![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzNa het Zomerlive van 2024 waar ik mijn personage Zaphira Lady Leonie Sapphire I had beëindigd was ik van plan om te gaan NPCen deze Emphebion (en mogelijk de volgende weer). Na beide NPC dagen te hadden bijgewoond had ik een goed idee van wat het plot was en vond ik het zonde van het papier om alle 67 pagina's plot uit te printen.
Ik zal niet teveel van het verhaal hier bloggen omdat het voor de spelers wellicht niet helemaal duidelijk is geworden hoe de vork nu in de steel zat, maar ik kan wel vertellen hoe ik mijn rollen heb beleefd en hoe het ging.
Bij Emphebion hebben de NPCs een vaste rol die ze tussen de plotjes door gewoon kunnen spelen om ook een band met de spelers op te bouwen en af en toe op terug te kunnen vallen. Zo was ik ingedeeld als Kerris, een tempelwachter van de Orde van de Witte Eenhoorn die afgereisd was naar herberg 't Vat om daar te helpen met de informatieverzameling. Er waren nogal wat aanvallen geweest op de verschillende ordes van de Heer van het Licht en men was via de krant verzocht om informatie hierover te delen via Postduif 3171 bij Herberg 't Vat. En zo kwamen er tijdens het evenement steeds nieuwe brieven en rapporten binnen hoe de verschillende ordes van de Heer van Het Licht waren getroffen...door iets?
Het was namelijk nog niet helemaal duidelijk wat er aan de hand was, maar wellicht dat met het verzamelen van deze informatie dat duidelijker werd.
Ik spoorde de aanwezige avonturiers aan om zich met de informatie bezig te houden en de kaarten van Dosforks en de Mark. Ze speldden braaf de brieven op het prikbord en spanden koordjes om de plaatsen aan te geven waar deze rapporten vandaan kwamen. Waar het op de eerste avond nog leeg was, stroomden de berichten al snel binnen en ik kon meerdere spelers ontwaren die zich daar op richtten.
Kerris was voor mij echter niet zo boeiend. Het idee was dat ik met Mulgar (Bram) Kaelon (Joris) aan was gekomen en met leden van de Naakte Handpalm en het Wakend Oog de spelers zou opvangen als zij wilden praten over hun leven. Een soort paladin-meets-therapist waar ik enigzins terughoudend over was. Ik heb al vaak genoeg dat buren in Plan-B hun problemen bij mij neerleggen terwijl ik daar niet direct op zit te wachten. Maar daar had ik niet bang voor hoeven te zijn. De spelers trokken vooral naar elkaar en de aanwezige Fae toe en ik had al snel door dat Kerris eigenlijk een stukje behang was. Niet erg, maar ook niet echt nuttig of motiverend om te spelen.
We hebben nog wel een mooie mis voor de Heer van het Licht opgedragen waar Kaelon een mooie preek uitsprak, dat was leuk spel.
Het gaf me wel een prachtige mogelijkheid om te zien hoe Nadine een brief kreeg van Stanislav met een boek van zijn hand: 'De woorden van Stanislav Romanesko' - een verhaal wat hij geschreven had om afscheid te nemen van zijn personage en wat ook beschreef hoe zijn leven was veranderd doordat hij Zaphira was tegengekomen. In de brief die hij meestuurde met het boek vroeg hij Nadine om het boek op te nemen in haar bibliotheek, en ik zag hoe ze tranen wegveegde terwijl ze de pagina's voorzichtig omsloeg.
Later de eerste avond en de dagen erna werden er door de Goden ook Servitars gestuurd vanwege wat er aan de hand was. Ik was gecast als Silene, een engel van het Wezen van het Leven en mocht met Geranis (Bram) anderen proberen de spelers te motiveren om te achterhalen wat er nu precies aan de hand was. De wezens die de Fae aanvielen zouden een probleem kunnen zijn, dus als de spelers aan hun kant gingen onderzoeken dan zouden wij dat aan onze kant ook doen.
Een dag later kwamen wij terug en deelden de spelers en servitars hun informatie met elkaar. Door de hoeveelheid servitars (2 per god) en de hoeveelheid volgelingen van het Wezen van het Leven (eentje) was het grote werk al snel door anderen gedaan. Toch heb ik met Silene echt heel erg leuk spel gehad.
Het contrast tussen Geranis (een demon compleet met hoorntjes) en Silene was opmerkelijk en waar Silene vooral sereen was stond Geranis regelmatig te stuiteren als de spelers iets van hem wilden en er een dealtje te sluiten was.
We hebben goed ons best gedaan om de vragen van Ilvarin te beantwoorden. "Willen de goden dat de stervelingen hen aanbidden?" was zijn eerste vraag.
"Je kunt de goden zien als kinderen die van snoepjes houden. En dan vraag je hen 'wil je misschien nog een snoepje?'" *mysterieuze glimlach*
En een dag later: "Maar waarom zouden stervelingen de goden aanbidden?"
"...als een kindje je aardig vindt, wil die misschien zijn snoepjes wel met je delen..."
Ook heb ik heel leuk spel gemaakt met Cleo's personage Hilde, over de brief van haar ouders over het huwelijk wat haar in de maag gesplitst werd en de strubbelingen die zij had met de Vader der Vergankelijkheid. Ik heb daar steeds anderen bij proberen te betrekken, van haar vrienden tot andere servitars tot spelers die ook wel nieuwe vriendjes konden gebruiken.
Ik was als rakker Femmie de Wit met de Hermandat en de monsterjagers mee om een plotje voor Meester Tiberius en Blossem wat meer body te geven, wat echt een leuke pauze was.
Eén van de dingen waar ik erg naar uit had gezien waren de nachtmerries die ten tonele zouden verschijnen. Ik mocht me nog één keertje in de kroningsjapon hijsen (ik had met kerst minder moeten eten...oef!) voor een scene met Stanislav.
De bode die met ons mee was kondigde me aan "The Sapphire Empress, Lady Leonie Sapphire de Eerste!" en opende de deur. Ik schreed de herberg binnen. Mensen om ons heen waren verrast en bogen diep. Ik zag vrouwe Van Nimmen en bedankte haar voor haar brief en dat ze Blossem naar mij toe had gestuurd om erbij te zijn ondanks dat zij verhinderd was, en beloofde later nog even met haar te gaan zitten. Ik schreed langzaam verder de ruimte in, verbouwereerde gezichten alom. Nadine verkondigde luid dat we niet nu alweer terug konden zijn. We waren pas net vertrokken en er was nét een brief van Stanislav aangekomen...
En toen pakte Stanislav ruw mijn arm. Zijn dolk sneed over mijn keel en met een rauwe stem hoorde ik hem zichzelf nog uitroepen tot Keizer van Iis voor ik neerstortte op de vloer.
Mensen gilden en riepen om genezers om zich naar mij toe te haasten, maar het mocht niet meer baten. De Keizerin lag dood op de vloer van de herberg en toen duidelijk was dat ze mij niet meer konden genezen werd ik op een bankje opgebaard. Hilde wilde het echter niet opgeven, en ik hoorde Torg huilen 'Ze heeft me alles geleerd van genezen'.
Na een tijdje kwam SL Miranda bij mijn hoofd zitten. "Heeft Irma jou gebriefd over wanneer je weg moest poefen?"
Ik antwoordde dat dat niet was besproken, maar dat de scene prima nog eventjes kon duren, de spelers waren er nog druk mee. "Misschien kun je straks wel even opstaan als zombie..." suggereerde Miranda.
En zo ging het. Hilde wilde een Herrijzenisritueel doen maar kreeg mijn ziel niet te pakken. Het leek zich elke keer weer terug te trekken als ze ernaar greep. En toen kreeg ik een nudge om op te staan als zombie en was Zombiephira ontstaan.
Na een paar wankele stappen kwam ik erachter dat ik een waaier in mijn hand had en dat ik gewend was daarmee ook te bewegen. Het resultaat was een bizarre zombie, die met elke stap een wankelende wapper met de waaier gaf. Ik probeerde bij Hilde te komen, maar die was in angst weggevlucht, dus ik draaide me om.
En daarna beëindigde ik de scene door mijn hand op te steken en naar het NPC hok te gaan om Bram een hele warme knuffel te geven (en hem hopelijk niet teveel onder het nepbloed te smeren).
Arme Hilde, die al zoveel moeite had gehad met de Vader der Vergankelijkheid, met het niet goed genoeg zijn om iedereen en de hele wereld te genezen....
Gedurende de avond kwamen er allerlei nachtmerries het spel in, waaronder de stiefvader van Linde (Anniek) die luid verkondigde "ik heb eindelijk een man gevonden die met je wil trouwen!", een archivaris die zijn kennis niet wilde delen en dus de boeken maar in de open haard ging verbranden, en de ouders van Nadine die langzaam in dwergen veranderden.
De spelers hadden bedacht dat de Fae losgekoppeld moesten worden van het Pantheon omdat M daar te makkelijk bij ze kon komen. 's Avonds deden ze een indrukwekkend ritueel om de Fae weer buiten het Pantheon te plaatsen maar wel te verbinden aan de natuur. Het was voor het Wezen van het Leven wellicht niet de fijnste oplossing, maar voor de Fae waarschijnlijk wel de veiligste. Als servitars was onze taak vooral om de spelers zelf een oplossing te laten kiezen en te benadrukken dat het snel moest gebeuren. Oberon en Titania waren zelf met M aan het knokken om hun volk veilig het houden, dus er was haast bij.
Terwijl alle servitars toe stonden te kijken deden de spelers hun best om dit voor elkaar te krijgen. De special effects van rook, licht en donderslagen maakten het een ontzettend indrukwekkend geheel.
Ook greep Moros de mogelijkheid aan om nog een zegening van het Wezen van het Leven te vragen. Silene heeft hem de zegening gegeven 'de wil om te leven, koste wat kost' wat mogelijk nog problematisch kan zijn. *angelic smile*
Op de laatste dag werden de nachtmerries steeds tastbaarder. Als NPCs werden we gevraagd om de nachtmerries van de dag ervoor als eindbuts in te zetten. Ik voelde me niet 100% (en daar werd tijdens het hele evenement heel goed rekening mee gehouden! Kudos!!) en wilde dus niet op het slagveld staan, maar ik bedacht een rolletje die ook teruggreep op de nachtmerrie van de archivaris die kennis wilde verzamelen maar niet delen: een boekendief.
En inderdaad: alle spelers gingen naar buiten het veld op, en terwijl de genezers een vechter aan het opereren waren kon ik mijn slag slaan. Ik moest even wachten tot Sophia bij haar koffertje weg liep, maar daarna had ik vrij spel. Ik had het boekje van Nadine ('De woorden van Stanislav Romanesko') en een brief uit de infodump van de Ordes al in mijn riem gestoken, maar was er niemand meer die in de weg kon gaan staan. Ik vond een boekje in een linnen tas, dus die kon ik snel over mijn schouder slaan, maar er waren zoveel boeken dat ik niet alles zomaar in de tas kon proppen. De stapel was zo hoog als een pak melk groot is, misschien nog wel groter, en ik liep op vrouwe van Nimmen af, die nog in haar boekje aan het schrijven was. Voordat ik haar boekje kon wegpakken, griste ze het naar haar toe. En ook het andere boekje wat op tafel lag haalde ze voor mijn neus weg.
Dat was het moment dat ik er vandoor moest gaan.
Ik liep rechtstreeks naar de buitendeur en baande tussen de spelers door. Helaas werd ik tegengehouden door een aantal dames (Mira, Disgee) tegengehouden die mijn boeken weer afpakten. "Wij houden deze kennis wel veilig..." Ik kon ze niet echt tegenhouden.
Toen de hele stapel boeken uit mijn handen was genomen keek ik vluchtig om me heen, pakte ik de tas stevig vast en zette ik het op een lopen.
"Ze heeft nog een tas!!"
Ik rende langs de eindbuts en verdween een stukje verderop, waarbij de tas met boeken in het struikgewas kletterde. Een zeer geslaagd idee wat echt mooie gevolgen had. (Ik heb Mira/Elmi aan het rennen gekregen!)
En daarna kon ik naast Irma op de bankjes onder de overkapping genieten van de eindbuts die zich voor mijn ogen afspeelde. Hilarisch en ontzettend gaaf om te zien. Vooral Caspar Goudhaan die door de nachtmerrie van haar eigen vader een Vinger des Doods op zich kreeg was amazing.
Omdat de eindbuts iets vroeger op de middag was konden de spelers daarna nog uitgebreid elkaar helpen met hun fysieke en psychologische verwondingen. In het NPC hok konden we alvast bijtanken en de hele stash opruimen. Alle monsterkleding heeft een nummer en moet in de juiste bak opgeborgen worden, en de 30+ bakken worden aan het einde van het live nagelopen, opgevouwen en dan weer gesloten zodat alles op de juiste plek is opgeborgen en weer in de bus kan. Het fijne was dus ook dat bij het tijd-uit praatje het monsterhok al grotendeels was opgeruimd!
Het was een hele leuke ervaring om eens bij de NPCs mee te lopen en ook een hele fijne. Dat de monstercrew zo groot was betekent ook dat je echt goed op jezelf kunt letten - er waren zat NPCs die wel in de vrieskou het bos inwilden en je kunt ook de rollen spelen waar je zin in hebt. Mijn grootste overweging was dat ik geen inspiratie had om een personage te bedenken en ik heb wel een beetje een idee, maar geen uitgekristalliseerd plan. Voorlopig blijf ik nog even NPCen.
Na de opruim kon ik mijn carpoolplannen aanpassen omdat de auto van Leandra toch te vol zat en wilde Heinze me wel naar huis brengen. Kudos! Maar eerst pannekoeken met een hele club om mee af te sluiten.
En zoals elk jaar is het heel bizar om van monsters en nachtmerries in een wereld met kerstlichtjes en vuurwerk te komen. Het blijft me verbazen dat dat de echte wereld is, want zo voelt het soms niet.
Ik zal niet teveel van het verhaal hier bloggen omdat het voor de spelers wellicht niet helemaal duidelijk is geworden hoe de vork nu in de steel zat, maar ik kan wel vertellen hoe ik mijn rollen heb beleefd en hoe het ging.
Bij Emphebion hebben de NPCs een vaste rol die ze tussen de plotjes door gewoon kunnen spelen om ook een band met de spelers op te bouwen en af en toe op terug te kunnen vallen. Zo was ik ingedeeld als Kerris, een tempelwachter van de Orde van de Witte Eenhoorn die afgereisd was naar herberg 't Vat om daar te helpen met de informatieverzameling. Er waren nogal wat aanvallen geweest op de verschillende ordes van de Heer van het Licht en men was via de krant verzocht om informatie hierover te delen via Postduif 3171 bij Herberg 't Vat. En zo kwamen er tijdens het evenement steeds nieuwe brieven en rapporten binnen hoe de verschillende ordes van de Heer van Het Licht waren getroffen...door iets?
Het was namelijk nog niet helemaal duidelijk wat er aan de hand was, maar wellicht dat met het verzamelen van deze informatie dat duidelijker werd.
Ik spoorde de aanwezige avonturiers aan om zich met de informatie bezig te houden en de kaarten van Dosforks en de Mark. Ze speldden braaf de brieven op het prikbord en spanden koordjes om de plaatsen aan te geven waar deze rapporten vandaan kwamen. Waar het op de eerste avond nog leeg was, stroomden de berichten al snel binnen en ik kon meerdere spelers ontwaren die zich daar op richtten.
Kerris was voor mij echter niet zo boeiend. Het idee was dat ik met Mulgar (Bram) Kaelon (Joris) aan was gekomen en met leden van de Naakte Handpalm en het Wakend Oog de spelers zou opvangen als zij wilden praten over hun leven. Een soort paladin-meets-therapist waar ik enigzins terughoudend over was. Ik heb al vaak genoeg dat buren in Plan-B hun problemen bij mij neerleggen terwijl ik daar niet direct op zit te wachten. Maar daar had ik niet bang voor hoeven te zijn. De spelers trokken vooral naar elkaar en de aanwezige Fae toe en ik had al snel door dat Kerris eigenlijk een stukje behang was. Niet erg, maar ook niet echt nuttig of motiverend om te spelen.
We hebben nog wel een mooie mis voor de Heer van het Licht opgedragen waar Kaelon een mooie preek uitsprak, dat was leuk spel.
Het gaf me wel een prachtige mogelijkheid om te zien hoe Nadine een brief kreeg van Stanislav met een boek van zijn hand: 'De woorden van Stanislav Romanesko' - een verhaal wat hij geschreven had om afscheid te nemen van zijn personage en wat ook beschreef hoe zijn leven was veranderd doordat hij Zaphira was tegengekomen. In de brief die hij meestuurde met het boek vroeg hij Nadine om het boek op te nemen in haar bibliotheek, en ik zag hoe ze tranen wegveegde terwijl ze de pagina's voorzichtig omsloeg.
Later de eerste avond en de dagen erna werden er door de Goden ook Servitars gestuurd vanwege wat er aan de hand was. Ik was gecast als Silene, een engel van het Wezen van het Leven en mocht met Geranis (Bram) anderen proberen de spelers te motiveren om te achterhalen wat er nu precies aan de hand was. De wezens die de Fae aanvielen zouden een probleem kunnen zijn, dus als de spelers aan hun kant gingen onderzoeken dan zouden wij dat aan onze kant ook doen.
Een dag later kwamen wij terug en deelden de spelers en servitars hun informatie met elkaar. Door de hoeveelheid servitars (2 per god) en de hoeveelheid volgelingen van het Wezen van het Leven (eentje) was het grote werk al snel door anderen gedaan. Toch heb ik met Silene echt heel erg leuk spel gehad.
Het contrast tussen Geranis (een demon compleet met hoorntjes) en Silene was opmerkelijk en waar Silene vooral sereen was stond Geranis regelmatig te stuiteren als de spelers iets van hem wilden en er een dealtje te sluiten was.
We hebben goed ons best gedaan om de vragen van Ilvarin te beantwoorden. "Willen de goden dat de stervelingen hen aanbidden?" was zijn eerste vraag.
"Je kunt de goden zien als kinderen die van snoepjes houden. En dan vraag je hen 'wil je misschien nog een snoepje?'" *mysterieuze glimlach*
En een dag later: "Maar waarom zouden stervelingen de goden aanbidden?"
"...als een kindje je aardig vindt, wil die misschien zijn snoepjes wel met je delen..."
Ook heb ik heel leuk spel gemaakt met Cleo's personage Hilde, over de brief van haar ouders over het huwelijk wat haar in de maag gesplitst werd en de strubbelingen die zij had met de Vader der Vergankelijkheid. Ik heb daar steeds anderen bij proberen te betrekken, van haar vrienden tot andere servitars tot spelers die ook wel nieuwe vriendjes konden gebruiken.
Ik was als rakker Femmie de Wit met de Hermandat en de monsterjagers mee om een plotje voor Meester Tiberius en Blossem wat meer body te geven, wat echt een leuke pauze was.
Eén van de dingen waar ik erg naar uit had gezien waren de nachtmerries die ten tonele zouden verschijnen. Ik mocht me nog één keertje in de kroningsjapon hijsen (ik had met kerst minder moeten eten...oef!) voor een scene met Stanislav.
De bode die met ons mee was kondigde me aan "The Sapphire Empress, Lady Leonie Sapphire de Eerste!" en opende de deur. Ik schreed de herberg binnen. Mensen om ons heen waren verrast en bogen diep. Ik zag vrouwe Van Nimmen en bedankte haar voor haar brief en dat ze Blossem naar mij toe had gestuurd om erbij te zijn ondanks dat zij verhinderd was, en beloofde later nog even met haar te gaan zitten. Ik schreed langzaam verder de ruimte in, verbouwereerde gezichten alom. Nadine verkondigde luid dat we niet nu alweer terug konden zijn. We waren pas net vertrokken en er was nét een brief van Stanislav aangekomen...
En toen pakte Stanislav ruw mijn arm. Zijn dolk sneed over mijn keel en met een rauwe stem hoorde ik hem zichzelf nog uitroepen tot Keizer van Iis voor ik neerstortte op de vloer.
Mensen gilden en riepen om genezers om zich naar mij toe te haasten, maar het mocht niet meer baten. De Keizerin lag dood op de vloer van de herberg en toen duidelijk was dat ze mij niet meer konden genezen werd ik op een bankje opgebaard. Hilde wilde het echter niet opgeven, en ik hoorde Torg huilen 'Ze heeft me alles geleerd van genezen'.
Na een tijdje kwam SL Miranda bij mijn hoofd zitten. "Heeft Irma jou gebriefd over wanneer je weg moest poefen?"
Ik antwoordde dat dat niet was besproken, maar dat de scene prima nog eventjes kon duren, de spelers waren er nog druk mee. "Misschien kun je straks wel even opstaan als zombie..." suggereerde Miranda.
En zo ging het. Hilde wilde een Herrijzenisritueel doen maar kreeg mijn ziel niet te pakken. Het leek zich elke keer weer terug te trekken als ze ernaar greep. En toen kreeg ik een nudge om op te staan als zombie en was Zombiephira ontstaan.
Na een paar wankele stappen kwam ik erachter dat ik een waaier in mijn hand had en dat ik gewend was daarmee ook te bewegen. Het resultaat was een bizarre zombie, die met elke stap een wankelende wapper met de waaier gaf. Ik probeerde bij Hilde te komen, maar die was in angst weggevlucht, dus ik draaide me om.
En daarna beëindigde ik de scene door mijn hand op te steken en naar het NPC hok te gaan om Bram een hele warme knuffel te geven (en hem hopelijk niet teveel onder het nepbloed te smeren).
Arme Hilde, die al zoveel moeite had gehad met de Vader der Vergankelijkheid, met het niet goed genoeg zijn om iedereen en de hele wereld te genezen....
Gedurende de avond kwamen er allerlei nachtmerries het spel in, waaronder de stiefvader van Linde (Anniek) die luid verkondigde "ik heb eindelijk een man gevonden die met je wil trouwen!", een archivaris die zijn kennis niet wilde delen en dus de boeken maar in de open haard ging verbranden, en de ouders van Nadine die langzaam in dwergen veranderden.
De spelers hadden bedacht dat de Fae losgekoppeld moesten worden van het Pantheon omdat M daar te makkelijk bij ze kon komen. 's Avonds deden ze een indrukwekkend ritueel om de Fae weer buiten het Pantheon te plaatsen maar wel te verbinden aan de natuur. Het was voor het Wezen van het Leven wellicht niet de fijnste oplossing, maar voor de Fae waarschijnlijk wel de veiligste. Als servitars was onze taak vooral om de spelers zelf een oplossing te laten kiezen en te benadrukken dat het snel moest gebeuren. Oberon en Titania waren zelf met M aan het knokken om hun volk veilig het houden, dus er was haast bij.
Terwijl alle servitars toe stonden te kijken deden de spelers hun best om dit voor elkaar te krijgen. De special effects van rook, licht en donderslagen maakten het een ontzettend indrukwekkend geheel.
Ook greep Moros de mogelijkheid aan om nog een zegening van het Wezen van het Leven te vragen. Silene heeft hem de zegening gegeven 'de wil om te leven, koste wat kost' wat mogelijk nog problematisch kan zijn. *angelic smile*
Op de laatste dag werden de nachtmerries steeds tastbaarder. Als NPCs werden we gevraagd om de nachtmerries van de dag ervoor als eindbuts in te zetten. Ik voelde me niet 100% (en daar werd tijdens het hele evenement heel goed rekening mee gehouden! Kudos!!) en wilde dus niet op het slagveld staan, maar ik bedacht een rolletje die ook teruggreep op de nachtmerrie van de archivaris die kennis wilde verzamelen maar niet delen: een boekendief.
En inderdaad: alle spelers gingen naar buiten het veld op, en terwijl de genezers een vechter aan het opereren waren kon ik mijn slag slaan. Ik moest even wachten tot Sophia bij haar koffertje weg liep, maar daarna had ik vrij spel. Ik had het boekje van Nadine ('De woorden van Stanislav Romanesko') en een brief uit de infodump van de Ordes al in mijn riem gestoken, maar was er niemand meer die in de weg kon gaan staan. Ik vond een boekje in een linnen tas, dus die kon ik snel over mijn schouder slaan, maar er waren zoveel boeken dat ik niet alles zomaar in de tas kon proppen. De stapel was zo hoog als een pak melk groot is, misschien nog wel groter, en ik liep op vrouwe van Nimmen af, die nog in haar boekje aan het schrijven was. Voordat ik haar boekje kon wegpakken, griste ze het naar haar toe. En ook het andere boekje wat op tafel lag haalde ze voor mijn neus weg.
Dat was het moment dat ik er vandoor moest gaan.
Ik liep rechtstreeks naar de buitendeur en baande tussen de spelers door. Helaas werd ik tegengehouden door een aantal dames (Mira, Disgee) tegengehouden die mijn boeken weer afpakten. "Wij houden deze kennis wel veilig..." Ik kon ze niet echt tegenhouden.
Toen de hele stapel boeken uit mijn handen was genomen keek ik vluchtig om me heen, pakte ik de tas stevig vast en zette ik het op een lopen.
"Ze heeft nog een tas!!"
Ik rende langs de eindbuts en verdween een stukje verderop, waarbij de tas met boeken in het struikgewas kletterde. Een zeer geslaagd idee wat echt mooie gevolgen had. (Ik heb Mira/Elmi aan het rennen gekregen!)
En daarna kon ik naast Irma op de bankjes onder de overkapping genieten van de eindbuts die zich voor mijn ogen afspeelde. Hilarisch en ontzettend gaaf om te zien. Vooral Caspar Goudhaan die door de nachtmerrie van haar eigen vader een Vinger des Doods op zich kreeg was amazing.
Omdat de eindbuts iets vroeger op de middag was konden de spelers daarna nog uitgebreid elkaar helpen met hun fysieke en psychologische verwondingen. In het NPC hok konden we alvast bijtanken en de hele stash opruimen. Alle monsterkleding heeft een nummer en moet in de juiste bak opgeborgen worden, en de 30+ bakken worden aan het einde van het live nagelopen, opgevouwen en dan weer gesloten zodat alles op de juiste plek is opgeborgen en weer in de bus kan. Het fijne was dus ook dat bij het tijd-uit praatje het monsterhok al grotendeels was opgeruimd!
Het was een hele leuke ervaring om eens bij de NPCs mee te lopen en ook een hele fijne. Dat de monstercrew zo groot was betekent ook dat je echt goed op jezelf kunt letten - er waren zat NPCs die wel in de vrieskou het bos inwilden en je kunt ook de rollen spelen waar je zin in hebt. Mijn grootste overweging was dat ik geen inspiratie had om een personage te bedenken en ik heb wel een beetje een idee, maar geen uitgekristalliseerd plan. Voorlopig blijf ik nog even NPCen.
Na de opruim kon ik mijn carpoolplannen aanpassen omdat de auto van Leandra toch te vol zat en wilde Heinze me wel naar huis brengen. Kudos! Maar eerst pannekoeken met een hele club om mee af te sluiten.
En zoals elk jaar is het heel bizar om van monsters en nachtmerries in een wereld met kerstlichtjes en vuurwerk te komen. Het blijft me verbazen dat dat de echte wereld is, want zo voelt het soms niet.
