Jane's Journal

LARP-dip

2025-05-26T19:52:03Z

Het is lang geleden dat ik zo'n heftige LARP-dip heb gehad. Wat niet meehelpt is dat ik me niet echt kan concentreren op ingewikkelde taken op het werk, en ik dus simpelere taken oppak waarbij mijn hoofd vrij rond kan dwalen in de herinnering aan Belvedère.
Vanavond heb ik gelijk mijn verslag ingestuurd. Daarmee kan de spelleiding de rollen voor volgende Belvedère invullen en een richting suggereren waar je in kan gaan met je spel.

Het verslag wat ik opstuurde is vrijwel identiek aan het verslag wat hier op LJ Dreamwidth staat, met een paar kleine toevoegingen.
Want ik kreeg in de familie-groepsapp terug van Anne (Tante Charlotte): "Je bent meer in de gaten gehouden dan je dacht en die trapper is uitgebreid besproken zal ik maar zeggen"

En ja, van dat soort updates word ik blij. Want hoe vrij ik deze Belvedère kon bewegen, blijkbaar hadden 'de Tantes' het allemaal wel door. En dat betekent dat ik daar dus nog Vragen over ga krijgen. Want wie is die Frédérique nu eigenlijk?

Op de verslag-vraag "Zijn je loyaliteiten veranderd?" antwoordde ik:
"Mijn familie heeft natuurlijk echt wel door dat ik met Frédérique (François) heb gepraat en houden me streng in de gaten. Ik ben bang dat ik volgende keer heel erg in de problemen ga komen en dat ik Frédérique niet meer mag zien. Maar ik ben ook afhankelijk van ze, dus mijn loyaliteit naar de familie De Guise is niet veranderd.

Dit soort drama vind ik OC heel erg geweldig, ik heb me heerlijk in de nesten gewerkt en ik verwacht er echt nog wel een staartje van te krijgen. Bring it!"

Vanavond vond ik op Discord ook de Matthijs die François/Frédérique speelde. En niet alleen kwam het gesprek gelijk goed op gang, ook kwamen er een aantal plannen, wilde plannen, en hele slechte wilde plannen voorbij.
En tot overmaat van voorpret heeft Josh die Ludovic Stuart speelt zich ook ingeschreven... en vermoed ik dat Tante Charlotte ook nog wel wat andere kandidaten mijn kant op gaat werpen.
En zo heb ik alleen nog maar veel, veel meer zin in Belvedère 14. Nog maar 6 maandjes wachten.

comments

Een laatste afscheid van Zaphira

2024-07-23T15:31:53Z

Met het afgelopen Zomerlive van Emphebion is er echt een einde gekomen aan de reis van Zaphira. Tenminste, een einde aan de reis die ik met haar maak. Zaphira is nu onderdeel geworden van de setting van Emphebion en leeft voort in de achtergrond. Wat ze nu nog gaat meemaken is in principe niet iets wat ik zelf mag bepalen.

Het roze barbiedromen einde wat ik gekregen heb van de spelleiding spreekt enorm tot de verbeelding.
Zaphira begon als Naamloos, zoekende naar wie zij was en hoe zij heette. Ze adopteerde een naam ("Ze noemen mij Zaphira") en vond een ring en een ketting, waardoor zij uiteindelijk op het pad kwam van de oude bloedlijn van Osdorxka. Ze heeft lang geworsteld met die verantwoordelijkheid, en of ze het waard was, en of ze wel genoeg mensen had die achter haar stonden.

Vorige winterlive kwam ze er eindelijk achter wie ze nou was geweest. En datgene wat haar altijd al verteld was: 'Misschien is het niet belangrijk om te weten wie je voor dat ongeluk met de ketel was. Want je laat genoeg zien van jezelf om te weten dat je iemand bent met het hart op de juiste plek'. Uiteindelijk liepen die twee waarheden niet heel ver uit elkaar. Toen zij Nilaya was ging zij een vergetelheidsdrank maken voor een bevriende elf, die niet kon leven met de afschuwelijke herinneringen. Wellicht wilde Nilaya zelf ook wel wat van die drank. Dat was de aanleiding van het ongeluk, waardoor Zaphira haar geheugen verloor. Ze is er nooit achter gekomen of ze vroeger familie had...

De zorgzaamheid van Zaphira werd een rode draad door haar leven. Ook toen ze van adel was, stond ze regelmatig tot haar ellebogen in het bloed om de avonturiers op te lappen. Ze moest kiezen wie er snel op zijn pootjes gezet moest worden, en wie alleen een verbandje kreeg om het bloeden te stelpen. Maar ook die moeilijke keuze kon ze maken. Daarin is ze echt volwassener geworden.

En dan Stanislav. Haar trouwe lijfwacht waar ze altijd op kon bouwen. Misschien heeft ze er zelf nooit over durven nadenken of er meer was tussen hen. Maar als hij binnengedragen werd in de ziekenboeg zorgde Zaphira wel dat ze hem direct ging genezen. Ze hield geneeskrachtige kruiden achter, gewoon voor het geval dat hij gewond zou raken.
Na veel hints van de kozakken die ons kwamen bezoeken durfden we er serieus over na te denken. Hoe je beste vriend, je trouwe lijfwacht, toch ineens je hart steelt. Dát verhaal is er eentje die we allemaal kennen en ook heerlijk van kunnen genieten.
Het was niet vooraf gepland maar zowel Bram als ik stonden ervoor open, en we hebben na het event toch wel heel veel bleed gehad van ons binnenspelse huwelijk. De kleine gebaren die geliefden naar elkaar maken hakken er toch wel diep in.

Uiteindelijk zijn we samen de ondergaande zon tegemoet gereden. Gesterkt door vrienden die ons bijstaan, door de liefde die onze personages deelden een onzekere toekomst tegemoet.

Het wrange is: ik kan niet wachten tot ik het volgende hoofdstuk mag lezen. Maar dat hoofdstuk is niet meer voor mij om te schrijven, te beleven. Vanaf nu ben ik een betrokken bijstaander. De kans dat Zaphira als NPC nog een keer ten tonele verschijnt is klein -- daarvoor is Iis echt veel te ver weg.

Gisterenavond heb ik de gebeurtenissen van Zaphira's laatste zomerlive opgeschreven in mijn IC boekje. Een afsluiting van een levensverhaal. Toen de laatste zin geschreven was voelde ik me leeg. Het is klaar, het is op. Het is goed zo. Het was een perfecte, zoete afsluiting van een mooi personage.

comments

Pantser perikelen

2024-05-14T07:07:51Z

Nu de foto's van Weerklank binnen zijn krab ik mezelf toch even op het achterhoofd. Zag het kostuum er echt zo uit? Yikes!

Het pantser wat ik ooit in 2009 had gemaakt past nog steeds maar lijkt wel wat te groot te zijn. Als ik er een riem overheen draag kraakt en piept alles verschrikkelijk, maar ook duwt de riem het pantser in rare plooien omdat mijn taille nu eenmaal echt slanker is dan het pantser groot is.
En ik draag nota bene twee riemen: mijn pijlenkoker wil ik af kunnen leggen als ik rustig ergens ga zitten, maar mijn geldbuidel en belt pouch met personageformulier en ~~liefdesbrieven~~ binnenspelse post en gunsten wil ik altijd bij me hebben.

(Ooooh zou het niet geweldig zijn als Sacha een liefdesbrief naar ~~Ksenja~~ Katya zou schrijven? Ik verwacht niet dat hij dat gaat doen ooit, maar die zou helemaal stuk gelezen worden. Snik.)

Het pantser is dus te groot en bij de taille waar mijn riemen hangen, wordt het bij elkaar getrokken, waardoor vlak boven de taille een ballon ontstaat. Het maakt dat ik er uit zie alsof ik nog nooit van een beha heb gehoord of een dikke bierbuik heb. Geen van beiden is waar, ik droeg zelfs het hele weekend een sport beha tot ik de striemen in mijn ribbenkast had staan. (au)
Op de zaterdag had ik ook een fles in een zakje over mijn schouder hangen, met de band daarvan schuin over mijn lijf. Dat maakte helemaal dat het pantser rare dingen ging doen. Ik had een plooi in het leer vlak bij de schouder van die fles!

Nu helpt het niet mee dat het pantser gemaakt is van twee verschillende soorten leer, en de lichtere kleur leer is veel dikker en stugger dan het donkere leer. Het donkere leer is soepel genoeg om te bobbelen en te plooien en zich vreselijk te gedragen. Do not recommend.

Na het evenement heb ik alternatieven geprobeerd. Kan ik wellicht de pijlenkoker over mijn schouder dragen, of kan ik er dan niet meer bij? Dat bleek mee te vallen, ik kon mijn arm prima zo hoog optillen. Maar zo'n pijlenkoker op de rug zit met riemen over de borst vast zodat hij niet afzakt, en maakt dat het pantser weer gaat bobbelen aan alle kanten.
Kan ik er dan een wambuis onder dragen? Niet echt een fijne optie, want het is al warm zat tijdens Weerklank (eind april en begin november) en het is de vraag of het voldoende padding geeft dat het pantser beter zit.

En de laatste overweging: Moet ik eigenlijk wel een pantser dragen?
Ja, Katya is een stoere vrouw en je moet niet met haar sollen (vraag maar aan Ilya). Maar op Weerklank zijn zo weinig butsen dat ik me oprecht meerdere keren tijdens het evenement heb afgevraagd waarom ik eigenlijk nog wapens en een pantser droeg.
Ik heb zelfs het gevoel dat het hof van Belvedère een gevaarlijker omgeving is met meer dreiging dan Weerklank. Dat geeft wel aan dat de worldbuilding met het Duister om ons heen niet echt overkomt op de spelers.

Ik ga nog één test doen met het oude pantser van Frankie, om te kijken of dat beter zit met de pijlenkoker eroverheen. Best kans dat Frankie's pantser korter is, en de riem van de pijlenkoker dus onder het pantser hangt, en dus alles beter blijft zitten. Het is een veel minder chique pantser (geen schubbenmaliën op de schouders), maar als het werkt, dan werkt het.

En in het alleruiterste geval kan ik er altijd voor kiezen om mijn pantser gewoon helemaal weg te laten.
Ik heb ook net mijn personage iets aangepast en Katya een extra punt in fysiek gegeven. Omdat ~~we zo vaak butsen~~ Katya gewoon stoer is en ik dat beter bij haar vind passen.
Maar ik ben nog steeds aan mijn achterhoofd aan het krabben, ook of Weerklank dus wel het evenement voor mij is.

comments

Met zijn vijven door elkaar

2024-05-06T15:12:39Z

Pfff de afgelopen week was even heftig. Op woensdag 25 hadden we een sessie Traveller gespeeld, dus ik ~~moest~~ wilde beginnen aan het uitschrijven van de sessie, maar dat ging natuurlijk niet want Weerklank stond voor de deur. Dus op vrijdag 26 maakte ik me klaar voor mijn carpool en het Koningsdag weekend bracht ik door in het bos met Ksenja.

De mensen van Emphebion had ook hard gewerkt aan het nieuwe regelsysteem voor het volgende live, en zo vlak voor het weekend kwamen er allemaal regeldiscussies op gang. Personages moesten worden omgebouwd naar het nieuwe regelsysteem, dus Zaphira begon zich er ook even mee te bemoeien. En later deze maand gaan we weer naar het hof van Belvedère, en zo kwamen er ook berichtjes binnen van de familie De Guise met dingetjes die tussen de evenementen door zouden zijn gebeurd met Oriana.

En om het mooi af te sluiten hadden we natuurlijk woensdag weer een tabletop sessie. Geen Traveller dit keer, maar Candlekeep D&D. Of ik mijn paladijn Deirdre ook even kon spelen.

Dus, met Qupar, Ksenja, Zaphira, Oriana en Deirdre was het wel even druk genoeg in mijn hoofd.

Nu moet ik één voor één de zaken afwerken. Het Traveller verslag kan nog wel even wachten, ik maak een opname in OBS om de sessie vast te leggen dus die kan ik zelfs volgend jaar nog uitschrijven. De avonturen van Ksenja heb ik tijdens het event ook genoteerd zodat ik niks kan vergeten, en ik worstel een beetje om er meer verhaal dan opsomming van te maken, maar de vraag is hoe erg dat is. Het staat in ieder geval genoteerd en mijn hoofd is zo erg zeef dat het fijn is dat het daar niet in hoeft te blijven zitten.

De voorbereidingen voor het laatste event van Zaphira zijn ook in volle gang en het schrijven van de uitnodigingen vind ik even belangrijker dan het omtoveren van mijn personage tot het nieuwe regelsysteem. Alsof ik me heel druk maak over regelsystemen....

Met Candlekeep gaan we de personages nog een keer opnieuw in Roll20 zetten, dus daar zal ik sowieso wat hulp bij krijgen. Gelukkig hoef (wil) ik van Deirdre geen verhalen uit te schrijven, dus wanneer we weer spelen is het vroeg genoeg om daar aandacht aan te besteden. En Oriana, ach, dat arme kind kan vast nog wel even wachten tot de briefing voor Belvedère binnenkomt.

Maar een beetje veel was het wel.

comments

Dromen over Weerklank

2023-06-21T17:21:31Z

In de droom was het weer een zooitje met alle volkeren, zoals op Weerklank altijd het geval is. De spelersgroep was verenigd tegen een groep NPC's die een ander volk neerzetten. Dit volk van NPC's had een alternatieve kijk op magie, die lijnrecht tegenover de gangbare manier stond. De spelers hadden daarom flink voorbereid op een veldslag. Overal waren er gewapende en bepantserde lieden die klaar stonden om het andere volk neer te slaan. Het was duidelijk oorlog!

Ik was Ksenja en ik liep achter de linie heen en weer. Iemand had me verteld dat Sacha, mijn Sacha, naar me onderweg was en ik kon niet wachten om hem te zien.
Tot één van de andere spelers me bij mijn arm pakte en vertelde dat Sacha zich bij het andere volk had geschaard. Dat hij een vijand was en op het slagveld waarschijnlijk was omgekomen. De veldslag was heel bloederig geweest en de spelers hadden niet geweten dat Sacha een belangrijk iemand voor me was. Het was nog te gevaarlijk om het slagveld op te lopen om zijn lichaam te gaan zoeken, dus ik moest maar achter de linie blijven tot het veiliger was.

Ik liep met mijn ziel onder mijn arm, tot ik me bedacht dat ik wél iets kon doen. Ik pakte pen en papier en de woorden stroomden in een lange brief aan Sacha. Alles wat ik nog tegen hem had willen zeggen schreef ik op, en de tranen stroomden vrijelijk terwijl ik zo bezig was. Het was verschrikkelijk wreed dat hij zo dichtbij me was gekomen, op zoek was geweest naar mij, maar op het laatste moment neergeslagen werd voordat we elkaar weer konden vinden.

Een knappe blonde man met lang haar kwam langs het muurtje lopen waar ik zat. Hij neuriede een liedje wat mijn aandacht trok. Ik keek op van mijn brief en kon mijn ogen niet geloven.
Daar was hij, mijn Sacha!
Ik sprong op en liet mijn brief vallen om hem te omhelzen. Ik begroef mijn gezicht tegen zijn borst terwijl zijn sterke armen me vastpakten. Ik kon geen woord uitbrengen omdat ik te hard aan het huilen was. Snikkend begroef ik me in zijn armen, om daar nooit meer weg te willen gaan.

-----

Het was een hele bijzondere droom die op een bepaalde manier me diep geraakt heeft. Wat ik frappant vind is dat de charme van Weerklank er goed in zat: de verschillende volkeren die vroeg of laat met elkaar op de vuist zouden gaan, en het idee van spelers tegen NPCs wat niet de bedoeling is van LARP maar stiekem wel vaak de ondertoon voert.

Wat ook een prachtig detail is dat ik Sacha herkende aan het geluid wat hij maakte. In mijn droom was het niet het liedje van Gaston maar een ander geluid.
Ook heb ik expres in mijn achtergrond de beschrijving van Sacha vaag gehouden, zodat als er een NPC gecast wordt ik hem eerder herken aan zijn houding en charisma dan aan zijn looks. Ik herkende de lange blonde man met het lange haar ook niet, maar door het liedje wist ik 100% zeker dat dát mijn Sacha was!

En ondanks de dramatische roller coaster van angst en verdriet en liefde en opluchting was het een hele fijne droom.

comments