Kwibus is weer thuis!
Mar. 30th, 2020 09:01 am![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzZaterdagavond mochten we de dierenarts helpen bij het geven van de medicatie. Kwibus was ontzettend zielug in zijn kooitje, helemaal moederpoes alleen. Hij hield de dierenarts en de assistente heel goed in de gaten, want dat waren degenen die zulke nare dingen met hem deden.
Het is hartverscheurend om je beestje zó uit zijn hum te zien. Hij was nog steeds heel erg ziek, en de kap, sondevoeding en infuus hielpen natuurlijk niet mee.
Toen wij er waren kwam er weer wat licht in zijn ogen. Hij vond het superfijn dat we er waren en omdat we de bakjes met eten optilden zodat de kap niet in de weg zat kon hij heerlijk eten. De dierenarts zei dat hij "gematigd positief" was. Omdat het eten met ons erbij zo goed ging, vroeg hij of we de volgende ochtend konden helpen bij Kwibus zijn ontbijt. Tien over tien werden we verwacht. Gelukkig hadden we door dat de zomertijd inging, dus we pasten de klokken aan voor we naar bed gingen.
De volgende ochtend trof de dierenarts een slagveld aan in de kooi. Hij vertelde, toen we er waren, dat Kwibus zelf de kap afgepeuterd had, de neussonde verwijderd had en alles overhoop had getrokken. Het infuus zat ook verstopt en overal lagen kattenbakkorrels.
Eigenwijs rotjoch...
Eisirt nam plaats voor de kooi en probeerde Kwibus te aaien, maar die begon alleen maar te brommen en was nog steeds doodsbang. De dierenarts en assistente liepen achter ons heen en weer, en dat hielp zeker niet mee met de angst. Pas toen ik voor zijn kooi ging zitten en hem zachtjes toesprak en mijn hand toestak, had Kwibus ineens door wie we waren. Ik kreeg een dik kopje en het was klaar met de boosdoenerij. Het is en blijft een moederskindje!
De dierenarts vertelde dat er met Kwibus geen land te bezeilen was. Hij komt graag voor een patient naar de kliniek, maar als hij Kwibus niet alleen kan laten schiet het niet op. Ook was het echt niet te doen om nu de sonde opnieuw te plaatsen, als Kwibus alles er weer uit zou trekken. Bovendien zou hij Kwibus dan eerst onder zeil moeten brengen, want door de stress en de extra plus-plus BOOS was het vrij onmogelijk om dit zonder verdoving te doen. En alle extra stress zou Kwibus ook écht geen goed doen.
"Hij kan beter met jullie mee naar huis." zei de dierenarts.
Op Kwibus zijn buik kwam een sticker met medicatie, die vier dagen moet blijven zitten en echt contact met de huid moest blijven maken. We kregen ook een rompertje mee die Kwibus dan aankon, omdat de dierenarts verwachtte dat hij wel aan de pleister zou gaan plukken. Het infuus werd met enige moeite verwijderd, en we kregen een papieren tas met voedsel en medicatie mee.
Eenmaal thuis moesten we hem direct een pil geven. Ik pakte de pil in een stukje leverworst in en gaf hem aan Kwibus. Nog steeds hongerig hapte Kwibus direct toe. Hij werkte de pil uit zijn mondhoek en at smakelijk de leverworst op. Maar, toen ik op de grond tikte naast de pil met ons "hier ligt wat lekkers" trucje, at hij de pil, die vast nog naar leverworst rook, ook met smaak op.
De pil die hij 's avonds krijgt tegen misselijkheid, ging ietsje minder soepel, helaas. Maar ook die kregen we er in.
Kale buik!
We gaven hem steeds een klein beetje natvoer, ongeveer een eetlepel per keer. Kwibus at alles met smaak op. Hij kreeg knuffels van ons en af en toe ook een beetje aandacht van Doortje. Maar Doortje negeerde hem eigenlijk totdat we Kwibus 's avonds het rompertje aan wilden trekken. Ik zag al gebeuren dat Kwibus 's nachts de pleister van zijn buik zou trekken, dus ik wilde niet gaan slapen tot Kwibus in het jasje zat. Net na het eten hadden we hem er al even ingehesen, maar het ding was zo lang dat zijn achterpoten steeds in de openingen verstrikt raakten en ik had er een hard hoofd in dat hij ermee op de bak zou kunnen. Ik pakte snel naad en draad en maakte een plooi van 2x 2 a 3 cm om de lengte wat in te korten. Wonder boven wonder heeft die backstitch zich goed gehouden op het rekbare stofje!
Ik bracht Kwibus even naar de bak, waar hij lekker een grote plas deed; een hele opluchting want hij was sinds die ochtend bij de dierenarts niet meer geweest! Daarna trokken we hem de romper aan en kreeg hij lekker eten. Doortje vond hem ineens ontzettend zielig en probeerde zijn kop en poten en alles waar ze nog een beetje bij kon, te wassen. Kwibus wilde er niks van weten.
Terwijl Eisirt als een blok in slaap viel rommelde ik nog wat rond. Ik kon de slaap niet vatten. Kwibus vond zichzelf ontzettend zielig en lag als een klein broodje op het ritselpapier bij de krabpaal. Hij weigerde mee te gaan naar bed en uiteindelijk heb ik een handdoek opgevouwen, waar hij toen maar snel opkroop. De koude vloer was toch wel koud. Maar mee naar bed of op de bank klimmen vond hij toch te moeilijk met een rompertje aan. (Aansteller).
Toen Eisirt naar zijn werk was, voelde ik ineens een *plof* bij het holletje van mijn buik. Daar lag die jongeman! Op zijn vertrouwde plekje bij mij in bed. De romper was nog schoon, dus dat was alvast fijn, maar omdat ik wakker aan het worden was begon ik dat onding maar gelijk uit te trekken. Veel fijner voor hem, en minder risico op ongelukjes op de bak.
Na zijn medicatie en een vleesje wilde Kwibus wel even buiten rondrommelen. Ik deed vers water in zijn emmer op het balkon, waar hij lekker van dronk. Nadat hij weer binnen was had hij even een kleine renning met Doortje. Allemaal ontzettend goede tekenen dat hij zich weer een stuk beter voelt! Hij ligt nu heerlijk op zijn eigen krabpaal te slapen, en ik blijf bij hem totdat Eisirt terug is van zijn werk.
Nu hopen dat de medicatie goed zijn werk doet, hij weer goed aansterkt en echt helemaal beter wordt!
Het is hartverscheurend om je beestje zó uit zijn hum te zien. Hij was nog steeds heel erg ziek, en de kap, sondevoeding en infuus hielpen natuurlijk niet mee.
Toen wij er waren kwam er weer wat licht in zijn ogen. Hij vond het superfijn dat we er waren en omdat we de bakjes met eten optilden zodat de kap niet in de weg zat kon hij heerlijk eten. De dierenarts zei dat hij "gematigd positief" was. Omdat het eten met ons erbij zo goed ging, vroeg hij of we de volgende ochtend konden helpen bij Kwibus zijn ontbijt. Tien over tien werden we verwacht. Gelukkig hadden we door dat de zomertijd inging, dus we pasten de klokken aan voor we naar bed gingen.
De volgende ochtend trof de dierenarts een slagveld aan in de kooi. Hij vertelde, toen we er waren, dat Kwibus zelf de kap afgepeuterd had, de neussonde verwijderd had en alles overhoop had getrokken. Het infuus zat ook verstopt en overal lagen kattenbakkorrels.
Eigenwijs rotjoch...
Eisirt nam plaats voor de kooi en probeerde Kwibus te aaien, maar die begon alleen maar te brommen en was nog steeds doodsbang. De dierenarts en assistente liepen achter ons heen en weer, en dat hielp zeker niet mee met de angst. Pas toen ik voor zijn kooi ging zitten en hem zachtjes toesprak en mijn hand toestak, had Kwibus ineens door wie we waren. Ik kreeg een dik kopje en het was klaar met de boosdoenerij. Het is en blijft een moederskindje!
De dierenarts vertelde dat er met Kwibus geen land te bezeilen was. Hij komt graag voor een patient naar de kliniek, maar als hij Kwibus niet alleen kan laten schiet het niet op. Ook was het echt niet te doen om nu de sonde opnieuw te plaatsen, als Kwibus alles er weer uit zou trekken. Bovendien zou hij Kwibus dan eerst onder zeil moeten brengen, want door de stress en de extra plus-plus BOOS was het vrij onmogelijk om dit zonder verdoving te doen. En alle extra stress zou Kwibus ook écht geen goed doen.
"Hij kan beter met jullie mee naar huis." zei de dierenarts.
Op Kwibus zijn buik kwam een sticker met medicatie, die vier dagen moet blijven zitten en echt contact met de huid moest blijven maken. We kregen ook een rompertje mee die Kwibus dan aankon, omdat de dierenarts verwachtte dat hij wel aan de pleister zou gaan plukken. Het infuus werd met enige moeite verwijderd, en we kregen een papieren tas met voedsel en medicatie mee.
Eenmaal thuis moesten we hem direct een pil geven. Ik pakte de pil in een stukje leverworst in en gaf hem aan Kwibus. Nog steeds hongerig hapte Kwibus direct toe. Hij werkte de pil uit zijn mondhoek en at smakelijk de leverworst op. Maar, toen ik op de grond tikte naast de pil met ons "hier ligt wat lekkers" trucje, at hij de pil, die vast nog naar leverworst rook, ook met smaak op.
De pil die hij 's avonds krijgt tegen misselijkheid, ging ietsje minder soepel, helaas. Maar ook die kregen we er in.
Kale buik!
We gaven hem steeds een klein beetje natvoer, ongeveer een eetlepel per keer. Kwibus at alles met smaak op. Hij kreeg knuffels van ons en af en toe ook een beetje aandacht van Doortje. Maar Doortje negeerde hem eigenlijk totdat we Kwibus 's avonds het rompertje aan wilden trekken. Ik zag al gebeuren dat Kwibus 's nachts de pleister van zijn buik zou trekken, dus ik wilde niet gaan slapen tot Kwibus in het jasje zat. Net na het eten hadden we hem er al even ingehesen, maar het ding was zo lang dat zijn achterpoten steeds in de openingen verstrikt raakten en ik had er een hard hoofd in dat hij ermee op de bak zou kunnen. Ik pakte snel naad en draad en maakte een plooi van 2x 2 a 3 cm om de lengte wat in te korten. Wonder boven wonder heeft die backstitch zich goed gehouden op het rekbare stofje!
Ik bracht Kwibus even naar de bak, waar hij lekker een grote plas deed; een hele opluchting want hij was sinds die ochtend bij de dierenarts niet meer geweest! Daarna trokken we hem de romper aan en kreeg hij lekker eten. Doortje vond hem ineens ontzettend zielig en probeerde zijn kop en poten en alles waar ze nog een beetje bij kon, te wassen. Kwibus wilde er niks van weten.
Terwijl Eisirt als een blok in slaap viel rommelde ik nog wat rond. Ik kon de slaap niet vatten. Kwibus vond zichzelf ontzettend zielig en lag als een klein broodje op het ritselpapier bij de krabpaal. Hij weigerde mee te gaan naar bed en uiteindelijk heb ik een handdoek opgevouwen, waar hij toen maar snel opkroop. De koude vloer was toch wel koud. Maar mee naar bed of op de bank klimmen vond hij toch te moeilijk met een rompertje aan. (Aansteller).
Toen Eisirt naar zijn werk was, voelde ik ineens een *plof* bij het holletje van mijn buik. Daar lag die jongeman! Op zijn vertrouwde plekje bij mij in bed. De romper was nog schoon, dus dat was alvast fijn, maar omdat ik wakker aan het worden was begon ik dat onding maar gelijk uit te trekken. Veel fijner voor hem, en minder risico op ongelukjes op de bak.
Na zijn medicatie en een vleesje wilde Kwibus wel even buiten rondrommelen. Ik deed vers water in zijn emmer op het balkon, waar hij lekker van dronk. Nadat hij weer binnen was had hij even een kleine renning met Doortje. Allemaal ontzettend goede tekenen dat hij zich weer een stuk beter voelt! Hij ligt nu heerlijk op zijn eigen krabpaal te slapen, en ik blijf bij hem totdat Eisirt terug is van zijn werk.
Nu hopen dat de medicatie goed zijn werk doet, hij weer goed aansterkt en echt helemaal beter wordt!
