![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzZaterdag
De brug vanuit Orkenslacht bracht haar naar het kleine eiland in het Groot Nevelmeer waar de magiërsacademie zich bevond. Een tweetal dames vergezelde haar in de laatste wandeling door het bos van het eiland. Ze leken zich niet helemaal zeker te zijn van hun verhaal, en waren nerveus genoeg om de deur binnen te stappen.
Marianne knipperde in het licht van vele lantaarns, allen goed afgesloten om het risico van brand te verkleinen. Een weldaad aan paperassen, drankjes, kruiden, boeken, oude Ordes van de Dag werd doorspekt met bekers, schaaltjes met poedertjes en hapjes, pennen en ganzeveren, inktpotten en kristallen. Het was net alsof er een archiefkast was geëxplodeerd temidden van een gedekte tafel.
Door de ruimte heen bewogen er af en toe magiërs, gebogen over perkamenten of druk in gesprek met bekenden. Hugo leek wel tegen Aurelia's zijde geplakt, met een norse blik op zijn gezicht. Haar boeien spraken boekdelen en Alex keek zo mogelijk nog chagrijniger dan Hugo zelf. Polomeus zat achterin de ruimte op een comfortabele bank met driehoekige puzzelstukken te spelen, en Claudius was geanimeerd in gesprek met een mooie jonge toverkol.
Marianne mengde zich in het gezelschap, proefde een beetje van de soep, en liet zich een verbazingwekkend accurate profetie uit de kaarten lezen door een magiër genaamd Minerva. Voor iedereen legde ze drie kaarten, maar Marianne kreeg drie keer dat aantal. Het was een vreemde gewaarwording om zo te zien hoe iemand tot diep van binnen kon kijken met slechts de hulp van een aantal kaarten. Het meest verontrustende was nog dat het haar maar niet duidelijk werd op welk aspect van haar de kluizenaar doelde, 'het einde van een spiritueel pad'.
Claudius, Polomeus, Hugo en Fedor deden een ritueel, in de hoop de blokkade die er voor hun contact met hun godin opgeheven kon worden. Het lukte de eerste keer niet helemaal, maar na een tweede keer werd duidelijk dat de blokkade voor deze godinnen nooit een probleem was geweest. Polomeus was in extase. Hij had de stem van Eleena weer gehoord. Alles wat volgde was relatief.
Marianne had wederom haar hulp aangeboden aan Aurelia. De vrouw was koppig genoeg geweest, maar leek zich nu te bedenken.
"Waarom ben je hier?" vroeg Marianne haar.
"Ze willen een ritueel gaan doen om mijn probleem op te lossen." antwoordde Aurelia. De was duidelijk niet overtuigd dat het een slim plan was. "Ze willen Zaunar oproepen."
Marianne glimlachte slinks. "Mijn aanbod staat nog steeds. Ik kan je uit deze boeien helpen. De rest moeten jullie doen." Ze knikte naar Alex, die zoals altijd in de buurt stond, één hand op zijn zwaard.
Ze waren achterin de kamer gaan zitten en Marianne had Valentijn gevraagd enige dekking te geven. De man bleek even vindingrijk als lichtvoetig; hij vroeg Alex om wat hulp om de deken die hij bij zich droeg wat van takjes te ontdoen, en hield deze zo dat Aurelia en Marianne vrijwel geheel aan het gezicht onttrokken werden. Toch kwam er af en toe iemand richting de bar, en mede daardoor duurde het wel bijna vijf minuten prutsen voordat de boeien met een lichte klik zich gewonnen gaven.
"Dankjewel." zei Aurelia.
Marianne dacht even na. "Je mag je dankbaarheid altijd tonen in een offer aan Kharnun." zei ze.
Aurelia leek dit niet van plan, maar ach, ze kon het altijd proberen. De polsen verdwenen weer onder de mantel, en de boeien, die nu los van haar nek bungelden, werden ook daaronder verstopt. Aurelia was vrij. Nu moesten ze alleen nog maar bedenken wanneer zij zouden vluchten.
Marianne volgde nog een les om een scroll te leren schrijven, en niet lang daarna leek het moment daar. Ze had eventjes een luchtje gehapt, en toen ze weer binnenliep stond er een demon bij de bar achterin de kamer. Hugo was druk bezig met dat waar hij goed in is, en drukte iets in Gambo's handen.
"Bescherm dit met je leven en geef het niet uit handen!" blafte hij naar Gambo.
Gambo rende richting de deur. Marianne zag haar kans schoon. "Gambo! Ik neem het wel mee. Jij bent hier nodig!"
En Gambo gaf haar datgene wat Hugo in zijn handen gedrukt had.
Ach, de volgelingen van Ranaa.
Marianne's handen sloten om de bol en even kon ze zien dat het een gelige bol was met tekens erop. Ze had een vermoeden wat het was, maar zeker wist ze het niet. Ze liep direct naar buiten. Na al die lantaarns zag ze bijna geen hand voor ogen in de duisternis, maar ze vertrouwde haar voeten en liep het pad richting Orkenslacht op. Veel tijd had ze niet.
Ze nam niet eens de tijd om een cirkel te maken, zich voor te bereiden of na te denken. Elke seconde die ze verspilde was tijd die Hugo had om zich te realiseren dat Gambo niet naar hem geluisterd had.
"Kharnun, hoor Uw dienaar. Als dit een offer is wat U waardig is, accepteer het dan."
De stem die van hem kwam, die met haar stem sprak. Hij was tevreden, het was een prachtig offer, maar voor het Grotere Plan was het belangrijk dat de bol naar iemand anders ging.
De stem was stil.
De bol in haar handen. Duisternis om haar heen. Met haar rug naar de academie vertrouwde ze erop dat de anderen net zo verblind zouden zijn als zij was geweest, en dat haar donkere rokken haar lieten wegvallen tegen de rest van het duister. Maar daar stond ze dan, met die bol in haar handen en minimaal twee hysterische paladijnen van Ranaa op zoek naar haar.
"Geeft u mij de kracht om het veilig te houden en hen die dit zoeken op een dwaalspoor te brengen..." prevelde ze. Zij kon ook wel op haar vingers natellen hoe het zou gaan als Hugo haar vond. In het beste geval was ze de bol kwijt. In het ergste geval ook haar leven of haar vrijheid.
Luttele seconden voordat Hugo haar bij de schouder pakte en ruw omdraaide, verdween de bol uit haar handen. Haar vingers hielden iets anders vast, maar de bol was weg.
Haar uitleg was niet waterdicht, verre van dat. Ze wist zeker dat niemand haar geloofde. Uiteindelijk dropen ze af. Marianne liep rustig naar binnen. De beker die ze in haar vingers hield had ze even in de zak van haar mantel gestopt. Eenmaal binnen loog ze tegen Claudius dat de bol verdwenen was en ze een beker had gehad. Dat ze hem op tafel had gezet, en dat ze niet meer wist welke beker het was.
In alle commotie rondom die bol miste Marianne het drama rondom Aurelia helemaal. De vrouw lag dood in een hoek van de kamer. Alex was zichtbaar ontdaan. Engelen en demonen, het was een grote verwarring geweest voor iedereen.
Toen Marianne even buiten stond, had ze wel gezien dat Polomeus met Fedor en Claudius iets aan het bespreken was wat zij niet mocht weten. Dat kon ze dan ook wel weer begrijpen. Zij had immers iets wat hij niet mocht weten.
Hoever ze zouden gaan om hun vragen beantwoord te zien had ze niet kunnen vermoeden. Polomeus stond achter haar, en fluisterde in haar oor: "Het spijt me."
Zijn mes, wederom in haar rug. Ze had geen tijd om te reageren, geen tijd voor een laatste woord aan Kharnun. Ze lag in een grote plas bloed. De nacht leek dichterbij te komen, de duisternis sloot zich om haar heen.
De stemmen boven haar klonken nerveus, maar ze snapte niet helemaal waarom.
Ze werden steeds zachter, en Marianne wachtte. Ze kon niet bewegen. Ze wist dat Kharnun op haar zou wachten. Dat dát was wat komen zou.
Een stem sneed door de duisternis. "Marianne, heb jij die bol gestolen?" was de eerste vraag. Nog twee vragen volgden, en ze klonken bijna hetzelfde.
De duisternis was nu overal, en het was niet de duisternis die ze herkende, die ze omarmde.
Ze zag nog meer, en ineens was daar, ergens in haar, de angst, de terughoudendheid, naast de arrogantie die ze als een mantel droeg.
Ze opende haar ogen. Achter haar begon iemand een genezende spreuk te incanteren. De schrijfster krabbelde overeind, terwijl de Eleena-priester genezen werd. Snel genoeg stond hij weer op zijn voeten. Het duurde langer voordat zij haar benen genoeg vertrouwde om weer op te staan.
Zondag
Haar angst van de avond ervoor bleek ongegrond; ook voor Marianne ging het leven gewoon door. Het precaire evenwicht in haar hoofd was geen reden om niet uit bed te komen, en alhoewel ze niet direct monter te noemen was, was er zeker een hoopvolle blik in haar ogen tijdens het ontbijt. Helaas werd het ontbijt ruw onderbroken door een felle hoofdpijn en stemmen in haar hoofd. Naast de stem die haar vroeg of ze niet iets vergeten was, waren er nu stemmen die smeekten om hulp.
Hugo vond daarop een verborgen pad, en velen renden direct zijn kant op om hem te helpen. Marianne was echter bezig met andere zaken.
Er kwamen drie wijzen van de Orde van Hermes, allen met een eigen amulet, die een mededeling hadden. Deze werd al snel geinterpreteerd als profetie. Marianne schreef alles zo snel mogelijk in haar boekje, en maakte direct daarna nog een kopie. Alex schreef driftig mee.
Ondanks de pogingen om haar mond dicht te houden had Marianne de avond ervoor aan Polomeus verteld hoe de vork in de steel zat. Met de informatie van de profetie werd het een en ander duidelijk. Zij wist nu precies wat ze moest doen, alhoewel dit natuurlijk ook gevaarlijk genoeg zou zijn.
De magiërs bleken echter niet meer zo vriendelijk te zijn. Zij bedreigden de bezoekers en een gevecht volgde. Claudius en Polomeus waren slim genoeg geweest om een artefact te grijpen wat magie kon opzuigen, waardoor de spreuken van de magiërs weinig effect hadden.
Tot Marianne's grote verbazing werd Fedor onthoofd.
Ellenora was ervan overtuigd dat het niet haar man was, maar een doppelganger, en hield haar hoofd hoog. "Laten wij verder gaan!" spoorde ze de rest aan.
Niet lang daarna kwamen zij Zaunar tegen. Hij stond in een cirkel, zijn armen over elkaar.
Toen ze dichterbij kwamen, trok hij Marianne de cirkel in. Niet lang daarna werd ook Valentijn de cirkel in getrokken.
Marianne trok aan iets in Valentijn's tas. Onder haar vingers was het ruw, en uiteindelijk was het een stuk boomschors geweest wat zij aan Zaunar overhandigd had.
Hij had hen ruw de cirkel uit geworpen.
Het was Alex geweest die Marianne met een valse glimlach had toegesproken. "Uiteindelijk krijgt zo'n demon altijd wat hij wil hebben."
Marianne had geknikt. De modder op haar jurk mengde met het bloed wat al in de stof getrokken was. Achter haar in de cirkel stond Zaunar met een bol te spelen.
Toen Hugo haar vroeg wat er gebeurd was, vertelde Marianne een mooie variant van het verhaal. Ze had de bol aan haar God geofferd, maar deze wilde hem niet hebben en de bol verdween. Toen Zaunar haar om iets van haarzelf gevraagd had, had ze in Valentijn's tas gegrabbeld en hem een stuk boomschors gegeven. Dat had hij zelf toch ook gezien?
Maar het was overduidelijk dat Hugo niet overtuigd was.
De magiërs en zelfs Fedor en een aantal gasten bleken opgesloten te zitten in een obelisk niet ver van de Academie vandaan. Toen zij uiteindelijk bevrijd waren, konden ze de cirkel van vuur die rond het eiland opgetrokken was, verwijderen. De avonturiers vertrokken in kleine groepjes. Sommigen gingen naar huis. Anderen moesten heel nodig een kleermaker opzoeken.
Marianne sloeg de weg in naar het weeshuis op Orkenslacht Zuid. Zij had een aantal brieven te schrijven.
Hugo is niet blij met de uitleg van Marianne...
De brug vanuit Orkenslacht bracht haar naar het kleine eiland in het Groot Nevelmeer waar de magiërsacademie zich bevond. Een tweetal dames vergezelde haar in de laatste wandeling door het bos van het eiland. Ze leken zich niet helemaal zeker te zijn van hun verhaal, en waren nerveus genoeg om de deur binnen te stappen.
Marianne knipperde in het licht van vele lantaarns, allen goed afgesloten om het risico van brand te verkleinen. Een weldaad aan paperassen, drankjes, kruiden, boeken, oude Ordes van de Dag werd doorspekt met bekers, schaaltjes met poedertjes en hapjes, pennen en ganzeveren, inktpotten en kristallen. Het was net alsof er een archiefkast was geëxplodeerd temidden van een gedekte tafel.
Door de ruimte heen bewogen er af en toe magiërs, gebogen over perkamenten of druk in gesprek met bekenden. Hugo leek wel tegen Aurelia's zijde geplakt, met een norse blik op zijn gezicht. Haar boeien spraken boekdelen en Alex keek zo mogelijk nog chagrijniger dan Hugo zelf. Polomeus zat achterin de ruimte op een comfortabele bank met driehoekige puzzelstukken te spelen, en Claudius was geanimeerd in gesprek met een mooie jonge toverkol.
Marianne mengde zich in het gezelschap, proefde een beetje van de soep, en liet zich een verbazingwekkend accurate profetie uit de kaarten lezen door een magiër genaamd Minerva. Voor iedereen legde ze drie kaarten, maar Marianne kreeg drie keer dat aantal. Het was een vreemde gewaarwording om zo te zien hoe iemand tot diep van binnen kon kijken met slechts de hulp van een aantal kaarten. Het meest verontrustende was nog dat het haar maar niet duidelijk werd op welk aspect van haar de kluizenaar doelde, 'het einde van een spiritueel pad'.
Claudius, Polomeus, Hugo en Fedor deden een ritueel, in de hoop de blokkade die er voor hun contact met hun godin opgeheven kon worden. Het lukte de eerste keer niet helemaal, maar na een tweede keer werd duidelijk dat de blokkade voor deze godinnen nooit een probleem was geweest. Polomeus was in extase. Hij had de stem van Eleena weer gehoord. Alles wat volgde was relatief.
Marianne had wederom haar hulp aangeboden aan Aurelia. De vrouw was koppig genoeg geweest, maar leek zich nu te bedenken.
"Waarom ben je hier?" vroeg Marianne haar.
"Ze willen een ritueel gaan doen om mijn probleem op te lossen." antwoordde Aurelia. De was duidelijk niet overtuigd dat het een slim plan was. "Ze willen Zaunar oproepen."
Marianne glimlachte slinks. "Mijn aanbod staat nog steeds. Ik kan je uit deze boeien helpen. De rest moeten jullie doen." Ze knikte naar Alex, die zoals altijd in de buurt stond, één hand op zijn zwaard.
Ze waren achterin de kamer gaan zitten en Marianne had Valentijn gevraagd enige dekking te geven. De man bleek even vindingrijk als lichtvoetig; hij vroeg Alex om wat hulp om de deken die hij bij zich droeg wat van takjes te ontdoen, en hield deze zo dat Aurelia en Marianne vrijwel geheel aan het gezicht onttrokken werden. Toch kwam er af en toe iemand richting de bar, en mede daardoor duurde het wel bijna vijf minuten prutsen voordat de boeien met een lichte klik zich gewonnen gaven.
"Dankjewel." zei Aurelia.
Marianne dacht even na. "Je mag je dankbaarheid altijd tonen in een offer aan Kharnun." zei ze.
Aurelia leek dit niet van plan, maar ach, ze kon het altijd proberen. De polsen verdwenen weer onder de mantel, en de boeien, die nu los van haar nek bungelden, werden ook daaronder verstopt. Aurelia was vrij. Nu moesten ze alleen nog maar bedenken wanneer zij zouden vluchten.
Marianne volgde nog een les om een scroll te leren schrijven, en niet lang daarna leek het moment daar. Ze had eventjes een luchtje gehapt, en toen ze weer binnenliep stond er een demon bij de bar achterin de kamer. Hugo was druk bezig met dat waar hij goed in is, en drukte iets in Gambo's handen.
"Bescherm dit met je leven en geef het niet uit handen!" blafte hij naar Gambo.
Gambo rende richting de deur. Marianne zag haar kans schoon. "Gambo! Ik neem het wel mee. Jij bent hier nodig!"
En Gambo gaf haar datgene wat Hugo in zijn handen gedrukt had.
Ach, de volgelingen van Ranaa.
Marianne's handen sloten om de bol en even kon ze zien dat het een gelige bol was met tekens erop. Ze had een vermoeden wat het was, maar zeker wist ze het niet. Ze liep direct naar buiten. Na al die lantaarns zag ze bijna geen hand voor ogen in de duisternis, maar ze vertrouwde haar voeten en liep het pad richting Orkenslacht op. Veel tijd had ze niet.
Ze nam niet eens de tijd om een cirkel te maken, zich voor te bereiden of na te denken. Elke seconde die ze verspilde was tijd die Hugo had om zich te realiseren dat Gambo niet naar hem geluisterd had.
"Kharnun, hoor Uw dienaar. Als dit een offer is wat U waardig is, accepteer het dan."
De stem die van hem kwam, die met haar stem sprak. Hij was tevreden, het was een prachtig offer, maar voor het Grotere Plan was het belangrijk dat de bol naar iemand anders ging.
De stem was stil.
De bol in haar handen. Duisternis om haar heen. Met haar rug naar de academie vertrouwde ze erop dat de anderen net zo verblind zouden zijn als zij was geweest, en dat haar donkere rokken haar lieten wegvallen tegen de rest van het duister. Maar daar stond ze dan, met die bol in haar handen en minimaal twee hysterische paladijnen van Ranaa op zoek naar haar.
"Geeft u mij de kracht om het veilig te houden en hen die dit zoeken op een dwaalspoor te brengen..." prevelde ze. Zij kon ook wel op haar vingers natellen hoe het zou gaan als Hugo haar vond. In het beste geval was ze de bol kwijt. In het ergste geval ook haar leven of haar vrijheid.
Luttele seconden voordat Hugo haar bij de schouder pakte en ruw omdraaide, verdween de bol uit haar handen. Haar vingers hielden iets anders vast, maar de bol was weg.
Haar uitleg was niet waterdicht, verre van dat. Ze wist zeker dat niemand haar geloofde. Uiteindelijk dropen ze af. Marianne liep rustig naar binnen. De beker die ze in haar vingers hield had ze even in de zak van haar mantel gestopt. Eenmaal binnen loog ze tegen Claudius dat de bol verdwenen was en ze een beker had gehad. Dat ze hem op tafel had gezet, en dat ze niet meer wist welke beker het was.
In alle commotie rondom die bol miste Marianne het drama rondom Aurelia helemaal. De vrouw lag dood in een hoek van de kamer. Alex was zichtbaar ontdaan. Engelen en demonen, het was een grote verwarring geweest voor iedereen.
Toen Marianne even buiten stond, had ze wel gezien dat Polomeus met Fedor en Claudius iets aan het bespreken was wat zij niet mocht weten. Dat kon ze dan ook wel weer begrijpen. Zij had immers iets wat hij niet mocht weten.
Hoever ze zouden gaan om hun vragen beantwoord te zien had ze niet kunnen vermoeden. Polomeus stond achter haar, en fluisterde in haar oor: "Het spijt me."
Zijn mes, wederom in haar rug. Ze had geen tijd om te reageren, geen tijd voor een laatste woord aan Kharnun. Ze lag in een grote plas bloed. De nacht leek dichterbij te komen, de duisternis sloot zich om haar heen.
De stemmen boven haar klonken nerveus, maar ze snapte niet helemaal waarom.
Ze werden steeds zachter, en Marianne wachtte. Ze kon niet bewegen. Ze wist dat Kharnun op haar zou wachten. Dat dát was wat komen zou.
Een stem sneed door de duisternis. "Marianne, heb jij die bol gestolen?" was de eerste vraag. Nog twee vragen volgden, en ze klonken bijna hetzelfde.
De duisternis was nu overal, en het was niet de duisternis die ze herkende, die ze omarmde.
Ze zag nog meer, en ineens was daar, ergens in haar, de angst, de terughoudendheid, naast de arrogantie die ze als een mantel droeg.
Ze opende haar ogen. Achter haar begon iemand een genezende spreuk te incanteren. De schrijfster krabbelde overeind, terwijl de Eleena-priester genezen werd. Snel genoeg stond hij weer op zijn voeten. Het duurde langer voordat zij haar benen genoeg vertrouwde om weer op te staan.
Zondag
Haar angst van de avond ervoor bleek ongegrond; ook voor Marianne ging het leven gewoon door. Het precaire evenwicht in haar hoofd was geen reden om niet uit bed te komen, en alhoewel ze niet direct monter te noemen was, was er zeker een hoopvolle blik in haar ogen tijdens het ontbijt. Helaas werd het ontbijt ruw onderbroken door een felle hoofdpijn en stemmen in haar hoofd. Naast de stem die haar vroeg of ze niet iets vergeten was, waren er nu stemmen die smeekten om hulp.
Hugo vond daarop een verborgen pad, en velen renden direct zijn kant op om hem te helpen. Marianne was echter bezig met andere zaken.
Er kwamen drie wijzen van de Orde van Hermes, allen met een eigen amulet, die een mededeling hadden. Deze werd al snel geinterpreteerd als profetie. Marianne schreef alles zo snel mogelijk in haar boekje, en maakte direct daarna nog een kopie. Alex schreef driftig mee.
Ondanks de pogingen om haar mond dicht te houden had Marianne de avond ervoor aan Polomeus verteld hoe de vork in de steel zat. Met de informatie van de profetie werd het een en ander duidelijk. Zij wist nu precies wat ze moest doen, alhoewel dit natuurlijk ook gevaarlijk genoeg zou zijn.
De magiërs bleken echter niet meer zo vriendelijk te zijn. Zij bedreigden de bezoekers en een gevecht volgde. Claudius en Polomeus waren slim genoeg geweest om een artefact te grijpen wat magie kon opzuigen, waardoor de spreuken van de magiërs weinig effect hadden.
Tot Marianne's grote verbazing werd Fedor onthoofd.
Ellenora was ervan overtuigd dat het niet haar man was, maar een doppelganger, en hield haar hoofd hoog. "Laten wij verder gaan!" spoorde ze de rest aan.
Niet lang daarna kwamen zij Zaunar tegen. Hij stond in een cirkel, zijn armen over elkaar.
Toen ze dichterbij kwamen, trok hij Marianne de cirkel in. Niet lang daarna werd ook Valentijn de cirkel in getrokken.
Marianne trok aan iets in Valentijn's tas. Onder haar vingers was het ruw, en uiteindelijk was het een stuk boomschors geweest wat zij aan Zaunar overhandigd had.
Hij had hen ruw de cirkel uit geworpen.
Het was Alex geweest die Marianne met een valse glimlach had toegesproken. "Uiteindelijk krijgt zo'n demon altijd wat hij wil hebben."
Marianne had geknikt. De modder op haar jurk mengde met het bloed wat al in de stof getrokken was. Achter haar in de cirkel stond Zaunar met een bol te spelen.
Toen Hugo haar vroeg wat er gebeurd was, vertelde Marianne een mooie variant van het verhaal. Ze had de bol aan haar God geofferd, maar deze wilde hem niet hebben en de bol verdween. Toen Zaunar haar om iets van haarzelf gevraagd had, had ze in Valentijn's tas gegrabbeld en hem een stuk boomschors gegeven. Dat had hij zelf toch ook gezien?
Maar het was overduidelijk dat Hugo niet overtuigd was.
De magiërs en zelfs Fedor en een aantal gasten bleken opgesloten te zitten in een obelisk niet ver van de Academie vandaan. Toen zij uiteindelijk bevrijd waren, konden ze de cirkel van vuur die rond het eiland opgetrokken was, verwijderen. De avonturiers vertrokken in kleine groepjes. Sommigen gingen naar huis. Anderen moesten heel nodig een kleermaker opzoeken.
Marianne sloeg de weg in naar het weeshuis op Orkenslacht Zuid. Zij had een aantal brieven te schrijven.
Hugo is niet blij met de uitleg van Marianne...
![[identity profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/openid.png){kind=small}
no subject
Date: 2012-09-18 05:38 pm (UTC)no subject
Date: 2012-09-18 06:03 pm (UTC)Maarja, ik heb het wel met mijn leven moeten bekopen. (Officieel was Marianne zo'n 5 minuten leeggebloed en dus echt dood. Gelukkig zijn daar oplossingen voor... )
no subject
Date: 2012-09-18 06:52 pm (UTC)no subject
Date: 2012-09-18 08:02 pm (UTC)no subject
Date: 2012-09-19 07:29 am (UTC)no subject
Date: 2012-09-19 07:34 am (UTC)Ik heb er een complete dress diary van, de outfit koste 6 maanden om te maken van het corset tot de zoom, maar inmiddels draag ik het corset niet meer eronder en heb ik een bijpassende chemise en een tweede partlet met capuchon erbij gemaakt.
Alle entries van de Dress Diary staan in deze laatste post gelinkt (http://janestarz.livejournal.com/822281.html).
no subject
Date: 2012-09-19 09:53 am (UTC)