedragen toch wel snel weer verder te reizen. De Sshouk waar ik mee sprak benadrukte dat de Baron dit had toegezegd, dus natuurlijk, knikte ik, natuurlijk zouden we verder reizen.
Ik ruilde al mijn verzamelde kruiden voor een viertal Basisblad, voor de handelaarster waarschijnlijk wel een hele goede ruil, maar Basisblad was schaars en Rava van de Mezzaida had het nodig voor haar genezende drank. Zogauw ik klaar was met de shhouk zocht ik Rava op en drukte ik de kruiden in haar handen. "Wat wil je ervoor hebben?" vroeg ze nog verbouwereerd.
"Niets. We zijn toch vrienden?"

Octavius had de nieuwste krant van onze nieuwe drukpers. Zoals beloofd stonden er twee advertenties in: eentje voor Steyn's smidse en eentje voor mijn keuken. Leuk!

De volgende ochtend kwam ik erachter dat ik mijn blauwe steen kwijt was. Stom. Zondser die steen kon ik geen Kusje Erop doen en dat was naast mijn keukenprinses vaardigheden wel zo'n beetje het enige wat ik in strijdgewoel zou kunnen bijdragen. Ik lichtte de spelleiding in. Waarschijnlijk had ik de steen bij het zoeken naar kruiden uit mijn buidel gehaald en ergens laten liggen. En omdat blauwe stenen best zeldzaam en kostbaar waren liet men zo'n geschenk niet zomaar liggen.

Na het ontbijt vertrokken we door het moeras en ik liep naast Rava. Af en toe sloegen we een mug dood als die op onze huid ging zitten, maar we misten er waarschijnlijk nog veel meer. Ineens zag ik iets uit de lucht voor mij in de modder plonsen. Een blauwe steen! Wat een gelukje!
Toen we even halt hielden om op adem te komen en de gewonden te verzorgen (niet iedereen was ongehavend over de slangenput heen gekomen) zocht ik Leshan op, ook een sshouk. Hij was een priester van Dinea en ik vroeg hem om advies. "Er viel een blauwe steen voor mijn voeten tijdens onze reis, en ik denk dat het een geschenk van Dinea is. Maar hoe kan ik haar danken? Hoe zou ik een dankgebed aan haar richten?"
"Dat hoeft niet heel uitgebreid;" zei Leshan; "Dinea is veel te druk met kennis en magie dus je kunt het gewoon kort houden."
Ik sprak een kort dankgebed uit.
We spraken nog even kort over Dinea en de blauwe stenen. Ik vertelde Leshan dat de Magos van de Mezzaida zei dat het delen van een meteoriet waren die door Dinea was gestuurd om de verbinding met de wereld van magie weer te herstellen.
"Dat klopt. En je moet de steen goed gebruiken, want net als een gaatje waar water doorheen sijpelt, hoe meer water erdoor heen gaat, hoe makkelijker het gaat."

We vervolgden onze wandeling en kwamen uiteindelijk aan in een nederzetting noordelijk van het Mistmoeras. Daar werden we verwelkomd door vrolijke mensen die bloemenkransen om onze nek hingen. Hun hoofdman genaamd Arend heette ons welkom en vertelde dat zij alles met elkaar deelden.
We zetten de bolderkar met onze kookspullen en Steyn zijn smidsegereedschap bij een vuurplaats en ik begon aan het maken van bloemkoolsoep.

Omdat ik geen rooster had meegenomen moesten we de pan gewoon tussen het hout zetten, waardoor het veel te snel ging koken. Ik was heel even weggelopen om de tas met boodschappen te pakken en in die tijd kookte het water al. Eisirt probeerde de pan voorzichtig uit het vuur te halen met twee stokken, maar het hete metaal verbrande zijn handen (omdat hij zijn handschoenen was vergeten aan te doen). Niet zo handig!

Terwijl ik me over mijn bloemkoolsoep boog kwamen er af en toe mensen voor reparaties of een nieuwe dolk. Steyn ging aan de slag en liet de klanten allemaal met mij afrekenen. Uiteindelijk was het tijd om de bloemkoolsoep op te dienen. Ik had 'm gepureerd met een stamppotstamper dus er waren nog herkenbare stukjes bloemkool te zien, maar het smaakte heel erg goed. We serveerden het met brood en gezouten boter voor 5 cret voor een kom soep en meerdere spelers en spelleiders kwamen er lekker van meegenieten.

Rond theetijd was ik klaar met koken en zette ik nog een pot kamillethee, maar daarna was het tijd voor een klein middagdutje. Ik dommelde eventjes weg maar werd wakker omdat de NPCs druk met vuurballen aan het gooien waren. Tegen etenstijd kwam Eisirt me wakker maken en moest ik weer het spel in, maar dat kleine dutje was toch heel erg fijn geweest.

Dieter, Eewoud en Steyn hadden meer onderzoek gedaan en Dieter had meer informatie verzameld over de kaarsen die daar gemaakt werden. Elke kleur had een eigen uitwerking:
Bruin - verzwakken
Zwart - leven en dood
Rood - emoties
Groen - levenskracht
Wit - genezing
Paars - verplaatsing

Maar wat nog veel verontrustender was: de dorpelingen werden opgeofferd en hun lichamen werden gebruikt voor het maken van de kaarsen. Alle 'restjes' die niet voor de kaarsen nodig waren, werden tot worst gemaakt en opgegeten. En de dorpelingen waren verslaafd gemaakt door thee met alruin, waardoor ze rustiger werden en graag meededen aan het offerritueel.
Ook was er een demonische invloed aanwezig.

De helden waren druk bezig met alles uit te zoeken, en Eewoud, Dieter, Steyn en ik waren vooral bezig om bewijs te verzamelen zoals de bisschop in haar brief (tijdens de Baravond in januari) had gevraagd. We staken meerdere kaarsen bij ons: drie bruine kaarsen, een witte kaars en een spiegel die gebruikt kon worden om met een demon te communiceren.

Ik had een interessant gesprek met Varu, die vertelde dat hij door een Magos thuis in Mezzaida was opgedragen om mee te doen aan een ritueel, waardoor hij was veranderd. Nu was het net alsof hij twee Varu's was. Eén was kamelendrijver, en de andere was ook een Magos. En wat de ene meemaakte, daar wist de andere niet zoveel van.
Hij vroeg mijn advies: hij had Rava iets aangedaan als 'zijn andere Varu' en wilde het graag goed maken, maar Rava zei dat dat niet nodig was. Ik vertelde hem dat Rava echt wel snapte dat hij geen invloed had op de acties van 'de andere Varu' en dat hij het daarom niet goed kon maken. Dat kon alleen de 'andere Varu' maar die zou er waarschijnlijk geen behoefte aan hebben.

Even later kwam Witte Gardist Mikhael aan mijn tafel staan met een hele grote rode kaars in zijn handen. "Lianna zegt dat u te vertrouwen bent."
Ik knikte. "Als zij dat zegt, dan zat dat wel zo zijn."
Hij vroeg mij om de kaars te bewaren, ergens verstopt, dus ik plaatste hem tussen mijn voeten onder tafel.

Lando kwam ook aan tafel zitten. We spraken over magie. Ik had met de Magos Parishu al wat gepraat tijdens de baravond over de aanleg voor magie, maar hij had niet de moeite genomen om me te testen en ik wist ook niet zo goed wat ik moest doen als ik wél aanleg voor magie zou hebben. Ik vroeg aan Lando hoe we daarachter zouden kunnen komen.
Lando legde mij het idee achter magische bescherming uit en vroeg hoe ik dat zou aanpakken.
Ik had hem al verteld over het Kusje Erop (zoals moeders dat ook altijd al deed) en vertelde hem dat ik dat waarschijnlijk zou doen net als moeders: doe je wel een muts op, want ik heb het koud.
Steyn toverde een gehaakte muts uit zijn tas om me te helpen. Ik frommelde wat met de muts, en deed die bij Lando op zijn hoofd. "Doe je wel voorzichtig, jongen?" vroeg ik.
Lando glimlachte breed. "Volgens mij is dat precies wat je moet doen."

[[ Spelleider Karin was hierbij, en die vond het een geweldig idee om dus al mijn magie vanuit een bemoederende houding te doen. Het nadeel is dan dat ik ze aan moet kopen als innate of fast casting vaardigheid, maar het is zo'n geweldige insteekhoek voor Isabella dat ik daar graag in mee ga. Ik ben toch niet zo'n held met regelsystemen, ik ga toch altijd voor het spel. ]]

De volgende ochtend was het tijd om te vertrekken. De barrière die Arend had opgeworpen om vuige types buiten te houden had ons ook belemmerd te vertrekken, maar na de dood van Arend en het verstoren van zijn kaarsen werd de barrière langzaam zwakker. We stonden klaar om te gaan, met de bolderkar weer ingeladen. We hadden allemaal een bruine of een witte kaars op zak, en in de bolderkar lagen de grote rode kaars van Arend en de demonenspiegel verstopt. Zelfs als er dan iets met één van ons zou gebeuren, of met de kar, dan zouden we nog genoeg bewijs hebben voor de bisschop.
Als laatste acties hebben Eewoud, Dieter en Steyn de vaten met vet lekgestoken en heeft Dieter een brandende fakkel in de kelder van de kaarsenmakerij gegooid. Het hele gebouw stond in lichterlaaie toen we vertrokken.

Zogauw we buiten de barrière een boodschapper konden vinden, zou ik haar een brief sturen met het bericht. En zo trokken we gauw naar Mazreel in de hoop haar daar te vinden.

Is het al spannend?

We staan op Funda!