Maerquin Special: Het Doek Valt
Jan. 18th, 2026 08:02 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzDit was mijn eerste keer LARP in het Kruithuis in Delft, een prachtige locatie met stapelbedden, een lange zaal voor de herberg, en een ruim buitenterrein met water en een kade zonder hek. Dat klinkt alsof het heel makkelijk is om in de plomp te vallen en dat is het ook, maar dat is (voor zover ik weet) niet gebeurd.
Voorafgaand aan het event stonden we even te kletsen en er waren best wat mensen die ik ken van Belvedère aanwezig. En toen had ik ineens nogal zin in Belvedère natuurlijk. Gelukkig kon ik met Eric kort overleggen over wat onze personages in Nouvelle France gingen doen, en complimenteerde ik Jimmy op zijn speelstijl als kardinaal Richelieu. Ik was blij verrast geweest dat hij niet verder had aangedrongen dat we het Da Vinci koper goedschiks dan wel kwaadschiks bij de Seneca moesten weghalen. "Als er vijf spelers voor je staan die allemaal voor een vreedzame oplossing gaan, dan moet ik daarin meegaan." We theoretiseerden wel dat als het de kardinaal te lang zou gaan duren, er mogelijk nog wel wat andere dingen zouden gebeuren.
Maar al snel gingen we tijd in: we werden de poort van de Roode Molen binnengelaten. Ik praatte nog even over zijn plannen met de jonge baron Harald. Hij wilde de verjaardag van zijn wijlen vader een jaarlijks feest maken, dat niemand hoefde te werken. Maar wat ging hij dan eten die dag?
Hij had ook aangegeven dat hij graag van mij nog wilde leren koken, dus ik had de oplossing. "Vraag de kok om de dag van tevoren een eenvoudige maaltijd voor te bereiden, die u makkelijk kan opwarmen."
"Oh ja!" zei Harald blij. "Dan zeg ik dat een bediende dat voor mij opwarmt, maar dan kun jij mij daarbij helpen en dan leer ik hoe je dat doet!"
Bij de deur stond een man in spreekstalmeester kostuum ons op te wachten. Blijkbaar was er een gastenlijst. De jonge baron werd voorgesteld en wuifde losjes naar de mensen om hem heen. "Dit is mijn gevolg." En zo konden Steyn en Isa met de baron mee naar binnen sluipen.
De zaal van de Roode Molen was verlicht met rossig licht, en er stonden een aantal wulpse dames in ondergoed ons te bekijken. Mogelijk dachten ze hetzelfde als wij: wat voor vlees hebben we nu weer in de kuip?
En jawel hoor, al snel kwam er muziek en een schaarsgeklede dame begon wulps te draaien en dansen. De avonturiers op de voorste rij werden af en toe licht aangeraakt door de dame in haar ondergoed. "Kan die mevrouw niet beter wat kleren aan doen?" vroeg Zoey luid. "Het is veel te koud om in je nakie rond te lopen!"
Zo in het hart van Orkenslacht kon de postbode ons wel vinden: hij had een brief voor ons. Vader Johannes (geen familie) vond het nodig om ons aan te spreken op onze functie, en sprak zijn zorgen uit over Bisschop Ariane. Hij probeerde de acties van de bisschop te zien als demoneninvloed, en sommeerde ons om de bisschop in hechtenis te nemen.
Er was geen haar op ons hoofd wat eraan dacht om dát te gaan doen. We lieten de brief aan een aantal vertrouwelingen zien: Giebretius, Mikhael, Lianna en ook de bisschop zelf, toen zij eenmaal was aangekomen. Allemaal sputterden ze over het belachelijke verzoek van Johannes. We verzekerden hen allen dat wij absoluut geen intentie hadden om te doen wat Vader Johannes van ons vroeg.
Miranda, de zus van Vader Johannes, was er ook. Zij was nog steeds met ons mee aan het reizen. We hadden haar gered in Arendsdorp, toen bleek dat ze in Molenbrug bij leenheer Georg had gewerkt, en ook de dames uit de Roode Molen kenden haar. Helaas werd zij die middag dood aangetroffen. Eén van de lichtekooien kwam de gelagzaal binnen rennen met een schreeuw: "Moord!".
Giebretius en de Witte gardisten gingen natuurlijk direct op onderzoek uit en vonden het levenloze lichaam van Miranda achter de schermen.
Giebretius stelde ons voor aan Ethan, een onderzoeker. Hij werd naar voren geschoven om de moord op Miranda te onderzoeken. Ethan bleek een goed stel hersens te hebben, en zou zich buigen over de moord op Miranda en bewijsmateriaal verzamelen.
Later op de avond werd duidelijk dat een Witte Gardist achter de moord zat. Die werd uit zijn functie gezet en leverde zijn zwaard in. Ethan zou een rapport opstellen om in te dienen bij de magistraat. (Dit gaat in down-time gebeuren)
Octavius kwam naar ons toe met een brief. Of wij ene 'Merel' kenden. Schijnbaar was dat een avonturier, maar niemand wist wie ze was. Hij had de brief zelfs open gemaakt om de inhoud te lezen, en spoorde ons aan dat ook te doen. Blijkbaar was 'Merel' goed bezig geweest (althans, dat vond de schrijver van de brief):
Beste Merel van de Avonturiers,
Wat goed dat jij en je coven van avonturiers Zwarte Vos hebben bevrijdt en de Raadsheer hebben uitgeschakeld. Dat heeft ons bijzonder goed geholpen in Molenbrug. Al hebben we wel wat tegenslag moeten verwerken. De demon van IJdelheid, Sjaanel, is door een half-elf vermoord. Bijna was Volkmar uit het Pantheon, maar deze puntoor heeft dat voorkomen. en nog erger: het is niet gelukt om Kharnun te laten opeten, waarbij Septish zijn macht is gestolen. Maar gelukkig heeft Septish wel een heilige plek in de Schoot der Goden toegeëigend met dan aan de Messaida. Deze schade kunnen jullie dus nog beperken.
Ga naar Wateringen, nabij de Gnoomse Vrijstaat. Het is jammer dat de kaars verloren is gegaan. Maar we hebben daar nog een kans om onze magie weer te herstellen. De Gnomen zijn bezig met de bouw van een Magische Perkament Machine. Die neuzen hebben daarvoor meer dan tweehonderd blauwe meteoorstenen verzameld. Dat hebben wij nodig voor ons ritueel!
Zoals jullie weten is Wateringen van ons! Daar hebben wij de stad in de grond laten zakken. Daar hebben wij het zegel gebroken en Septish bevrijd. Daar hebben we de inquisitie veranderd in ratten!
Dat verleden zullen wij herhalen. Dus breng het Gnoomse Artifact naar de Gebroken Zegel en help ons met het ritueel. En als het lukt, ook nog wat Gnoomse wetenschappers om te offeren. In ruil daarvoor leren wij jullie dan alles over onze nieuw verworven krachten.
In het ritueel verbindt Malatië zich weer aan het Rijk der Demonen. die zullen hun kracht terugkrijgen en wij onze magie.
Kaarsen Bloed en Hekserij zonder meer afhankelijk te zijn van Dinea's kruimels of de uitvindingen van een dikke vieze trol. Als dat gelukt is, kunnen we Septish weer machtig maken en zijn we weer onafhankelijk.
Tot in Wateringen,
H.X.
Ik kopieerde de brief snel in mijn boekje. Het klonk alsof 'Merel' een heks was die we maar eens kennis moesten laten maken met het gerecht. Of een lucifer. Of beide.
Gelukkig waren er ook fijne gesprekken. De Mezzaida waren erg geschokt geweest toen wij in Molenbrug ons geheim hadden geopenbaard, en ik nodigde Niraiya, Raava en Salima uit om met mij 'brood te breken'. Ik had een kleine boule zuurdesem meegenomen en de botervloot met roomboter. Het was een handreiking, en het was ook echt een heel fijn gesprek.
Ze waren vooral benieuwd naar wat een heks nou weer was, en of iedereen die kaarsenmagie deed ook een heks was. Ik legde uit hoe ik het altijd interpreteerde. Kaarsenmagie is ontzettend gevaarlijk, want een goede inzet van Kaarsenmagie kon heel eenvoudig leiden naar een iets minder onschuldig gebruik van die magie. En voor je het wist zat je diep in de zwarte magie of demonenaanbidding. Ik vertelde ook dat ik gehoord had dat bij hen in Mezzaida kaarsenmagie heel normaal en geaccepteerd was, maar dat dat hen niet direct heksen maakte.
Niraiya vroeg ook naar haar profetische dromen: of dat ook hekserij was. Ik antwoordde eerlijk: ik zag niet hoe dat zomaar als hekserij gezien kon worden. Tenzij ze andere mensen wilde beïnvloeden door hen voor te liegen over wat zij gedroomd had, en daarmee anderen schade zou berokkenen was het waarschijnlijk geen hekserij. En ik vertelde dat we wel eens een Orakel hadden aangezien voor een heks, en dat dat ons niet in dank werd afgenomen.
Gelukkig ontdooiden de dames tijdens het gesprek en konden we weer samen lachen. Niraiya bood zelfs aan om Steyn te leren flirten. En Salima had prachtige wol voor mij als dankjewel voor de omslagdoek die ik haar inoktober de Wintermaand (bij het vorige evenement, binnenspels drie dagen geleden) had gegeven.
En ik maakte kennis met Valentijn Donkervoort. Die achternaam kende ik wel: net als de Vroeghindeweitjes een criminele familie waar je maar niet teveel contact mee moest hebben. Hij kocht een snee brood met boter, legde 5 cret neer, en wilde niks weten van wisselgeld. Hij vertelde dat hij op zoek was naar een klein kistje met gesmeed beslag op de deksel.
Niet lang daarna zag ik Teske met het kistje lopen. Ik waarschuwde haar voor Valentijn en raadde haar aan het kistje zoveel mogelijk verstopt te houden. Maar Teske was ontzettend nieuwsgierig en niet zo heel voorzichtig. Ondanks dat Valentijn nog steeds binnen de Roode Molen rond bleef lopen was Teske druk bezig met het kistje. Toen ze zag dat ik opgemerkt had dat ze weer heel opzichtig met het kistje bezig had, stopte ze het weg.
"Ik wil het niet van je afpakken;" zei ik; "Ik wilde je slechts waarschuwen. De Donkervoortjes zijn slecht nieuws, en als die weten dat je het hebt kun je erg in de problemen komen." Maar Teske was vooral onnozel en ging verder met het prutsen aan het kistje.
Nadat de Bisschop was aangekomen in de Roode Molen kwam ook Ank Vroeghindewei, de regentes, aan. Ik probeerde zoveel mogelijk afstand te houden van die vuile heks. Maar kort na het vallen van de avond bleek dat Ank, de bisschop en de jonge baron Harald kwijt waren. Mikhael, priester van Ranaa was erg ontdaan. Ik legde voorzichtig een hand op zijn schouder. "We gaan 'm redden, kom. Vooruit." Hij leek de moed weer te vinden door mijn woorden.
De Magos, Parisu, wilde wel een Locate Person spreuk gebruiken, maar blijkbaar werd hij tegengewerkt door de mensen die Harald hadden meegenomen. Het was toch ook wel bijzonder dat binnen de Roode Molen niemand had opgemerkt dat de jonge baron was verdwenen. Toen zijn pogingen mislukten, overlegde Parisu met Giebretius. Gieb stelde voor om er een ritueel van te maken en het over een andere boeg te gooien. Misschien konden we met een Locate Object de baron wel vinden. Ik stak mijn hand op toen ze vroegen wie deze spreuk machtig was. Tsja, ik was op reis met drie neven die mij altijd vroegen waar hun spullen waren omdat ik blijkbaar de enige was die wist waar ze hun spullen hadden laten slingeren.
In het ritueel probeerde ik de jas van de baron voor te stellen: goud met zwart. En ik sprak hem toe: "Waar heb je hem voor het laatst gehad? Hoe kun je je mooie jas kwijt zijn? Ligt hij niet op je bed? Nee? Ligt hij niet onder je bed dan? Heb je daar al gekeken?"
Het leek eindeloos te duren en in het ritueel stapte ik rond. Misschien lag de jas wel bij de aardappels in de mand. Of bij de oven. Of in de stallen. Ik raakte behoorlijk door mijn inspiratie heen, maar uiteindelijk kreeg ik van de spelleiding een hint: Een felle ster, misschien wel de ster van Harald, die in het sterrenbeeld Ranaa stond, verplaatste zich aan de hemel en ging richting het sterrenbeeld van Septish.
Geen idee wat dat precies betekende. Maar uiteindelijk kwamen we niet verder en beëindigde Giebretius zijn ritueel.
Uiteindelijk vonden we een spoor. Het leidde naar een klein weiland achter de Roode Molen, waar een grote groene haag ons de weg versperde. De avonturiers begonnen de haag weg te hakken. In een grote ruis van takken stortte de haag in elkaar. Daarachter stonden allemaal krijgers. De ene was nog lelijker dan de andere. En ik dacht ook een trol te zien; hij torende boven de anderen uit en de stank was verschrikkelijk.
Er lagen meerdere rituele cirkels en in de binnenste zag ik een altaar. Naast het altaar zag ik bekende schimmen: de heks Ank, en ook haar man, de overleden Baron Wolfgang! Op het altaar lag Harald, en zijn lichaam was omslingerd met een vaal licht wat van hem naar zijn moeder leek te gaan. Bij zijn hoofd stond een brandende zwarte kaars.
Steyn en ik moesten Harald daar weghalen zo gauw de avonturiers de monsters hadden verslagen. Ik rende langs de monsters toen ik een momentje zag, en pakte de rechterhand van Harald en sprak hem moed toe. Niet lang daarna kwam Nova ook aangerend, en zij nam plaats bij zijn hoofd. Samen baden ze tot Ishtra. De Anmarack priester Luca ontfermde zich over de zwarte kaars.
Eén voor één kwamen er verschillende avonturiers aanlopen om Harald te genezen. De geprevelde gebeden om genezing leken wel effect te hebben, maar de nieuwe kracht die Harald werd gegeven leek door het vale licht naar zijn moeder te stromen.
En Harald sprak over opgeven.
Ik zag Meike staan, en riep haar naar me toe. Zo gauw ze erbij zat, gaf ik haar de rechterhand van Harald. "Samen zijn jullie sterker." zei ik tegen hen beiden. "Meike heeft jou nodig, en Harald heeft jou nodig." Ik probeerde de band tussen de tweeling nog maar eens met woorden te beschrijven.
Uiteindelijk werd ik weggestuurd door de wijlen baron Wolfgang. Hij wilde afscheid nemen van zijn zoon.
En uiteindelijk werd Ank overgehaald om Harald te laten gaan. Om haar plan om koste wat kost haar man terug te halen op te geven.
Nadat iedereen (sans Ank en Wolfgang) weer binnen in de Roode Molen was, kwam de magistraat binnen. Mevrouw van Tesselrode sprak Bisschop Ariane streng toe en las de aanklacht voor. De bisschop werd onder andere verdacht van landverraad. Ze mocht zich terugtrekken met haar raadslieden om een verdediging op te stellen. De magistraat sprak mij aan en eiste dat ik stoelen klaar zou zetten voor de rechtszaak.
Ik schoof met stoelen, regelde water en bekers, en zette alles klaar. Maar bij de rechtszaak hield ik me afzijdig. Vincent en Octavius hadden de zaken wel in hand. Na een korte pauze sprak de magistraat haar vonnis uit: onschuldig bevonden op alle aanklachten. Maar de Bisschop werd wel de facto verbannen, terug naar Merida waar zij vandaan kwam. En Merida ligt ver buiten de baronie, in de wilde landen waar de groenhuiden en de trollen regeren.
De jonge baron Harald wilde ook nog even met ons spreken. Hij leek niets overgehouden te hebben van het ritueel met zijn moeder, maar wellicht dat de echte klap later nog zal komen. Hij leek wel in regel-modus te zitten en vroeg naar mijn mening over kaarsenmagie. Of het inherent slecht was.
Ik koos mijn woorden zorgvuldig, en sprak over de verleiding van kaarsenmagie. Hoe een klein beetje kaarsenmagie de deur open kon zetten tot grotere werken, wat niet onschuldig zou zijn.
En hij vroeg ook naar onze geloofsbrief en onze stamboom. De kopie die Willem voor ons had gemaakt was van de originele brief van onze bet-overgrootouders. Harald beloofde dat hij een nieuwe voor ons zou maken, om te voorkomen dat we problemen zouden krijgen. De lieden die hun handtekening gezet hadden en hun goedkeuring had gegeven, waren immers al heel, heel lang overleden. En dat onze roeping overgedragen zou worden over de generaties zou minder gewicht hebben dan een nieuwe aanstelling van de kersverse baron.
Kort daarna werd de ceremonie gestart. Harald werd begeleid door twee witte gardisten, en bood de vertegenwoordigers van de goden elk een geschenk aan en vroeg om de zegening van hun god. Als eerste Shelindra en Volkmar, als allerlaatste Ranaa. Daarna nam hij plaats en brak er gejuich uit.
"Leve de baron! Leve de baronie!"
En ook Meike werd gevierd: met hun verjaardag was Harald baron, en Meike werd benoemd tot paladijn van Ranaa.
Na de feestelijkheden en het zingen van "Lang zullen ze leven" begon Marnix ineens met mij te flirten. Bij de veiling eerder die middag hadden we samen proberen te bieden op een fles prosecco, en ik was zijn vervelende tegenboden zat. Ik bood ineens 50 cret, maar hij stond erop om de helft van mij over te nemen zodat we de fles samen op konden drinken. Zijn knipoog sprak boekdelen, en de hand die hij op mijn schouder legde bekeek ik sceptisch.
We gingen aan een tafel zitten om te pokeren, en ik zette mijn helft van de fles prosecco in zodat ik mee kon doen aan het spel. Maar poker is niet echt mijn spel, en Marnix bleef tussen de rondes door maar pogingen doen om me uit te horen. Hij vertelde dat hij een hele jaloerse, sterke vriendin had, maar dat hij ook wel benieuwd was naar mijn achtergrond, en dat hij daarom met mij aan het flirten was. Ieuw.
Uiteindelijk vond ik de uitsmijter veel interessanter. Hij droeg zijn rode overhemd half opengeknoopt, en toen ik hem erop wees dat de knoopjes scheef dicht zaten, nodigde hij mij uit om daar iets aan te doen. Terwijl ik probeerde me op die taak te concentreren, bood hij me ook een slaapplek aan bij hem in bed. Nou, daar ben ik maar niet op in gegaan...
-----
Rond een uur of twee vonden we het welletjes, en we laadden de NPC die Harald speelde in. We zouden langs zijn dorp rijden en konden hem daar wel afzetten, zodat hij de zondag nog kon studeren voor zijn examens. We waren zelf om half vier thuis.
Voorafgaand aan het event stonden we even te kletsen en er waren best wat mensen die ik ken van Belvedère aanwezig. En toen had ik ineens nogal zin in Belvedère natuurlijk. Gelukkig kon ik met Eric kort overleggen over wat onze personages in Nouvelle France gingen doen, en complimenteerde ik Jimmy op zijn speelstijl als kardinaal Richelieu. Ik was blij verrast geweest dat hij niet verder had aangedrongen dat we het Da Vinci koper goedschiks dan wel kwaadschiks bij de Seneca moesten weghalen. "Als er vijf spelers voor je staan die allemaal voor een vreedzame oplossing gaan, dan moet ik daarin meegaan." We theoretiseerden wel dat als het de kardinaal te lang zou gaan duren, er mogelijk nog wel wat andere dingen zouden gebeuren.
Maar al snel gingen we tijd in: we werden de poort van de Roode Molen binnengelaten. Ik praatte nog even over zijn plannen met de jonge baron Harald. Hij wilde de verjaardag van zijn wijlen vader een jaarlijks feest maken, dat niemand hoefde te werken. Maar wat ging hij dan eten die dag?
Hij had ook aangegeven dat hij graag van mij nog wilde leren koken, dus ik had de oplossing. "Vraag de kok om de dag van tevoren een eenvoudige maaltijd voor te bereiden, die u makkelijk kan opwarmen."
"Oh ja!" zei Harald blij. "Dan zeg ik dat een bediende dat voor mij opwarmt, maar dan kun jij mij daarbij helpen en dan leer ik hoe je dat doet!"
Bij de deur stond een man in spreekstalmeester kostuum ons op te wachten. Blijkbaar was er een gastenlijst. De jonge baron werd voorgesteld en wuifde losjes naar de mensen om hem heen. "Dit is mijn gevolg." En zo konden Steyn en Isa met de baron mee naar binnen sluipen.
De zaal van de Roode Molen was verlicht met rossig licht, en er stonden een aantal wulpse dames in ondergoed ons te bekijken. Mogelijk dachten ze hetzelfde als wij: wat voor vlees hebben we nu weer in de kuip?
En jawel hoor, al snel kwam er muziek en een schaarsgeklede dame begon wulps te draaien en dansen. De avonturiers op de voorste rij werden af en toe licht aangeraakt door de dame in haar ondergoed. "Kan die mevrouw niet beter wat kleren aan doen?" vroeg Zoey luid. "Het is veel te koud om in je nakie rond te lopen!"
Zo in het hart van Orkenslacht kon de postbode ons wel vinden: hij had een brief voor ons. Vader Johannes (geen familie) vond het nodig om ons aan te spreken op onze functie, en sprak zijn zorgen uit over Bisschop Ariane. Hij probeerde de acties van de bisschop te zien als demoneninvloed, en sommeerde ons om de bisschop in hechtenis te nemen.
Er was geen haar op ons hoofd wat eraan dacht om dát te gaan doen. We lieten de brief aan een aantal vertrouwelingen zien: Giebretius, Mikhael, Lianna en ook de bisschop zelf, toen zij eenmaal was aangekomen. Allemaal sputterden ze over het belachelijke verzoek van Johannes. We verzekerden hen allen dat wij absoluut geen intentie hadden om te doen wat Vader Johannes van ons vroeg.
Miranda, de zus van Vader Johannes, was er ook. Zij was nog steeds met ons mee aan het reizen. We hadden haar gered in Arendsdorp, toen bleek dat ze in Molenbrug bij leenheer Georg had gewerkt, en ook de dames uit de Roode Molen kenden haar. Helaas werd zij die middag dood aangetroffen. Eén van de lichtekooien kwam de gelagzaal binnen rennen met een schreeuw: "Moord!".
Giebretius en de Witte gardisten gingen natuurlijk direct op onderzoek uit en vonden het levenloze lichaam van Miranda achter de schermen.
Giebretius stelde ons voor aan Ethan, een onderzoeker. Hij werd naar voren geschoven om de moord op Miranda te onderzoeken. Ethan bleek een goed stel hersens te hebben, en zou zich buigen over de moord op Miranda en bewijsmateriaal verzamelen.
Later op de avond werd duidelijk dat een Witte Gardist achter de moord zat. Die werd uit zijn functie gezet en leverde zijn zwaard in. Ethan zou een rapport opstellen om in te dienen bij de magistraat. (Dit gaat in down-time gebeuren)
Octavius kwam naar ons toe met een brief. Of wij ene 'Merel' kenden. Schijnbaar was dat een avonturier, maar niemand wist wie ze was. Hij had de brief zelfs open gemaakt om de inhoud te lezen, en spoorde ons aan dat ook te doen. Blijkbaar was 'Merel' goed bezig geweest (althans, dat vond de schrijver van de brief):
Beste Merel van de Avonturiers,
Wat goed dat jij en je coven van avonturiers Zwarte Vos hebben bevrijdt en de Raadsheer hebben uitgeschakeld. Dat heeft ons bijzonder goed geholpen in Molenbrug. Al hebben we wel wat tegenslag moeten verwerken. De demon van IJdelheid, Sjaanel, is door een half-elf vermoord. Bijna was Volkmar uit het Pantheon, maar deze puntoor heeft dat voorkomen. en nog erger: het is niet gelukt om Kharnun te laten opeten, waarbij Septish zijn macht is gestolen. Maar gelukkig heeft Septish wel een heilige plek in de Schoot der Goden toegeëigend met dan aan de Messaida. Deze schade kunnen jullie dus nog beperken.
Ga naar Wateringen, nabij de Gnoomse Vrijstaat. Het is jammer dat de kaars verloren is gegaan. Maar we hebben daar nog een kans om onze magie weer te herstellen. De Gnomen zijn bezig met de bouw van een Magische Perkament Machine. Die neuzen hebben daarvoor meer dan tweehonderd blauwe meteoorstenen verzameld. Dat hebben wij nodig voor ons ritueel!
Zoals jullie weten is Wateringen van ons! Daar hebben wij de stad in de grond laten zakken. Daar hebben wij het zegel gebroken en Septish bevrijd. Daar hebben we de inquisitie veranderd in ratten!
Dat verleden zullen wij herhalen. Dus breng het Gnoomse Artifact naar de Gebroken Zegel en help ons met het ritueel. En als het lukt, ook nog wat Gnoomse wetenschappers om te offeren. In ruil daarvoor leren wij jullie dan alles over onze nieuw verworven krachten.
In het ritueel verbindt Malatië zich weer aan het Rijk der Demonen. die zullen hun kracht terugkrijgen en wij onze magie.
Kaarsen Bloed en Hekserij zonder meer afhankelijk te zijn van Dinea's kruimels of de uitvindingen van een dikke vieze trol. Als dat gelukt is, kunnen we Septish weer machtig maken en zijn we weer onafhankelijk.
Tot in Wateringen,
H.X.
Ik kopieerde de brief snel in mijn boekje. Het klonk alsof 'Merel' een heks was die we maar eens kennis moesten laten maken met het gerecht. Of een lucifer. Of beide.
Gelukkig waren er ook fijne gesprekken. De Mezzaida waren erg geschokt geweest toen wij in Molenbrug ons geheim hadden geopenbaard, en ik nodigde Niraiya, Raava en Salima uit om met mij 'brood te breken'. Ik had een kleine boule zuurdesem meegenomen en de botervloot met roomboter. Het was een handreiking, en het was ook echt een heel fijn gesprek.
Ze waren vooral benieuwd naar wat een heks nou weer was, en of iedereen die kaarsenmagie deed ook een heks was. Ik legde uit hoe ik het altijd interpreteerde. Kaarsenmagie is ontzettend gevaarlijk, want een goede inzet van Kaarsenmagie kon heel eenvoudig leiden naar een iets minder onschuldig gebruik van die magie. En voor je het wist zat je diep in de zwarte magie of demonenaanbidding. Ik vertelde ook dat ik gehoord had dat bij hen in Mezzaida kaarsenmagie heel normaal en geaccepteerd was, maar dat dat hen niet direct heksen maakte.
Niraiya vroeg ook naar haar profetische dromen: of dat ook hekserij was. Ik antwoordde eerlijk: ik zag niet hoe dat zomaar als hekserij gezien kon worden. Tenzij ze andere mensen wilde beïnvloeden door hen voor te liegen over wat zij gedroomd had, en daarmee anderen schade zou berokkenen was het waarschijnlijk geen hekserij. En ik vertelde dat we wel eens een Orakel hadden aangezien voor een heks, en dat dat ons niet in dank werd afgenomen.
Gelukkig ontdooiden de dames tijdens het gesprek en konden we weer samen lachen. Niraiya bood zelfs aan om Steyn te leren flirten. En Salima had prachtige wol voor mij als dankjewel voor de omslagdoek die ik haar in
En ik maakte kennis met Valentijn Donkervoort. Die achternaam kende ik wel: net als de Vroeghindeweitjes een criminele familie waar je maar niet teveel contact mee moest hebben. Hij kocht een snee brood met boter, legde 5 cret neer, en wilde niks weten van wisselgeld. Hij vertelde dat hij op zoek was naar een klein kistje met gesmeed beslag op de deksel.
Niet lang daarna zag ik Teske met het kistje lopen. Ik waarschuwde haar voor Valentijn en raadde haar aan het kistje zoveel mogelijk verstopt te houden. Maar Teske was ontzettend nieuwsgierig en niet zo heel voorzichtig. Ondanks dat Valentijn nog steeds binnen de Roode Molen rond bleef lopen was Teske druk bezig met het kistje. Toen ze zag dat ik opgemerkt had dat ze weer heel opzichtig met het kistje bezig had, stopte ze het weg.
"Ik wil het niet van je afpakken;" zei ik; "Ik wilde je slechts waarschuwen. De Donkervoortjes zijn slecht nieuws, en als die weten dat je het hebt kun je erg in de problemen komen." Maar Teske was vooral onnozel en ging verder met het prutsen aan het kistje.
Nadat de Bisschop was aangekomen in de Roode Molen kwam ook Ank Vroeghindewei, de regentes, aan. Ik probeerde zoveel mogelijk afstand te houden van die vuile heks. Maar kort na het vallen van de avond bleek dat Ank, de bisschop en de jonge baron Harald kwijt waren. Mikhael, priester van Ranaa was erg ontdaan. Ik legde voorzichtig een hand op zijn schouder. "We gaan 'm redden, kom. Vooruit." Hij leek de moed weer te vinden door mijn woorden.
De Magos, Parisu, wilde wel een Locate Person spreuk gebruiken, maar blijkbaar werd hij tegengewerkt door de mensen die Harald hadden meegenomen. Het was toch ook wel bijzonder dat binnen de Roode Molen niemand had opgemerkt dat de jonge baron was verdwenen. Toen zijn pogingen mislukten, overlegde Parisu met Giebretius. Gieb stelde voor om er een ritueel van te maken en het over een andere boeg te gooien. Misschien konden we met een Locate Object de baron wel vinden. Ik stak mijn hand op toen ze vroegen wie deze spreuk machtig was. Tsja, ik was op reis met drie neven die mij altijd vroegen waar hun spullen waren omdat ik blijkbaar de enige was die wist waar ze hun spullen hadden laten slingeren.
In het ritueel probeerde ik de jas van de baron voor te stellen: goud met zwart. En ik sprak hem toe: "Waar heb je hem voor het laatst gehad? Hoe kun je je mooie jas kwijt zijn? Ligt hij niet op je bed? Nee? Ligt hij niet onder je bed dan? Heb je daar al gekeken?"
Het leek eindeloos te duren en in het ritueel stapte ik rond. Misschien lag de jas wel bij de aardappels in de mand. Of bij de oven. Of in de stallen. Ik raakte behoorlijk door mijn inspiratie heen, maar uiteindelijk kreeg ik van de spelleiding een hint: Een felle ster, misschien wel de ster van Harald, die in het sterrenbeeld Ranaa stond, verplaatste zich aan de hemel en ging richting het sterrenbeeld van Septish.
Geen idee wat dat precies betekende. Maar uiteindelijk kwamen we niet verder en beëindigde Giebretius zijn ritueel.
Uiteindelijk vonden we een spoor. Het leidde naar een klein weiland achter de Roode Molen, waar een grote groene haag ons de weg versperde. De avonturiers begonnen de haag weg te hakken. In een grote ruis van takken stortte de haag in elkaar. Daarachter stonden allemaal krijgers. De ene was nog lelijker dan de andere. En ik dacht ook een trol te zien; hij torende boven de anderen uit en de stank was verschrikkelijk.
Er lagen meerdere rituele cirkels en in de binnenste zag ik een altaar. Naast het altaar zag ik bekende schimmen: de heks Ank, en ook haar man, de overleden Baron Wolfgang! Op het altaar lag Harald, en zijn lichaam was omslingerd met een vaal licht wat van hem naar zijn moeder leek te gaan. Bij zijn hoofd stond een brandende zwarte kaars.
Steyn en ik moesten Harald daar weghalen zo gauw de avonturiers de monsters hadden verslagen. Ik rende langs de monsters toen ik een momentje zag, en pakte de rechterhand van Harald en sprak hem moed toe. Niet lang daarna kwam Nova ook aangerend, en zij nam plaats bij zijn hoofd. Samen baden ze tot Ishtra. De Anmarack priester Luca ontfermde zich over de zwarte kaars.
Eén voor één kwamen er verschillende avonturiers aanlopen om Harald te genezen. De geprevelde gebeden om genezing leken wel effect te hebben, maar de nieuwe kracht die Harald werd gegeven leek door het vale licht naar zijn moeder te stromen.
En Harald sprak over opgeven.
Ik zag Meike staan, en riep haar naar me toe. Zo gauw ze erbij zat, gaf ik haar de rechterhand van Harald. "Samen zijn jullie sterker." zei ik tegen hen beiden. "Meike heeft jou nodig, en Harald heeft jou nodig." Ik probeerde de band tussen de tweeling nog maar eens met woorden te beschrijven.
Uiteindelijk werd ik weggestuurd door de wijlen baron Wolfgang. Hij wilde afscheid nemen van zijn zoon.
En uiteindelijk werd Ank overgehaald om Harald te laten gaan. Om haar plan om koste wat kost haar man terug te halen op te geven.
Nadat iedereen (sans Ank en Wolfgang) weer binnen in de Roode Molen was, kwam de magistraat binnen. Mevrouw van Tesselrode sprak Bisschop Ariane streng toe en las de aanklacht voor. De bisschop werd onder andere verdacht van landverraad. Ze mocht zich terugtrekken met haar raadslieden om een verdediging op te stellen. De magistraat sprak mij aan en eiste dat ik stoelen klaar zou zetten voor de rechtszaak.
Ik schoof met stoelen, regelde water en bekers, en zette alles klaar. Maar bij de rechtszaak hield ik me afzijdig. Vincent en Octavius hadden de zaken wel in hand. Na een korte pauze sprak de magistraat haar vonnis uit: onschuldig bevonden op alle aanklachten. Maar de Bisschop werd wel de facto verbannen, terug naar Merida waar zij vandaan kwam. En Merida ligt ver buiten de baronie, in de wilde landen waar de groenhuiden en de trollen regeren.
De jonge baron Harald wilde ook nog even met ons spreken. Hij leek niets overgehouden te hebben van het ritueel met zijn moeder, maar wellicht dat de echte klap later nog zal komen. Hij leek wel in regel-modus te zitten en vroeg naar mijn mening over kaarsenmagie. Of het inherent slecht was.
Ik koos mijn woorden zorgvuldig, en sprak over de verleiding van kaarsenmagie. Hoe een klein beetje kaarsenmagie de deur open kon zetten tot grotere werken, wat niet onschuldig zou zijn.
En hij vroeg ook naar onze geloofsbrief en onze stamboom. De kopie die Willem voor ons had gemaakt was van de originele brief van onze bet-overgrootouders. Harald beloofde dat hij een nieuwe voor ons zou maken, om te voorkomen dat we problemen zouden krijgen. De lieden die hun handtekening gezet hadden en hun goedkeuring had gegeven, waren immers al heel, heel lang overleden. En dat onze roeping overgedragen zou worden over de generaties zou minder gewicht hebben dan een nieuwe aanstelling van de kersverse baron.
Kort daarna werd de ceremonie gestart. Harald werd begeleid door twee witte gardisten, en bood de vertegenwoordigers van de goden elk een geschenk aan en vroeg om de zegening van hun god. Als eerste Shelindra en Volkmar, als allerlaatste Ranaa. Daarna nam hij plaats en brak er gejuich uit.
"Leve de baron! Leve de baronie!"
En ook Meike werd gevierd: met hun verjaardag was Harald baron, en Meike werd benoemd tot paladijn van Ranaa.
Na de feestelijkheden en het zingen van "Lang zullen ze leven" begon Marnix ineens met mij te flirten. Bij de veiling eerder die middag hadden we samen proberen te bieden op een fles prosecco, en ik was zijn vervelende tegenboden zat. Ik bood ineens 50 cret, maar hij stond erop om de helft van mij over te nemen zodat we de fles samen op konden drinken. Zijn knipoog sprak boekdelen, en de hand die hij op mijn schouder legde bekeek ik sceptisch.
We gingen aan een tafel zitten om te pokeren, en ik zette mijn helft van de fles prosecco in zodat ik mee kon doen aan het spel. Maar poker is niet echt mijn spel, en Marnix bleef tussen de rondes door maar pogingen doen om me uit te horen. Hij vertelde dat hij een hele jaloerse, sterke vriendin had, maar dat hij ook wel benieuwd was naar mijn achtergrond, en dat hij daarom met mij aan het flirten was. Ieuw.
Uiteindelijk vond ik de uitsmijter veel interessanter. Hij droeg zijn rode overhemd half opengeknoopt, en toen ik hem erop wees dat de knoopjes scheef dicht zaten, nodigde hij mij uit om daar iets aan te doen. Terwijl ik probeerde me op die taak te concentreren, bood hij me ook een slaapplek aan bij hem in bed. Nou, daar ben ik maar niet op in gegaan...
-----
Rond een uur of twee vonden we het welletjes, en we laadden de NPC die Harald speelde in. We zouden langs zijn dorp rijden en konden hem daar wel afzetten, zodat hij de zondag nog kon studeren voor zijn examens. We waren zelf om half vier thuis.
