Een handstand!
Mar. 29th, 2024 07:58 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzWe hadden even pech; de verkoudheid die Eisirt meenam van zijn werk nam mij ook in zijn greep en Elise worstelde met wat dingen van het werk, dus we sloegen een aantal keer sporten over. Ik kreeg al vrij snel heimwee naar de gezelligheid van het samen sporten maar na een week of anderhalf kreeg mijn lijf ook heimwee naar het bewegen. Dat was nieuw!
Gisterenavond kwamen we er eindelijk weer aan toe. Een week of twee geleden kocht ik al nieuwe schoenen, want op mijn oude gymschoenen hardlopen op de loopband was direct mijn hielspoor weer uitnodigen om terug te komen. Voor twee honderd euro kocht ik een super spiksplinternieuw paar hardloopschoenen met extra extra veel demping, in de hoop dat een sprintje trekken nu zonder nare gevolgen kon.
Elise was al een tijdje bezig om haar conditie weer op peil te krijgen, en nu volgde ik haar voorbeeld braaf. 6 kph is een heftig wandeltempo voor mij, en de 7.5 kph die zij gebruikt voor een ontspannen jog voelde nog wat sloom, maar tot mijn grote verbazing hield ik dat wel echt langer uit. Omdat ik een hartslagband om mijn ribbenkast draag, pikt de loopband mijn hartslag ook perfect op tijdens deze oefening, en ik zag die netjes omhoog gaan richting de 168 slagen per minuut. Nu is dat niet heel spannend -- je kunt goed zien hoe je conditie ervoor staat hoe snel die hartslag weer terugloopt nadat je weer gaat wandelen. Toch vond ik het geweldig dat het joggen wél gaat, ook na die vervelende verkoudheid. Nu wordt het een kwestie van conditie opbouwen. De schoenen zijn perfect in ieder geval, ik heb geen last meer van mijn hielen, en op dit lagere tempo, zo is de gedachte, kun je beter trainen om je techniek goed te krijgen en andere (gewrichts) problemen te voorkomen.
Nadat we een aantal machines hadden gehad (seated row, bicep curl) en kort een praatje maakten met een andere sporter die ook de Basic Fit vestiging in Veldhoven aanraadde, gingen we richting de mat. Alle schuimrubber matjes waren in gebruik, maar bij hoge uitzondering was een stukje kale muur vrij. Meestal zit daar iemand anders zich uit te sloven.
"Kunnen we eindelijk ook eens een handstand proberen." zei ik enthousiast.
Eén van de vaste sporters die op dezelfde tijd als ons traint noemen we 'Flip'. Hij is enorm gespierd en doet vaak bizarre oefeningen zoals een handstand op een lange halterstang met kleine ronde gewichten aan beide zijkanten. Hij staat dan kaarsrecht met zijn lijf, alle spieren in zijn core aangespannen, terwijl zijn armen en lichaam de balans vast moeten houden omdat de halter kan rollen. Het lijkt me een bizar moeilijke oefening en ammenooitniet dat mij dat zal gaan lukken, maar knap is het wel!
Ook andere sporters oefenen met een handstand bij dat stukje muur, en nu konden wij.
Elise vroeg of ik wel eens een handstand had gedaan. Jazeker, ik had met gym vroeger wel een handstand gedaan, en ook tijdens de volleybaltraining of bij schoolgym, maar dat was al meer dan 20 jaar geleden. 'Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan' gaat dan ook niet op. En ik weet dat mijn armen niet de sterksten zijn, maar ik vermoedde dat het wel zou gaan lukken. Vaak genoeg gedaan als kind, dus waarom niet proberen?
De eerste keer ging het niet zo goed. Ik plaatste mijn armen te ver van de muur af en mijn lijf was gelijk uit evenwicht. Wel kon Elise zien aan welke kant ik mijn eerste stap zette, en besloot ze aan de andere kant te gaan staan zodat ze me kon opvangen.
De tweede keer stond ik zowaar! Wat een bijzondere ervaring. Muscle memory is je beste vriend, zoals ik met stijldansen al had ondervonden. Iets in mijn geheugen wist precies hoe mijn lijf dit moest doen. Wel kwamen er gelijk rare gevoelens omhoog. Mijn hoofd besefte zich ineens ik sta ondersteboven! en in mijn sinus voelde ik wat dingen zich aanpassen aan dat de zwaartekracht ineens anders was. Mijn armen wisten zich wonderwel goed te houden, en het was net als fietsen of schaatsen. Ik kon dit gewoon!
Na een paar seconden ging ik terug, om mijn hoofd even te verzekeren dat de wereld weer terug naar normaal zou gaan. Het was een bizarre gewaarwording om helemaal opzekop te staan!
De derde keer vond mijn linkerelleboog het niet cool. Het was niet alsof de spieren het niet trokken, maar de momentaire wankeling van mijn linkerarm haalde me helemaal uit balans en ik ging gauw terug naar de normale stand van dingen.
Elise vertelde dat ze als kind nooit een handstand had gedaan, en zij moest dus veel meer nadenken over welke spieren ze aan moest spannen. De muscle memory die ik als klein kind had opgedaan, had zij niet, en dat maakte het voor haar veel spannender. Maar we hebben het toch maar mooi geprobeerd.
Ik heb de smaak wel te pakken: dit was leuk en wil ik vaker doen, gewoon omdat het leuk is. En als je er dan een fitness doel aan wilt hangen is dat natuurlijk: een handstand te kunnen doen zonder dat je daar de muur bij nodig hebt, en dan zelfstandig te blijven staan.
Het is echt heel fijn om te merken dat met twee weken niet sporten je niet gelijk al je spieropbouw kwijt bent (wel een deel van je conditie, maar die was toch nog niet al te best). Ik verbaasde me een paar weken geleden al dat een yoga-oefening als 'de boot' zo ontzettend veel makkelijker vol te houden was nu ik de Russian Twist en het planken zo lekker doe (en leuk vind). En nu dus de euforie van een handstand!
Gisterenavond kwamen we er eindelijk weer aan toe. Een week of twee geleden kocht ik al nieuwe schoenen, want op mijn oude gymschoenen hardlopen op de loopband was direct mijn hielspoor weer uitnodigen om terug te komen. Voor twee honderd euro kocht ik een super spiksplinternieuw paar hardloopschoenen met extra extra veel demping, in de hoop dat een sprintje trekken nu zonder nare gevolgen kon.
Elise was al een tijdje bezig om haar conditie weer op peil te krijgen, en nu volgde ik haar voorbeeld braaf. 6 kph is een heftig wandeltempo voor mij, en de 7.5 kph die zij gebruikt voor een ontspannen jog voelde nog wat sloom, maar tot mijn grote verbazing hield ik dat wel echt langer uit. Omdat ik een hartslagband om mijn ribbenkast draag, pikt de loopband mijn hartslag ook perfect op tijdens deze oefening, en ik zag die netjes omhoog gaan richting de 168 slagen per minuut. Nu is dat niet heel spannend -- je kunt goed zien hoe je conditie ervoor staat hoe snel die hartslag weer terugloopt nadat je weer gaat wandelen. Toch vond ik het geweldig dat het joggen wél gaat, ook na die vervelende verkoudheid. Nu wordt het een kwestie van conditie opbouwen. De schoenen zijn perfect in ieder geval, ik heb geen last meer van mijn hielen, en op dit lagere tempo, zo is de gedachte, kun je beter trainen om je techniek goed te krijgen en andere (gewrichts) problemen te voorkomen.
Nadat we een aantal machines hadden gehad (seated row, bicep curl) en kort een praatje maakten met een andere sporter die ook de Basic Fit vestiging in Veldhoven aanraadde, gingen we richting de mat. Alle schuimrubber matjes waren in gebruik, maar bij hoge uitzondering was een stukje kale muur vrij. Meestal zit daar iemand anders zich uit te sloven.
"Kunnen we eindelijk ook eens een handstand proberen." zei ik enthousiast.
Eén van de vaste sporters die op dezelfde tijd als ons traint noemen we 'Flip'. Hij is enorm gespierd en doet vaak bizarre oefeningen zoals een handstand op een lange halterstang met kleine ronde gewichten aan beide zijkanten. Hij staat dan kaarsrecht met zijn lijf, alle spieren in zijn core aangespannen, terwijl zijn armen en lichaam de balans vast moeten houden omdat de halter kan rollen. Het lijkt me een bizar moeilijke oefening en ammenooitniet dat mij dat zal gaan lukken, maar knap is het wel!
Ook andere sporters oefenen met een handstand bij dat stukje muur, en nu konden wij.
Elise vroeg of ik wel eens een handstand had gedaan. Jazeker, ik had met gym vroeger wel een handstand gedaan, en ook tijdens de volleybaltraining of bij schoolgym, maar dat was al meer dan 20 jaar geleden. 'Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan' gaat dan ook niet op. En ik weet dat mijn armen niet de sterksten zijn, maar ik vermoedde dat het wel zou gaan lukken. Vaak genoeg gedaan als kind, dus waarom niet proberen?
De eerste keer ging het niet zo goed. Ik plaatste mijn armen te ver van de muur af en mijn lijf was gelijk uit evenwicht. Wel kon Elise zien aan welke kant ik mijn eerste stap zette, en besloot ze aan de andere kant te gaan staan zodat ze me kon opvangen.
De tweede keer stond ik zowaar! Wat een bijzondere ervaring. Muscle memory is je beste vriend, zoals ik met stijldansen al had ondervonden. Iets in mijn geheugen wist precies hoe mijn lijf dit moest doen. Wel kwamen er gelijk rare gevoelens omhoog. Mijn hoofd besefte zich ineens ik sta ondersteboven! en in mijn sinus voelde ik wat dingen zich aanpassen aan dat de zwaartekracht ineens anders was. Mijn armen wisten zich wonderwel goed te houden, en het was net als fietsen of schaatsen. Ik kon dit gewoon!
Na een paar seconden ging ik terug, om mijn hoofd even te verzekeren dat de wereld weer terug naar normaal zou gaan. Het was een bizarre gewaarwording om helemaal opzekop te staan!
De derde keer vond mijn linkerelleboog het niet cool. Het was niet alsof de spieren het niet trokken, maar de momentaire wankeling van mijn linkerarm haalde me helemaal uit balans en ik ging gauw terug naar de normale stand van dingen.
Elise vertelde dat ze als kind nooit een handstand had gedaan, en zij moest dus veel meer nadenken over welke spieren ze aan moest spannen. De muscle memory die ik als klein kind had opgedaan, had zij niet, en dat maakte het voor haar veel spannender. Maar we hebben het toch maar mooi geprobeerd.
Ik heb de smaak wel te pakken: dit was leuk en wil ik vaker doen, gewoon omdat het leuk is. En als je er dan een fitness doel aan wilt hangen is dat natuurlijk: een handstand te kunnen doen zonder dat je daar de muur bij nodig hebt, en dan zelfstandig te blijven staan.
Het is echt heel fijn om te merken dat met twee weken niet sporten je niet gelijk al je spieropbouw kwijt bent (wel een deel van je conditie, maar die was toch nog niet al te best). Ik verbaasde me een paar weken geleden al dat een yoga-oefening als 'de boot' zo ontzettend veel makkelijker vol te houden was nu ik de Russian Twist en het planken zo lekker doe (en leuk vind). En nu dus de euforie van een handstand!
no subject
Date: 2024-03-31 03:55 pm (UTC)