![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzVrijdag sloot ik de deur van het atelier met de intentie om zaterdag nog eventjes terug te gaan. Ik werd pas om twee uur verwacht bij mijn buurvrouw voor een workshop om van wolvilt een kerstkrans te maken, en misschien als ik vroeg zou komen, dat ik dan nog iets aan mijn jurk kon knutselen.
Dat idee ging helaas niet op: Elise, met wie ik de workshop samen zou doen, was ook vroeg en zij kwam haar cloak voor Emphebion ophalen.
Ik zag het al voor me: de rest van de volgende week zat ook weer volgeboekt met pakketjes van de webshop, een passessie, een winkeltour met een klant, en dan zou de week afgesloten worden met drie keer kerst vieren. Ik had er geen zin in om mijn Tweede Kerstdag wederom op te offeren om nog even een jurk af te maken voor Emphebion!
Maandag, nadat de pakketjes klaarlagen voor de fietskoerier, pakte ik dus naald, draad en vingerhoed erbij, zette ik een rustgevend filmpje op YouTube op, en begon ik met het afmaken van de jurk. Er waren nog een paar kleine dingetjes te doen.
Het vastzetten van de zoom
De zoom was helemaal klaar: een keperband aan de binnenkant tegen het slijten, het band aan de buitenkant, en de voering eraan vastgestikt. Maar alleen een omgestreken zoom blijft niet zitten, zeker niet als er een bewegingsplooi zit waardoor de zoom effectief speling heeft en uit kan zakken. Natuurlijk zit die bewegingsplooi om ruimte te geven, maar wel alleen op de manier die ik voorschrijf, ja!
Ik speldde de zoom aan de buitenkant stevig vast, dook weer tussen de lagen, en haalde de naadtoeslag waar de zoom aan de voering zat naar buiten. Die zette ik vast met een lekker rekbare steek aan de buitenstof. Zo zou de draad niet snel knappen, maar kon de zoom ook niet uitzakken.
Ik had ook nog getwijfeld om de lagen aan elkaar te zetten bij de taille, maar eigenlijk was dat waarschijnlijk niet eens nodig. Bovendien was het lastig om aan te geven waar de taille eigenlijk precies zat. Het halsbeleg zat op de schouders met eenzelfde rekbare steek gestabiliseerd en ook de kop en onderkant van de mouw zaten vast.
Het vastzetten van de voering langs de rits
Deze stap kan alleen als je echt, echt, echt zeker weet dat je niet meer tussen de lagen hoeft te zijn. En ook deze stap moet met de hand. Met nog een nieuw YouTube filmpje was het lekker rustgevend. Wat een relaxte maandag zou dit worden!
Toen deze stap klaar was zette ik de jurk even op de pop. Initieel leek de wol een beetje bol te staan, maar na een paar keer met de pop schudden trok dat weg. Waarschijnlijk gewoon een kwestie van rekbare, soepele wol die nog niet helemaal zijn draai kon vinden met een minder rekbare katoenen voering.
Ook zag ik een aantal 'pikkeltjes', waar mijn kleine steekjes toch ook in de wol hadden gehapt bij het vastzetten van de voering aan de rits. Officiëel moet je natuurlijk alleen de voering en alleen de rits met je naald raken, maar blijkbaar had ik ook de buitenste laag wol geraakt. Ach, het viel niet heel erg op, en ik kon er prima mee leven. Als je een kraag pikeert kun je er meer van zien, zullen we zeggen, en dat laten we ook zitten.
Het versieren van de hals en mouwen
Met zo'n sjieke zoom moest ik ook de hals en de mouwen nog een bandje geven. Hopelijk zou dat ook wat afleiden van het feit dat je de naad tussen halsbeleg en voering een beetje door de stof heen kon zien. Ik zette het band langs de hals in een mooie v-vorm, en hield 2 centimeter afstand, dus de helft van de belegbreedte, aan vanaf de halsrand.
Het biesje langs de mouwen was lastiger. Omdat ik de mouwen echt heel nauw aansluitend had gemaakt, was de polsomvang niet groot genoeg om over de vrije arm van de naaimachine te schuiven. De betekent dat er minder snel koude wind in je mouw waait, dat je niet echt je mouwen kan opstropen om de afwas te doen, en je echt je best moet doen om er een bandje langs te zetten.
Gelukkig is ook daar een truc voor.
Je wilt natuurlijk het bandje vanaf de goede kant opstikken, zodat je ziet waar je naald in het sierband gaat en je er niet naast stikt. Als de mouw met de goede kant naar buiten zit, ligt de rest van de mouw dus naar beneden, richting de tafel. Maar daar zat 'm nu net het probleem: als de mouw om de vrije arm past gaat het helemaal prima, maar als de mouw daar te klein voor is, ben je eindeloos aan het frutten en blijft niks op zijn plek liggen. Ook vervormde het bandje teveel, waardoor het begon te golven, en zaten de spelden gewoon in de weg!
Ik had het bandje maar vastgeregen, zodat ik niet pijnlijk in de spelden zou grijpen en het niet meer kon vervormen. En: het werkt beter als je de mouw binnenstebuiten haalt. Je stikt nog steeds vanaf de goede kant, maar nu ligt de rest van de mouw naar boven. Dan ben je niet meer aan het worstelen met de polsomvang die tegen de vrije arm vecht, en kan de hele mouw vrij draaien zonder dat het iets aanraakt.
Alhoewel, dat zeg ik nou wel, maar de hoeveelheid ruimte houdt niet over, zeker niet als je een dubbeltransportvoetje gebruikt die net wat groter is dan het standaard naaivoetje:
Wat een wonder dat dat om mijn pols past!
De rijgdraadjes mochten eruit, de eindjes afgeknoopt en tussen de lagen verstopt, en toen was de japon eigenlijk ineens klaar!
Natuurlijk was dit niet één dagje werk, ik was er dinsdagochtend ook nog eventjes mee zoet. Ik was slim genoeg om die dag een wit t-shirt aan te trekken, in plaats van een legergroen wat domweg vloekt bij de jurk. Ik was niet slim genoeg om ook de andere attributen zoals de Ring en de Ketting mee te nemen naar het werk, maar soit. Er was zelfs mascara in een laatje op het werk zodat ik niet geheel naturel op de gevoelige plaat vastgelegd zou worden.
Buurvrouw Daphhe, expert rokkenspuiter en viltbloemist pur sang was die dag ook aanwezig en wilde best wel even een paar foto'tjes schieten. Ze regelde bij een andere buurvrouw in de gang dat we haar ruimte met opgehangen doek eventjes mochten lenen, en zo doende gingen we los. Daphne is een geweldige buurvrouw, ze moedigde me aan met kreten om me te stimuleren in een interessante houding te gaan staan, en zo doende ontstond het volgende portret, met actueel inspirerend motto:
Daphne: "Je bent een kerstpakketje!"
En met deze wijze woorden kunnen we deze japon een succes noemen. Het is vandaag woensdag, de Etsy shop is gesloten, de kerstvieringen gaan morgen van start en ik heb nog 5 hele dagen voordat het evenement begint en ik pardoes in een grote modderplas mag neerzijgen om me door een koene ridder te laten redden. Of zoiets ligt wel in de lijn der verwachting.
----
En omdat Lenny ook altijd bijhoudt hoeveel en hoe lang, ook nog even een overzichtje. Ik heb niet bijgehouden hoe lang ik eraan heb gewerkt, maar bonnetjes bewaren, daar ben ik wel goed in!
Materialen:
Dat idee ging helaas niet op: Elise, met wie ik de workshop samen zou doen, was ook vroeg en zij kwam haar cloak voor Emphebion ophalen.
Ik zag het al voor me: de rest van de volgende week zat ook weer volgeboekt met pakketjes van de webshop, een passessie, een winkeltour met een klant, en dan zou de week afgesloten worden met drie keer kerst vieren. Ik had er geen zin in om mijn Tweede Kerstdag wederom op te offeren om nog even een jurk af te maken voor Emphebion!
Maandag, nadat de pakketjes klaarlagen voor de fietskoerier, pakte ik dus naald, draad en vingerhoed erbij, zette ik een rustgevend filmpje op YouTube op, en begon ik met het afmaken van de jurk. Er waren nog een paar kleine dingetjes te doen.
Het vastzetten van de zoom
De zoom was helemaal klaar: een keperband aan de binnenkant tegen het slijten, het band aan de buitenkant, en de voering eraan vastgestikt. Maar alleen een omgestreken zoom blijft niet zitten, zeker niet als er een bewegingsplooi zit waardoor de zoom effectief speling heeft en uit kan zakken. Natuurlijk zit die bewegingsplooi om ruimte te geven, maar wel alleen op de manier die ik voorschrijf, ja!
Ik speldde de zoom aan de buitenkant stevig vast, dook weer tussen de lagen, en haalde de naadtoeslag waar de zoom aan de voering zat naar buiten. Die zette ik vast met een lekker rekbare steek aan de buitenstof. Zo zou de draad niet snel knappen, maar kon de zoom ook niet uitzakken.
Ik had ook nog getwijfeld om de lagen aan elkaar te zetten bij de taille, maar eigenlijk was dat waarschijnlijk niet eens nodig. Bovendien was het lastig om aan te geven waar de taille eigenlijk precies zat. Het halsbeleg zat op de schouders met eenzelfde rekbare steek gestabiliseerd en ook de kop en onderkant van de mouw zaten vast.
Het vastzetten van de voering langs de rits
Deze stap kan alleen als je echt, echt, echt zeker weet dat je niet meer tussen de lagen hoeft te zijn. En ook deze stap moet met de hand. Met nog een nieuw YouTube filmpje was het lekker rustgevend. Wat een relaxte maandag zou dit worden!
Toen deze stap klaar was zette ik de jurk even op de pop. Initieel leek de wol een beetje bol te staan, maar na een paar keer met de pop schudden trok dat weg. Waarschijnlijk gewoon een kwestie van rekbare, soepele wol die nog niet helemaal zijn draai kon vinden met een minder rekbare katoenen voering.
Ook zag ik een aantal 'pikkeltjes', waar mijn kleine steekjes toch ook in de wol hadden gehapt bij het vastzetten van de voering aan de rits. Officiëel moet je natuurlijk alleen de voering en alleen de rits met je naald raken, maar blijkbaar had ik ook de buitenste laag wol geraakt. Ach, het viel niet heel erg op, en ik kon er prima mee leven. Als je een kraag pikeert kun je er meer van zien, zullen we zeggen, en dat laten we ook zitten.
Het versieren van de hals en mouwen
Met zo'n sjieke zoom moest ik ook de hals en de mouwen nog een bandje geven. Hopelijk zou dat ook wat afleiden van het feit dat je de naad tussen halsbeleg en voering een beetje door de stof heen kon zien. Ik zette het band langs de hals in een mooie v-vorm, en hield 2 centimeter afstand, dus de helft van de belegbreedte, aan vanaf de halsrand.
Het biesje langs de mouwen was lastiger. Omdat ik de mouwen echt heel nauw aansluitend had gemaakt, was de polsomvang niet groot genoeg om over de vrije arm van de naaimachine te schuiven. De betekent dat er minder snel koude wind in je mouw waait, dat je niet echt je mouwen kan opstropen om de afwas te doen, en je echt je best moet doen om er een bandje langs te zetten.
Gelukkig is ook daar een truc voor.
Je wilt natuurlijk het bandje vanaf de goede kant opstikken, zodat je ziet waar je naald in het sierband gaat en je er niet naast stikt. Als de mouw met de goede kant naar buiten zit, ligt de rest van de mouw dus naar beneden, richting de tafel. Maar daar zat 'm nu net het probleem: als de mouw om de vrije arm past gaat het helemaal prima, maar als de mouw daar te klein voor is, ben je eindeloos aan het frutten en blijft niks op zijn plek liggen. Ook vervormde het bandje teveel, waardoor het begon te golven, en zaten de spelden gewoon in de weg!
Ik had het bandje maar vastgeregen, zodat ik niet pijnlijk in de spelden zou grijpen en het niet meer kon vervormen. En: het werkt beter als je de mouw binnenstebuiten haalt. Je stikt nog steeds vanaf de goede kant, maar nu ligt de rest van de mouw naar boven. Dan ben je niet meer aan het worstelen met de polsomvang die tegen de vrije arm vecht, en kan de hele mouw vrij draaien zonder dat het iets aanraakt.
Alhoewel, dat zeg ik nou wel, maar de hoeveelheid ruimte houdt niet over, zeker niet als je een dubbeltransportvoetje gebruikt die net wat groter is dan het standaard naaivoetje:
Wat een wonder dat dat om mijn pols past!
De rijgdraadjes mochten eruit, de eindjes afgeknoopt en tussen de lagen verstopt, en toen was de japon eigenlijk ineens klaar!
Natuurlijk was dit niet één dagje werk, ik was er dinsdagochtend ook nog eventjes mee zoet. Ik was slim genoeg om die dag een wit t-shirt aan te trekken, in plaats van een legergroen wat domweg vloekt bij de jurk. Ik was niet slim genoeg om ook de andere attributen zoals de Ring en de Ketting mee te nemen naar het werk, maar soit. Er was zelfs mascara in een laatje op het werk zodat ik niet geheel naturel op de gevoelige plaat vastgelegd zou worden.
Buurvrouw Daphhe, expert rokkenspuiter en viltbloemist pur sang was die dag ook aanwezig en wilde best wel even een paar foto'tjes schieten. Ze regelde bij een andere buurvrouw in de gang dat we haar ruimte met opgehangen doek eventjes mochten lenen, en zo doende gingen we los. Daphne is een geweldige buurvrouw, ze moedigde me aan met kreten om me te stimuleren in een interessante houding te gaan staan, en zo doende ontstond het volgende portret, met actueel inspirerend motto:
Daphne: "Je bent een kerstpakketje!"
En met deze wijze woorden kunnen we deze japon een succes noemen. Het is vandaag woensdag, de Etsy shop is gesloten, de kerstvieringen gaan morgen van start en ik heb nog 5 hele dagen voordat het evenement begint en ik pardoes in een grote modderplas mag neerzijgen om me door een koene ridder te laten redden. Of zoiets ligt wel in de lijn der verwachting.
----
En omdat Lenny ook altijd bijhoudt hoeveel en hoe lang, ook nog even een overzichtje. Ik heb niet bijgehouden hoe lang ik eraan heb gewerkt, maar bonnetjes bewaren, daar ben ik wel goed in!
Materialen:
| 5 meter wol à € 29,- p/m | € 145,- |
| Voering | € 0 (uit eigen voorraad, veelal gedoneerd gekregen) |
| Klosje garen | € 4,30 |
| Blinde rits | € 3,65 |
| 1½ m sierband (smal) | € 2,95 |
| 3½ m sierband (breed) | € 6,50 |
| Haak & oog | € 0,23 |
| Totaal: | € 162,63 (maar dan moet je hem nog wel zelf even in elkaar zetten enzo) |
