![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzVoor de winterlive van Emphebion was het plan om een nieuwe jurk te maken. Ik had een prachtige mosgroene wol gekocht op de markt, Zaphira is inmiddels Lady Leonie Sapphire I, bearer of the Ring and the Necklace; en met zo'n sjieke naam moet er een sjieke jurk komen.
De wol waste ik voor op 30 graden en ook de katoen voile die ik wilde gebruiken om de patroondelen mee te voeren (flatlinen). De wol was vrij dun en kon wel een beetje steun gebruiken, en in de haute couture doen ze dat ook wel met zijde chiffon.
Het leek zo'n mooi plan. De beide stoffen werden gestreken, de patroondelen werden van beide stoffen geknipt, en ik speldde de twee lagen op elkaar om zo de katoen aan de wol vast te maken en alle uitstekende randjes af te snijden met de lockmachine.
Ik was even bang dat er teveel verschil tussen de twee stoffen zou zijn en de ene of de andere zou gaan plooien, maar dat viel gelukkig enorm mee. De twee lagen zaten perfect aan elkaar en ik kon verder.
De originele rode wollen kirtle is een 15e eeuwse jurk die perfect zit. Het patroon bestaat uit rechthoeken en driehoeken en de enige vorm die er verder in zit is dat de zijnaad een beetje getailleerd is. Afhankelijk van hoe strak ik de sluiting aan de voorkant dicht doe, is het een jurk voor een grotere maat of niet. Ik kon me er prima inwurmen toen ik 20 kilo zwaarder was. En deze zomer, toen mijn linnen zomerjurk een soepjurk was omdat ik zoveel was afgevallen*, paste de rode wollen kirtle helemaal dicht en zat hij als gegoten. Dankzij deze rode wollen kirtle kon ik toch met een passende jurk en geheven hoofd naar Emphebion.
*) een huilbui omdat je te dun bent voor je kleren is blijkbaar ook een Ding.
En toen begon het Feest der Verwijfeling.
Ik had mijn linnen stays, zou het niet leuk zijn als ik die onder de jurk zou dragen? Ik reeg mezelf in de stays en drapeerde de panden over me heen. De schoudernaad zat net dicht, dus ik kon een beetje zien of het mooi zou worden.
Met de stays eronder kreeg ik een prachtige taille, werd mijn buste omhoog geduwd, en zag je de bovenrand van de stays dwars door de wol heen. Tja. Dat zou hem dus niet gaan worden. Een corset cover is toch echt iets van de 18e of 19e eeuw, niet iets middeleeuws, en de wol was te dun - je zag er elk randje doorheen.
Ik speldde de taille toch af over het corset heen, want het is eigenlijk wel mooi als je door de sluiting aan de voorkant de blauwe wollen onderjurk nog kon zien. Als ik de stays niet zou dragen zou deze groene jurk dus te klein worden en je sowieso iets van de onderjurk gaan zien.
Ik had er nooit bij stilgestaan dat het feit dat ik er nog een andere jurk onder zou gaan dragen, de rand van het corset misschien minder zichtbaar zou maken.
Ik speldde ook de gewenste halslijn af. En toen viel het me op dat de panden niet zo lang waren als ik had gehoopt. Ik had ze toch echt 160 cm lang gemaakt, maar de onderkant viel toch boven mijn voeten, en er zou nog een zoom in moeten. Nu hebben kostuummakers een mooie uitspraak: Piecing is period. Oftewel: om stof te besparen was het in de middeleeuwen al de gewoonte om grote patroondelen uit kleinere lapjes samen te stellen. Als je alles met de hand zou moeten weven, zou je dit waarschijnlijk nog steeds doen.
Hm. Mijn hoofd was al chaotisch van links naar rechts aan het springen, maar nu ging het helemaal in een stroomversnelling. Als er dan toch een rand onderaan de zoom moest komen om de jurk de gewenste lengte te maken, dan kon ik daar wel een bies overheen zetten. Of de hele rand borduren. Of ...
Ik tekende de spiraal sluiting aan de voorkant in, zodat ik die kon gaan naaien, en toen hing ik de jurk even op de pop in de hoop wat rust te kunnen vinden. In de dagen die volgden maakte ik steeds het plan om verder te gaan met de jurk, maar elke keer vond ik een ander kutklusje wat de voorkeur had boven het verder gaan aan de jurk. Ik was er nog steeds niet uit...
...zou de maat wel kloppen?
...zouden de gussets aan de zijkanten wel lang genoeg zijn? Waarschijnlijk niet, als ik het zo zag -- dus eigenlijk was ALLES te kort aan deze jurk....
...wat zou ik met de mouw gaan doen? Daar had ik nog steeds geen besluit over genomen.
...zou de jurk wel warm genoeg zijn?
En dat was de druppel. De wol was zo dun dat ik er niet in geloofde. En ik had het koud, ik had het al ruim een week koud. We stoken niet vaak de verwarming op (vanwege de oorlog in de Oekraine gaan de stookkosten omhoog) en op de larp zou het nog kouder zijn. We zouden buiten gaan rondhuppelen en ondanks dat ik een blauwe mantel voor Lady Sapphire gemaakt had verwachtte ik dat ik het ijs- en ijskoud zou gaan hebben.
Vandaag pakte ik de lapjes bij elkaar, trok ik de half-gemaakte jurk van de pop af, en propte ik alle onderdelen in een zak. Ik wilde er niet meer naar kijken.
Wordt vervolgd...
De wol waste ik voor op 30 graden en ook de katoen voile die ik wilde gebruiken om de patroondelen mee te voeren (flatlinen). De wol was vrij dun en kon wel een beetje steun gebruiken, en in de haute couture doen ze dat ook wel met zijde chiffon.
Het leek zo'n mooi plan. De beide stoffen werden gestreken, de patroondelen werden van beide stoffen geknipt, en ik speldde de twee lagen op elkaar om zo de katoen aan de wol vast te maken en alle uitstekende randjes af te snijden met de lockmachine.
Ik was even bang dat er teveel verschil tussen de twee stoffen zou zijn en de ene of de andere zou gaan plooien, maar dat viel gelukkig enorm mee. De twee lagen zaten perfect aan elkaar en ik kon verder.
De originele rode wollen kirtle is een 15e eeuwse jurk die perfect zit. Het patroon bestaat uit rechthoeken en driehoeken en de enige vorm die er verder in zit is dat de zijnaad een beetje getailleerd is. Afhankelijk van hoe strak ik de sluiting aan de voorkant dicht doe, is het een jurk voor een grotere maat of niet. Ik kon me er prima inwurmen toen ik 20 kilo zwaarder was. En deze zomer, toen mijn linnen zomerjurk een soepjurk was omdat ik zoveel was afgevallen*, paste de rode wollen kirtle helemaal dicht en zat hij als gegoten. Dankzij deze rode wollen kirtle kon ik toch met een passende jurk en geheven hoofd naar Emphebion.
*) een huilbui omdat je te dun bent voor je kleren is blijkbaar ook een Ding.
En toen begon het Feest der Verwijfeling.
Ik had mijn linnen stays, zou het niet leuk zijn als ik die onder de jurk zou dragen? Ik reeg mezelf in de stays en drapeerde de panden over me heen. De schoudernaad zat net dicht, dus ik kon een beetje zien of het mooi zou worden.
Met de stays eronder kreeg ik een prachtige taille, werd mijn buste omhoog geduwd, en zag je de bovenrand van de stays dwars door de wol heen. Tja. Dat zou hem dus niet gaan worden. Een corset cover is toch echt iets van de 18e of 19e eeuw, niet iets middeleeuws, en de wol was te dun - je zag er elk randje doorheen.
Ik speldde de taille toch af over het corset heen, want het is eigenlijk wel mooi als je door de sluiting aan de voorkant de blauwe wollen onderjurk nog kon zien. Als ik de stays niet zou dragen zou deze groene jurk dus te klein worden en je sowieso iets van de onderjurk gaan zien.
Ik had er nooit bij stilgestaan dat het feit dat ik er nog een andere jurk onder zou gaan dragen, de rand van het corset misschien minder zichtbaar zou maken.
Ik speldde ook de gewenste halslijn af. En toen viel het me op dat de panden niet zo lang waren als ik had gehoopt. Ik had ze toch echt 160 cm lang gemaakt, maar de onderkant viel toch boven mijn voeten, en er zou nog een zoom in moeten. Nu hebben kostuummakers een mooie uitspraak: Piecing is period. Oftewel: om stof te besparen was het in de middeleeuwen al de gewoonte om grote patroondelen uit kleinere lapjes samen te stellen. Als je alles met de hand zou moeten weven, zou je dit waarschijnlijk nog steeds doen.
Hm. Mijn hoofd was al chaotisch van links naar rechts aan het springen, maar nu ging het helemaal in een stroomversnelling. Als er dan toch een rand onderaan de zoom moest komen om de jurk de gewenste lengte te maken, dan kon ik daar wel een bies overheen zetten. Of de hele rand borduren. Of ...
Ik tekende de spiraal sluiting aan de voorkant in, zodat ik die kon gaan naaien, en toen hing ik de jurk even op de pop in de hoop wat rust te kunnen vinden. In de dagen die volgden maakte ik steeds het plan om verder te gaan met de jurk, maar elke keer vond ik een ander kutklusje wat de voorkeur had boven het verder gaan aan de jurk. Ik was er nog steeds niet uit...
...zou de maat wel kloppen?
...zouden de gussets aan de zijkanten wel lang genoeg zijn? Waarschijnlijk niet, als ik het zo zag -- dus eigenlijk was ALLES te kort aan deze jurk....
...wat zou ik met de mouw gaan doen? Daar had ik nog steeds geen besluit over genomen.
...zou de jurk wel warm genoeg zijn?
En dat was de druppel. De wol was zo dun dat ik er niet in geloofde. En ik had het koud, ik had het al ruim een week koud. We stoken niet vaak de verwarming op (vanwege de oorlog in de Oekraine gaan de stookkosten omhoog) en op de larp zou het nog kouder zijn. We zouden buiten gaan rondhuppelen en ondanks dat ik een blauwe mantel voor Lady Sapphire gemaakt had verwachtte ik dat ik het ijs- en ijskoud zou gaan hebben.
Vandaag pakte ik de lapjes bij elkaar, trok ik de half-gemaakte jurk van de pop af, en propte ik alle onderdelen in een zak. Ik wilde er niet meer naar kijken.
Wordt vervolgd...
