Marianne schrijft...
Nov. 16th, 2010 01:36 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzIedereen lekker bezig met voorbereidingen voor Maerquin? Mooi! Dan vinden jullie het vast niet erg als ik even in de stemming kom...
---------------
“Iemand verdwijnt toch niet zomaar;” verzuchtte Marianne; “er is altijd iemand die hem gezien heeft. Misschien... misschien moeten we gaan zoeken.”
“Zoeken? In dit weer?” Victor schudde zijn hoofd. “Regen, wind, storm. Om nog maar niet te spreken over wat het met je schoenen en rok zou doen. Ik blijf bezig met poetsen!”
Marianne keek even naar het kistje wat op het voeteneind van het bed stond. “Ik heb geprobeerd om een brief te schrijven.”
“Ja, we weten allebei hoe dat afgelopen is.” Victor glimlachte bemoedigend. “Perkament is nou eenmaal niet zo goedkoop.”
Marianne plukte aan haar rok. Victor pakte haar handen. “Ik ga wel. Maak je nou maar geen zorgen. Ik vind hem wel. Jij redt je toch ook wel als ik even niet in de buurt ben?”
Een flauwe glimlach speelde om Marianne’s lippen. “Maar gezellig is wat anders.” Ze wendde haar ogen af. “Ik zal me wel weer over mijn sprookje en mijn dichtbundel buigen. Wie weet wordt het ooit nog wat.”
“Wacht maar. Voor je het weet ben ik weer terug.” Victor klopte zachtjes op haar hand, en rekte zich uit. Met een grijns op zijn gezicht stak hij Marianne een envelop toe. “Volgens mij ga je je niet vervelen.”
---------------
Mochten er nog mensen een artikel voor de Orde van de Dag willen schrijven... stuur het naar me op en het kan er nog in! (annet [a] maerquin [.] nl)
En nu weer verder met de jurk van Marianne...
---------------
“Iemand verdwijnt toch niet zomaar;” verzuchtte Marianne; “er is altijd iemand die hem gezien heeft. Misschien... misschien moeten we gaan zoeken.”
“Zoeken? In dit weer?” Victor schudde zijn hoofd. “Regen, wind, storm. Om nog maar niet te spreken over wat het met je schoenen en rok zou doen. Ik blijf bezig met poetsen!”
Marianne keek even naar het kistje wat op het voeteneind van het bed stond. “Ik heb geprobeerd om een brief te schrijven.”
“Ja, we weten allebei hoe dat afgelopen is.” Victor glimlachte bemoedigend. “Perkament is nou eenmaal niet zo goedkoop.”
Marianne plukte aan haar rok. Victor pakte haar handen. “Ik ga wel. Maak je nou maar geen zorgen. Ik vind hem wel. Jij redt je toch ook wel als ik even niet in de buurt ben?”
Een flauwe glimlach speelde om Marianne’s lippen. “Maar gezellig is wat anders.” Ze wendde haar ogen af. “Ik zal me wel weer over mijn sprookje en mijn dichtbundel buigen. Wie weet wordt het ooit nog wat.”
“Wacht maar. Voor je het weet ben ik weer terug.” Victor klopte zachtjes op haar hand, en rekte zich uit. Met een grijns op zijn gezicht stak hij Marianne een envelop toe. “Volgens mij ga je je niet vervelen.”
---------------
Mochten er nog mensen een artikel voor de Orde van de Dag willen schrijven... stuur het naar me op en het kan er nog in! (annet [a] maerquin [.] nl)
En nu weer verder met de jurk van Marianne...
