Belvedère 13: L’Abbaye Frontefraud
May. 25th, 2025 05:01 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzDeze Belvedère werd in het centrum van Eindhoven gehouden en daarmee behoudt Arcana de trofee van “Reizen Naar Een LARP Op De Fiets”. Ik parkeerde mijn fiets in de ondergrondse stalling bij de Heuvelgalerij en liep een straat verder naar Domus Dela, een voormalig klooster die omgebouwd was tot hotel, zalencentrum en restaurant.
Ik kleedde me snel om: allereerst mijn prachtige Oxfords van American Duchess, daarna chemise en corset, japon, haarnetje en geborduurde fichu. Helaas was mijn zijden geborduurde zakdoekje verdwenen, waar je een binnenspelse uitleg aan zou kunnen hangen, maar ik weet oprecht niet waar het ding gebleven is.
Ik had het geluk dat nog maar weinig mensen klaar waren voor hun portret dus er stond niet eens een rij bij de fotolocatie van Marcel in het sfeervolle trappenhuis van het klooster.
En de spelleiding had me een geweldige briefing geschreven, dus ik ging vol goede moed het spel in. Mijn personage is een jonge nicht van de familie De Guise en zij was twee jaar geleden uit Nouvelle France (Canada) gekomen om hulp voor het handelshuis van haar ouders te vragen. Eenmaal aan het hof werd wel duidelijk dat het een hele andere wereld was, en Oriana is altijd eendom blondje naïeve jonge dame geweest die alles ze tegenkomt maar al te graag probeert.
Zo had ik ten tijde van Belvedère 10 (anderhalf jaar geleden) Ludovic Stuart ontmoet, een Franse adellijke die voor de koning van Engeland werkte. Maar sindsdien had ik hem niet gezien, niets meer van hem gehoord, en op mijn brieven kwam maar geen antwoord. Mijn familie had me wel gewaarschuwd voor de Engelse ambassadrice, Mme Somerset, en dat ik maar niet met haar moest gaan praten, maar nu was de maat vol. Ik vroeg haar of ze wellicht een momentje had en we gingen aan de zijkant van de grote zaal even praten. Lange gordijnen zorgden ervoor dat niet iedereen vol in het zicht was als je langs de zijkant ging praten, dus dat kwam me heel goed uit. Ik had geen zin om weer op mijn vingers getikt te worden door één van mijn ooms of tantes.
Mme Somerset beaamde dat Fort Brittanica inderdaad heel slecht te bereiken was, en dacht dat ik daarom wel niets had gehoord op mijn brieven. Ik vroeg haar of zij nog iets had gehoord van Ludovic, maar zij had ook niets gehoord. Ik zuchtte dat ik me zorgen maakte. Zij wilde best eens navraag doen. En ze raadde me aan om 'ongenaakbaar' te zijn, wat dat dan ook mag betekenen. Ze beloofde me iets te laten weten als ze meer wist.
Père René de Montesquiou benaderde mij met een hulpvraag: hij wilde een project opstarten om in Nouvelle France te onderzoeken of er mijnbouw opgestart kon worden. Omdat ik uit Nouvelle France kwam vond hij mij daarvoor een geschikte persoon, wat ik alleen maar kon beamen.
Bij de kaart van Nouvelle France waar Cosimo Concini een update gaf over zijn recente reis daar naartoe zag ik een bekend gezicht: François Picaud! Ik sprak hem aan en vroeg hem wat hij aan het hof deed, maar hij ontkende in alle toonaarden dat hij François was! Hoe durft hij mij zomaar te vergeten! En mij een leugenaar te noemen!
Dat vond ik echt verschrikkelijk, dus ik heb dat tegen hem gezegd en ben boos weggelopen. Daarna ben ik naar Helène de Medici en Sophiya de Vermillione-Rojas gegaan om mijn hart te luchten. Misschien had ik me wel vergist. En ik heb het ook tegen oom Florent gezegd, want als iemand weet wat ik daarmee zou moeten, dan is hij het wel. (Want hij is toch een beetje mijn surrogaat-papa aan het hof!).
Florent heeft voorzichtig bij François proberen te vissen "want hij zag er zo bekend uit" maar François heeft de vragen deftig ontweken en Florent liep al snel weg.
Maar niet lang daarna kwam François bij mijn tafel staan en zei hij "Oriana we moeten even praten. Privé." Dus hij wist wél wie ik was! Hij vertelde mij dat Frédérique d'Ailly sprekend op hem leek, en dat er mensen in Nouvelle France dachten dat Frederiqe hem was. François had gokschulden en die mannen hebben per ongeluk Frédérique vermoord! En toen vond hij het alleen maar passend dat hij naar Frankrijk zou gaan om voor de familie van Frédériqe te zorgen. Ik vroeg hem of de vrouw en kinderen van Frédérique dat niet door zouden hebben, ik had hem toch ook direct herkend dat hij François was? Maar Frédérique was niet getrouwd en had geen kinderen. En diens moeder was recentelijk overleden!
Maar hij loopt dus wel gevaar, dus moest ik maar voorzichtig zijn wie ik vertelde dat hij François was.
En hij wist *alles* nog. Van de mooiste bevervellen die hij aan mij gaf. En van de soep die wij aten! En hij bood zijn excuses aan mij aan dat hij zo gemeen was geweest. Wat een heer hè?!
Tante Louise (Princesse de Conti) wilde mij bij een gesprek hebben met Mme. de Rohan en Mme. D'Albert en M. De Medici. Zij vertelden dat mijn aanwezigheid als vennoot in de bank vertrouwen gaf. En er was ook iets met 'belangenverstrengeling' maar Tante Louise verzekerde de dames dat zij mij alleen adviseerde. Of zoiets. Maar ik snapte niet helemaal waar het gesprek verder over ging.
Honorat de Bueil stelde voor dat ik misschien maar naar Tours moest komen, daar waren ook genoeg vrijgezelle mannen maar daar had ik niet zo'n trek in dus ik heb alleen gezegd "Wellicht." Bovendien mag dat vast niet van Tante Louise.
En Robert Denard (die ik ook nog ken uit Nouvelle France, van lang geleden!) vroeg mij om naar zijn feestje in Parijs te komen. En bood ook aan een "afleiding" te regelen zodat ik aan mijn chaperonne kon ontsnappen. Maar ik had hem ook verteld dat ik François had herkend, en dat liet hij niet meer los. Ik had hem proberen af te wimpelen dat ik me vergist had (want ik wilde François/Frédérique niet in gevaar brengen), maar Robert wilde het niet loslaten. Hij zou wel even een brief sturen naar Nouvelle France om navraag te doen, en mijn naam noemen. Maar dat wilde ik natuurlijk helemaal niet. Wat zou mijn papa wel niet denken! Dus hij beloofde mijn naam niet te noemen maar wel navraag te doen.
Ik waarschuwde François hier ook over, maar die wuifde mijn zorgen weg. "François Picoud is vermoord in Nouvelle France. Dat is alles wat hij zal horen."
Marie-Françoise vertelde mij trots dat ze mij aan haar tafel had geplaatst met het diner, en ik was even bang want ik had gezien dat ik naast François zou zitten, maar gelukkig was dat nog steeds zo. Zo kon ik nog af en toe een heimelijke blik op hem werpen, en we maakten af en toe oogcontact. Het was weer net als vroeger. En mijn familie die aan tafel zat was heel erg afgeleid omdat de kinderen van Florent en Marie-Jeanne ontvoerd waren door Marie de Medici. Echt heel verschrikkelijk.
Na het diner liep iedereen weer terug naar boven en zijn François en ik naar de koffiekamer ontsnapt. Ik ben wel heel braaf op afstand gebleven: hij stond bij de tafel in het midden van de kamer, en ik langs de muur. Als er dan toch iemand binnen zou lopen zou ik toch niet zo heel veel problemen hebben? We hebben het daar nog even over gehad, wat normaal zijn Tante Charlotte en Tante Louise en de Duc en Oom Florent heel beschermend, maar nu waren ze nergens te bekennen. Het was wel heel jammer dat Girard Desargues ineens binnen kwam lopen, die heeft ons betrapt, maar die heeft er niets van gezegd dat ik zomaar met een onbekende man alleen in een aparte kamer was. Misschien dacht hij dat het niet zijn plaats vond om daar iets van te zeggen, maar ik ben wel bang dat hij Tante Louise op de hoogte gaat brengen.
En het mijnbouwproject van Père René de Montesquiou was helemaal klaar om te beginnen. Ik had Tante Charlotte gevraagd of Sophiya de Vermillion Rohas mee mocht als mijn beschermer en chaperonne en Sophiya wilde dat ook best wel, ze kon dat met Père Santiago wel regelen. Maar toen we dat tegen Tante Louise vertelde was ze niet zo blij. Sophiya is niet van stand en kon dus niet als mijn chaperonne optreden. Toen ik daarover zuchtte bood Mme. de Nevers aan dat zij ook wel naar Nouvelle France zou gaan met haar verloofde, de gouverneur Girard Desargues, maar die komt pas later aan.
Omdat Marie de Medici was ontsnapt besloot Tante Charlotte ook naar Nouvelle France te gaan, want Marie de Medici kende haar nog van vroeger en ze leek niet geinteresseerd te zijn in een hereniging met Mme. de Medici. En Tante Charlotte is natuurlijk wel een geschikte chaperonne! Dus staat niets meer in de weg van mijn reis naar Nouvelle France om als onderhandelaar op te treden in het project van Père de Montesquiou. Ik weet zeker dat ik dat ook heel goed kan, net als vennoot zijn in de bank!
Ik vroeg François/Frédérique ook of hij nog naar Nouvelle France terug ging, maar hij zou niet meegaan met deze expeditie. Dus heb ik hem een van mijn haarlinten gegeven als aandenken.
Het is maar goed dat mijn familie niet weet wat ik allemaal gezegd heb want ik weet zeker dat ze boos zouden worden dat ik zo vrijpostig ben geweest. Maar ik heb echt wel mijn best gedaan om als ik met een man aan het praten was, dat in vol zicht van andere mensen heb gedaan, dus dan kunnen ze het toch niet echt afkeuren?
Kortom: Belvedère was echt geweldig. Ik heb me fantastisch vermaakt!
((En dan was er ook nog: Helène die bedreigd werd door die slang: Justine Concini, en Marie-Jeanne die door Marie-Geneviève de les gelezen werd dat nee, natuurlijk was er geen toetje in het klooster!))
Ik kleedde me snel om: allereerst mijn prachtige Oxfords van American Duchess, daarna chemise en corset, japon, haarnetje en geborduurde fichu. Helaas was mijn zijden geborduurde zakdoekje verdwenen, waar je een binnenspelse uitleg aan zou kunnen hangen, maar ik weet oprecht niet waar het ding gebleven is.
Ik had het geluk dat nog maar weinig mensen klaar waren voor hun portret dus er stond niet eens een rij bij de fotolocatie van Marcel in het sfeervolle trappenhuis van het klooster.
En de spelleiding had me een geweldige briefing geschreven, dus ik ging vol goede moed het spel in. Mijn personage is een jonge nicht van de familie De Guise en zij was twee jaar geleden uit Nouvelle France (Canada) gekomen om hulp voor het handelshuis van haar ouders te vragen. Eenmaal aan het hof werd wel duidelijk dat het een hele andere wereld was, en Oriana is altijd een
Zo had ik ten tijde van Belvedère 10 (anderhalf jaar geleden) Ludovic Stuart ontmoet, een Franse adellijke die voor de koning van Engeland werkte. Maar sindsdien had ik hem niet gezien, niets meer van hem gehoord, en op mijn brieven kwam maar geen antwoord. Mijn familie had me wel gewaarschuwd voor de Engelse ambassadrice, Mme Somerset, en dat ik maar niet met haar moest gaan praten, maar nu was de maat vol. Ik vroeg haar of ze wellicht een momentje had en we gingen aan de zijkant van de grote zaal even praten. Lange gordijnen zorgden ervoor dat niet iedereen vol in het zicht was als je langs de zijkant ging praten, dus dat kwam me heel goed uit. Ik had geen zin om weer op mijn vingers getikt te worden door één van mijn ooms of tantes.
Mme Somerset beaamde dat Fort Brittanica inderdaad heel slecht te bereiken was, en dacht dat ik daarom wel niets had gehoord op mijn brieven. Ik vroeg haar of zij nog iets had gehoord van Ludovic, maar zij had ook niets gehoord. Ik zuchtte dat ik me zorgen maakte. Zij wilde best eens navraag doen. En ze raadde me aan om 'ongenaakbaar' te zijn, wat dat dan ook mag betekenen. Ze beloofde me iets te laten weten als ze meer wist.
Père René de Montesquiou benaderde mij met een hulpvraag: hij wilde een project opstarten om in Nouvelle France te onderzoeken of er mijnbouw opgestart kon worden. Omdat ik uit Nouvelle France kwam vond hij mij daarvoor een geschikte persoon, wat ik alleen maar kon beamen.
Bij de kaart van Nouvelle France waar Cosimo Concini een update gaf over zijn recente reis daar naartoe zag ik een bekend gezicht: François Picaud! Ik sprak hem aan en vroeg hem wat hij aan het hof deed, maar hij ontkende in alle toonaarden dat hij François was! Hoe durft hij mij zomaar te vergeten! En mij een leugenaar te noemen!
Dat vond ik echt verschrikkelijk, dus ik heb dat tegen hem gezegd en ben boos weggelopen. Daarna ben ik naar Helène de Medici en Sophiya de Vermillione-Rojas gegaan om mijn hart te luchten. Misschien had ik me wel vergist. En ik heb het ook tegen oom Florent gezegd, want als iemand weet wat ik daarmee zou moeten, dan is hij het wel. (Want hij is toch een beetje mijn surrogaat-papa aan het hof!).
Florent heeft voorzichtig bij François proberen te vissen "want hij zag er zo bekend uit" maar François heeft de vragen deftig ontweken en Florent liep al snel weg.
Maar niet lang daarna kwam François bij mijn tafel staan en zei hij "Oriana we moeten even praten. Privé." Dus hij wist wél wie ik was! Hij vertelde mij dat Frédérique d'Ailly sprekend op hem leek, en dat er mensen in Nouvelle France dachten dat Frederiqe hem was. François had gokschulden en die mannen hebben per ongeluk Frédérique vermoord! En toen vond hij het alleen maar passend dat hij naar Frankrijk zou gaan om voor de familie van Frédériqe te zorgen. Ik vroeg hem of de vrouw en kinderen van Frédérique dat niet door zouden hebben, ik had hem toch ook direct herkend dat hij François was? Maar Frédérique was niet getrouwd en had geen kinderen. En diens moeder was recentelijk overleden!
Maar hij loopt dus wel gevaar, dus moest ik maar voorzichtig zijn wie ik vertelde dat hij François was.
En hij wist *alles* nog. Van de mooiste bevervellen die hij aan mij gaf. En van de soep die wij aten! En hij bood zijn excuses aan mij aan dat hij zo gemeen was geweest. Wat een heer hè?!
Tante Louise (Princesse de Conti) wilde mij bij een gesprek hebben met Mme. de Rohan en Mme. D'Albert en M. De Medici. Zij vertelden dat mijn aanwezigheid als vennoot in de bank vertrouwen gaf. En er was ook iets met 'belangenverstrengeling' maar Tante Louise verzekerde de dames dat zij mij alleen adviseerde. Of zoiets. Maar ik snapte niet helemaal waar het gesprek verder over ging.
Honorat de Bueil stelde voor dat ik misschien maar naar Tours moest komen, daar waren ook genoeg vrijgezelle mannen maar daar had ik niet zo'n trek in dus ik heb alleen gezegd "Wellicht." Bovendien mag dat vast niet van Tante Louise.
En Robert Denard (die ik ook nog ken uit Nouvelle France, van lang geleden!) vroeg mij om naar zijn feestje in Parijs te komen. En bood ook aan een "afleiding" te regelen zodat ik aan mijn chaperonne kon ontsnappen. Maar ik had hem ook verteld dat ik François had herkend, en dat liet hij niet meer los. Ik had hem proberen af te wimpelen dat ik me vergist had (want ik wilde François/Frédérique niet in gevaar brengen), maar Robert wilde het niet loslaten. Hij zou wel even een brief sturen naar Nouvelle France om navraag te doen, en mijn naam noemen. Maar dat wilde ik natuurlijk helemaal niet. Wat zou mijn papa wel niet denken! Dus hij beloofde mijn naam niet te noemen maar wel navraag te doen.
Ik waarschuwde François hier ook over, maar die wuifde mijn zorgen weg. "François Picoud is vermoord in Nouvelle France. Dat is alles wat hij zal horen."
Marie-Françoise vertelde mij trots dat ze mij aan haar tafel had geplaatst met het diner, en ik was even bang want ik had gezien dat ik naast François zou zitten, maar gelukkig was dat nog steeds zo. Zo kon ik nog af en toe een heimelijke blik op hem werpen, en we maakten af en toe oogcontact. Het was weer net als vroeger. En mijn familie die aan tafel zat was heel erg afgeleid omdat de kinderen van Florent en Marie-Jeanne ontvoerd waren door Marie de Medici. Echt heel verschrikkelijk.
Na het diner liep iedereen weer terug naar boven en zijn François en ik naar de koffiekamer ontsnapt. Ik ben wel heel braaf op afstand gebleven: hij stond bij de tafel in het midden van de kamer, en ik langs de muur. Als er dan toch iemand binnen zou lopen zou ik toch niet zo heel veel problemen hebben? We hebben het daar nog even over gehad, wat normaal zijn Tante Charlotte en Tante Louise en de Duc en Oom Florent heel beschermend, maar nu waren ze nergens te bekennen. Het was wel heel jammer dat Girard Desargues ineens binnen kwam lopen, die heeft ons betrapt, maar die heeft er niets van gezegd dat ik zomaar met een onbekende man alleen in een aparte kamer was. Misschien dacht hij dat het niet zijn plaats vond om daar iets van te zeggen, maar ik ben wel bang dat hij Tante Louise op de hoogte gaat brengen.
En het mijnbouwproject van Père René de Montesquiou was helemaal klaar om te beginnen. Ik had Tante Charlotte gevraagd of Sophiya de Vermillion Rohas mee mocht als mijn beschermer en chaperonne en Sophiya wilde dat ook best wel, ze kon dat met Père Santiago wel regelen. Maar toen we dat tegen Tante Louise vertelde was ze niet zo blij. Sophiya is niet van stand en kon dus niet als mijn chaperonne optreden. Toen ik daarover zuchtte bood Mme. de Nevers aan dat zij ook wel naar Nouvelle France zou gaan met haar verloofde, de gouverneur Girard Desargues, maar die komt pas later aan.
Omdat Marie de Medici was ontsnapt besloot Tante Charlotte ook naar Nouvelle France te gaan, want Marie de Medici kende haar nog van vroeger en ze leek niet geinteresseerd te zijn in een hereniging met Mme. de Medici. En Tante Charlotte is natuurlijk wel een geschikte chaperonne! Dus staat niets meer in de weg van mijn reis naar Nouvelle France om als onderhandelaar op te treden in het project van Père de Montesquiou. Ik weet zeker dat ik dat ook heel goed kan, net als vennoot zijn in de bank!
Ik vroeg François/Frédérique ook of hij nog naar Nouvelle France terug ging, maar hij zou niet meegaan met deze expeditie. Dus heb ik hem een van mijn haarlinten gegeven als aandenken.
Het is maar goed dat mijn familie niet weet wat ik allemaal gezegd heb want ik weet zeker dat ze boos zouden worden dat ik zo vrijpostig ben geweest. Maar ik heb echt wel mijn best gedaan om als ik met een man aan het praten was, dat in vol zicht van andere mensen heb gedaan, dus dan kunnen ze het toch niet echt afkeuren?
Kortom: Belvedère was echt geweldig. Ik heb me fantastisch vermaakt!
((En dan was er ook nog: Helène die bedreigd werd door die slang: Justine Concini, en Marie-Jeanne die door Marie-Geneviève de les gelezen werd dat nee, natuurlijk was er geen toetje in het klooster!))
