Maerquin 24uurs

[janestarz]

Het was eindelijk gelukt om een vuurtje aan te steken. Leopold had droog hout meegenomen bij de grenspost vandaan en in zijn kar, onder de tassen en zijn grote schild, was het ook droog gebleven. De natte bosgrond wilde echter roet in het eten gooien, totdat ze een redelijk droog stuk bast konden vinden om het vuurtje op te beginnen.

Philene keek naar de groep om het vuur. Ze waren nat en vies, besmeurd met het smerige bloed van ondoden, vermoeid van de reis en de afgelopen dag.

Bij aankomst bij Grenspost 7 leek alles nog zo mooi. Het zonnetje scheen en al was Meridan niet heel erg onder de indruk geweest van het zooitje mensen en gnomen, hij had een aantal aangenomen in dienst voor dertig dagen en hen direct soldij betaald. Een vechttraining en magische training stonden op het program.
Met haar dikke buik was Philene achter een tafel geschoven en had ze de maaltijd goed doen smaken, terwijl Charon de neus van Thorfinn brak met zijn voorhoofd en de Zwarte Gardist naar de eerste hulp afgevoerd moest worden bij de barakken. Meridan had ook niet zoveel over Jinni en Philene te zeggen gehad, afgezien van een afkeurende blik of twee.


Vechttraining met de grenswachter.

Pas toen alle trainingen waren afgerond, mochten ze verder trekken richting de barakken van de grenspost, waarbij Meridan zelf de weg kwijtgeraakt was. Bij aankomst waren de lichaamsdelen buiten al een goede indicatie -- erger nog, een aantal dapperen moesten zich tegen een ghoul aan bemoeien die binnen aan een lichaam aan het knagen was. Pas toen hij opgeruimd was mochten anderen naar binnen.

Philene's hart maakte een sprongetje toen ze weer terugdacht aan wat er binnen gebeurd was. Ze was zelden zo hard geschrokken.

Ze had zich vooral op de gewonden gericht, en niet gelet op de koordjes met vingers die ergens hingen, de losse onderdelen en de vele, vele plassen bloed. Nadat ze het been van de verstijfde Charon verbonden had, zag ze nog een gewonde liggen. Eigenlijk wist ze het al, zijn ogen staarden leeg naar het plafond en er miste een arm. Toch was ze dichterbij gekomen om te kijken of ze nog iets voor hem kon doen.
Een van de schaduwen bij zijn been bewoog, en een immens grote rat had haar verontwaardigd aangekeken. Met een gil was Philene omgevallen, half bovenop de ghoul die daar in stukjes lag.
Ze wist niet meer wie haar naar buiten had geholpen, maar het duurde erg lang voordat ze weer wat gekalmeerd was.

Wubbo de gnoom had met zijn bezem de ruimte geveegd, de lijken waren naar buiten gebracht en langzaam maar zeker vonden ze steeds meer nuttige dingen. De kale ruimte was gewoon goed opgeruimd en de discipline van de Roodlaarzen was duidelijk. In een kastje werden kaarsen gevonden en Valentijn had zich tegen het slot van een kist aan bemoeid, terwijl Amber en Roos zich over een stapel rondgestrooide papieren bogen. Maar nergens was er eten te vinden, en de grensposten waren dun gezaaid. Uiteindelijk waren een stel boeren langsgekomen, met een stapel eten.

Philene scheurde nog een stukje brood af. Morgen zouden ze de bossen achter zich laten en konden ze over de velden verder reizen. Daar zouden ze ook boerderijen zien, en meer eten kunnen kopen.

De boeren hadden fiks onderhandeld en eisten vijftig cret voor de groenten die ze bij zich hadden. Pas toen iedereen geld bij had gelegd en de boerin betaald was, haalde haar broer een zak met gekruide kippenpoten uit zijn tas. Die kostten extra. En de volgende zak kippenpoten ook, die waren immers nog niet betaald.
Het geld werd hen zo vakkundig uit de zak getroggeld, en Philene had medelijden gehad met Leopold -- die ook voor haar had betaald -- en Amber, die haar laatste oortje uit had gegeven aan een stel uien.
Philene had een mes gepakt en samen met de andere dames de groenten in stukjes gesneden terwijl buiten Lando en Leopold zich tegen een vuurtje aan bemoeiden. Het had erg lang geduurd voordat de groenten kookten, maar de kip was goed gaar en zelfs de langzaam druppelende regen had hen niet naar binnen kunnen jagen. Philene had de grote lepel gebruikt om te roeren en de mannen aan te sturen, want koken was immers een vrouwentaak en dat kon ze wel.

Toen de avond viel, waren de problemen echt begonnen. Philene had zich niet met de paperassen bezig gehouden en had ook geen zin om zich tegen de discussie aan te bemoeien, maar toen de avond viel werd het al snel erg druk. De ondoden zwermden als bijen rond de barakken en al snel hadden ze de luiken stuk getrokken en bonkten ze tegen de ramen.

De ondoden bleven maar komen, want zo dicht bij de grens met Zepultoera was het eenvoudig om er meer te sturen. De deuren waren voorzien van stevige grendels, maar de eersten braken al snel door de deur toen Charon door een ghoul gebeten werd en verstijfd stond. Het korte gangetje was een goede manier om te zorgen dat ze niet zomaar allemaan naar binnen spoelden en één voor één werden de zombies en ghouls afgemaakt. Een snelle ghoul die verschillende sterke mannen verstijfd had, rende zelfs door om Philene aan te vallen, maar Jinni was er snel bijgeweest om haar te genezen.

De rust was langzaam wedergekeerd, maar er waren zoveel mensen geïnfecteerd met de ghoulziekte dat Leopold ze niet meer kon genezen. Amber en Falco hadden misschien nog een dag voordat de ziekte zover gevorderd zou zijn dat ze ook teveel zin zouden krijgen in mensenvlees.
Op order van Thorfinn kropen Jinni, Leopold en Philene onder de lakens, maar slaap was maar moeilijk te vatten. De gnomen met hun hoge stemmen waren best babbelziek en ook Thorfinn vond het nodig om luidkeels gesprekken te voeren.

De gnomen waren uitgeteld, en sliepen met hun mond open rond het vuurtje. Charon en Falco zaten op wacht. De twee mannen hadden geluk gehad dat ze keer op keer weer genezing vonden na een ghoulbeet.

Philene had gebeden met Amber, die met een opgeluchter gevoel ging slapen. Ook Philene was weer onder de dekens gekropen en uiteindelijk na lang woelen was ze zelfs in slaap gevallen.
Maar de aanvallen van ondoden gingen door, en uiteindelijk waren haar verbandjes hard nodig geweest. Het ging heel hard met de genezing en de verbandjes, en lang standhouden konden ze niet.
Toch vonden de anderen het nodig om nog even het altaar op te gaan halen -- de geheime missie van heer Reginald. Wonder boven wonder waren ze heelhuids teruggekeerd, zelfs zonder Jinni erbij, met het altaar. De gnomen hadden zich heel druk gemaakt om het altaar en met veel instructies in hun hoge, schrille stemmetjes, was het achter de bar gemanouvreerd waar het niet makkelijk gevonden zou worden.

Philene was goed wakker geweest en had Valentijn en Charon gezelschap gehouden die nacht, voor het geval er weer ondoden zouden komen. Gelukkig konden de anderen een paar uur slaap vatten.
Uiteindelijk waren zij ook onder de wol gekropen en pas de volgende ochtend kwam de volgende aanval: een geest sprong uit het altaar en baande zich door de snel opkrabbelende strijders. Leopold kroop onder zijn grote schild vandaan, waar hij de nacht zich onder had verstopt. Al snel loste de geest op onder het magische zwaard van Thorfinn, en konden ze de slaap uit hun ogen wrijven.
Lando was erg gewond, en Philene verbond zijn wonden terwijl Jinni zich over Valentijn boog. Ergens in een kastje hadden de heren nog twee verbandjes gevonden die ze direct bij Philene gebracht hadden. Maar toch, haar laatste geld was erin gaan zitten.

Met een blik op haar tas zuchtte Philene. Bij de grens was het gevaarlijk geweest en op vier cret na voor eten had ze al haar geld in verband gestoken. Maar dat was nu bijna op. Misschien dat ze bij de Parel nog wat hadden, of anders zou ze haar verband maar uit moeten koken in de hoop dat de wonden dan niet zouden gaan ontsteken.

Terwijl de gemoederen hoog aan het oplopen waren, kwam Amber Philene waarschuwen. "D'r staan drie mannen buiten te beslissen of je wel mee mag helpen. Ik dacht: als ik jou was, zou ik dat even willen weten."
Philene toog naar de deur en zag daar Thorfinn, Leopold en Charon overleggen. Leopold begon gelijk excuses te maken. "Als het altaar inderdaad zielen eist, dan is het onverstandig om jou, zeker in jouw precaire positie, mee te laten helpen het altaar aan Shelindra te wijden."
"Dat geeft jullie nog geen recht om dit maar voor mij te gaan beslissen."
"Hoe zit het eigenlijk met de ziel van Wubbo?" vroeg Leopold. "Kun jij die onderzoeken?"
"Ik zou niet weten hoe."
"De inquisitie deed dat gewoon door iemand neer te steken en hem dan te genezen."

Wubbo had de avond tevoren het altaar zijn ziel geboden om het te reinigen, maar als zijn ziel inderdaad opgenomen was door het altaar gaf dit extra problemen. Wubbo werd erbij gehaald en Thorfinn was degene die de gnoom neerstak. Jinni prevelde een spreuk, en de wonde trok dicht.
Wubbo was echter erg aangeslagen door de acties van de betrokkenen, en maakte zijn ongenoegen luidkeels kenbaar.


Zepultoeranen komen het altaar terughalen.

Nog voordat het altaar aan Shelindra gewijd kon worden, waren daar Zepultoeranen geweest die het altaar terugeisten. Hun houding was arrogant tot en met. De woorden "zooitje ongeregeld" werden genoemd en de leider was murw en luisterde niet naar de argumenten van Thorfinn. Uiteindelijk waren er wapens getrokken, schilden geheven en scheelde het maar weinig of ze waren direct naar binnen gestormd om het altaar kwaadschiks te halen.
Echter, binnen hadden de gnomen Wubbo en Dabbet samen met Amber en Roos het spreekwoordelijke heft al in handen genomen. Met veel gekwebbel en instructies werd het altaar geheven en het magische effect trad in werking. De vier leken veel slomer te bewegen en ze liepen langzaam naar de achterdeur, waar Valentijn de wacht hield. Uiteindelijk, nog voordat ze een paar meter gelopen hadden, waren de Zepultoeranen erachter gekomen.
"Sneeeeeeel." Riep Wubbo in slow-motion. "Rennnneeeeennnn."
De Zepultoeranen liepen op hun gemakje achter het altaar aan en begeleidden de gnomen richting de grens.

Even was daar het idee geweest om te vluchten, maar Leopold was op eigen houtje weggelopen het bos in, en de paperassen over het altaar waren belangrijker. Leopold was echter niet over te halen en maakte een plan om de gnomen en het altaar terug te halen.
Terwijl Jinni weigerde mee te gaan, stapte Philene toch maar naar voren om met ze mee te gaan. Ze was ervan overtuigd geweest dat de Zepultoeranen haar niets zouden doen, en het feit dat zij meeging leek Thorfinn ook te overtuigen. Uiteindelijk waren ze bij een heuvel gekomen waar op de weg beneden de Zepultoeranen patrouilleerden. Leopold had met een aantal componenten en een hoop magie een aardbeving opgeroepen, maar de aanval bleef uit en na een ronde in het bos kwamen allen weer terug bij de barakken. Eerst de groep die de gnomen ging zoeken, toen de gnomen zelf nog een keer, en uiteindelijk ook Falco, die apart nog een ronde was gaan lopen om Elfie te zoeken. Maar het altaar was en bleef in Zepultoera.

Helaas waren de aanvallen nog niet voorbij. Ze vluchtten nog eenmaal de barakken in om aan ghouls te ontkomen, maar deze moesten met een list naar buiten gelokt en neergeklopt worden terwijl de vrouwen zich verscholen vlakbij de heksenkring die eerder ontdekt was.

Uiteindelijk waren de ghouls verslagen en was een patrouille van grenswachters aangekomen om voornamelijk commentaar te leveren op de verdediging. Lando, met anderen, had dienst genomen en diende voor 30 dagen te blijven, en de rest die niet in dienst getreden was, nam zich voor af te reizen naar heer Reginald om hem op de hoogte te brengen van de gebeurtenissen.

Philene zuchtte en gooide de laatste harde korst van het brood maar in het vuur. Nadat ze met Leopold bij heer Reginald geweest was, zou ze naar Orkenslacht gaan en daar in de gaarkeukens helpen totdat Lando's termijn erop zat en ze hem kon opzoeken in het Dorstige Hart. En wie weet, konden ze samen de vader van haar kind vinden...


~~ All Pictures here ~~

Comments

[cabaray.livejournal.com]

Oh heerlijk stukje, geeft helemaal de sfeer goed weer! Hoop lol gehad?