Op weg naar een stagiair: de BHV cursus
Dec. 8th, 2022 09:48 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzIn aanloop naar het verkrijgen van een nieuwe stagiair ondernam ik al een paar stappen. Zo was er vorige week een bijeenkomst van de Ambachtsacademie om de toekomst van Ambacht Nederland te bespreken. Clemens had mij gevraagd of ik in de regio Eindhoven nog een vergaderzaal wist, dus ik gaf hem de informatie van Plan-B beheer en Subbar, de broodjeszaak van de begane grond, en zo hadden we een hele fijne bijeenkomst op een koude maandagavond met een lekkere hamburger van Mahmoud.
Ook had ik me aangemeld bij Samenwerkingsorganisatie Beroepsonderwijs Bedrijfsleven (SBB), de instantie die bedrijven erkent om studenten te begeleiden bij hun stage. Als je een sticker "erkend leerbedrijf" op de deur of het raam geplakt ziet, dan is dat de erkenning van die instantie. Verder hebben ze ook een 'stagemarkt' website, waar bedrijven die een stagiair zoeken een vacature kunnen plaatsen. Ik vulde de online formulieren in en had een gesprek met de persoon van SBB die de mode-gerelateerde bedrijven bezoekt. SBB toetst vooral of een bedrijf al aan het belang van de student heeft gedacht. In het gesprek gaf ik al aan dat ik had nagedacht over de verbanddoos en de cursus BHV.
Nu wilde het toeval dat er vorig jaar een cursus BHV was gegeven in het pand en er ook dit jaar een herhalingscursus zou zijn. Voor de nieuwe aanmeldingen zou er ook een beginnerscursus georganiseerd worden. Ik meldde me daarvoor aan; altijd fijn als de baas zo'n cursus betaalt.
We begonnen de cursus met een korte beschrijving over het slachtoffer verplaatsen, gevolgd door reanimatie en hartmassage. Dit is toch wel het belangrijkste onderwerp en fijn om dat te bespreken als iedereen net zijn koffie op heeft en nog niet suf geluld is. Dit was wel het onderdeel waar ik een beetje tegenop zag. Hartmassage is toch spannend, ik verwachtte wel dat ik het zou kunnen maar toch...
In het eerste groepje zat iemand die vorig jaar de cursus ook al had gedaan, en hij gaf gelijk het goede voorbeeld. Een rijtje van vier naast elkaar ging druk aan de slag. 30x borstmassage, en 2x beademen. Cursusleider Eric legde een AED naast de vier zodat we mee konden krijgen wat zo'n AED gaat vertellen. Electrodes plakken, het slachtoffer niet aanraken, en daarna gelijk verder gaan.
In de tweede groep was ik aan de beurt. Na dit goede voorbeeld voelde ik me al wat zelfverzekerder, en ach, als larper is het bijna tweede natuur om niet na te denken maar gewoon te gaan doen. Ook hadden we in de eerste groep iemand gehad die moeite had de borst diep genoeg in te drukken. En tja, zo'n pop maakt een mooi duidelijk klikgeluid om aan te geven dat je het goed doet. Dat zal in de praktijk wel anders zijn.
Ik maakte een fout met het plakken van de elektroden. Ze zaten op de juiste plek, maar ik had ze omgewisseld. Erik haakte daar ook gelijk op in. Dat kon geen kwaad, vertelde hij, maar op een of andere manier is de toegediende schok dan iets minder sterk. Gewoon doorgaan.
De grootste geruststellende gedachte is nog dat als je met 112 belt, de centralist je alles kan vertellen. Ik had natuurlijk nog vrij recent met 112 gebeld toen ik de buurvrouw moest oprapen van de galerij en niet alleen zijn zij er in getraind om je er doorheen te loodsen, ze zijn ook goed in het kalmeren van de beller.
Verder behandelden we natuurlijk ook wat je moet doen als iemand stikt in zijn eten, of wat je moet doen als je je verslikt en er is niemand in de buurt. We verbonden wonden, spraken over de symptomen van een beroerte en hadden het over brand. Welke blusmiddelen voor welke soort brand en hoe je kan controleren of het veilig is om een deur open te maken. Toch jammer dat we geen brandje mochten blussen, daar is binnen en rond Plan-B gewoon geen plek voor om te oefenen.
Om half vier sloten we de dag af, en het was echt wel even genoeg geweest. Toch had ik nog wel een paar vraagjes omdat Erik soms naar mijn mening te snel over bepaalde dingen heen praatte of vragen maar half beantwoordde of de achterliggende gedachte niet helemaal deelde. Gelukkig heeft Menno ook al jaren BHV vanuit zijn werk, dus ik kon het nog even met hem bespreken. Die vragen komen bij mij altijd als ik even ben geland en tijd heb gehad om alles te verwerken. Dat is bij films ook zo, daar heb ik meestal een dag later nog een heel verhaal over omdat ik dan pas weet wat me dwarszit.
Bij de cursusleider heb ik ook gelijk een verbandtrommel besteld om op het werk neer te zetten. De werkplek is al lang klaar, de "erkend leerbedrijf" sticker zit op de deur; laat die stagiair maar komen!
Ook had ik me aangemeld bij Samenwerkingsorganisatie Beroepsonderwijs Bedrijfsleven (SBB), de instantie die bedrijven erkent om studenten te begeleiden bij hun stage. Als je een sticker "erkend leerbedrijf" op de deur of het raam geplakt ziet, dan is dat de erkenning van die instantie. Verder hebben ze ook een 'stagemarkt' website, waar bedrijven die een stagiair zoeken een vacature kunnen plaatsen. Ik vulde de online formulieren in en had een gesprek met de persoon van SBB die de mode-gerelateerde bedrijven bezoekt. SBB toetst vooral of een bedrijf al aan het belang van de student heeft gedacht. In het gesprek gaf ik al aan dat ik had nagedacht over de verbanddoos en de cursus BHV.
Nu wilde het toeval dat er vorig jaar een cursus BHV was gegeven in het pand en er ook dit jaar een herhalingscursus zou zijn. Voor de nieuwe aanmeldingen zou er ook een beginnerscursus georganiseerd worden. Ik meldde me daarvoor aan; altijd fijn als de baas zo'n cursus betaalt.
We begonnen de cursus met een korte beschrijving over het slachtoffer verplaatsen, gevolgd door reanimatie en hartmassage. Dit is toch wel het belangrijkste onderwerp en fijn om dat te bespreken als iedereen net zijn koffie op heeft en nog niet suf geluld is. Dit was wel het onderdeel waar ik een beetje tegenop zag. Hartmassage is toch spannend, ik verwachtte wel dat ik het zou kunnen maar toch...
In het eerste groepje zat iemand die vorig jaar de cursus ook al had gedaan, en hij gaf gelijk het goede voorbeeld. Een rijtje van vier naast elkaar ging druk aan de slag. 30x borstmassage, en 2x beademen. Cursusleider Eric legde een AED naast de vier zodat we mee konden krijgen wat zo'n AED gaat vertellen. Electrodes plakken, het slachtoffer niet aanraken, en daarna gelijk verder gaan.
In de tweede groep was ik aan de beurt. Na dit goede voorbeeld voelde ik me al wat zelfverzekerder, en ach, als larper is het bijna tweede natuur om niet na te denken maar gewoon te gaan doen. Ook hadden we in de eerste groep iemand gehad die moeite had de borst diep genoeg in te drukken. En tja, zo'n pop maakt een mooi duidelijk klikgeluid om aan te geven dat je het goed doet. Dat zal in de praktijk wel anders zijn.
Ik maakte een fout met het plakken van de elektroden. Ze zaten op de juiste plek, maar ik had ze omgewisseld. Erik haakte daar ook gelijk op in. Dat kon geen kwaad, vertelde hij, maar op een of andere manier is de toegediende schok dan iets minder sterk. Gewoon doorgaan.
De grootste geruststellende gedachte is nog dat als je met 112 belt, de centralist je alles kan vertellen. Ik had natuurlijk nog vrij recent met 112 gebeld toen ik de buurvrouw moest oprapen van de galerij en niet alleen zijn zij er in getraind om je er doorheen te loodsen, ze zijn ook goed in het kalmeren van de beller.
Verder behandelden we natuurlijk ook wat je moet doen als iemand stikt in zijn eten, of wat je moet doen als je je verslikt en er is niemand in de buurt. We verbonden wonden, spraken over de symptomen van een beroerte en hadden het over brand. Welke blusmiddelen voor welke soort brand en hoe je kan controleren of het veilig is om een deur open te maken. Toch jammer dat we geen brandje mochten blussen, daar is binnen en rond Plan-B gewoon geen plek voor om te oefenen.
Om half vier sloten we de dag af, en het was echt wel even genoeg geweest. Toch had ik nog wel een paar vraagjes omdat Erik soms naar mijn mening te snel over bepaalde dingen heen praatte of vragen maar half beantwoordde of de achterliggende gedachte niet helemaal deelde. Gelukkig heeft Menno ook al jaren BHV vanuit zijn werk, dus ik kon het nog even met hem bespreken. Die vragen komen bij mij altijd als ik even ben geland en tijd heb gehad om alles te verwerken. Dat is bij films ook zo, daar heb ik meestal een dag later nog een heel verhaal over omdat ik dan pas weet wat me dwarszit.
Bij de cursusleider heb ik ook gelijk een verbandtrommel besteld om op het werk neer te zetten. De werkplek is al lang klaar, de "erkend leerbedrijf" sticker zit op de deur; laat die stagiair maar komen!
