![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzMy to-do list is shrinking considerably. I'm done for Maerquin, everything that needs printing is printed. I've also written down a bunch of IC-info in my new booklet. My dress is re-hemmed (has been for a while now) and I have no nead of bulky cloaks.
Too bad the partlet-with-hood didn't work out, but there's no need crying over spilled handsewing.
I even finished my kidney belt for Drachenfest. For all intents and purposes I should be feeling very relieved I got so much done this week!
But the weather is way too humid and the thunderstorm that's been giving me a headache for most of the day just - won't - break.
I wanted to write a small bit about Marianne and what she did since last time, so I might just try my hand at that, although I can't quite seem to wrap my mind around one single topic right now. I'm far too stressed for my own good, and I can't quite put my finger on why. So here's a bit of writing to see if I can calm down.
Ondertussen, in de Baronie...
De regen spetterde tussen de tegels van Orkenslacht en de stad leek wel te zuchten onder de verlossende donderwolk. De hitte van de afgelopen dagen had lang aangehouden, en de graanvelden die vanaf de stadsmuren te zien waren leken slapjes te wachten op de regen.
Alles verandert, zelfs het weer, en met de regen die langs de strodaken naar beneden gutste waren er maar weinig mensen op straat. Op sommige pleinen hadden de kinderen in de plassen gespeeld, maar zij waren inmiddels in bed gestopt.
Marianne dacht terug aan haar vorige bezoekje terwijl ze haar weg zocht door de kronkelende straatjes. Joachim leek een vriendelijke man, maar er was veel bitterheid doorgedrongen in zijn stem. Jonckheer Frederick en al zijn fouten werden even grondig ontleed, en dat ten overstaan van een nieuw lid van het Gilde van Taligheid en Vermaak. Marianne kon niets anders dan bewondering hebben voor de Gildegrootmeester. Ofwel hij was een meester in het verbergen van zijn daadwerkelijke gevoelens, ofwel hij had geen enkel idee hoe gevaarlijk het uiten van dit soort bedenkingen over de adellijken kon zijn. Desalniettemin, ze had de woorden in haar geheugen gegrift en verder slechts netjes geknikt bij de woordenvloed van Joachim.
Hij was in ieder geval onder de indruk geweest van haar werk voor de Orde van de Dag. Wellicht te meer omdat ze niet alles wat ze opstuurde naar Vyranos ondertekende met haar initialen.
Haar weg vervolgde zich naar het zuiden van de stad. Vlak voordat ze de rivier overstak keek ze even het straatje in waar het atelier van Isa Romee zich bevond, maar daar was het ook rustig. Slechts weinigen waagden zich op straat in dit uur van de avond, en zeker met de regen.
Marianne's staf tikte op de stenen. Nog een paar straatjes...
Het statige weeshuis verscheen in de avondnevel. Marianne stapte om de laatste plassen heen en negeerde de prachtige eiken voordeur. De poort voor karren was gesloten, maar ze tilde de hoge grendel uit het slot en slipte naar binnen. De poort sloot zich achter haar, en de grendel schoof weer dicht.
Haar laatste bezoek in Orkenslacht voordat ze kon vertrekken naar de Parel.
Too bad the partlet-with-hood didn't work out, but there's no need crying over spilled handsewing.
I even finished my kidney belt for Drachenfest. For all intents and purposes I should be feeling very relieved I got so much done this week!
But the weather is way too humid and the thunderstorm that's been giving me a headache for most of the day just - won't - break.
I wanted to write a small bit about Marianne and what she did since last time, so I might just try my hand at that, although I can't quite seem to wrap my mind around one single topic right now. I'm far too stressed for my own good, and I can't quite put my finger on why. So here's a bit of writing to see if I can calm down.
Ondertussen, in de Baronie...
De regen spetterde tussen de tegels van Orkenslacht en de stad leek wel te zuchten onder de verlossende donderwolk. De hitte van de afgelopen dagen had lang aangehouden, en de graanvelden die vanaf de stadsmuren te zien waren leken slapjes te wachten op de regen.
Alles verandert, zelfs het weer, en met de regen die langs de strodaken naar beneden gutste waren er maar weinig mensen op straat. Op sommige pleinen hadden de kinderen in de plassen gespeeld, maar zij waren inmiddels in bed gestopt.
Marianne dacht terug aan haar vorige bezoekje terwijl ze haar weg zocht door de kronkelende straatjes. Joachim leek een vriendelijke man, maar er was veel bitterheid doorgedrongen in zijn stem. Jonckheer Frederick en al zijn fouten werden even grondig ontleed, en dat ten overstaan van een nieuw lid van het Gilde van Taligheid en Vermaak. Marianne kon niets anders dan bewondering hebben voor de Gildegrootmeester. Ofwel hij was een meester in het verbergen van zijn daadwerkelijke gevoelens, ofwel hij had geen enkel idee hoe gevaarlijk het uiten van dit soort bedenkingen over de adellijken kon zijn. Desalniettemin, ze had de woorden in haar geheugen gegrift en verder slechts netjes geknikt bij de woordenvloed van Joachim.
Hij was in ieder geval onder de indruk geweest van haar werk voor de Orde van de Dag. Wellicht te meer omdat ze niet alles wat ze opstuurde naar Vyranos ondertekende met haar initialen.
Haar weg vervolgde zich naar het zuiden van de stad. Vlak voordat ze de rivier overstak keek ze even het straatje in waar het atelier van Isa Romee zich bevond, maar daar was het ook rustig. Slechts weinigen waagden zich op straat in dit uur van de avond, en zeker met de regen.
Marianne's staf tikte op de stenen. Nog een paar straatjes...
Het statige weeshuis verscheen in de avondnevel. Marianne stapte om de laatste plassen heen en negeerde de prachtige eiken voordeur. De poort voor karren was gesloten, maar ze tilde de hoge grendel uit het slot en slipte naar binnen. De poort sloot zich achter haar, en de grendel schoof weer dicht.
Haar laatste bezoek in Orkenslacht voordat ze kon vertrekken naar de Parel.
