Een laatste afscheid van Zaphira
Jul. 23rd, 2024 05:06 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzMet het afgelopen Zomerlive van Emphebion is er echt een einde gekomen aan de reis van Zaphira. Tenminste, een einde aan de reis die ik met haar maak. Zaphira is nu onderdeel geworden van de setting van Emphebion en leeft voort in de achtergrond. Wat ze nu nog gaat meemaken is in principe niet iets wat ik zelf mag bepalen.
Het roze barbiedromen einde wat ik gekregen heb van de spelleiding spreekt enorm tot de verbeelding.
Zaphira begon als Naamloos, zoekende naar wie zij was en hoe zij heette. Ze adopteerde een naam ("Ze noemen mij Zaphira") en vond een ring en een ketting, waardoor zij uiteindelijk op het pad kwam van de oude bloedlijn van Osdorxka. Ze heeft lang geworsteld met die verantwoordelijkheid, en of ze het waard was, en of ze wel genoeg mensen had die achter haar stonden.
Vorige winterlive kwam ze er eindelijk achter wie ze nou was geweest. En datgene wat haar altijd al verteld was: 'Misschien is het niet belangrijk om te weten wie je voor dat ongeluk met de ketel was. Want je laat genoeg zien van jezelf om te weten dat je iemand bent met het hart op de juiste plek'. Uiteindelijk liepen die twee waarheden niet heel ver uit elkaar. Toen zij Nilaya was ging zij een vergetelheidsdrank maken voor een bevriende elf, die niet kon leven met de afschuwelijke herinneringen. Wellicht wilde Nilaya zelf ook wel wat van die drank. Dat was de aanleiding van het ongeluk, waardoor Zaphira haar geheugen verloor. Ze is er nooit achter gekomen of ze vroeger familie had...
De zorgzaamheid van Zaphira werd een rode draad door haar leven. Ook toen ze van adel was, stond ze regelmatig tot haar ellebogen in het bloed om de avonturiers op te lappen. Ze moest kiezen wie er snel op zijn pootjes gezet moest worden, en wie alleen een verbandje kreeg om het bloeden te stelpen. Maar ook die moeilijke keuze kon ze maken. Daarin is ze echt volwassener geworden.
En dan Stanislav. Haar trouwe lijfwacht waar ze altijd op kon bouwen. Misschien heeft ze er zelf nooit over durven nadenken of er meer was tussen hen. Maar als hij binnengedragen werd in de ziekenboeg zorgde Zaphira wel dat ze hem direct ging genezen. Ze hield geneeskrachtige kruiden achter, gewoon voor het geval dat hij gewond zou raken.
Na veel hints van de kozakken die ons kwamen bezoeken durfden we er serieus over na te denken. Hoe je beste vriend, je trouwe lijfwacht, toch ineens je hart steelt. Dát verhaal is er eentje die we allemaal kennen en ook heerlijk van kunnen genieten.
Het was niet vooraf gepland maar zowel Bram als ik stonden ervoor open, en we hebben na het event toch wel heel veel bleed gehad van ons binnenspelse huwelijk. De kleine gebaren die geliefden naar elkaar maken hakken er toch wel diep in.
Uiteindelijk zijn we samen de ondergaande zon tegemoet gereden. Gesterkt door vrienden die ons bijstaan, door de liefde die onze personages deelden een onzekere toekomst tegemoet.
Het wrange is: ik kan niet wachten tot ik het volgende hoofdstuk mag lezen. Maar dat hoofdstuk is niet meer voor mij om te schrijven, te beleven. Vanaf nu ben ik een betrokken bijstaander. De kans dat Zaphira als NPC nog een keer ten tonele verschijnt is klein -- daarvoor is Iis echt veel te ver weg.
Gisterenavond heb ik de gebeurtenissen van Zaphira's laatste zomerlive opgeschreven in mijn IC boekje. Een afsluiting van een levensverhaal. Toen de laatste zin geschreven was voelde ik me leeg. Het is klaar, het is op. Het is goed zo. Het was een perfecte, zoete afsluiting van een mooi personage.
Het roze barbiedromen einde wat ik gekregen heb van de spelleiding spreekt enorm tot de verbeelding.
Zaphira begon als Naamloos, zoekende naar wie zij was en hoe zij heette. Ze adopteerde een naam ("Ze noemen mij Zaphira") en vond een ring en een ketting, waardoor zij uiteindelijk op het pad kwam van de oude bloedlijn van Osdorxka. Ze heeft lang geworsteld met die verantwoordelijkheid, en of ze het waard was, en of ze wel genoeg mensen had die achter haar stonden.
Vorige winterlive kwam ze er eindelijk achter wie ze nou was geweest. En datgene wat haar altijd al verteld was: 'Misschien is het niet belangrijk om te weten wie je voor dat ongeluk met de ketel was. Want je laat genoeg zien van jezelf om te weten dat je iemand bent met het hart op de juiste plek'. Uiteindelijk liepen die twee waarheden niet heel ver uit elkaar. Toen zij Nilaya was ging zij een vergetelheidsdrank maken voor een bevriende elf, die niet kon leven met de afschuwelijke herinneringen. Wellicht wilde Nilaya zelf ook wel wat van die drank. Dat was de aanleiding van het ongeluk, waardoor Zaphira haar geheugen verloor. Ze is er nooit achter gekomen of ze vroeger familie had...
De zorgzaamheid van Zaphira werd een rode draad door haar leven. Ook toen ze van adel was, stond ze regelmatig tot haar ellebogen in het bloed om de avonturiers op te lappen. Ze moest kiezen wie er snel op zijn pootjes gezet moest worden, en wie alleen een verbandje kreeg om het bloeden te stelpen. Maar ook die moeilijke keuze kon ze maken. Daarin is ze echt volwassener geworden.
En dan Stanislav. Haar trouwe lijfwacht waar ze altijd op kon bouwen. Misschien heeft ze er zelf nooit over durven nadenken of er meer was tussen hen. Maar als hij binnengedragen werd in de ziekenboeg zorgde Zaphira wel dat ze hem direct ging genezen. Ze hield geneeskrachtige kruiden achter, gewoon voor het geval dat hij gewond zou raken.
Na veel hints van de kozakken die ons kwamen bezoeken durfden we er serieus over na te denken. Hoe je beste vriend, je trouwe lijfwacht, toch ineens je hart steelt. Dát verhaal is er eentje die we allemaal kennen en ook heerlijk van kunnen genieten.
Het was niet vooraf gepland maar zowel Bram als ik stonden ervoor open, en we hebben na het event toch wel heel veel bleed gehad van ons binnenspelse huwelijk. De kleine gebaren die geliefden naar elkaar maken hakken er toch wel diep in.
Uiteindelijk zijn we samen de ondergaande zon tegemoet gereden. Gesterkt door vrienden die ons bijstaan, door de liefde die onze personages deelden een onzekere toekomst tegemoet.
Het wrange is: ik kan niet wachten tot ik het volgende hoofdstuk mag lezen. Maar dat hoofdstuk is niet meer voor mij om te schrijven, te beleven. Vanaf nu ben ik een betrokken bijstaander. De kans dat Zaphira als NPC nog een keer ten tonele verschijnt is klein -- daarvoor is Iis echt veel te ver weg.
Gisterenavond heb ik de gebeurtenissen van Zaphira's laatste zomerlive opgeschreven in mijn IC boekje. Een afsluiting van een levensverhaal. Toen de laatste zin geschreven was voelde ik me leeg. Het is klaar, het is op. Het is goed zo. Het was een perfecte, zoete afsluiting van een mooi personage.
