Do the funky duckling!
Jul. 9th, 2010 11:39 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzEen van de zegeningen van een all-access pass voor alle cardio-lessen is dat je allerlei dingen gewoon eens uitproberen. Omdat onze stretch-les in de zomer gecanceled is, gingen we op aanraden van een enthousiasteling eens kijken bij Body Shake.
De website leest: "BODYSHAKE® is jouw 45 minuten los gaan! Tijdens deze ultieme buik en rugtraining wordt er gebruik gemaakt van een buis (Xco-Trainer®) met een bewegende massa erin. (...) Op de klinkende beats van de laatste hits schud je alle stress van je af en voel je direct het effect van deze vernieuwende training. De training heeft een vaste cyclus waarbij elke drie maanden de muziek en de bewegingsroutine worden vernieuwd."
Wat het eigenlijk zou moeten lezen is waarschijnlijk meer in de trant van:
"Op 220 bpm muziek begeleidt een kwieke veertiger je om jezelf beter voor gek te zetten terwijl je aan een met rijst gevulde pringles-bus staat te hengsten. Terwijl de muziek haar instructies bijna overstemt draai, schud en kano je jezelf drie slagen in de rondte totdat alle spieren in je bovenlijf een energetisch losgeschudde blubbermassa vormen."
Die 'laatste hits' zijn overigens inclusief het wereldnummer "Can't Touch This", wat zelfs na ruim 20 jaar nog actueel moet zijn. Lekker om door te kano'en hoor, net als het touwtjetrekken op Ice Ice Baby (óók 1990).
Janet geeft de les met veel verve, en geholpen door Andries-niet-Knevel doet ze voor hoe je met een buisje zand van een kilo of anderhalf alle spieren in je lijf een optimale hoeveelheid spierpijn kan geven. Het schijnt goed te zijn voor je bindweefsel (als het nog vastzit na de eerste les), je evenwicht (zogauw alles uitgetrild is) en je conditie (extra long af te halen bij de receptie).
Het meest absurde, na de buikspieroefening waarbij ik bang was mezelf de tanden uit de mond te slaan met de Shaker©, was toch wel de funky duckling. In spreidstand staande, lekker door de knietjes gebogen met de buis tussen je handen, draai je de buis omstebeurten zo dat eerst de ene kant, en dan de andere kant boven is. Dan, net als je denkt "dit vinden mijn schouders nog niet eens zo heel erg" zegt Janet heel kwiek "En nu de benen!" (of nog erger: "double tap!" waarbij het tempo eerder richting de vierhonderd beats-per-minuut gaat). Als de linkerarm omhoog gaat, neem je bijna automatisch het rechterbeen mee. En omdat je nu eenmaal zo mooi onderuit gezakt in de spreidstand staat, lijkt het klasje Shakers nog het meeste op een dronke kudde Kwik, Kwek en Kwakkers.
Toch is het endorfineniveau in mijn bloed en hersenen nog niet zover afgenomen dat ik zeg "Dat. Nooit. Meer." Ik ben bang dat ik dit slechts heel hardleers kan gaan afleren.
De website leest: "BODYSHAKE® is jouw 45 minuten los gaan! Tijdens deze ultieme buik en rugtraining wordt er gebruik gemaakt van een buis (Xco-Trainer®) met een bewegende massa erin. (...) Op de klinkende beats van de laatste hits schud je alle stress van je af en voel je direct het effect van deze vernieuwende training. De training heeft een vaste cyclus waarbij elke drie maanden de muziek en de bewegingsroutine worden vernieuwd."
Wat het eigenlijk zou moeten lezen is waarschijnlijk meer in de trant van:
"Op 220 bpm muziek begeleidt een kwieke veertiger je om jezelf beter voor gek te zetten terwijl je aan een met rijst gevulde pringles-bus staat te hengsten. Terwijl de muziek haar instructies bijna overstemt draai, schud en kano je jezelf drie slagen in de rondte totdat alle spieren in je bovenlijf een energetisch losgeschudde blubbermassa vormen."
Die 'laatste hits' zijn overigens inclusief het wereldnummer "Can't Touch This", wat zelfs na ruim 20 jaar nog actueel moet zijn. Lekker om door te kano'en hoor, net als het touwtjetrekken op Ice Ice Baby (óók 1990).
Janet geeft de les met veel verve, en geholpen door Andries-niet-Knevel doet ze voor hoe je met een buisje zand van een kilo of anderhalf alle spieren in je lijf een optimale hoeveelheid spierpijn kan geven. Het schijnt goed te zijn voor je bindweefsel (als het nog vastzit na de eerste les), je evenwicht (zogauw alles uitgetrild is) en je conditie (extra long af te halen bij de receptie).
Het meest absurde, na de buikspieroefening waarbij ik bang was mezelf de tanden uit de mond te slaan met de Shaker©, was toch wel de funky duckling. In spreidstand staande, lekker door de knietjes gebogen met de buis tussen je handen, draai je de buis omstebeurten zo dat eerst de ene kant, en dan de andere kant boven is. Dan, net als je denkt "dit vinden mijn schouders nog niet eens zo heel erg" zegt Janet heel kwiek "En nu de benen!" (of nog erger: "double tap!" waarbij het tempo eerder richting de vierhonderd beats-per-minuut gaat). Als de linkerarm omhoog gaat, neem je bijna automatisch het rechterbeen mee. En omdat je nu eenmaal zo mooi onderuit gezakt in de spreidstand staat, lijkt het klasje Shakers nog het meeste op een dronke kudde Kwik, Kwek en Kwakkers.
Toch is het endorfineniveau in mijn bloed en hersenen nog niet zover afgenomen dat ik zeg "Dat. Nooit. Meer." Ik ben bang dat ik dit slechts heel hardleers kan gaan afleren.
![[identity profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/openid.png){kind=small}
no subject
Date: 2010-07-10 08:38 am (UTC)no subject
Date: 2010-07-10 04:21 pm (UTC)no subject
Date: 2010-07-10 06:33 pm (UTC)no subject
Date: 2010-07-10 10:56 am (UTC)