![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzDe week begon met werk, werk, werk. Het is druk met maatwerk bestellingen en daarom heb ik maar af en toe tijd om aan mijn eigen jurk te werken. "Bij de coupeuse thuis lekt de kraag" - of hoe ging dat gezegde ook alweer. Dit leest dus als een verslag in één lang stuk, maar eigenlijk waren het meerdere losse momenten tijdens de week. Als ik even een momentje over had aan het einde van een drukke dag kon ik nog best een klein beetje aan mijn jurk werken...
Buurvrouw Daphne hielp me op dinsdag om de jurk op de juiste lengte af te spuiten met de rokkenspuit. Dat had ze voor haar moeder in het verleden ook al mogen doen, maar het was toch lastig om de juiste lengte te bepalen. "Hij komt nu zo halverwege de omslag van je broek." en op die lengte zette de rokkenspuit een streepje.
Toen ik weer naast het krukje stond en de jurk weer uitgetrokken had, kon ik eens goed kijken hoe lang mijn lange broek was en hoe laag de zoom dus zou komen. Eigenlijk wilde ik de japon nog iets langer hebben dan het krijtstreepje. Ik mat 2 centimeter extra lengte uit, en telde daar 4 centimeter zoom en 1 centimeter naad bij op. Ik knipte dus 7 centimeter onder het krijtstreepje de stukken van de rok af die overbleven in een lange strook. Ook maakte ik aantekeningen hoeveel korter elk pand moest, zodat ik het patroon ook op de juiste lengte kon maken voor een volgende jurk. De zomerjurk van Lady Sapphire moet immers ook opnieuw gemaakt worden.
De zoom zelf verstevigde ik met ontzettend handig vlieselineband, met draden in de lengterichting van precies 5 centimeter breed. Dit om de zoom nog ietsje steun te geven.
Nu was de buitenste laag van de jurk wel op de juiste lengte, maar de zoom had ik nog niet korter geknipt. Nadat ik de zoom op de juiste lengte had omgestreken en vast had gespeld, werd de jurk op de pop gehesen, en de pop mocht hoog op tafel staan. Ik trok de voering glad onder de zoom uit en speldde de lagen op elkaar. Eerst op de naden, en daarna de stukjes ertussen.
Nadat de lagen op elkaar waren gespeld ging de jurk weer van de pop en mat ik de voering zo af dat hij 1 centimeter langer was dan de gevouwen zoom van de jurk. Als de voering dan aan de naadtoeslag van de zoom wordt genaaid, heb je precies een bewegingsplooi van 1 centimeter die zorgt dat je buitenlaag niet uithangt en de voering niet uitscheurt.
Dit is tevens de 'standaard werkwijze' die we geleerd hebben op school bij het maken van een colbert.
Ik begon vast vooruit te denken. De volgende stap was natuurlijk het vastnaaien van de zoom aan de voeringzoom, en daarna die plooi erin strijken. Maar ik wilde ook heel graag een stuk keperband aan de binnenkant van de zoom naaien om te voorkomen dat de zoom van de jurk snel zou gaan slijten. Dat was waarschijnlijk makkelijker te doen voordat de voering vast zat. Anders heb je een hele jurk om de vrije arm van de naaimachine liggen.
En, nog veel belangrijker: ik wilde ook een sierband langs de zoom stikken. Als de voering al vast zat, moest ik wel heel zeker weten dat de juist meegespeld zat, anders kreeg ik vast vervelende plooien.
Sterker nog: de kans daarop was best aanwezig. De wol was lekker soepel en kon makkelijk rekken, en de voering was natuurlijk veel minder vriendelijk en zou niet lief gaan samenspelen met de wol. Bovendien: als ik die bewegingsplooi in de voering had gespeld en ik zou dan het sierband langs de zoom gaan stikken...dan zat de voering alsnog vastgestikt! De enige manier om dat te voorkomen was om de voering naar boven te leggen, heel secuur te spelden en te rijgen, het sierband erop te stikken, en de bewegingsplooi boven het stiksel van het sierband erin te strijken.
Dat klonk als gedoe.
Kortom: de voering bleef mooi los, en eerst stikte ik het keperband langs de vouwlijn van de zoom (aan het stukje wat naar binnen zou slaan als zoom).
Daarna stikte ik het sierband langs de zoom. Gelukkig stonden daar al hele fijne krijtstreepjes van de rokkenspuit, die ik nu prima kon gebruiken als geleide voor waar het sierband moest komen.
Als allerlaatste naaide ik de voering aan de zoom van de japon.
Een belangrijke truc voor deze stap is: leg de japon met de goede kant naar buiten neer, en vouw de voering op zijn plek. Zorg dat de goede kant van de voering op de goede kant van de zoom ligt (zoals je hem straks gaat naaien). De zoom ligt dus naar binnen gevouwen, en de naadtoeslag van de voering vouw je ook naar binnen. Zet een speldje op de naad, zodat je zeker weet dat alles op de juiste plek ligt en de juiste naden bij elkaar ligt.
Daarna kun je via de opening in de zijnaad of in dit geval, bij de rits, naar binnen tussen de lagen van de japon en voering, de zoom naar buiten pulken, en weet je zeker dat in ieder geval die naad goed gespeld is. Ja, de speld zit ergens waar hij niet kan bijven zitten, maar je voering en zoom liggen goed op elkaar en de juiste naad van de japon zit op de juiste naad van de voering.
Ik speldde de rest van de voering aan de naadtoeslag van de zoom, stikte het allemaal in elkaar, en bekeek....de Donut of Doom.
Als je één keer een colbertmouw op deze manier aan de voering vastgemaakt hebt weet je: voering keren is verre van een makkelijk vraagstuk. Als je niet oplet krijg je een soort Escheriaanse contraptie die je nooit meer met de goede kant naar buiten kan keren, omdat je dat laatste naadje niet op de juiste manier hebt vastgemaakt. (Als je overigens de bovenstaande beschrijving volgt, is de kans daarop al kleiner).
Maar toen ik de zoom van de japon aan de voering had vastgestikt, kreeg ik het heel even benauwd. Dit zag eruit alsof het nooit meer goed zou komen. Had ik mijn japon in eendriehoek donut zonder einde genaaid? Kon ik hem ooit weer met de goede kant naar buiten krijgen, en dan wel zo dat de voering aan de binnenkant zat, en de buitenkant aan de buitenkant zat?
Gelukkig viel het reuze mee. Ik begon bij de rits, en frotte de voering door het gat naar binnen. Tot mijn verbazing moest de rest van de japon erachteraan, maar daardoor kwam de japon wel weer met de goede kant naar buiten te liggen... en de voering zat er helemaal in!
Rest mij nog de laaste stapjes: de zoom met de hand verankeren zodat hij niet uit gaat zakken, de voering bij de taille vastzetten, en het vastzetten van de voering langs de rits, want dan hoef ik niet meer tussen de lagen te zijn. Nog even de bewegingsplooi bij de zoom erin strijken. En als finishing touches het sierband langs de halslijn en misschien ook de mouw. Met nog een ruime week te gaan tot kerst, en daarna Emphebion, moet het me toch wel gaan lukken om de laastste stapjes af te krijgen?
Wordt vervolgd...
Buurvrouw Daphne hielp me op dinsdag om de jurk op de juiste lengte af te spuiten met de rokkenspuit. Dat had ze voor haar moeder in het verleden ook al mogen doen, maar het was toch lastig om de juiste lengte te bepalen. "Hij komt nu zo halverwege de omslag van je broek." en op die lengte zette de rokkenspuit een streepje.
Toen ik weer naast het krukje stond en de jurk weer uitgetrokken had, kon ik eens goed kijken hoe lang mijn lange broek was en hoe laag de zoom dus zou komen. Eigenlijk wilde ik de japon nog iets langer hebben dan het krijtstreepje. Ik mat 2 centimeter extra lengte uit, en telde daar 4 centimeter zoom en 1 centimeter naad bij op. Ik knipte dus 7 centimeter onder het krijtstreepje de stukken van de rok af die overbleven in een lange strook. Ook maakte ik aantekeningen hoeveel korter elk pand moest, zodat ik het patroon ook op de juiste lengte kon maken voor een volgende jurk. De zomerjurk van Lady Sapphire moet immers ook opnieuw gemaakt worden.
De zoom zelf verstevigde ik met ontzettend handig vlieselineband, met draden in de lengterichting van precies 5 centimeter breed. Dit om de zoom nog ietsje steun te geven.
Nu was de buitenste laag van de jurk wel op de juiste lengte, maar de zoom had ik nog niet korter geknipt. Nadat ik de zoom op de juiste lengte had omgestreken en vast had gespeld, werd de jurk op de pop gehesen, en de pop mocht hoog op tafel staan. Ik trok de voering glad onder de zoom uit en speldde de lagen op elkaar. Eerst op de naden, en daarna de stukjes ertussen.
Nadat de lagen op elkaar waren gespeld ging de jurk weer van de pop en mat ik de voering zo af dat hij 1 centimeter langer was dan de gevouwen zoom van de jurk. Als de voering dan aan de naadtoeslag van de zoom wordt genaaid, heb je precies een bewegingsplooi van 1 centimeter die zorgt dat je buitenlaag niet uithangt en de voering niet uitscheurt.
Dit is tevens de 'standaard werkwijze' die we geleerd hebben op school bij het maken van een colbert.
Ik begon vast vooruit te denken. De volgende stap was natuurlijk het vastnaaien van de zoom aan de voeringzoom, en daarna die plooi erin strijken. Maar ik wilde ook heel graag een stuk keperband aan de binnenkant van de zoom naaien om te voorkomen dat de zoom van de jurk snel zou gaan slijten. Dat was waarschijnlijk makkelijker te doen voordat de voering vast zat. Anders heb je een hele jurk om de vrije arm van de naaimachine liggen.
En, nog veel belangrijker: ik wilde ook een sierband langs de zoom stikken. Als de voering al vast zat, moest ik wel heel zeker weten dat de juist meegespeld zat, anders kreeg ik vast vervelende plooien.
Sterker nog: de kans daarop was best aanwezig. De wol was lekker soepel en kon makkelijk rekken, en de voering was natuurlijk veel minder vriendelijk en zou niet lief gaan samenspelen met de wol. Bovendien: als ik die bewegingsplooi in de voering had gespeld en ik zou dan het sierband langs de zoom gaan stikken...dan zat de voering alsnog vastgestikt! De enige manier om dat te voorkomen was om de voering naar boven te leggen, heel secuur te spelden en te rijgen, het sierband erop te stikken, en de bewegingsplooi boven het stiksel van het sierband erin te strijken.
Dat klonk als gedoe.
Kortom: de voering bleef mooi los, en eerst stikte ik het keperband langs de vouwlijn van de zoom (aan het stukje wat naar binnen zou slaan als zoom).
Daarna stikte ik het sierband langs de zoom. Gelukkig stonden daar al hele fijne krijtstreepjes van de rokkenspuit, die ik nu prima kon gebruiken als geleide voor waar het sierband moest komen.
Als allerlaatste naaide ik de voering aan de zoom van de japon.
Een belangrijke truc voor deze stap is: leg de japon met de goede kant naar buiten neer, en vouw de voering op zijn plek. Zorg dat de goede kant van de voering op de goede kant van de zoom ligt (zoals je hem straks gaat naaien). De zoom ligt dus naar binnen gevouwen, en de naadtoeslag van de voering vouw je ook naar binnen. Zet een speldje op de naad, zodat je zeker weet dat alles op de juiste plek ligt en de juiste naden bij elkaar ligt.
Daarna kun je via de opening in de zijnaad of in dit geval, bij de rits, naar binnen tussen de lagen van de japon en voering, de zoom naar buiten pulken, en weet je zeker dat in ieder geval die naad goed gespeld is. Ja, de speld zit ergens waar hij niet kan bijven zitten, maar je voering en zoom liggen goed op elkaar en de juiste naad van de japon zit op de juiste naad van de voering.
Ik speldde de rest van de voering aan de naadtoeslag van de zoom, stikte het allemaal in elkaar, en bekeek....de Donut of Doom.
Als je één keer een colbertmouw op deze manier aan de voering vastgemaakt hebt weet je: voering keren is verre van een makkelijk vraagstuk. Als je niet oplet krijg je een soort Escheriaanse contraptie die je nooit meer met de goede kant naar buiten kan keren, omdat je dat laatste naadje niet op de juiste manier hebt vastgemaakt. (Als je overigens de bovenstaande beschrijving volgt, is de kans daarop al kleiner).
Maar toen ik de zoom van de japon aan de voering had vastgestikt, kreeg ik het heel even benauwd. Dit zag eruit alsof het nooit meer goed zou komen. Had ik mijn japon in een
Gelukkig viel het reuze mee. Ik begon bij de rits, en frotte de voering door het gat naar binnen. Tot mijn verbazing moest de rest van de japon erachteraan, maar daardoor kwam de japon wel weer met de goede kant naar buiten te liggen... en de voering zat er helemaal in!
Rest mij nog de laaste stapjes: de zoom met de hand verankeren zodat hij niet uit gaat zakken, de voering bij de taille vastzetten, en het vastzetten van de voering langs de rits, want dan hoef ik niet meer tussen de lagen te zijn. Nog even de bewegingsplooi bij de zoom erin strijken. En als finishing touches het sierband langs de halslijn en misschien ook de mouw. Met nog een ruime week te gaan tot kerst, en daarna Emphebion, moet het me toch wel gaan lukken om de laastste stapjes af te krijgen?
Wordt vervolgd...
