Ondertussen in de Baronie...

[janestarz]

Ze hadden hem begraven, zijn marmeren gedaante die op het plein van Bheesd had gelegen. Ze had aangedrongen bij Fedor dat ze hem niet achter konden laten, hier in dit kleine dorpje. Eigenlijk had ze het marmeren beeld van Claudius mee willen nemen naar Orkenslacht, naar zijn vader, om te laten zien wie zijn zoon geworden was. Polomeus weigerde pertinent, want die vader zou een held van zijn zoon maken en pochen dat dat allemaal door hem kwam, dat hij hard moest zijn tegen zijn zoon en dat het daarom eindelijk wat geworden was met die jongen.
Dus er was een groot gat gegraven waar Claudius ingelegd werd, en toen het graf dicht was legden ze er groene takken op, want bloemen groeiden hier niet.

Na de lange dagmars had ze zich teruggetrokken in een kamertje in de herberg, en haar gedachten begonnen te malen.
Claudius was onthutst geweest dat het apparaat hem zijn leven zou kosten, maar hij was vastberaden geweest. Hij zou het gebruiken om Zaunar te verslann, koste wat kost. Hij had haar aangekeken en zachtjes gezegd "want dan ben jij veilig."
Pas na zijn dood, toen ze hoorde dat hij het geheim van Dinea had verkregen, kwam ze erachter dat hij alles gelogen had toen hij zei dat hij zich zou inzetten voor Septis als dat nodig was. Zijn gekruisde vingers onder zijn mantel, zijn woorden van verraad naar zijn Godin, en dat alles om dichter bij haar te komen? Het was te veel om te bevatten.

Marianne dacht terug aan de laatste tijd. Faye was heel druk bezig geweest om iedereen in haar buurt te verraden, verloochenen en te vertrappen. Het was heel stil nu ze er niet meer waren, en het voelde alsof alleen Marianne niet groot genoeg was om de leegte te vullen. Zij bleef achter met alle scherven van de vriendschappen die gebroken waren, het wantrouwen van de mensen om haar heen, het gat in haar hoofd en het gat in haar hart.
Zachtjes begon ze te huilen...

Comments

[polomeus.livejournal.com]

indrukwekkend, jij lastige vrouw voor Polomeus....