Het begint ergens op te lijken!
Aug. 25th, 2025 08:57 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzVandaag (maandag) zou Tim weer langskomen om te klussen. Vorige week hadden we laminaat gelegd in de grote slaapkamer en het atelier, en deze week hoopten we verder te gaan met andere belangrijke zaken. Maar omdat Johnny nog niet klaar was met de woonkamervloer konden we nog steeds niet beneden verder. Johnny was net klaar toen ik het hofje binnen kwam rijden in mama's auto (ZO fijn dat ik die mag lenen!) dus we konden nog heel even overleggen voor hij verder ging. Hij verwachtte dat hij die middag terug zou komen voor de derde laag lak op de woonkamervloer, en de tweede laag was net klaar. "Die is misschien al wel droog, met dit weer."
Ik verzekerde hem dat we heel braaf buiten de woonkamer waren gebleven en alleen door het raam hadden gespiekt en dat we ook vandaag de woonkamer niet zouden betreden.
Tim kwam kort daarna aan en we begonnen met een snel kopje koffie, maar hij wilde gelijk beginnen. De grote slaapkamer was zaterdag geschuurd en met primer behandeld door mama, Luc en Jos dus daar konden we een laag latex overheen doen. Ik vertelde ook dat ik in het atelier nog een stukje van het plafond moest aanstippen. Hét grote probleem van witte latex over een witte voorstrijk over een laag wit stucwerk: je ziet niet zo goed wat al wel goed in de latex zit en wat niet. Maar gelukkig als het eenmaal is opgedroogd kun je dat wel zien.
Tim nam de verlengstang met een roller ter hand en ik pakte een kwast. Omdat mijn rechterschouder het maandenlange klussen inmiddels wel beu is nam ik me voor om zoveel mogelijk met links te doenwant waarom slechts één schouder blesseren als je er ook twee kan blesseren?
Het plan was om eerst het plafond te doen, dan een kop koffie en daarna de muur. Ik begon in het hoekje van het plafond links en werkte richting het raam. Tim maakte banen en werkte hard door.
Het probleem met RAL 9010 is niet zozeer dat het wit-op-wit is. Als je het erop smeert lijkt het wel bijna geel ten opzichte van de ondergrond. Maar zogauw het ook maar een klein beetje droogt, is het verschil bijna niet meer te zien. Waar was je nou geweest? Lastig om te zien.
Randjes bij het plafond, hoekjes bij het raam en achter de verwarmingsbuizen en ook dat kleine stukje boven de deur. Er leek wel geen einde aan te komen. Voor ik het wist was Tim al met een muur bezig en kon ik fluiten naar mijn koffie. Doorwerken dan maar. Ik schonk water in papieren bekertjes zodat we goed gehydrateerd bleven.
Rond lunchtijd was ik het een beetje beu. Ik had inmiddels wat butsen in het stukwerk van de trap opgevuld met alabastine (volgende keer op de lockmachine maar een bordje hangen: 'pas op! zwenkt uit') en wat plekjes op het plafond van het atelier die toch net gemist waren aangestipt met de roller. Ook op het plafond van de slaapkamer konden we een paar plekjes al zien die net niet helemaal lekker gedaan waren, dus die kon ik ook aanstippen.
En toen was ineens alles gedaan.
"Het is verstandig om eerst even te lunchen en dan te kijken of we nog iets gemist hebben;" stelde ik voor; "Ik zie het verschil allang niet meer. Alles is wit!"
Zo gezegd zo gedaan. Even lekker in de schaduw zitten lunchen, met een glas cola als beloning voor ons harde werk.
Na de lunch was het tijd om de Pax kast die ik van Marktplaats had gehaald in elkaar te zetten. We keken even kritisch naar de grote glazen schuifdeuren. Twee deuren van 200x100 met echt glas erin: oftewel niet te tillen. Ik wilde Tim dat niet aandoen, dus we besloten eerst de Pax maar in elkaar te zetten. De kleine kast van 50 cm tilden we in het hoekje van de slaapkamer en de twee brede units van 100 cm breed bouwden we rustig in elkaar. Ik haalde het emmertje met restschroefjes uit de schuur om nog wat spijkers op te zoeken voor de achterwand, en tot mijn grote verbazing misten we niet eens één officieel schroefje.
Tim was helemaal in zijn element met het in elkaar schroeven van de Pax. Hij had de handleiding niet eens nodig en liet het eruit zien als kinderspel.
We schoven nog wat met de opstelling: de smalle 50cm Pax in het hoekje, de brede met de lades het dichtste bij de deur, en de brede met de roede ertussenin. Het fijne hiervan was dat de middelste kast een lelijke zijkant had die nu niet zichtbaar meer was, en dat de lades voor sokken en ondergoed ook voor mij (vanaf de andere kant van het bed) makkelijk bereikbaar zou zijn.
Toen eenmaal de kasten tegen elkaar gezekerd waren stond het stabiel als een huis en was het prach-tig!
Het nadeel van de glazen schuifdeuren was wel: loodzwaar, dus die zouden gedemonteerd moeten worden voor ze naar boven kwamen. En daar hadden we niet heel veel zin in (krakkemikkig). Het ophangmechanisme was ook nog niet heel duidelijk, dus die rails heb ik er maar even bovenop gelegd. Onze kleren kunnen er in ieder geval in en dat is het belangrijkste.
Daarom gingen Tim en ik verder met de plakplintjes van het laminaat. Ik had niet alle plinten weten te redden, maar het waren er toch best een hoop en niet elke hoek van de kamer hoefde een plint. Omdat de Pax zo'n groot deel van de lange muur besloeg hoedfde daar alvast geen plint langs, en ook onder het raam was eigenlijk niet nodig. Vooral de muur waar de deur inzat in beide kamers moest een plint. Tim haalde een doekje met terpentine over de vloer om het te ontvetten en druppelde houtlijm langs de randjes. De plintenschaar maakte prachtige 45° hoeken in de plinten en we verzwaarden ze met de rondslingerende tools en een aantal opbergboxen van zolder zodat de houtlijm goed zou pakken.
Om kwart over vier nam ik afscheid van Tim met een geweldige knuffel. Wat was het mooi geworden! Ik had nu al zin om de kast in te ruimen.
Ik stuurde Claire een berichtje en vroeg haar hulp in om de volgende dag de kast even schoon te boenen, en om mij te helpen met het plaatsen van de stucloper. Johnny was inmiddels gearriveerd voor de laatste laag parketlak op de woonkamervloer en die beaamde dat ik dinsdag de stucloper kon plaatsen zodat de vloer goed beschermd zou worden terwijl we de muren en het plafond nog aan zouden pakken in de woonkamer.
Eenmaal thuis begon ik te puzzelen. Dinsdag de stucloper plaatsen, en woensdag zouden mama en Luc weer komen helpen. Maar de benedenverdieping was zo groot dat we het waarschijnlijk niet zouden gaan redden om zowel het plafond als de muren te schuren, met primer te behandelen en ook nog te latexen.
Donderdag was de laatste dag voor de verhuizing en we moesten nog echt een hoop inpakken. Die dag zouden we dus niet kunnen gaan klussen -- en Menno moet die avond ook werken.
Ik legde me neer bij het feit dat we de woonkamer niet af konden gaan krijgen voor de verhuizing. Shit.
Maar ergens: ook wel heel verstandig. Met mijn schouder die het niet eens is met een regime van drie maanden klussen zag ik het niet zitten om nóg harder te gaan pushen om het klaar te krijgen. Theoretisch gezien zouden we misschien nog wel een avond of twee hulp kunnen inroepen, maar ik zag het écht niet zitten om klusdagen van 9 tot 21 te gaan maken. Daar was ik echt al veel en veel te moe voor.
Ik deelde dit op de app, en Luc had een briljant inzicht: misschien moesten we ons woensdag gewoon eerst richten op het plafond. Een muur is makkelijker nog te latexen als de meubels er al staan, maar plafonds niet. Dus dat spraken we af: woensdag is plafond-dag.
Morgen ga ik dus eerst met Claire de stucloper leggen. Die had ik vanmiddag al gekocht bij de Gamma (50m2 zou toch genoeg moeten zijn?). En na de verhuizing gaan we niet keihard doorpushen om zo snel mogelijk de muren ook de latexen, dat is nergens voor nodig. Liever een beetje rustiger aan en af en toe nog een momentje bijkomen!
De stucloper laten we gewoon liggen tot de keuken is geplaatst. Dus we gaan ons daar morgen heel goed over buigen, dat hij echt goed plat ligt en geen kieren heeft. Drie weken op een stucloper leven overleven we ook wel weer.
Al met al een hele productieve dag waarin we echt al de shine van het nieuwe huis kunnen zien. De slaapkamer ziet er al supermooi uit en de Pax kasten hebben nog niet eens hun deuren! De lockmachine staat in het atelier! Morgen gaan we poetsen en breng ik de stapels gereedschappen die nu in de badkamer en de rest van de bovenverdieping verspreid liggen even naar beneden, zodat alles weer bij elkaar ligt.
Het begint ergens op te lijken!
Ik verzekerde hem dat we heel braaf buiten de woonkamer waren gebleven en alleen door het raam hadden gespiekt en dat we ook vandaag de woonkamer niet zouden betreden.
Tim kwam kort daarna aan en we begonnen met een snel kopje koffie, maar hij wilde gelijk beginnen. De grote slaapkamer was zaterdag geschuurd en met primer behandeld door mama, Luc en Jos dus daar konden we een laag latex overheen doen. Ik vertelde ook dat ik in het atelier nog een stukje van het plafond moest aanstippen. Hét grote probleem van witte latex over een witte voorstrijk over een laag wit stucwerk: je ziet niet zo goed wat al wel goed in de latex zit en wat niet. Maar gelukkig als het eenmaal is opgedroogd kun je dat wel zien.
Tim nam de verlengstang met een roller ter hand en ik pakte een kwast. Omdat mijn rechterschouder het maandenlange klussen inmiddels wel beu is nam ik me voor om zoveel mogelijk met links te doen
Het plan was om eerst het plafond te doen, dan een kop koffie en daarna de muur. Ik begon in het hoekje van het plafond links en werkte richting het raam. Tim maakte banen en werkte hard door.
Het probleem met RAL 9010 is niet zozeer dat het wit-op-wit is. Als je het erop smeert lijkt het wel bijna geel ten opzichte van de ondergrond. Maar zogauw het ook maar een klein beetje droogt, is het verschil bijna niet meer te zien. Waar was je nou geweest? Lastig om te zien.
Randjes bij het plafond, hoekjes bij het raam en achter de verwarmingsbuizen en ook dat kleine stukje boven de deur. Er leek wel geen einde aan te komen. Voor ik het wist was Tim al met een muur bezig en kon ik fluiten naar mijn koffie. Doorwerken dan maar. Ik schonk water in papieren bekertjes zodat we goed gehydrateerd bleven.
Rond lunchtijd was ik het een beetje beu. Ik had inmiddels wat butsen in het stukwerk van de trap opgevuld met alabastine (volgende keer op de lockmachine maar een bordje hangen: 'pas op! zwenkt uit') en wat plekjes op het plafond van het atelier die toch net gemist waren aangestipt met de roller. Ook op het plafond van de slaapkamer konden we een paar plekjes al zien die net niet helemaal lekker gedaan waren, dus die kon ik ook aanstippen.
En toen was ineens alles gedaan.
"Het is verstandig om eerst even te lunchen en dan te kijken of we nog iets gemist hebben;" stelde ik voor; "Ik zie het verschil allang niet meer. Alles is wit!"
Zo gezegd zo gedaan. Even lekker in de schaduw zitten lunchen, met een glas cola als beloning voor ons harde werk.
Na de lunch was het tijd om de Pax kast die ik van Marktplaats had gehaald in elkaar te zetten. We keken even kritisch naar de grote glazen schuifdeuren. Twee deuren van 200x100 met echt glas erin: oftewel niet te tillen. Ik wilde Tim dat niet aandoen, dus we besloten eerst de Pax maar in elkaar te zetten. De kleine kast van 50 cm tilden we in het hoekje van de slaapkamer en de twee brede units van 100 cm breed bouwden we rustig in elkaar. Ik haalde het emmertje met restschroefjes uit de schuur om nog wat spijkers op te zoeken voor de achterwand, en tot mijn grote verbazing misten we niet eens één officieel schroefje.
Tim was helemaal in zijn element met het in elkaar schroeven van de Pax. Hij had de handleiding niet eens nodig en liet het eruit zien als kinderspel.
We schoven nog wat met de opstelling: de smalle 50cm Pax in het hoekje, de brede met de lades het dichtste bij de deur, en de brede met de roede ertussenin. Het fijne hiervan was dat de middelste kast een lelijke zijkant had die nu niet zichtbaar meer was, en dat de lades voor sokken en ondergoed ook voor mij (vanaf de andere kant van het bed) makkelijk bereikbaar zou zijn.
Toen eenmaal de kasten tegen elkaar gezekerd waren stond het stabiel als een huis en was het prach-tig!
Het nadeel van de glazen schuifdeuren was wel: loodzwaar, dus die zouden gedemonteerd moeten worden voor ze naar boven kwamen. En daar hadden we niet heel veel zin in (krakkemikkig). Het ophangmechanisme was ook nog niet heel duidelijk, dus die rails heb ik er maar even bovenop gelegd. Onze kleren kunnen er in ieder geval in en dat is het belangrijkste.
Daarom gingen Tim en ik verder met de plakplintjes van het laminaat. Ik had niet alle plinten weten te redden, maar het waren er toch best een hoop en niet elke hoek van de kamer hoefde een plint. Omdat de Pax zo'n groot deel van de lange muur besloeg hoedfde daar alvast geen plint langs, en ook onder het raam was eigenlijk niet nodig. Vooral de muur waar de deur inzat in beide kamers moest een plint. Tim haalde een doekje met terpentine over de vloer om het te ontvetten en druppelde houtlijm langs de randjes. De plintenschaar maakte prachtige 45° hoeken in de plinten en we verzwaarden ze met de rondslingerende tools en een aantal opbergboxen van zolder zodat de houtlijm goed zou pakken.
Om kwart over vier nam ik afscheid van Tim met een geweldige knuffel. Wat was het mooi geworden! Ik had nu al zin om de kast in te ruimen.
Ik stuurde Claire een berichtje en vroeg haar hulp in om de volgende dag de kast even schoon te boenen, en om mij te helpen met het plaatsen van de stucloper. Johnny was inmiddels gearriveerd voor de laatste laag parketlak op de woonkamervloer en die beaamde dat ik dinsdag de stucloper kon plaatsen zodat de vloer goed beschermd zou worden terwijl we de muren en het plafond nog aan zouden pakken in de woonkamer.
Eenmaal thuis begon ik te puzzelen. Dinsdag de stucloper plaatsen, en woensdag zouden mama en Luc weer komen helpen. Maar de benedenverdieping was zo groot dat we het waarschijnlijk niet zouden gaan redden om zowel het plafond als de muren te schuren, met primer te behandelen en ook nog te latexen.
Donderdag was de laatste dag voor de verhuizing en we moesten nog echt een hoop inpakken. Die dag zouden we dus niet kunnen gaan klussen -- en Menno moet die avond ook werken.
Ik legde me neer bij het feit dat we de woonkamer niet af konden gaan krijgen voor de verhuizing. Shit.
Maar ergens: ook wel heel verstandig. Met mijn schouder die het niet eens is met een regime van drie maanden klussen zag ik het niet zitten om nóg harder te gaan pushen om het klaar te krijgen. Theoretisch gezien zouden we misschien nog wel een avond of twee hulp kunnen inroepen, maar ik zag het écht niet zitten om klusdagen van 9 tot 21 te gaan maken. Daar was ik echt al veel en veel te moe voor.
Ik deelde dit op de app, en Luc had een briljant inzicht: misschien moesten we ons woensdag gewoon eerst richten op het plafond. Een muur is makkelijker nog te latexen als de meubels er al staan, maar plafonds niet. Dus dat spraken we af: woensdag is plafond-dag.
Morgen ga ik dus eerst met Claire de stucloper leggen. Die had ik vanmiddag al gekocht bij de Gamma (50m2 zou toch genoeg moeten zijn?). En na de verhuizing gaan we niet keihard doorpushen om zo snel mogelijk de muren ook de latexen, dat is nergens voor nodig. Liever een beetje rustiger aan en af en toe nog een momentje bijkomen!
De stucloper laten we gewoon liggen tot de keuken is geplaatst. Dus we gaan ons daar morgen heel goed over buigen, dat hij echt goed plat ligt en geen kieren heeft. Drie weken op een stucloper leven overleven we ook wel weer.
Al met al een hele productieve dag waarin we echt al de shine van het nieuwe huis kunnen zien. De slaapkamer ziet er al supermooi uit en de Pax kasten hebben nog niet eens hun deuren! De lockmachine staat in het atelier! Morgen gaan we poetsen en breng ik de stapels gereedschappen die nu in de badkamer en de rest van de bovenverdieping verspreid liggen even naar beneden, zodat alles weer bij elkaar ligt.
Het begint ergens op te lijken!
