Ondertussen in de Baronie...

[janestarz]

De huisjes waren smoezelig, de herberg niet heel veel beter. Toch had ze er een kamer genomen. De dagen werden korter, en de tafel bij het haardvuur had gelonkt. Licht, warmte, een stevige maaltijd en tijd om wat te schrijven.
Als Marianne haar gehuurde kamertje binnenloopt, zet ze haar staf tegen de deurpost en haar tas aan het voeteneind van het bed. Op het hoofdkussen ligt een ketting.
Ze stapt ernaar toe, twee grote stappen in de kleine kamer, en kijkt naar de hanger. Een bekende ketting, duidelijk lang gedragen. Ze wist zeker, heel zeker, dat ze deze ketting nooit meer terug zou zien.

Haar nieuwsgierigheid wint het, en ze zet haar nagel in de spleet tussen de twee helften. Moeiteloos gaan ze uit elkaar. Aan de rechterzijde ziet ze haar eigen beeltenis, zo groot als de nagel van haar duim.
Met kracht gooit ze de ketting van zich af. Hij stuitert tegen het hout van de deur en landt op de ruwe planken van de kamer. Krasjes stonden al jaren in het metaal, wat te stug was om te deuken. Met haar voet duwt Marianne de hanger verder tussen de kieren in het hout.
De volgende ochtend pakt ze haar spullen weer bij elkaar. Staf, mantel, tas. Ze daalt de treden van de trap af, en reist verder naar de Schoot der Goden.

De volgende avond slaapt ze in de volgende herberg. Op het nachtkastje naast haar bed vindt ze een ketting. Met binnenin een klein portret.

Comments

[adendalife.livejournal.com]

:)